သူ၏လည်တိုင်အား မက်မောစွာ နမ်းရှိုက်နေသော အရှင့်သားအား ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာတွန်းလိုက်သည်။အရှင့်သားက စိတ်အလိုမကျစွာ သူ့ အား ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လို့လာသည်။

အရှင့်သားရဲ့ ပါးနှစ်ဖက်ကို အုံ့ကိုင်ပြီး နဖူးပြင်အား မြတ်နိုးစွာ ရှောင်းကျန့် နမ်းလေသည်။

"အရှင့်သားကို တစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလားဟင်"

ရှောင်းကျန့်က အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားဖြင့်အသာဖိပြီး ရှက်သည့်ဟန် ပုံပေါ်သည်။ဝမ်ရိပေါ်က အပြုံးမမည်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးရင်း မေးလေဆိုသည့်သဘောဖြင့် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ပင့်ပြသည်။

"ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့ နှီးနှောချင်ရတာလဲ...

တကယ် ကျွန်တော် ထင်တာမမှားဘူးဆိုရင် အရှင့်သားလည်း ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားတော်မူနေတာလားဟင်"

ရှောင်းကျန့် သူသိချင်နေသောအရာကို အရှင့်သားဆီမှ ဘယ်လိုအဖြေဖြစ်နေပါစေ ကြားဝံ့တာကြောင့် ရဲတင်းစွာပင် မေးလိုက်သည်။

အရှင့်သားက ခဏတာတွေဝေသွားပုံပေါ်သည်။ သူ့ အပေါ် အုံ့မိုးနေရာမှ ဖယ်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝတ်ရုံကို ကျနစွာ ပြန်ပြင်ဆင်နေလေသည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ မသိဘူး"

အရှင့်သားက ထိုစကားကိုပြောပြီး နောက်ကျောပေးကာ တစ်ဖက်လှည့်သွားလေသည်။တောင့်ဖြောင့်သော ကျောပြင်က သူ့ နှလုံးသားကို တဒိတ်ဒိတ်ခုန်စေပြန်သည်။

မချစ်သင့်သည့်နှလုံးသားက မထိန်းသိမ်းနိုင်စွာ ချစ်မိတဲ့အခါ ပြန်ရသည့်အကျိုးရလဒ်က နာကျင်မှု့ သာ။သူ့ လိုလူမျိုးကို မျိုးရိုးမြင့်သည့် အရှင့်သားက ပြန်လည် ချစ်မြတ်နိုးရန် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်။

သူ အိပ်ယာပေါ်မှ အသာထပြီး နောက်ကျောပေးနေသည့် အရှင့်သားအား အနောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"ခဏလေးပါပဲ ဖက်ပါရစေ"

အရှင့်သားက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခုကို ချသည်။အရှင့်သား စိတ်ရှုတ်အောင် သူပြုမူမိသည် ထင်။

"ရှောင်းကျန့်! ဖယ်တော့"

ရှောင်းကျန့်က နာခံစွာပင် သူ့ ခါး၌ ရစ်တွယ်ထားသော လက်ကို ဖယ်ခွာသွားသည်။ဝမ်ရိပေါ် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး အရည်လေးတွေ လဲ့နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မချစ်ဘူး ရှောင်းကျန့်!

မင်း ငါ့အပြုအမူတွေကြောင့် အထင်မှားနေတာ။ငါ မင်းကိုဘယ်တုန်းကမျှ စိတ်လည်းမဝင်စားသလို ချစ်လည်းမချစ်ဘူး။အခု အခြေအနေကလည်း မသိစိတ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုက တွန်းအားပေးလို့ပဲ..."

အရှင့်သားစကားတွေက ရှောင်းကျန့်အသဲနှလုံးကို ခြေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်ချနင်းရုံမက ပြင်းထန်သောအားဖြင့် ဆောင့်ကန်နေသလို။ဒီစကားတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ဘယ်လိုပဲ ပြင်ဆင်ထားပါစေ လက်တွေ့ ကြားလာရသည့်အခါ ပစ်လဲကျသွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

"ဒါဆို အရှင့်သား နမ်းခဲ့သည့်အပြုအမူတွေမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူးပေါ့"

"ဟင့်အင်း နည်းနည်းလေးတောင်မှပဲ!"

