Unicode

အချိန်အတော်ကြာမှ အရှင့်သားဝမ်ရိပေါ် အသိစိတ်ကပ်လို့လာလေသည်။ သူ ရှောင်းကျန့်ကို နမ်းနေခဲ့တာ..။နှုတ်ခမ်းတွေကို ကွာစေပြီး သက်ပြ​င်းကြီးကြီးတစ်ခု ချမိလိုက်သည်။သူ့ စိတ်သူ မနိုင်တော့ဘူး။

အရှေ့က ရှောင်းကျန့်ကလည်း မျက်နှာကို လုံးဝမလွှဲသွားဘဲ သူ့ ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်ကြည်လေးတွေက ဝမ်းနည်းပြီး ဖြစ်တည်လာတာတော့ မဖြစ်နိုင်။

"အရှင့်သား…ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှင့်သား"

ခပ်တိုးတိုးဆိုလို့ ရဲရဲတင်းတင်းပင် ရှောင်းကျန့်က အရှင့်သားဝမ်ရိပေါ်ရဲ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို လက်ညိုးဖြင့် ထိတွေ့ လာသည်။ရှောင်းကျန့်က အသိစိတ်လွတ်နေသလို ထိုနေရာကိုပဲ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။ ထို့အတူ ဝမ်ရိပေါ်ကလည်း လုံးဝရုန်းဖို့ မေ့လျော့နေလေသည်။

"ရှောင်းကျန့်…သွားတော့!"

ထိုအခါမှ ရှောင်းကျန့်က ဆက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး အရှင့်သားဝမ်ရိပေါ်ကို တွန်းကာ ပြေးထွက်သွားသည်။အနွေးဓာတ်ရှိနေသည့်နှုတ်ခမ်းကိုကိုင်ကာ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ ကိုယ်သူ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ပြုံးနေမိသည်။

တကယ့်ကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် တားနေရင်းပဲ သူ ထပ်မံပြီး စတင်ကာ ကျူးလွန်မိနေလေပြီ…။

-------------------

ရှောင်းကျန့် ကျိရန်ကောပြောပြသော အခန်းတစ်ခုထဲ ဝင်အပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ပဝါအောက်ကနေ အနည်းငယ် စပ်စုကြည့်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်က သူ့ ကိုကျောပေးထိုင်နေပြီး သေရည်သောက်နေပုံရသည်။ထိုလူရှိရာသို့ သွားကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အရှေ့၌ ထိုင်လိုက်သည်။

"ရောက်လာပြီလား…"

အသံမထွက်ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြတော့ ထိုလူရဲ့ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားရသည်။သူ အခုထိ ထိုလူ့ ကို မော့မကြည့်ရသေး။

"မင်းလေးက ဒီည ငါ့ကို ပြုစုပေးမယ့်သူလေးပေါ့"

ရှောင်းကျန့် ခန္ဓာကိုယ် ဆက်ကနဲတုန့်သွားပြီး ထပ်မံ၍ လေးလေးပင်ပင်ပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူ့ လက်ကလည်း ရှောင်းကျန့်ပဝါစကို လာကိုင်သည်။

ဆွဲချွတ်လိုက်တဲ့ ပဝါလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်းပဲ ရှောင်းကျန့်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိသည်။

"အိုး…တကယ့်အလှလေးပဲ။

ငါ ဒီညတော့ လာရကျိုးနပ်ပြီဟေ့…"

ရှောင်းကျန့်က ထိုလူ့ မျက်နှာမြင်သည်နှင့် ဝတ်ရုံအောက်က လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။မျက်နှာဖုံးဝတ်ထားပြီး ကျိရန်ကောပြောသလို အနက်ရောင်နဲ့လူ။ကျိန်းသေ ဒီလူက သူပုန်ခေါင်းဆောင်ပဲ။

"မင်း ဒီည အရမ်းကောင်းအောင် ငါ့ကို ပြုစုပေးမယ်ဆို သုံးဆပိုပေးမယ်…"

ရှောင်းကျန့်ဘာမှပြန်မပြောခင်မှာပဲ ထိုလူက အနားကို တိုးလာကာ ရှောင်းကျန့်ရဲ့ မေးဖျားကို ဆွဲမော့စေသည်။

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ…ကိုယ် ပြောတာတွေလည်း တစ်ခုမှ ပြန်မပြောသလို ထောက်လည်း မထောက်ခံဘူး။

ဘာများဖြစ်နေလို့လဲ အလှလေး"

ရှောင်းကျန့် အကြံအနည်းငယ်ရသွားကာ ဗိုက်ကို လက်နဲ့အသာဖိလိုက်သည်။

"ကျန့်…ကျန့် ဗိုက်အောင့်လို့ပါ…သခင်လေး"

အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တိုးပြီး ဖျစ်ညှစ်ကာ ရှောင်းကျန့်ပြောလိုက်သည်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သူ အပြင်ကို ထွက်ဖို့ အကြောင်းပြရမယ်လေ။

"နာမည်လေးက ကျန့် တဲ့လား…ရုပ်လေးက တကယ့်ကို စွဲမက်စရာလေး…အရမ်းကို ဖြူစင်နေတဲ့ရုပ်လေးနဲ့ ကျန့်။"

"အာ့…ဗိုက်…ဗိုက်!"

