အရှင့်သားကို သူပုန်ကောင်လူတွေ ခေါ်သွားပြီးတာနဲ့ စုန့်လန်က ရှောင်းကျန့်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလာသည်။ဒီတစ်ခါတော့ လက်ကို ကြိုးမချည်ထားတာကြောင့် လက်သီးဖြင့်ထိုးရန် ရှောင်းကျန့် ကြံရွယ်နေလိုက်သည်။

ဖြောင်း!

ရုတ်တရက် ဘယ်ဘက်ပါးက နာကျင်မှုနဲ့အတူ ရှောင်းကျန့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။

"ဟက်…အခုနကောင်က မင်းတို့ တစ်ဖွဲ့ တည်းကမလား…"

ရှောင်းကျန့် သူပုန်ကောင်ရဲ့ ဥာဏ်ပြေးမှု့ ကိုတော့ တကယ့်တကယ်ကို အံ့သြမိသွားသည်။ဒီလိုကောင်ကို ဖမ်းနိုင်ဖို့ အရှင့်သား တော်တော့်ကိုပင် ကြိုးစားရဦးမည်။

သူ မေးတာကို ဘာမှမပြောဘဲ အံကြိတ်ကာ အလှလေးက တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် ပြန်လည်မော့ကြည့်နေသည်။စုန့်လန်က သူရိုက်ခဲ့သော အလှလေး၏ ပါးပြင်လေးအား နမ်းရန်ပြုလိုက်သည်။လျှင်မြန်လွန်းသည့် အလှလေးကလည်း လက်ဖဝါးနုနုလေးနဲ့ စုန့်လန်ပါးကို ပြန်ရိုက်လေသည်။

"ပြီးရင် အဲ့ရိုက်ခဲ့တဲ့ပါးကို အလှလေး နမ်းရမှာနော်"

ရှောင်းကျန့် ထပ်မံစွာပင် သူပုန်ကောင်ရဲ့ဘယ်ဘက်ပါးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။အရှိန်မထိန်းနိုင်သော စုန့်လန်က အနောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး ဒေါသကလည်း အခုနထက် ပိုမိုတောက်လောင်လာသည်။

"တောက်ခ်!!

မင်းကများ ငါ့ကို ရာရာစစ…

အပြင်ကကောင်တွေလာစမ်း!ဒီအထဲကောင်ကို အခုနဝင်လာတဲ့ သူဘုန်းစားကောင်နဲ့ တစ်ခါတည်း အချုပ်ချထားလိုက်!"

စုန့်လန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်က စီးကျနေသော သွေးကို သုတ်ကာ ရှောင်းကျန့်အနားသို့ ပြန်လာသည်။ဒီတစ်နေ့အတွင်းပင် အရှေ့က အလှလေးကြောင့် နှုတ်ခမ်းသွေးထွက်တာ နှစ်ခါရှိပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဒီနေ့တော်တော်လွန်နေပြီ…

ဒါပေမဲ့ မင်းက အလှလေးမို့ ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်…

အခုတော့ မင်းရဲ့တစ်ဖွဲ့ တည်းကောင်နဲ့သွားပြီး အစာငတ်ခံလိုက်ဦး"

ရှောင်းကျန့်ကလည်း ချုပ်နေသော လူတွေလက်ထဲမှ စုန့်လန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြင်းပြင်း တောက်တစ်ချက်ခေါက်သွားသေးသည်။

"ဟက်…စွာတာလေးက ချစ်စရာလေး!"

-------------------

ဝမ်ရိပေါ် သူ့ ရဲ့လျှင်မြန်သော ဥာဏ်ကိုမှ တစ်ကွက်ကျော်ကာ ရိပ်မိသွားသော သူပုန်ခေါင်းဆောင်ကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းဖြင့် ထပ်မံကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ တွေးတောနေမိသည်။

အထိုးခံထားရသော ပါးကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးထဲမှာ ညိုးငယ်နေသောရှောင်းကျန့် မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်လာသည်။

"အခု ဘယ်လိုရှိနေမလဲ"

ဒီနေရာကို ကျိရန်တို့နှင့် အတူတွေ့ သော်လည်း လူအင်အားမမျှတခြင်းကြောင့် အခြေအနေအရင်ကြည့်ရန် သူတစ်ယောက်တည်း ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိရန်တို့ကို နန်းတော်မှ ရဲမက်များရောက်လာမှ ဒီဂူအတွင်းသို့ ဝင်လာရန် မိန့်ကြားထားသည်။ဘာမှမဟုတ်တဲ့ သူပုန်ခေါင်းဆောင်လေးက သူ့ လိုအိမ်ရှေ့စံကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။

"အထဲကို မြန်မြန်ဝင်!"