ဝမ်ရိပေါ် ထိုအခန်းတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာသည်။

နာကျင်လိုက်စမ်းပါ...ရှောင်းကျန့်။

မင်း ငါ့အပေါ် တကယ်ချစ်နှစ်သက်နေရင် ဟိုးဘဝက ငါခံစားရသလို နာကျင်နေမှာပဲ။ဒါမှ ကိုယ်ချင်းစာတတ်မှာ။

မင်း အခုနာကျင်နေတာ ငါ့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ကိုယ့်ချစ်တဲ့တစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်ရည်လူးနေတာကို မင်း မျက်မြင်တွေ့ မှ ငါ့ နာကျင်မှု့ ကို မှီနိုင်မှာ။

ဝမ်ဟန်က အမတ်တွေရှေ့မှာ ခမည်းတော်ကို မင်းကို ကြင်ယာတော်အဖြစ် မြှောက်တင်ပေးဖို့ ရဲတင်းစွာ ပြောတာကို ငါ မုန်းတယ် ရှောင်းကျန့်...။

ဒါကို မင်းက နောက်ကွယ်မှာ မပျော်ချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ငါ့အပေါ် စိတ်ယိုင်သလို လုပ်နေတာကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ကို ထိန်းမရဖြစ်မိသွားသေးတယ်။မင်းကို မချစ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ်တားနေမိရက်နဲ့ပဲ ငါ့ကိုယ့်ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။

ဟိုဘဝနဲ့မတူဘဲ မင်းကို ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတာလည်း နောင်တရတယ် ရှောင်းကျန့်ရယ်...

***************

"ကျန့်!"

"ဟုတ်ကဲ့ မင်းသားဝမ်ဟန်"

"အရင်လို ရင်းရင်းနှီးပဲ ပြောလေ"

မင်းသား ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်ကို သူ့ အဆောင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး အဝတ်တန်ဆာများပြောင်းလဲကာ ဝတ်ဆင်ပေးတော့မူသည်။

"အင်း"

ချိုသာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဘယ်လိုပင်ပြောစေကာမူ ရှောင်းကျန့်ကတော့ တုပ်တုပ်ပင်မလှုပ်ပါ။

"ကျွန်တော် အပြင်ကို ခဏလောက်သွားပါရစေ"

"ညမှောင်နေပြီ ကျန့်ရယ် ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ဒီထဲမှာ နေရတာ အသက်ရှူနည်းနည်းကြပ်နေလို့ပါ"

"ကောင်းပြီ။ဒါဆို ကိုယ်လည်း လိုက်ခဲ့တယ်"

ရှောင်းကျန့်က သက်​ပြင်းခပ်ဖျော့ဖျောလေးချပြီး ဝမ်ဟန့်ကို မော့ကြည့်လာလေသည်။

"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားပါရစေ...

တောင်းဆိုပါတယ် ဒီတစ်ခုတည်းပါ"

ဝမ်ဟန်က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ လက်ခံလိုက်သည်။အခုချိန်မှာ ကျန့်အတွက် စဉ်းစားပေးသင့်သည်။

ကျန့်က မိမိကို မချစ်ဖူးဆိုတာ သိသော်ငြားလည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်သော အတ္တစိတ်ကြောင့် ဝမ်ဟန်က ရှေ့ဆက်တိုးခဲ့သည်။

အချစ်ဆိုတာ လုပ်ယူလို့ရပါတယ်။အခုချိန် ကျန့်က တစ်ခြားသူကို ချစ်နေတယ်ဆိုရင်တောင် သူနဲ့လက်ထပ်ပြီး အချိန်တစ်ခုရောက်ရင်တော့ သူ့ ကို ပြန်ချစ်လာမည်ဟု ဝမ်ဟန် ယုံကြည်ပါသည်။

***********

ရှောင်းကျန့်က ဒီနန်းတော်တစ်လုံးမှာ သူအကြိုက်ဆုံးနေရာ တစ်ခုတည်းသော ပန်းဥယျာဉ်ဆီသို့ပဲ ခပ်မြန်မြန်လာခဲ့သည်။ မွှေးပြန့်သော ပန်းရနံ့က နှောက်နေသော သူ့ စိတ်ကို ကြည်လင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

လပြည့်ညမို့ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးသည်လည်း မီးထွန်းထားသဖွယ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လတ်ဆက်သောလေအား တဝကြီးရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်းကျန့်လည်း ဒီရောက်နေတာလား"

အရှင့်သားက သေရည်အိုးကို မော့သောက်ရင်း ရှောင်းကျန့်ကို ကြည့်နေသည်။ရှောင်းကျန့်လည်း နောက်ကနေ ပေါ်လာသည့် အရှင့်သားကြောင့် ရုတ်တရက်မို့ လန့်သွားသည်။ ချက်ချင်း ကိုယ့်ကို ညွှန့်ကိုင်းပြီး အရိုအသေပေးလေသည်။