ထိုလူက ရှောင်းကျန့်အနားပိုတိုးလာပြီး ခပ်တိုးတိုးလေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဟန်ဆောင်တာတွေရပ်လိုက်!

မင်းကို ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား!"

ဖျင်းကနဲဖြစ်သွားတဲ့ ဇက်နဲ့အတူ ရှောင်းကျန့် အမြင်တွေ အမှောင်ကျသွားတော့သည်။

-------------------

"ကျိရန်!"

"အမိန့်ရှိပါ အရှင့်သား…"

"ရှောင်းကျန့် ဝင်သွားတာကြာနေပြီ…အထဲမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား"

"ကျွန်တော် အခြေအနေသွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ် အရှင့်သား"

ကျိရန် ထိုအခန်းနားသွားကာ နားကပ်ကြည့်တော့ ဘာသံမှ မကြားရ။တစ်ခုခုထူးဆန်းနေပြီမို့ စက္ကူဖြူနဲ့ကာထားသည့် နံရံကို ဓားနဲ့ဖောက်ကာ အထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြတင်းပေါက်က ပွင့်လျက်ရှိနေပြီး အခန်းထဲတွင်တော့ မည်သူမျှမရှိတော့။ဒီသူပုန်ခေါင်းဆောင်က ထင်ထားတာထက်ကို ပိုတော်လွန်းသည်။

ကျိရန် အရှင့်သားတို့ဆီ အမြန်ပြန်ပြီး လျှောက်တင်သည်။

"အထဲမှာ ရှောင်းကျန့်ရော အခြားတစ်ယောက်ရော မရှိတော့ပါဘူး အရှင့်သား…"

"ဘာ!!

ဒါဆို…လိုက်ကြမယ်လေ…သူတို့ အဝေးကြီးရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင့်သား…"

----------------

တကယ့်ကို ဥာဏ်များလွန်းတဲ့ သူပုန်က ရှောင်းကျန့်ကို ခေါ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ဝမ်ရိပေါ် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အံကိုလည်း ကြိတ်ထားမိသည်။လေးဘက်လေးလံ လိုက်ရှာနေသော်လည်း တစ်စွန်းတစ်စမျှ မတွေ့ ရှိ။

နောက်ဆုံးခွဲရှာတဲ့သူတွေ အလယ်မှာ ပြန်ဆုံတဲ့အထိ ရှောင်းကျန့်တို့ကို ရှာမတွေ့ သေးပေ။

"ကျိရန်"

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင့်သား"

"ဒီမြို့ထဲမှာ သူတို့က အခြေချနေတော့ ကျိန်းသေပေါက် တစ်နေရာရာမှာ ရှိမှာပဲ။အခု ရှောင်းကျန့်ကိုလည်း ငါတို့လူမှန်းသိလို့ ခေါ်သွားတာဖြစ်မယ်!"

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင့်သား"

"စုံစမ်းသိရသလောက် သူတို့ပုန်းခိုတဲ့နေရာ မသိနိုင်ဘူးလား"

"သူတို့က တစ်နေရာတည်းမှာ အတည်တကျ မနေနိုင်တာမို့ ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ပါဘူး အရှင့်သား"

"တောက်စ်!!"

မျက်နှာတွေနီရဲပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ တောက်ခေါက်နေသည့် အရှင့်သားက သူပုန်ကို ဖမ်းမိဖို့ထက် ရှောင်းကျန့်ကို ပိုစိတ်ပူနေပုံ ပေါ်လွင်သည်။

"အခု ဒီလူအတိုင်းပဲ ဒီညမှာ လိုက်ရှာကြမယ်…

မနက်ဖြန်မှစဆိုရင် သူတို့တစ်နေရာ ထွက်သွားကုန်ကြလိမ့်မယ်"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင့်သား"

ဝမ်ရိပေါ် တစ်ယောက်တည်း ခွဲသွားပြီး အလျှင်အမြန်ပင် ရှာဖွေနေသည်။နောက်လိုက်များကလည်း အရှင့်သားက မြန်လွန်းနေတာကြောင့် လိုက်မမှီတော့ဘဲ တတ်နိုင်သမျှပဲ ရှောင်းကျန့်ကို ရှာဖွေတော့သည်။

-------------------------

ဇက်ရဲ့နာဖျင်းမှုနဲ့အတူ ရှောင်းကျန့်တဖြည်းဖြည်း သတိရလာသည်။မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ဘေးဘီကို ဝဲကြည့်မိတော့ ဂူတစ်ခုထဲ ရောက်နေမှန်း သိသည်။

လက်တွေကို နောက်ပြန်ကြိုးတုပ်ထားပြီး ဒူးထောက်လျက်အနေအထားမှာ ဖြစ်သည်။အခု သူရှိနေသောနေရာက အချုပ်ခန်းလိုပုံစံမျိုးလည်း ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ဂူတွင်းထဲက အချုပ်ခန်းမျိုး။

"ကောင်လေး သတိရလာပြီလား"

အလှဂေဟာမှာ တွေ့ ခဲ့တဲ့သူပင်။အဲ့လူဘေးနားက လူတွေက တံခါးဖွင့်ကို ဖွင့်ပြီး သူ့ ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သည်။လက်က ကြိုးတွေကို ထူးဆန်းစွာပင် ဖြည်ပေးနေသည်။