အထဲကို ဝင်လာတဲ့ ရှောင်းကျန့်က မျက်နှာမှာ လက်ဝါးရာကြီး ထင်လို့။သူ့ ကို တွေ့ ပေမဲ့လည်း အကြည့်ချင်းရှောင်သွားတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကြောင့် စိတ်ထဲနည်းနည်း ကသိကအောက်တော့ ဖြစ်သွားသည်။ဒါမှမဟုတ် ရှောင်းကျန့်က သူ့ ရဲ့အခုလိုပုံစံကို မမှတ်မိနေနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲကို။

ထောင့်မှာ ကပ်ထိုင်နေသည့် ရှောင်းကျန့်အနားသို့ သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

"အဟမ်း…"

"အရှင့်သား"

ခပ်တိုးတိုးအသံဖြင့် ကိုယ်ကို ညွှန်ကိုင်းနေသည့် ရှောင်းကျန့်ကြောင့် ဝမ်ရိပေါ် အံ့သြသွားရသေးသည်။ဒါဆို အခုနတုန်းက သူဘယ်သူမှန်းသိရဲ့သားနဲ့ တမင်သက်သက် အကြည့်လွှဲသွားတာပေါ့။

"ပါးက နာနေလား"

ထိတွေ့ ရန် လက်ကို လှမ်းမိတော့ ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းအား တစ်ဖက်သို့စောင်းကာ ရှောင်ထွက်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်လို လူမျိုးအတွက် ဒီဒဏ်ရာက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အရှင့်သား…"

"ကောင်းပြီ"

သူ့ ကိုသိသိသာသာရှောင်နေသည့် ရှောင်းကျန့်ကို စကားထပ်မပြောချင်တော့၍ ထိုသူအနားမှထကာ အခုနနေရာသို့သာ ပြန်သွားထိုင်နေလိုက်သည်။

သူ တစ်ယောက်ကြောင့် ကိုယ့်မှာဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူပန်ခဲ့ရသလဲ။ရှောင်းကျန့်မဟုတ်သော အခြားတစ်ယောက်သာဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လိုက်ရှာပြီး သူဘုန်းစားလိုပုံစံမျိုးလည်း လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။မိမိစေတနာကို နားမလည်သော သူမျိုးနှင့် စကားမပြောချင်တော့ပေ။

ခေါင်းကို နံရံအားမှီပြီး မျက်လုံးကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ကျိရန်တို့အလာကို စောင့်နေရမယ်။

မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ မြင်ယောင်လာတာက အတိတ်ကပုံရိပ်တစ်ခု။

ဟိုဘဝမှာတုန်းက ရှောင်းကျန့်က အခုလို သူ့ နောက်မလိုက်လာပေ။ဒါပေမဲ့ သူ သူပုန်ခေါင်းဆောင်ဆိုသူကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူပုန်ခေါင်းဆောင်က အသတ်ခံရနီးတောင် သူ့ ကိုပြောသွားသေးတယ်။အလိမ်ခံလိုက်ရတာတဲ့…။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတာတော့ သူမတွေးမိခဲ့ပါ။အဲ့တုန်းက အလှဂေဟာတစ်ခုမှာပဲ သတင်းရထားတဲ့ ကျိရန်ပြောစကားကြောင့် တစ်ခါတည်း စောင့်ဖမ်းလိုက်သည်ပဲ။

အခုကျတော့ ကိုယ်ကပါ ပြန်အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။

ဘဝနှစ်ဘဝ ကွာခြားနေတာတွေကလည်း တစ်ဘဝချင်းလို့တောင် ထင်မှတ်နိုင်လိုတောင်ရနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုက အခုလို ဖမ်းထားခံရတာတောင် သူ့ စိတ်ထဲပေါ့ပါးနေသလိုပဲ။ရှောင်းကျန့်နဲ့များ အတူတူအဖမ်းခံရလို့များလား။ဟက်…မဖြစ်နိုင်တာ စတွေးပြန်ပြီ။

"အင်း…ဟင်း"

အသံကြောင့် မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်တော့ ပါးကိုကိုင်ကာ ညည်းနေသည့် ရှောင်းကျန့်ကို တွေ့ သည်။မနေနိုင်သော သူကပဲ အနားသို့သွားကာ သူအဝတ်စကို အာငွေ့ ပေးပြီး ရှောင်းကျန့်ပါးကို ထိပေးလိုက်သည်။

"ရိပေါ်"

"ဟမ်"

မျက်နှာတစ်ဝိုက်မှာချွေးတွေစို့နေပြီး နှုတ်ခမ်းတွေခြောက်နေသော ရှောင်းကျန့်နဖူးအား လက်ဖြင့်ထိလိုက်သည်။

"အား"

အရမ်းကို ပူခြစ်တောက်နေသည့် အသားကြောင့် သူ အော်မိသွားသည်။

"ရှောင်းကျန့်…ရှောင်းကျန့်!"

"အင်း…"

"မင်းဖျားနေတယ်"

"အင်း…ချမ်းတယ် ရိပေါ်"

ချက်ချင်းကြီး ချမ်းလာပြန်တဲ့ ရှောင်းကျန့်ကြောင့် သူ့ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ ရှောင်းကျန့်အပေါ် ခြုံပေးလိုက်သည်။

"အဟင်း…ချမ်းတယ်…မား"

ရှောင်းကျန့်က သူ့ ဆီသို့အတင်းတိုးဝင်လာပြီး ခါးကိုဖက်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာခေါင်းတင်ထားသည်။ဝမ်ရိပေါ်လက်နှစ်ဖက်က လေပေါ်မှာပင်တန်းလန်းဖြစ်နေပြီး ပြန်လည်ဖက်တွယ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

"အဟင့်…ချမ်းတယ်…ဖက်ထားပေးပါ"

ငိုသံပါလာတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေသောလက်တွေဟာ ချက်ချင်းပင် ရှောင်းကျန့်ကျောပြင်ကို ဖက်လိုက်မိသည်။