"ဒီထဲမှာ ဝမ်ဟန်နဲ့ ချိန်းထားလို့ ရှောင်းကျန့်က ရောက်နေတာလား...ဒီကိုမလာဘဲ သူ့ အဆောင်သွားတွေ့ လည်း ရတာပဲကို။အရင်လို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တွေ့ စရာမလိုတော့ဘူး။ မကြာခင်ပဲ တရားဝင် လက်ဆက်ရတော့မယ်"

အရှင့်သားက သေရည်ရဲ့အရှိန်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းတွေပါ နီရဲနေသည်။ထိုမျက်ဝန်းတွေက ရှောင်းကျန့်ကို ရှောင်ကွင်းပြီး ထွန်းလင်းနေသည့် လကိုသာ လှမ်းမျှော်ကြည့်သည်။

"အရှင့်သား တစ်စုံတစ်ခုကို အတော့်ပင် အထင်လွဲနေပါပြီ"

"ဘာလဲ...မင်းနဲ့ဝမ်ဟန်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဦးမလို့လား"

"ကျွန်တော် မရှက်တမ်းဝန်ခံရရင် အရှင့်သားတစ်ယောက်ကိုပဲ စွဲလန်းတောင်းတဖူးတာပါ။အခြား ဘယ်ယောကျာ်း ဘယ်မိန်းမကိုမျှ မနှစ်သက်ဖူးပါ။ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုကျိန်ရဲပါတယ် အရှင့်သားရိပေါ်"

"ဟားဟား"

ဝမ်ရိပေါ်က လက်ထဲက သေရည်အိုးကို အကုန်မော့ချလိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့် မျက်ဝန်းတွေကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဒီလိုချဉ်းကပ်ဖို့ ဝမ်ဟန်က မှာထားတာလား"

အရှင့်သားရဲ့ ရုတ်တရက်အမေးကြောင့် ရှောင်းကျန့် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။အရှင့်သားက သူ့ အချစ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ထိများ အထင်လွဲနေရတာလဲ။

"ဟင့်အင်း။

ကျွန်တော် ချစ်တာ...ကျွန်တော့် နှလုံးသားထဲကနေ အရှင့်သားကို ချစ်တာ။ဘယ်သူ့ ရဲ့အမိန့်မှလည်း မဟုတ်သလို ဘယ်သူ့ ရဲ့အကြံစည်မျိုးလုံးဝမပါဘဲ ကျွန်တော့် နှလုံးသားထဲနေ အရှင့်သားကို ချစ်တာ။အရှင့်သား ကျွန်တော့် အချစ်ကို ယုံကြည်ပေးပါ"

ရှောင်းကျန့်က ပြောလည်းပြောပြီး အရှင့်သားရဲ့လည်တိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချိတ်တွယ်လိုက်ကာ အရှင့်သားရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သူ၏နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။

အရှင့်သားက ခေါင်းကို အတော်ပင် ရုန်းကာ ရှောင်းကျန့်ကို ခါးမှကိုင်ပြီး ဆွဲဖယ်နေသည်။ရှောင်းကျန့်ကလည်း လုံးဝကို ရဲတင်းစွာပင် မျက်စိကိုမှိတ်ကာ အရှင့်သားနှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်ယူသည်။

နှစ်ယောက်သား ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေရင်း အရှင့်သားက ခြေထောက်ချော်ကာဖြင့် လှဲကျသွားသည်။ရှောင်းကျန့်ပါ ထပ်လျက်သား။သို့ပေမဲ့ အရှင့်သားရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းတွေကိုတော့ ရှောင်းကျန့်က ယုန်သွားဖြင့်ဖိကာ မလွတ်စေအောင် ပြုမူထားလေသည်။

သေရည်အလွန်အကြူးသောက်ထားတာ ဝမ်ရိပေါ်ဆိုပေမဲ့ သူ့ ခါးပေါ်မှာ ခွထိုင်လျက်သားဖြစ်နေသော ရှောင်းကျန့်က အသိစိတ်မဲ့စွာ ဝမ်ရိပေါ်လည်တိုင်ကို နမ်းရှုံ့ နေသည်။

"ရှောင်းကျန့်...ဖယ်တော့!!"

ဒီတစ်ခါတော့ ရှောင်းကျန့်က သူ့ စကားကို လုံးဝနားမထောင်တော့။

"ရှောင်းကျန့်...!"

သူကိုယ်တိုင်ပင် ရုန်းထွက်လို့ရပါလျက် ပါးစပ်ဖြင့်သာ ငြင်းဆန်နေတာကို ဝမ်ရိပေါ် သတိမထားမိပါ။

ရှောင်းကျန့်က အရှင့်သားရဲ့ဝတ်ရုံတွေကို ဆွဲချွတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနောက်သို့ လျှောဆင်းကာ အရှင့်သားခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားမှာ ဝပ်တွားသည်။

"ရှောင်းကျန့် မလုပ်နဲ့!"

"ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အရှင့်သား...

ကျွန်တော် တစ်ခါတည်းပါ"

ရှောင်းကျန့် ငိုသံကြောင့် ဝမ်ရိပေါ် ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။တအားဝမ်နည်းစွာ ငိုရှိုက်နေသည့် ရှောင်းကျန့်ကိုမြင်တော့ သူ့ ရင်ထဲ၌လည်း ထပ်တူစွာ ခံစားရပေသည်။

ရှောင်းကျန့်က ချက်ချင်းသူ့ ကို ကျောပေးကာ လှည့်သွားသည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အရှင့်သား..

ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ။ကျွန်တော် ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုမူမိပါတယ်။အဟင့်...ကျွန်တော် အရှင့်သားကို တပ်မက်မိသွားလို့ပါ ကျွန်တော့်ကို...ကျွန်တော့်ကို..."

ဝမ်ရိပေါ်က တသိမ့်သိမ့်တုန်နေသော ကိုယ်လုံးလေးအား နောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"တစ်ကြိမ်လောက် အတူတူမှားကြမလား"

အငိုတိတ်သွားသော ရှောင်းကျန့်က အရှင့်သားမျက်နှာကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ လှည့်ကြည့်လာသည်။သူ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်သော အဓိပ္ပါယ်တွေ များစွာ ပါဝင်နေပြီ။

"ကိုယ် တစ်ကယ်ပြောတာ ရှောင်းရှောင်း"

အရှင့်သားရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက နူးညံ့နေသည်။ဥပမာအားဖြင့်

ချစ်ရသူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောနေသလိုမျိုး။

"ကိုယ်တို့ကို အခြားသူတွေမပိုင်ဆိုင်ခင် ပထမဆုံးနဲ့နောက်ဆုံးအကြိမ် မှားကြမယ်မလား"

"ကျွန်တော် အရှင့်သားကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်"

ဒီတစ်ခါမှာတော့ အရှင့်သားရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အံ့သြမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားပြန်သည်။တကယ့်ကိုပင် မထင်မှတ်ထားသော စကားကို ကြားရသလိုမျိုး။

"ညာနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား ရှောင်းရှောင်း"

"ကျွန်တော့်မျိုးက အရှင့်သားကို ညာရဲပါ့မလား"

အရှင့်သားက ရှောင်းကျန့်နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွဖိကိုင်လာသည်။

"ဒီနှုတ်ခမ်းလေးက ကိုယ့်ကို မညာဘူးမလား"

"ကျွန်တော် ကျိန်ပြောရဲပါတယ်"

အရှင့်သားက ဝတ်ရုံတွေကို ကောက်ဝတ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရှောင်းကျန့်ကို ပွေ့ ချီလေသည်။

"ဘယ်...ဘယ်သွားမလို့လဲ အရှင့်သား"

"ကိုယ့်အိပ်ဆောင်ကို သွားမလို့!"

**************************************

သူ၏လည္တိုင္အား မက္ေမာစြာ နမ္းရွိုက္ေနေသာ အရွင့္သားအား ပုခုံးႏွစ္ဖက္ကို အသာတြန္းလိုက္သည္။အရွင့္သားက စိတ္အလိုမက်စြာ သူ႕ အား ျပန္လည္စိုက္ၾကည့္လို႔လာသည္။

အရွင့္သားရဲ႕ ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုံ႕ကိုင္ၿပီး နဖူးျပင္အား ျမတ္နိုးစြာ ေရွာင္းက်န႔္ နမ္းေလသည္။

"အရွင့္သားကို တစ္ခုေလာက္ေမးလို႔ရမလားဟင္"

ေရွာင္းက်န႔္က ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို သြားျဖင့္အသာဖိၿပီး ရွက္သည့္ဟန္ ပုံေပၚသည္။ဝမ္ရိေပၚက အၿပဳံးမမည္ေသာ အၿပဳံးတစ္ခုကို ၿပဳံးရင္း ေမးေလဆိုသည့္သေဘာျဖင့္ မ်က္ခုံးႏွစ္ဖက္ကို ပင့္ျပသည္။

"ဘာလို႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ႏွီးႏွောခ်င္ရတာလဲ...