ထိုလူက သူ့ အနားရောက်လာပြီး သူ့ ရဲ့လက်မောင်းကို ဖျစ်ကိုင်သည်။

"မင်းက ယောက်ျားလေးပေမဲ့ သိပ်လှလွန်းတယ်…

ငါက ယောက်ျားတွေကို မကြိုက်ပေမဲ့ မင်းနဲ့တော့ အတူ အိပ်ချင်တယ်။ဘယ်လိုလဲ…မသေခင်လေး မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ အိပ်သွားမယ်မလား"

ထိုလူ့ လက်ကြားကနေ လက်ကို ရုန်းထွက်ပြီး မျက်နှာတည့်တည့်ကို ပစ်ထိုးလိုက်သည်။ခပ်ချောချောလူရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်ဟာ သွေးစတွေ ထွက်လာသည်။

ထိုလူ့ နောက်လိုက်တွေက ချက်ချင်းပင် သူ့ လက်ပင်းပေါ်သို့ ဓားလာတင်သည်။

"ကျွန်တော်က ရူးနေလို့ ခင်ဗျားနဲ့ အိပ်ရမှာလား…

အဲ့ဒီ့အစား သတ်မယ်ဆို မြန်မြန်သာသတ်လိုက် သူပုန်ကောင်ရဲ့!"

သူပုန်ကောင်က သူ့ ရဲ့လူတွေကို လက်ကာပြလိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြန်သည်။ရှောင်းကျန့်ရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကိုပွတ်ဆွဲရန်ပြုနေတာကြောင့် ထပ်မံ၍သူပုန်ကောင်ကို လက်သီးနဲ့ပစ်ထိုးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ မျက်နှာကို မထိဘဲ သူ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ခပ်ဆိုးဆိုးပြုံးလာတဲ့ သူပုန်ကောင် မျက်နှာကို တံတွေးဖြင့် လှမ်းထွေးလိုက်သည်။

"ဟာ့…ဒီအလှလေးက တကယ့်ကို စွာနေတာပဲ…

ကိုယ်က အဲ့လိုမျိုးမှ ကြိုက်တာ!"

"မင်း ငါ့အသားကို ထိရဲထိကြည့်…"

"ထိရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

တကယ့်ကိုမှ သူပုန်ကောင် စုန့်လန်က မျက်နှာပြောင်လွန်းသည်။သူထွေးလိုက်တဲ့ တံတွေးတွေကို လက်နဲ့သုတ်ပြီး သူ့ ကို ခါးကနေပွေ့ ချီတော့သည်။

"အား…ငါ့ကို အခုအောက်ချပေး ခွေးကောင်!!"

ရှောင်းကျန့်ရှိသမျှ အင်အားနဲ့ သူပုန်ကောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ထုရိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို လိုချင်နေပြီ အလှလေး…!"

"နှာဘူးကောင် ငါ မင်းကို သတ်မယ်"

"အခုအခြေအနေနဲ့ သတ်မယ်ပြောနေတာ မမောဘူးလား

အလှလေးရယ်…ဟားဟား!"

ရှောင်းကျန့် ကိုယ်လေးက မနူးညံ့သော အိပ်ယာခင်းပေါ်သို့

ပစ်ချခြင်းခံလိုက်ရသည်။လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း သူပုန်ကောင်က ကုတင်မှာ ပူးတွဲချည်သည်။

ထို့နောက် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုန်ချီဆန်ချီ ကြည့်ကာ သူပုန်ခေါင်းဆောင်စုန့်လန်က လျှာသပ်သည်။သူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ လွတ်နေသော ခြေထောက်ဖြင့် ထိုနှာဘူးကောင်ကို ပိတ်ကန်လိုက်သည်။

သူ့ ရဲ့ အဓိကနေရာကို ကန်လိုက်သော ရှောင်းကျန့်ကြောင့်

ဒေါသက ဝုန်းကနဲ ထွက်လာပြီး စွာတေးလန်နေသော ထိုအလှလေးပေါ်သို့ အုံ့မိုးလိုက်သည်။

"သခင်လေး…သခင်လေး!"

အချိန်ကောင်းမှ ဝင်လာသော ကိုယ့်လူကို တစ်ချက်မျှစောင်ကြည့်လိုက်ပြီး အလှလေးပေါ်မှ ဖယ်ခွာလိုက်သည်။

"ဘာလဲ…"

"အပြင်မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက်ရောက်နေပါတယ်…

ပြီးတော့ သူက သခင်လေးနဲ့ တွေ့ ချင်ပါတယ် ပြောနေပါတယ်…"

စုန့်လန် တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အဲ့လူက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ…"

"ဟို…အသားက မဲနေပြီး အဝတ်အစားတွေကလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေပါတယ် သခင်လေး!"