ရှောင်းကျန့်မျက်နှာက သူ့ လည်ပင်းနားကို ရောက်လာပြီး

အသက်ရှူသောလေ ခပ်နွေးနွေးကလည်း သူ့ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ကို လာရောက်ထိသည်။

အပြင်ကကြည့်လျှင် သူတို့ကို မမြင်နိုင်ရပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်အခြေအနေသည် နှစ်ယောက်သားကြားလေမရှိအောင်ပင် ဖက်တွယ်ထားသော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ဒီအတိုင်းပင် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေစဉ် ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလာထိတဲ့

လက်ချောင်းလေးတွေကြောင့် ဝမ်ရိပေါ် မျက်စိမဖွင့်သေးဘဲ

အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

"အရှင့်သားက အိပ်နေတာတောင် ချောလိုက်တာ…"

ရှောင်းကျန့်က သူ့ လက်မနဲ့ အရှင့်သားရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေးပွတ်သည်။

"တစ်ခါသာ အရသာသိဖူးတဲ့ ဒီနှုတ်ခမ်းလေးကို ကျွန်တော်

နောက်ထပ် အရသာ သိချင်လိုက်တာ"

အနီးကပ်ကာ စကားပြောနေသည်မို့ ရှောင်းကျန့်ပါးစပ်က ခပ်နွေးနွေးလေတွေသည်လည်း ဝမ်ရိပေါ် မေးတစ်ဝိုက်မှာ ထိတွေ့ နေသည်။

ခပ်ခြောက်ခြောက် အသားလေးက သူ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို

ဖိစုပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ မျက်စိဖွင့်လိုက်သည်။အနီးကပ်မြင်နေရသည့် မျက်တောင်လေးတွေက ယောက်ျားလေးတန်မဲ့ ရှည်ရှည်ကော့ကော့လေး။

ပူနွေးနေသောလျှာက သူ့ ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ဝမ်ရိပေါ် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

ရှောင်းကျန့်ရဲ့ခါးကို တိုးဖက်လိုက်ပြီး ပေါင်ပေါ်သို့ ပွေ့ တင်ကာ ခွထိုင်စေလိုက်သည်။

"အရှင့်…အရှင့်သား"

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်နေပေမဲ့ ဝမ်ရိပေါ်အကြည့်တွေက ရှောင်းကျန့်ရဲ့ နီရဲရဲပါးပြင်ပေါ်မှာ။

"အရမ်းနာနေလား"

ဒီတစ်ကြိမ်အမေးမှာတော့ ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မျက်ရည်တွေတောင် ဝဲလာသည်ကို ဝမ်ရိပေါ်တွေ့ ရသည်။

ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးထောင့်က စီးကျလာသည့် မျက်ရည်စကို ဝမ်ရိပေါ် လက်မနဲ့ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ငိုတာလဲ…အရမ်းနာနေတာလား"

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ကို ကြည့်နေကျ ညို့ မှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့်ပင် ခေါင်းထပ်ငြိမ့်ပြသည်။

အရှင့်သားက သဘောကျရသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံဖြင့် သူ့ ရဲ့ပါးကို ခပ်ဖွဖွလာထိသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်ရော နည်းနည်း သက်သာမလား"

ရှောင်းကျန့်က မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရိပေါ်ကို လည်ပင်းမှ သိုင်းဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးအား အရှင့်သား နှုတ်ခမ်းအတွင်းသို့ မြှုံနှံလိုက်သည်။

ခါးပေါ်က အရှင့်သားလက်တွေက ပိုမိုတင်းကြပ်သွားပြီး

သူ့ ရဲ့လျှာကို လာရောက်လှည့်ပတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပါအောင်ပင် စုပ်ယူလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ အနမ်းချင်းဖလှယ်နေရာမှ ရှောင်းကျန့်အနည်းငယ်မော့နေတာကြောင့် အရှင့်သားပုခုံးတွေကို တွန်းလိုက်သည်။

"အရှင့်သား…အဖျားကူးတော့မယ်။

တောင်းပန်ပါတယ်…"

အရှင့်သားက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အောက်နှုတ်ခမ်းနားက မှဲ့လေးကို ထပ်နမ်းပြန်သည်။

"အရှင့်သား…"

ဝမ်ရိပေါ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရှောင်းကျန့်ခေါင်းကို ဖိကာ သူ့ လည်တိုင်မှာ အပ်စေပြီး ဖက်လိုက်သည်။

"အိပ်တော့…"

အမိန့်သံအနည်းငယ်ပါနေသည့် စကားကို ရှောင်းကျန့် နာခံကာ မျက်ဝန်းတွေကို ပိတ်ချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှောင်းကျန့်က အရှင့်သား ဝမ်ရိပေါ်ကို သိပ်ချစ်တယ်…"

အရှင့်သားဆီက ဘာမှပြန်မကြားရပေမဲ့ သက်ပြင်းချသံ သေးသေးလေးတော့ ချသံကြားလိုက်ရသည်။ထို့နောက်မှာတော့ ရှောင်းကျန့် အိမ်မက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်လို့ သွားတော့သည်။

---------------------

ဝုန်း!!

အသံတစ်ချို့ ကြောင့် ရှောင်းကျန့်လန့်နိုးသွားသည်။ညက အရှင့်သားခြုံပေးထားသော ဝတ်ရုံလည်း မရှိတော့သည့်အပြင် သူ့ ကိုယ်ကလည်း နူးညံ့နွေးထွေးသော အရှင့်သား ကိုယ်ပေါ်မှာ မဟုတ်။ကြမ်းတမ်းသော ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာသာ ရောက်ရှိလို့နေသည်။

"အလှလေး…"

သူပုန်ခေါင်းဆောင်က စုန့်လန်က သူ့ အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ ကို ဆွဲထူပေးသည်။

"လာ…ကိုယ့်နောက်လာခဲ့"

မနေ့ကတင် အကြမ်းပြုခဲ့သူဟာ သူ မဟုတ်တော့တဲ့အတိုင်း။

အရှင့်သားကို လှမ်းကြည့်ပြန်တော့လည်း သူတို့ကိုမကြည့်ဘဲ မျက်နှာလွှဲထားသည်။အရှင့်သားကလည်း မနေ့ညက သူ မဟုတ်သည့်အတိုင်း အေးစက်နေပြန်သည်။

ရှောင်းကျန့် စုန့်လန်နောက်လိုက်လာတော့ မနေ့က အိပ်ယာပေါ်မှာပဲ သူ့ ကိုထိုင်ခိုင်းသည်။ဘယ်ကထုတ်လာမှန်းမသိတဲ့ ဆေးမြစ်တစ်ခုကို သွေးပြီး သူ့ ရဲ့ပါးပြင်ကို လိမ်းပေးနေသည်။

"ဒီဆေးမြစ်က အ​ယာင်လျော့စေတယ်…"

"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်နေတာလဲ"

"မနေ့က ကိုယ်နည်းနည်း စိတ်လွတ်သွားတယ်။

အလှလေးကို မရိုက်လိုက်သင့်ဘူး"

"ငါ မေးနေတာဖြေလေ ခွေးကောင်ရဲ့"

စုန့်လန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ရှောင်းကျန့်လက်တွေကို

ဆုပ်ကိုင်သည်။

"ဂရုစိုက်ချင်လို့ စိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲပြော!"

ရှောင်းကျန့် သူ့ လက်တွေကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အရှေ့က ခွေးကောင်ကို ရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သည်။

"စိတ်လျော့ အလှလေး…

ကိုယ်ပြောတာ နားထောင်…အခုကစပြီး အလှလေးက ကိုယ့်ရဲ့ဇနီးဖြစ်သွားပြီ။ကိုယ်တို့ အခု ဒီမြို့ က ထွက်သွားတော့မယ်"

"ငါက ဘာလို့ မင်းဇနီးဖြစ်ရမှာလဲ သူပုန်ကောင်ရဲ့!"

စုန့်လန်က ဒေါသထွက်နေသော ရှောင်းကျန့်ကို သိမ်းကြုံးဖက်လိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ် အလှလေး…

မြင်မြင်ကတည်းက ချစ်မိသွားတာ ထင်တယ်။ဒါ့ကြောင့် မင်းက ကိုယ့်အပိုင်ဖြစ်ရမယ်။ကိုယ် မင်းနဲ့ တစ်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်ချင်တယ်။နန်းတော်က လူတွေလက်ထဲ အမိခံလို့မဖြစ်ဘူး။ဒါ့ကြောင့် ကိုယ်တို့ ဒီမြို့ ကနေ ထွက်ခွာပြီး စခန်းပြောင်းတော့မှာ!"

"ငါ့မှာ ပိုင်ရှင်ရှိတယ်…

သူ တစ်ယောက်ပဲ ငါ့ကို ပိုင်တယ်။ငါက သူ့ ရဲ့အပိုင်။

ငါ သူ့ ကို ချစ်တယ်။သူလည်း ငါ့ကို………ချစ်တယ်။

ဒါ့ကြောင့် မင်းပြောတာတွေ တစ်ခုမှ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး စုန့်လန်!"

**************************************

အရွင့္သားကို သူပုန္ေကာင္လူေတြ ေခၚသြားၿပီးတာနဲ႕ စုန႔္လန္က ေရွာင္းက်န႔္ဆီသို႔ ေျခလွမ္းလာသည္။ဒီတစ္ခါေတာ့ လက္ကို ႀကိဳးမခ်ည္ထားတာေၾကာင့္ လက္သီးျဖင့္ထိုးရန္ ေရွာင္းက်န႔္ ႀကံ႐ြယ္ေနလိုက္သည္။

ေျဖာင္း!

႐ုတ္တရက္ ဘယ္ဘက္ပါးက နာက်င္မႈနဲ႕အတူ ေရွာင္းက်န႔္ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားရသည္။

"ဟက္အခုနေကာင္က မင္းတို႔ တစ္ဖြဲ႕ တည္းကမလား"

ေရွာင္းက်န႔္ သူပုန္ေကာင္ရဲ႕ ဥာဏ္ေျပးမႈ႕ ကိုေတာ့ တကယ့္တကယ္ကို အံ့ၾသမိသြားသည္။ဒီလိုေကာင္ကို ဖမ္းနိုင္ဖို႔ အရွင့္သား ေတာ္ေတာ့္ကိုပင္ ႀကိဳးစားရဦးမည္။