"အင်း…ဒီကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်"

စုန့်လန် ရှောင်းကျန့်အနားကို ပြန်လာပြီး ကြိုးဖြင့် ချည်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေ…

ပြီးမှ အလှလေးနဲ့ကိုယ်တို့ ဆက်ကြမယ်"

ရှောင်းကျန့် အံကို ကြိတ်ပြီး တင်းခံနေလိုက်သည်။

မကြာခင် အရှင့်သားနဲ့ကျိရန်ကောတို့က သူ့ ကို လာကယ်တော့မှာပါ…။

စုန့်လန်က ဝင်လာတဲ့သူ့ ကို သေချာစူးစိုက်ကြည့်ပြီး လေ့လာနေလိုက်သည်။ဆံပင်အရှည်တွေက ပွကျဲလန်နေပြီး သူဘုန်းစားတို့ ဝတ်သော အဝတ်သာသာ ဝတ်ထားသော ထိုလူက သူ့ ကို အဘယ့်ကြောင့် တွေ့ ချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလဲ။

ထိုစုတ်ပြတ်နေသော ထိုလူက သူ့ အနားရောက်မှ ခေါင်းကို

မော့ကြည့်ပြီး သူ့ အနောက်က အလှလေးကို အရင်လှမ်းကြည့်သည်။ပြီးမှ သူ့ ဆီအကြည့်ရောက်လာပြီး ခေါင်းကို ဦးညွှတ်လေသည်။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို တွေ့ ချင်တာလဲ…!"

"ကျွန်တော်က သခင်လေးလူ ဖြစ်ချင်​နေလို့ပါ"

"အဟက်…ငါ့လူဖြစ်ချင်တယ်?

ဘာလဲ…မင်းက သူလျိုလား"

ထိုညစ်ပတ်နေသောလူက ပြာပြာသလဲ ခေါင်းခါပြလာပြီး

သူ့ ကို မောကြည့်လာသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး…

ကျွန်တော်က သာမာန်လူတစ်ယောက်ပါ။ဒီတိုင်း တောင်းစားနေမဲ့အတူတူ လုယက်စားတာက ပိုပျော်ဖို့ကောင်းမယ် ထင်လို့ပါ သခင်လေး"

"မင်းက ပျော်ချင်လို့ ဒီထဲလာတယ်ပေါ့…

မပျော်ရဘဲ သေရမယ်ဆိုရင်ရော!"

"သေမထူး နေမထူးမို့ ဘာမှမထူးဆန်းပါဘူး သခင်လေး"

စုန့်လန်က သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း ထိုလူ့ ပုခုံးကို ပုတမလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း တိုက်ခိုက်နိုင်လား"

"အခြေခံတော့ တတ်ပါတယ် သခင်လေး"

"ဒီလောက်ဆို မဆိုးဘူး…

မင်းကို ငါ လက်ခံတယ်"

"ဝမ်းသာလိုက်တာ သခင်လေးရယ်…

ကျွန်တော် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ရပါတယ်…

ငါတို့တွေက လွတ်လပ်တယ် ဒါပေမဲ့ ဥာဏ်ကောင်းမှရမယ်

နန်းတော်ကလူတွေ ရောက်နေတယ် ကြားတယ်။အခုတောင် ငါလျှင်လွန်းလို့ သူတို့လက်ထဲ ပါမသွားဘဲ သူတို့ထဲက အလှလေး တစ်ယောက်တောင် ရထားသေးတယ်!"

ရှောင်းကျန့်ကို ထပ်မံကြည့်လာတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို လျှင်မြန်စွာပဲ ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။အရှင့်သားက ကျိရန်ကောပြောသလို သူ့ ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာပဲ။အခု ရုပ်ဖျက်ပြီး ဝင်လာတာ

ဥာဏ်ကောင်းလွန်းတဲ့ အရှင့်သားက တစ်ချက်ခုတ်နှစ်ချက်ပြတ် လုပ်မလို့ဆိုတာ ရှောင်းကျန့် အသေအချာပင် သိလိုက်ပါသည်။

**************************************

Zawgyi

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ အရွင့္သားဝမ္ရိေပၚ အသိစိတ္ကပ္လို႔လာေလသည္။ သူ ေရွာင္းက်န႔္ကို နမ္းေနခဲ့တာ..။ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ကြာေစၿပီး သက္ျပင္းႀကီးႀကီးတစ္ခု ခ်မိလိုက္သည္။သူ႕ စိတ္သူ မနိုင္ေတာ့ဘူး။

အေရွ႕က ေရွာင္းက်န႔္ကလည္း မ်က္ႏွာကို လုံးဝမလႊဲသြားဘဲ သူ႕ ကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။မ်က္ဝန္းထဲက မ်က္ရည္ၾကည္ေလးေတြက ဝမ္းနည္းၿပီး ျဖစ္တည္လာတာေတာ့ မျဖစ္နိုင္။

"အရွင့္သားကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အရွင့္သား"

ခပ္တိုးတိုးဆိုလို႔ ရဲရဲတင္းတင္းပင္ ေရွာင္းက်န႔္က အရွင့္သားဝမ္ရိေပၚရဲ႕ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို လက္ညိုးျဖင့္ ထိေတြ႕ လာသည္။ေရွာင္းက်န႔္က အသိစိတ္လြတ္ေနသလို ထိုေနရာကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးေနသည္။ ထို႔အတူ ဝမ္ရိေပၚကလည္း လုံးဝ႐ုန္းဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနေလသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္သြားေတာ့!"