သူ ေမးတာကို ဘာမွမေျပာဘဲ အံႀကိတ္ကာ အလွေလးက တင္းမာေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ျပန္လည္ေမာ့ၾကည့္ေနသည္။စုန႔္လန္က သူရိုက္ခဲ့ေသာ အလွေလး၏ ပါးျပင္ေလးအား နမ္းရန္ျပဳလိုက္သည္။လွ်င္ျမန္လြန္းသည့္ အလွေလးကလည္း လက္ဖဝါးႏုႏုေလးနဲ႕ စုန႔္လန္ပါးကို ျပန္ရိုက္ေလသည္။

"ၿပီးရင္ အဲ့ရိုက္ခဲ့တဲ့ပါးကို အလွေလး နမ္းရမွာေနာ္"

ေရွာင္းက်န႔္ ထပ္မံစြာပင္ သူပုန္ေကာင္ရဲ႕ဘယ္ဘက္ပါးကို လက္သီးျဖင့္ ထိုးလိုက္သည္။အရွိန္မထိန္းနိုင္ေသာ စုန႔္လန္က အေနာက္သို႔ လန္က်သြားၿပီး ေဒါသကလည္း အခုနထက္ ပိုမိုေတာက္ေလာင္လာသည္။

"ေတာက္ခ္!!

မင္းကမ်ား ငါ့ကို ရာရာစစ

အျပင္ကေကာင္ေတြလာစမ္း!ဒီအထဲေကာင္ကို အခုနဝင္လာတဲ့ သူဘုန္းစားေကာင္နဲ႕ တစ္ခါတည္း အခ်ဳပ္ခ်ထားလိုက္!"

စုန႔္လန္က ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က စီးက်ေနေသာ ေသြးကို သုတ္ကာ ေရွာင္းက်န႔္အနားသို႔ ျပန္လာသည္။ဒီတစ္ေန႕အတြင္းပင္ အေရွ႕က အလွေလးေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေသြးထြက္တာ ႏွစ္ခါရွိၿပီ ျဖစ္သည္။

"မင္း ဒီေန႕ေတာ္ေတာ္လြန္ေနၿပီ

ဒါေပမဲ့ မင္းက အလွေလးမို႔ ငါ ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္

အခုေတာ့ မင္းရဲ႕တစ္ဖြဲ႕ တည္းေကာင္နဲ႕သြားၿပီး အစာငတ္ခံလိုက္ဦး"

ေရွာင္းက်န႔္ကလည္း ခ်ဳပ္ေနေသာ လူေတြလက္ထဲမွ စုန႔္လန္ကို ၾကည့္ကာ ခပ္ျပင္းျပင္း ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္သြားေသးသည္။

"ဟက္စြာတာေလးက ခ်စ္စရာေလး!"

-------------------

ဝမ္ရိေပၚ သူ႕ ရဲ႕လွ်င္ျမန္ေသာ ဥာဏ္ကိုမွ တစ္ကြက္ေက်ာ္ကာ ရိပ္မိသြားေသာ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ကို ဘယ္လိုနည္းလမ္းျဖင့္ ထပ္မံကိုင္တြယ္ရမလဲဆိုတာ ေတြးေတာေနမိသည္။

အထိုးခံထားရေသာ ပါးကို ထိမိလိုက္သည္ႏွင့္ မ်က္လုံးထဲမွာ ညိုးငယ္ေနေသာေရွာင္းက်န႔္ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္လာသည္။

"အခု ဘယ္လိုရွိေနမလဲ"

ဒီေနရာကို က်ိရန္တို႔ႏွင့္ အတူေတြ႕ ေသာ္လည္း လူအင္အားမမွ်တျခင္းေၾကာင့္ အေျခအေနအရင္ၾကည့္ရန္ သူတစ္ေယာက္တည္း ဝင္လာျခင္းျဖစ္သည္။

က်ိရန္တို႔ကို နန္းေတာ္မွ ရဲမက္မ်ားေရာက္လာမွ ဒီဂူအတြင္းသို႔ ဝင္လာရန္ မိန႔္ၾကားထားသည္။ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ေလးက သူ႕ လိုအိမ္ေရွ႕စံကို ယွဥ္နိုင္ပါ့မလား။

"အထဲကို ျမန္ျမန္ဝင္!"

အထဲကို ဝင္လာတဲ့ ေရွာင္းက်န႔္က မ်က္ႏွာမွာ လက္ဝါးရာႀကီး ထင္လို႔။သူ႕ ကို ေတြ႕ ေပမဲ့လည္း အၾကည့္ခ်င္းေရွာင္သြားတဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲနည္းနည္း ကသိကေအာက္ေတာ့ ျဖစ္သြားသည္။ဒါမွမဟုတ္ ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ ရဲ႕အခုလိုပုံစံကို မမွတ္မိေနနိုင္တာလည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲကို။

ေထာင့္မွာ ကပ္ထိုင္ေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္အနားသို႔ သြားၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။

"အဟမ္း"

"အရွင့္သား"

ခပ္တိုးတိုးအသံျဖင့္ ကိုယ္ကို ၫႊန္ကိုင္းေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚ အံ့ၾသသြားရေသးသည္။ဒါဆို အခုနတုန္းက သူဘယ္သူမွန္းသိရဲ႕သားနဲ႕ တမင္သက္သက္ အၾကည့္လႊဲသြားတာေပါ့။