ထိုအခါမွ ေရွာင္းက်န႔္က ဆက္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး အရွင့္သားဝမ္ရိေပၚကို တြန္းကာ ေျပးထြက္သြားသည္။အႏြေးဓာတ္ရွိေနသည့္ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုင္ကာ ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ ကိုယ္သူ မသိလိုက္ခင္မွာပဲ ၿပဳံးေနမိသည္။

တကယ့္ကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တားေနရင္းပဲ သူ ထပ္မံၿပီး စတင္ကာ က်ဴးလြန္မိေနေလၿပီ။

-------------------

ေရွာင္းက်န႔္ က်ိရန္ေကာေျပာျပေသာ အခန္းတစ္ခုထဲ ဝင္အၿပီး ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ပဝါေအာက္ကေန အနည္းငယ္ စပ္စုၾကည့္လိုက္သည္။

လူတစ္ေယာက္က သူ႕ ကိုေက်ာေပးထိုင္ေနၿပီး ေသရည္ေသာက္ေနပုံရသည္။ထိုလူရွိရာသို႔ သြားကာ ေခါင္းငုံ႕ၿပီး အေရွ႕၌ ထိုင္လိုက္သည္။

"ေရာက္လာၿပီလား"

အသံမထြက္ဘဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပေတာ့ ထိုလူရဲ႕ ရယ္သံသဲ့သဲ့ကို ၾကားရသည္။သူ အခုထိ ထိုလူ႕ ကို ေမာ့မၾကည့္ရေသး။

"မင္းေလးက ဒီည ငါ့ကို ျပဳစုေပးမယ့္သူေလးေပါ့"

ေရွာင္းက်န႔္ ခႏၶာကိုယ္ ဆက္ကနဲတုန႔္သြားၿပီး ထပ္မံ၍ ေလးေလးပင္ပင္ပဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပရင္း ေခါင္းကို အနည္းငယ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

ထိုလူ႕ လက္ကလည္း ေရွာင္းက်န႔္ပဝါစကို လာကိုင္သည္။

ဆြဲခြၽတ္လိုက္တဲ့ ပဝါေလးကို စိုက္ၾကည့္ရင္းပဲ ေရွာင္းက်န႔္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားမိသည္။

"အိုးတကယ့္အလွေလးပဲ။

ငါ ဒီညေတာ့ လာရက်ိဳးနပ္ၿပီေဟ့"

ေရွာင္းက်န႔္က ထိုလူ႕ မ်က္ႏွာျမင္သည္ႏွင့္ ဝတ္႐ုံေအာက္က လက္ကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္လိုက္သည္။မ်က္ႏွာဖုံးဝတ္ထားၿပီး က်ိရန္ေကာေျပာသလို အနက္ေရာင္နဲ႕လူ။က်ိန္းေသ ဒီလူက သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ပဲ။

"မင္း ဒီည အရမ္းေကာင္းေအာင္ ငါ့ကို ျပဳစုေပးမယ္ဆို သုံးဆပိုေပးမယ္"

ေရွာင္းက်န႔္ဘာမွျပန္မေျပာခင္မွာပဲ ထိုလူက အနားကို တိုးလာကာ ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ေမးဖ်ားကို ဆြဲေမာ့ေစသည္။

"ဘာေတြေတြးေနတာလဲကိုယ္ ေျပာတာေတြလည္း တစ္ခုမွ ျပန္မေျပာသလို ေထာက္လည္း မေထာက္ခံဘူး။

ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔လဲ အလွေလး"

ေရွာင္းက်န႔္ အႀကံအနည္းငယ္ရသြားကာ ဗိုက္ကို လက္နဲ႕အသာဖိလိုက္သည္။

"က်န႔္က်န႔္ ဗိုက္ေအာင့္လို႔ပါသခင္ေလး"

အသံကို တတ္နိုင္သမွ် တိုးၿပီး ဖ်စ္ညွစ္ကာ ေရွာင္းက်န႔္ေျပာလိုက္သည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခု သူ အျပင္ကို ထြက္ဖို႔ အေၾကာင္းျပရမယ္ေလ။

"နာမည္ေလးက က်န႔္ တဲ့လား႐ုပ္ေလးက တကယ့္ကို စြဲမက္စရာေလးအရမ္းကို ျဖဴစင္ေနတဲ့႐ုပ္ေလးနဲ႕ က်န႔္။"

"အာ့ဗိုက္ဗိုက္!"

ထိုလူက ေရွာင္းက်န႔္အနားပိုတိုးလာၿပီး ခပ္တိုးတိုးေလသံျဖင့္ ေျပာသည္။

"ဟန္ေဆာင္တာေတြရပ္လိုက္!

မင္းကို ငါ မသိဘူးလို႔ ထင္ေနတာလား!"

ဖ်င္းကနဲျဖစ္သြားတဲ့ ဇက္နဲ႕အတူ ေရွာင္းက်န႔္ အျမင္ေတြ အေမွာင္က်သြားေတာ့သည္။

-------------------

"က်ိရန္!"