"ပါးက နာေနလား"

ထိေတြ႕ ရန္ လက္ကို လွမ္းမိေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က ေခါင္းအား တစ္ဖက္သို႔ေစာင္းကာ ေရွာင္ထြက္သြားသည္။

"ကြၽန္ေတာ့္လို လူမ်ိဳးအတြက္ ဒီဒဏ္ရာက ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး အရွင့္သား"

"ေကာင္းၿပီ"

သူ႕ ကိုသိသိသာသာေရွာင္ေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ကို စကားထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့၍ ထိုသူအနားမွထကာ အခုနေနရာသို႔သာ ျပန္သြားထိုင္ေနလိုက္သည္။

သူ တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူပန္ခဲ့ရသလဲ။ေရွာင္းက်န႔္မဟုတ္ေသာ အျခားတစ္ေယာက္သာဆိုရင္ ဒီလိုမ်ိဳး လိုက္ရွာၿပီး သူဘုန္းစားလိုပုံစံမ်ိဳးလည္း လုပ္မည္ မဟုတ္ေပ။မိမိေစတနာကို နားမလည္ေသာ သူမ်ိဳးႏွင့္ စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ေပ။

ေခါင္းကို နံရံအားမွီၿပီး မ်က္လုံးကိုသာ မွိတ္ထားလိုက္သည္။ က်ိရန္တို႔အလာကို ေစာင့္ေနရမယ္။

မ်က္လုံးမွိတ္လိုက္တာနဲ႕ ျမင္ေယာင္လာတာက အတိတ္ကပုံရိပ္တစ္ခု။

ဟိုဘဝမွာတုန္းက ေရွာင္းက်န႔္က အခုလို သူ႕ ေနာက္မလိုက္လာေပ။ဒါေပမဲ့ သူ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူကို လြယ္လြယ္ကူကူ ဖမ္းနိုင္ခဲ့သည္။

သူပုန္ေခါင္းေဆာင္က အသတ္ခံရနီးေတာင္ သူ႕ ကိုေျပာသြားေသးတယ္။အလိမ္ခံလိုက္ရတာတဲ့။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာေတာ့ သူမေတြးမိခဲ့ပါ။အဲ့တုန္းက အလွေဂဟာတစ္ခုမွာပဲ သတင္းရထားတဲ့ က်ိရန္ေျပာစကားေၾကာင့္ တစ္ခါတည္း ေစာင့္ဖမ္းလိုက္သည္ပဲ။

အခုက်ေတာ့ ကိုယ္ကပါ ျပန္အဖမ္းခံလိုက္ရသည္။

ဘဝႏွစ္ဘဝ ကြာျခားေနတာေတြကလည္း တစ္ဘဝခ်င္းလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္နိုင္လိုေတာင္ရနိုင္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ထူးဆန္းတာတစ္ခုက အခုလို ဖမ္းထားခံရတာေတာင္ သူ႕ စိတ္ထဲေပါ့ပါးေနသလိုပဲ။ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕မ်ား အတူတူအဖမ္းခံရလို႔မ်ားလား။ဟက္မျဖစ္နိုင္တာ စေတြးျပန္ၿပီ။

"အင္းဟင္း"

အသံေၾကာင့္ မ်က္လုံးကိုဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ပါးကိုကိုင္ကာ ညည္းေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ကို ေတြ႕ သည္။မေနနိုင္ေသာ သူကပဲ အနားသို႔သြားကာ သူအဝတ္စကို အာေငြ႕ ေပးၿပီး ေရွာင္းက်န႔္ပါးကို ထိေပးလိုက္သည္။

"ရိေပၚ"

"ဟမ္"

မ်က္ႏွာတစ္ဝိုက္မွာေခြၽးေတြစို႔ေနၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြေျခာက္ေနေသာ ေရွာင္းက်န႔္နဖူးအား လက္ျဖင့္ထိလိုက္သည္။

"အား"

အရမ္းကို ပူျခစ္ေတာက္ေနသည့္ အသားေၾကာင့္ သူ ေအာ္မိသြားသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ေရွာင္းက်န႔္!"

"အင္း"

"မင္းဖ်ားေနတယ္"

"အင္းခ်မ္းတယ္ ရိေပၚ"

ခ်က္ခ်င္းႀကီး ခ်မ္းလာျပန္တဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္ သူ႕ အေပၚဝတ္႐ုံကို ခြၽတ္ကာ ေရွာင္းက်န႔္အေပၚ ၿခဳံေပးလိုက္သည္။

"အဟင္းခ်မ္းတယ္မား"

ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ ဆီသို႔အတင္းတိုးဝင္လာၿပီး ခါးကိုဖက္ကာ ရင္ဘတ္ေပၚမွာေခါင္းတင္ထားသည္။ဝမ္ရိေပၚလက္ႏွစ္ဖက္က ေလေပၚမွာပင္တန္းလန္းျဖစ္ေနၿပီး ျပန္လည္ဖက္တြယ္ရန္ တြန႔္ဆုတ္ေနမိသည္။

"အဟင့္ခ်မ္းတယ္ဖက္ထားေပးပါ"

ငိုသံပါလာတဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္ တြန႔္ဆုတ္ေနေသာလက္ေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေရွာင္းက်န႔္ေက်ာျပင္ကို ဖက္လိုက္မိသည္။