"အမိန႔္ရွိပါ အရွင့္သား"

"ေရွာင္းက်န႔္ ဝင္သြားတာၾကာေနၿပီအထဲမွာ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနလို႔လား"

"ကြၽန္ေတာ္ အေျခအေနသြားၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္ အရွင့္သား"

က်ိရန္ ထိုအခန္းနားသြားကာ နားကပ္ၾကည့္ေတာ့ ဘာသံမွ မၾကားရ။တစ္ခုခုထူးဆန္းေနၿပီမို႔ စကၠဴျဖဴနဲ႕ကာထားသည့္ နံရံကို ဓားနဲ႕ေဖာက္ကာ အထဲကို ေဝ့ဝဲၾကည့္လိုက္သည္။

တစ္ခုတည္းေသာ ျပတင္းေပါက္က ပြင့္လ်က္ရွိေနၿပီး အခန္းထဲတြင္ေတာ့ မည္သူမွ်မရွိေတာ့။ဒီသူပုန္ေခါင္းေဆာင္က ထင္ထားတာထက္ကို ပိုေတာ္လြန္းသည္။

က်ိရန္ အရွင့္သားတို႔ဆီ အျမန္ျပန္ၿပီး ေလွ်ာက္တင္သည္။

"အထဲမွာ ေရွာင္းက်န႔္ေရာ အျခားတစ္ေယာက္ေရာ မရွိေတာ့ပါဘူး အရွင့္သား"

"ဘာ!!

ဒါဆိုလိုက္ၾကမယ္ေလသူတို႔ အေဝးႀကီးေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး"

"အမိန႔္အတိုင္းပါ အရွင့္သား"

----------------

တကယ့္ကို ဥာဏ္မ်ားလြန္းတဲ့ သူပုန္က ေရွာင္းက်န႔္ကို ေခၚသြားတာ ျဖစ္နိုင္သည္။ဝမ္ရိေပၚ ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ အံကိုလည္း ႀကိတ္ထားမိသည္။ေလးဘက္ေလးလံ လိုက္ရွာေနေသာ္လည္း တစ္စြန္းတစ္စမွ် မေတြ႕ ရွိ။

ေနာက္ဆုံးခြဲရွာတဲ့သူေတြ အလယ္မွာ ျပန္ဆုံတဲ့အထိ ေရွာင္းက်န႔္တို႔ကို ရွာမေတြ႕ ေသးေပ။

"က်ိရန္"

"ဟုတ္ကဲ့ အရွင့္သား"

"ဒီၿမိဳ႕ထဲမွာ သူတို႔က အေျခခ်ေနေတာ့ က်ိန္းေသေပါက္ တစ္ေနရာရာမွာ ရွိမွာပဲ။အခု ေရွာင္းက်န႔္ကိုလည္း ငါတို႔လူမွန္းသိလို႔ ေခၚသြားတာျဖစ္မယ္!"

"ဟုတ္ကဲ့ အရွင့္သား"

"စုံစမ္းသိရသေလာက္ သူတို႔ပုန္းခိုတဲ့ေနရာ မသိနိုင္ဘူးလား"

"သူတို႔က တစ္ေနရာတည္းမွာ အတည္တက် မေနနိုင္တာမို႔ ခန႔္မွန္းလို႔ မရနိုင္ပါဘူး အရွင့္သား"

"ေတာက္စ္!!"

မ်က္ႏွာေတြနီရဲၿပီး လက္သီးဆုပ္ကာ ေတာက္ေခါက္ေနသည့္ အရွင့္သားက သူပုန္ကို ဖမ္းမိဖို႔ထက္ ေရွာင္းက်န႔္ကို ပိုစိတ္ပူေနပုံ ေပၚလြင္သည္။

"အခု ဒီလူအတိုင္းပဲ ဒီညမွာ လိုက္ရွာၾကမယ္

မနက္ျဖန္မွစဆိုရင္ သူတို႔တစ္ေနရာ ထြက္သြားကုန္ၾကလိမ့္မယ္"

"အမိန႔္အတိုင္းပါ အရွင့္သား"

ဝမ္ရိေပၚ တစ္ေယာက္တည္း ခြဲသြားၿပီး အလွ်င္အျမန္ပင္ ရွာေဖြေနသည္။ေနာက္လိုက္မ်ားကလည္း အရွင့္သားက ျမန္လြန္းေနတာေၾကာင့္ လိုက္မမွီေတာ့ဘဲ တတ္နိုင္သမွ်ပဲ ေရွာင္းက်န႔္ကို ရွာေဖြေတာ့သည္။

-------------------------

ဇက္ရဲ႕နာဖ်င္းမႈနဲ႕အတူ ေရွာင္းက်န႔္တျဖည္းျဖည္း သတိရလာသည္။မ်က္လုံးကို ဖြင့္ကာ ေဘးဘီကို ဝဲၾကည့္မိေတာ့ ဂူတစ္ခုထဲ ေရာက္ေနမွန္း သိသည္။

လက္ေတြကို ေနာက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ထားၿပီး ဒူးေထာက္လ်က္အေနအထားမွာ ျဖစ္သည္။အခု သူရွိေနေသာေနရာက အခ်ဳပ္ခန္းလိုပုံစံမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ဟန္ရွိသည္။ဂူတြင္းထဲက အခ်ဳပ္ခန္းမ်ိဳး။

"ေကာင္ေလး သတိရလာၿပီလား"