ေရွာင္းက်န႔္မ်က္ႏွာက သူ႕ လည္ပင္းနားကို ေရာက္လာၿပီး

အသက္ရႉေသာေလ ခပ္ႏြေးႏြေးကလည္း သူ႕ လည္ပင္းတစ္ဝိုက္ကို လာေရာက္ထိသည္။

အျပင္ကၾကည့္လွ်င္ သူတို႔ကို မျမင္နိုင္ရေပမဲ့ အခုေလာေလာဆယ္အေျခအေနသည္ ႏွစ္ေယာက္သားၾကားေလမရွိေအာင္ပင္ ဖက္တြယ္ထားေသာ အေျခအေနပင္ ျဖစ္သည္။

ဒီအတိုင္းပင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနစဥ္ ပါးျပင္ကို ခပ္ဖြဖြလာထိတဲ့

လက္ေခ်ာင္းေလးေတြေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚ မ်က္စိမဖြင့္ေသးဘဲ

အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္သည္။

"အရွင့္သားက အိပ္ေနတာေတာင္ ေခ်ာလိုက္တာ"

ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ လက္မနဲ႕ အရွင့္သားရဲ႕ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖြဖြေလးပြတ္သည္။

"တစ္ခါသာ အရသာသိဖူးတဲ့ ဒီႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကြၽန္ေတာ္

ေနာက္ထပ္ အရသာ သိခ်င္လိုက္တာ"

အနီးကပ္ကာ စကားေျပာေနသည္မို႔ ေရွာင္းက်န႔္ပါးစပ္က ခပ္ႏြေးႏြေးေလေတြသည္လည္း ဝမ္ရိေပၚ ေမးတစ္ဝိုက္မွာ ထိေတြ႕ ေနသည္။

ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ အသားေလးက သူ႕ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို

ဖိစုပ္လိုက္တဲ့အခါ သူ မ်က္စိဖြင့္လိုက္သည္။အနီးကပ္ျမင္ေနရသည့္ မ်က္ေတာင္ေလးေတြက ေယာက္်ားေလးတန္မဲ့ ရွည္ရွည္ေကာ့ေကာ့ေလး။

ပူႏြေးေနေသာလွ်ာက သူ႕ ခံတြင္းထဲသို႔ ဝင္ေရာက္လာသည့္အခါ ဝမ္ရိေပၚ ေခါင္းကို အနည္းငယ္ ေစာင္းလိုက္သည္။

ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ခါးကို တိုးဖက္လိုက္ၿပီး ေပါင္ေပၚသို႔ ေပြ႕ တင္ကာ ခြထိုင္ေစလိုက္သည္။

"အရွင့္အရွင့္သား"

ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚကို မ်က္လုံးအျပဴးသားနဲ႕ ၾကည့္ေနေပမဲ့ ဝမ္ရိေပၚအၾကည့္ေတြက ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ နီရဲရဲပါးျပင္ေပၚမွာ။

"အရမ္းနာေနလား"

ဒီတစ္ႀကိမ္အေမးမွာေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပၿပီး မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ဝဲလာသည္ကို ဝမ္ရိေပၚေတြ႕ ရသည္။

ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္လုံးေထာင့္က စီးက်လာသည့္ မ်က္ရည္စကို ဝမ္ရိေပၚ လက္မနဲ႕ဖယ္ရွားလိုက္သည္။

"ဘာလို႔ငိုတာလဲအရမ္းနာေနတာလား"

ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚကို ၾကည့္ေနက် ညို႔ မွိုင္းေသာ အၾကည့္ျဖင့္ပင္ ေခါင္းထပ္ၿငိမ့္ျပသည္။

အရွင့္သားက သေဘာက်ရေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံျဖင့္ သူ႕ ရဲ႕ပါးကို ခပ္ဖြဖြလာထိသည္။

"ဒီလိုဆိုရင္ေရာ နည္းနည္း သက္သာမလား"

ေရွာင္းက်န႔္က မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ခတ္လိုက္ၿပီး ဝမ္ရိေပၚကို လည္ပင္းမွ သိုင္းဖက္ကာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလုံးအား အရွင့္သား ႏႈတ္ခမ္းအတြင္းသို႔ ျမႇုံႏွံလိုက္သည္။

ခါးေပၚက အရွင့္သားလက္ေတြက ပိုမိုတင္းၾကပ္သြားၿပီး

သူ႕ ရဲ႕လွ်ာကို လာေရာက္လွည့္ပတ္ကာ အျပင္ဘက္သို႔ ပါေအာင္ပင္ စုပ္ယူေလသည္။

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ အနမ္းခ်င္းဖလွယ္ေနရာမွ ေရွာင္းက်န႔္အနည္းငယ္ေမာ့ေနတာေၾကာင့္ အရွင့္သားပုခုံးေတြကို တြန္းလိုက္သည္။

"အရွင့္သားအဖ်ားကူးေတာ့မယ္။

ေတာင္းပန္ပါတယ္"

အရွင့္သားက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းနားက မွဲ႕ေလးကို ထပ္နမ္းျပန္သည္။

"အရွင့္သား"

ဝမ္ရိေပၚက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ေရွာင္းက်န႔္ေခါင္းကို ဖိကာ သူ႕ လည္တိုင္မွာ အပ္ေစၿပီး ဖက္လိုက္သည္။

"အိပ္ေတာ့"

အမိန႔္သံအနည္းငယ္ပါေနသည့္ စကားကို ေရွာင္းက်န႔္ နာခံကာ မ်က္ဝန္းေတြကို ပိတ္ခ်လိဳက္သည္။

"ကြၽန္ေတာ္ ေရွာင္းက်န႔္က အရွင့္သား ဝမ္ရိေပၚကို သိပ္ခ်စ္တယ္"

အရွင့္သားဆီက ဘာမွျပန္မၾကားရေပမဲ့ သက္ျပင္းခ်သံ ေသးေသးေလးေတာ့ ခ်သံၾကားလိုက္ရသည္။ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္ အိမ္မက္ကမၻာထဲ ေရာက္လို႔ သြားေတာ့သည္။

---------------------

ဝုန္း!!

အသံတစ္ခ်ိဳ႕ ေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္လန႔္နိုးသြားသည္။ညက အရွင့္သားၿခဳံေပးထားေသာ ဝတ္႐ုံလည္း မရွိေတာ့သည့္အျပင္ သူ႕ ကိုယ္ကလည္း ႏူးညံ့ႏြေးေထြးေသာ အရွင့္သား ကိုယ္ေပၚမွာ မဟုတ္။ၾကမ္းတမ္းေသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာသာ ေရာက္ရွိလို႔ေနသည္။

"အလွေလး"

သူပုန္ေခါင္းေဆာင္က စုန႔္လန္က သူ႕ အနားသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး သူ႕ ကို ဆြဲထူေပးသည္။

"လာကိုယ့္ေနာက္လာခဲ့"

မေန႕ကတင္ အၾကမ္းျပဳခဲ့သူဟာ သူ မဟုတ္ေတာ့တဲ့အတိုင္း။

အရွင့္သားကို လွမ္းၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔ကိုမၾကည့္ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲထားသည္။အရွင့္သားကလည္း မေန႕ညက သူ မဟုတ္သည့္အတိုင္း ေအးစက္ေနျပန္သည္။

ေရွာင္းက်န႔္ စုန႔္လန္ေနာက္လိုက္လာေတာ့ မေန႕က အိပ္ယာေပၚမွာပဲ သူ႕ ကိုထိုင္ခိုင္းသည္။ဘယ္ကထုတ္လာမွန္းမသိတဲ့ ေဆးျမစ္တစ္ခုကို ေသြးၿပီး သူ႕ ရဲ႕ပါးျပင္ကို လိမ္းေပးေနသည္။

"ဒီေဆးျမစ္က အယာင္ေလ်ာ့ေစတယ္"

"ဘာလို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဂ႐ုစိုက္ေနတာလဲ"

"မေန႕က ကိုယ္နည္းနည္း စိတ္လြတ္သြားတယ္။

အလွေလးကို မရိုက္လိုက္သင့္ဘူး"

"ငါ ေမးေနတာေျဖေလ ေခြးေကာင္ရဲ႕"

စုန႔္လန္က သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္လက္ေတြကို

ဆုပ္ကိုင္သည္။

"ဂ႐ုစိုက္ခ်င္လို႔ စိုက္တာ ဘာျဖစ္လဲေျပာ!"

ေရွာင္းက်န႔္ သူ႕ လက္ေတြကို ႐ုန္းထြက္လိုက္ၿပီး အေရွ႕က ေခြးေကာင္ကို ရိုက္ရန္ လက္႐ြယ္လိုက္သည္။

"စိတ္ေလ်ာ့ အလွေလး

ကိုယ္ေျပာတာ နားေထာင္အခုကစၿပီး အလွေလးက ကိုယ့္ရဲ႕ဇနီးျဖစ္သြားၿပီ။ကိုယ္တို႔ အခု ဒီၿမိဳ႕ က ထြက္သြားေတာ့မယ္"

"ငါက ဘာလို႔ မင္းဇနီးျဖစ္ရမွာလဲ သူပုန္ေကာင္ရဲ႕!"

စုန႔္လန္က ေဒါသထြက္ေနေသာ ေရွာင္းက်န႔္ကို သိမ္းႀကဳံးဖက္လိုက္သည္။

"ကိုယ္ မင္းကို ခ်စ္တယ္ အလွေလး

ျမင္ျမင္ကတည္းက ခ်စ္မိသြားတာ ထင္တယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းက ကိုယ့္အပိုင္ျဖစ္ရမယ္။ကိုယ္ မင္းနဲ႕ တစ္အိုးတစ္အိမ္ ထူေထာင္ခ်င္တယ္။နန္းေတာ္က လူေတြလက္ထဲ အမိခံလို႔မျဖစ္ဘူး။ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ္တို႔ ဒီၿမိဳ႕ ကေန ထြက္ခြာၿပီး စခန္းေျပာင္းေတာ့မွာ!"

"ငါ့မွာ ပိုင္ရွင္ရွိတယ္

သူ တစ္ေယာက္ပဲ ငါ့ကို ပိုင္တယ္။ငါက သူ႕ ရဲ႕အပိုင္။

ငါ သူ႕ ကို ခ်စ္တယ္။သူလည္း ငါ့ကိုခ်စ္တယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းေျပာတာေတြ တစ္ခုမွ ငါ လက္မခံနိုင္ဘူး စုန႔္လန္!"

**************************************