အလွေဂဟာမွာ ေတြ႕ ခဲ့တဲ့သူပင္။အဲ့လူေဘးနားက လူေတြက တံခါးဖြင့္ကို ဖြင့္ၿပီး သူ႕ ကို အျပင္သို႔ ေခၚထုတ္သည္။လက္က ႀကိဳးေတြကို ထူးဆန္းစြာပင္ ျဖည္ေပးေနသည္။

ထိုလူက သူ႕ အနားေရာက္လာၿပီး သူ႕ ရဲ႕လက္ေမာင္းကို ဖ်စ္ကိုင္သည္။

"မင္းက ေယာက္်ားေလးေပမဲ့ သိပ္လွလြန္းတယ္

ငါက ေယာက္်ားေတြကို မႀကိဳက္ေပမဲ့ မင္းနဲ႕ေတာ့ အတူ အိပ္ခ်င္တယ္။ဘယ္လိုလဲမေသခင္ေလး မင္းလည္း ငါနဲ႕အတူ အိပ္သြားမယ္မလား"

ထိုလူ႕ လက္ၾကားကေန လက္ကို ႐ုန္းထြက္ၿပီး မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ပစ္ထိုးလိုက္သည္။ခပ္ေခ်ာေခ်ာလူရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ဟာ ေသြးစေတြ ထြက္လာသည္။

ထိုလူ႕ ေနာက္လိုက္ေတြက ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႕ လက္ပင္းေပၚသို႔ ဓားလာတင္သည္။

"ကြၽန္ေတာ္က ႐ူးေနလို႔ ခင္ဗ်ားနဲ႕ အိပ္ရမွာလား

အဲ့ဒီ့အစား သတ္မယ္ဆို ျမန္ျမန္သာသတ္လိုက္ သူပုန္ေကာင္ရဲ႕!"

သူပုန္ေကာင္က သူ႕ ရဲ႕လူေတြကို လက္ကာျပလိုက္ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္အနားသို႔ တိုးကပ္လာျပန္သည္။ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုပြတ္ဆြဲရန္ျပဳေနတာေၾကာင့္ ထပ္မံ၍သူပုန္ေကာင္ကို လက္သီးနဲ႕ပစ္ထိုးလိုက္သည္။

ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ မ်က္ႏွာကို မထိဘဲ သူ႕ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ခပ္ဆိုးဆိုးၿပဳံးလာတဲ့ သူပုန္ေကာင္ မ်က္ႏွာကို တံေတြးျဖင့္ လွမ္းေထြးလိုက္သည္။

"ဟာ့ဒီအလွေလးက တကယ့္ကို စြာေနတာပဲ

ကိုယ္က အဲ့လိုမ်ိဳးမွ ႀကိဳက္တာ!"

"မင္း ငါ့အသားကို ထိရဲထိၾကည့္"

"ထိရင္ ဘာျဖစ္မလဲ"

တကယ့္ကိုမွ သူပုန္ေကာင္ စုန႔္လန္က မ်က္ႏွာေျပာင္လြန္းသည္။သူေထြးလိုက္တဲ့ တံေတြးေတြကို လက္နဲ႕သုတ္ၿပီး သူ႕ ကို ခါးကေနေပြ႕ ခ်ီေတာ့သည္။

"အားငါ့ကို အခုေအာက္ခ်ေပး ေခြးေကာင္!!"

ေရွာင္းက်န႔္ရွိသမွ် အင္အားနဲ႕ သူပုန္ေကာင္ရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို ထုရိုက္သည္။

"ငါ မင္းကို လိုခ်င္ေနၿပီ အလွေလး!"

"ႏွာဘူးေကာင္ ငါ မင္းကို သတ္မယ္"

"အခုအေျခအေနနဲ႕ သတ္မယ္ေျပာေနတာ မေမာဘူးလား

အလွေလးရယ္ဟားဟား!"

ေရွာင္းက်န႔္ ကိုယ္ေလးက မႏူးညံ့ေသာ အိပ္ယာခင္းေပၚသို႔

ပစ္ခ်ျခင္းခံလိုက္ရသည္။လက္ႏွစ္ဖက္ကိုလည္း သူပုန္ေကာင္က ကုတင္မွာ ပူးတြဲခ်ည္သည္။

ထို႔ေနာက္ သူ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို စုန္ခ်ီဆန္ခ်ီ ၾကည့္ကာ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္စုန႔္လန္က လွ်ာသပ္သည္။သူ ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိကိုက္ကာ လြတ္ေနေသာ ေျခေထာက္ျဖင့္ ထိုႏွာဘူးေကာင္ကို ပိတ္ကန္လိုက္သည္။

သူ႕ ရဲ႕ အဓိကေနရာကို ကန္လိုက္ေသာ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္

ေဒါသက ဝုန္းကနဲ ထြက္လာၿပီး စြာေတးလန္ေနေသာ ထိုအလွေလးေပၚသို႔ အုံ႕မိုးလိုက္သည္။

"သခင္ေလးသခင္ေလး!"

အခ်ိန္ေကာင္းမွ ဝင္လာေသာ ကိုယ့္လူကို တစ္ခ်က္မွ်ေစာင္ၾကည့္လိုက္ၿပီး အလွေလးေပၚမွ ဖယ္ခြာလိုက္သည္။

"ဘာလဲ"

"အျပင္မွာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ေရာက္ေနပါတယ္

ၿပီးေတာ့ သူက သခင္ေလးနဲ႕ ေတြ႕ ခ်င္ပါတယ္ ေျပာေနပါတယ္"

စုန႔္လန္ တစ္ခ်က္စဥ္းစားလိုက္ၿပီး ဆက္ေမးလိုက္သည္။

"အဲ့လူက ဘယ္လိုပုံစံရွိလဲ"

"ဟိုအသားက မဲေနၿပီး အဝတ္အစားေတြကလည္း စုတ္ျပတ္သတ္ေနပါတယ္ သခင္ေလး!"

"အင္းဒီကို ေခၚလာခဲ့လိုက္"

စုန႔္လန္ ေရွာင္းက်န႔္အနားကို ျပန္လာၿပီး ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ထားေသာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ျဖည္ေပးလိုက္သည္။

"ဒီမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ေန

ၿပီးမွ အလွေလးနဲ႕ကိုယ္တို႔ ဆက္ၾကမယ္"

ေရွာင္းက်န႔္ အံကို ႀကိတ္ၿပီး တင္းခံေနလိုက္သည္။

မၾကာခင္ အရွင့္သားနဲ႕က်ိရန္ေကာတို႔က သူ႕ ကို လာကယ္ေတာ့မွာပါ။

စုန႔္လန္က ဝင္လာတဲ့သူ႕ ကို ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေလ့လာေနလိုက္သည္။ဆံပင္အရွည္ေတြက ပြက်ဲလန္ေနၿပီး သူဘုန္းစားတို႔ ဝတ္ေသာ အဝတ္သာသာ ဝတ္ထားေသာ ထိုလူက သူ႕ ကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ေတြ႕ ခ်င္ေနတာ ျဖစ္နိုင္မလဲ။

ထိုစုတ္ျပတ္ေနေသာ ထိုလူက သူ႕ အနားေရာက္မွ ေခါင္းကို

ေမာ့ၾကည့္ၿပီး သူ႕ အေနာက္က အလွေလးကို အရင္လွမ္းၾကည့္သည္။ၿပီးမွ သူ႕ ဆီအၾကည့္ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းကို ဦးၫႊတ္ေလသည္။

"မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ကို ေတြ႕ ခ်င္တာလဲ!"

"ကြၽန္ေတာ္က သခင္ေလးလူ ျဖစ္ခ်င္ေနလို႔ပါ"

"အဟက္ငါ့လူျဖစ္ခ်င္တယ္?

ဘာလဲမင္းက သူလ်ိဳလား"

ထိုညစ္ပတ္ေနေသာလူက ျပာျပာသလဲ ေခါင္းခါျပလာၿပီး

သူ႕ ကို ေမာၾကည့္လာသည္။

"မဟုတ္ပါဘူး

ကြၽန္ေတာ္က သာမာန္လူတစ္ေယာက္ပါ။ဒီတိုင္း ေတာင္းစားေနမဲ့အတူတူ လုယက္စားတာက ပိုေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမယ္ ထင္လို႔ပါ သခင္ေလး"

"မင္းက ေပ်ာ္ခ်င္လို႔ ဒီထဲလာတယ္ေပါ့

မေပ်ာ္ရဘဲ ေသရမယ္ဆိုရင္ေရာ!"

"ေသမထူး ေနမထူးမို႔ ဘာမွမထူးဆန္းပါဘူး သခင္ေလး"

စုန႔္လန္က သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာရင္း ထိုလူ႕ ပုခုံးကို ပုတမလိုက္သည္။

"ဒါဆို မင္း တိုက္ခိုက္နိုင္လား"

"အေျခခံေတာ့ တတ္ပါတယ္ သခင္ေလး"

"ဒီေလာက္ဆို မဆိုးဘူး

မင္းကို ငါ လက္ခံတယ္"

"ဝမ္းသာလိုက္တာ သခင္ေလးရယ္

ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

"ရပါတယ္

ငါတို႔ေတြက လြတ္လပ္တယ္ ဒါေပမဲ့ ဥာဏ္ေကာင္းမွရမယ္

နန္းေတာ္ကလူေတြ ေရာက္ေနတယ္ ၾကားတယ္။အခုေတာင္ ငါလွ်င္လြန္းလို႔ သူတို႔လက္ထဲ ပါမသြားဘဲ သူတို႔ထဲက အလွေလး တစ္ေယာက္ေတာင္ ရထားေသးတယ္!"

ေရွာင္းက်န႔္ကို ထပ္မံၾကည့္လာတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြကို လွ်င္ျမန္စြာပဲ ရိပ္မိလိုက္ပါတယ္။အရွင့္သားက က်ိရန္ေကာေျပာသလို သူ႕ ကို စိုးရိမ္ေနခဲ့တာပဲ။အခု ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး ဝင္လာတာ

ဥာဏ္ေကာင္းလြန္းတဲ့ အရွင့္သားက တစ္ခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ လုပ္မလို႔ဆိုတာ ေရွာင္းက်န႔္ အေသအခ်ာပင္ သိလိုက္ပါသည္။

**************************************