တကယ္ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ အရွင့္သားလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္ဝင္စားေတာ္မူေနတာလားဟင္"

ေရွာင္းက်န႔္ သူသိခ်င္ေနေသာအရာကို အရွင့္သားဆီမွ ဘယ္လိုအေျဖျဖစ္ေနပါေစ ၾကားဝံ့တာေၾကာင့္ ရဲတင္းစြာပင္ ေမးလိုက္သည္။

အရွင့္သားက ခဏတာေတြေဝသြားပုံေပၚသည္။ သူ႕ အေပၚ အုံ႕မိုးေနရာမွ ဖယ္သြားၿပီး မတ္တပ္ရပ္ကာ ဝတ္႐ုံကို က်နစြာ ျပန္ျပင္ဆင္ေနေလသည္။

"ငါ့ကိုယ္ငါ မသိဘူး"

အရွင့္သားက ထိုစကားကိုေျပာၿပီး ေနာက္ေက်ာေပးကာ တစ္ဖက္လွည့္သြားေလသည္။ေတာင့္ေျဖာင့္ေသာ ေက်ာျပင္က သူ႕ ႏွလုံးသားကို တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေစျပန္သည္။

မခ်စ္သင့္သည့္ႏွလုံးသားက မထိန္းသိမ္းနိုင္စြာ ခ်စ္မိတဲ့အခါ ျပန္ရသည့္အက်ိဳးရလဒ္က နာက်င္မႈ႕ သာ။သူ႕ လိုလူမ်ိဳးကို မ်ိဳးရိုးျမင့္သည့္ အရွင့္သားက ျပန္လည္ ခ်စ္ျမတ္နိုးရန္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္။

သူ အိပ္ယာေပၚမွ အသာထၿပီး ေနာက္ေက်ာေပးေနသည့္ အရွင့္သားအား အေနာက္မွ သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

"ခဏေလးပါပဲ ဖက္ပါရေစ"

အရွင့္သားက သက္ျပင္းအရွည္ႀကီး တစ္ခုကို ခ်သည္။အရွင့္သား စိတ္ရႈတ္ေအာင္ သူျပဳမူမိသည္ ထင္။

"ေရွာင္းက်န႔္! ဖယ္ေတာ့"

ေရွာင္းက်န႔္က နာခံစြာပင္ သူ႕ ခါး၌ ရစ္တြယ္ထားေသာ လက္ကို ဖယ္ခြာသြားသည္။ဝမ္ရိေပၚ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျပန္လွည့္လိုက္ၿပီး အရည္ေလးေတြ လဲ့ေနေသာ မ်က္ဝန္းတစ္စုံအား စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ငါ မင္းကို မခ်စ္ဘူး ေရွာင္းက်န႔္!

မင္း ငါ့အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ အထင္မွားေနတာ။ငါ မင္းကိုဘယ္တုန္းကမွ် စိတ္လည္းမဝင္စားသလို ခ်စ္လည္းမခ်စ္ဘူး။အခု အေျခအေနကလည္း မသိစိတ္ထဲက တစ္စုံတစ္ခုက တြန္းအားေပးလို႔ပဲ..."

အရွင့္သားစကားေတြက ေရွာင္းက်န႔္အသဲႏွလုံးကို ေျချဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်နင္း႐ုံမက ျပင္းထန္ေသာအားျဖင့္ ေဆာင့္ကန္ေနသလို။ဒီစကားေတြကို ခံနိုင္ရည္ရွိဖို႔ ဘယ္လိုပဲ ျပင္ဆင္ထားပါေစ လက္ေတြ႕ ၾကားလာရသည့္အခါ ပစ္လဲက်သြားေစဖို႔ လုံေလာက္ပါတယ္။

"ဒါဆို အရွင့္သား နမ္းခဲ့သည့္အျပဳအမူေတြမွာ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ နည္းနည္းေလးေတာင္ စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူးေပါ့"

"ဟင့္အင္း နည္းနည္းေလးေတာင္မွပဲ!"

ဝမ္ရိေပၚ ထိုအခန္းတြင္းမွ ျပန္ထြက္လာသည္။

နာက်င္လိုက္စမ္းပါ...ေရွာင္းက်န႔္။

မင္း ငါ့အေပၚ တကယ္ခ်စ္ႏွစ္သက္ေနရင္ ဟိုးဘဝက ငါခံစားရသလို နာက်င္ေနမွာပဲ။ဒါမွ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္မွာ။

မင္း အခုနာက်င္ေနတာ ငါ့ရဲ႕ တစ္ဝက္ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့တစ္ေယာက္က အျခားတစ္ေယာက္နဲ႕ ခ်စ္ရည္လူးေနတာကို မင္း မ်က္ျမင္ေတြ႕ မွ ငါ့ နာက်င္မႈ႕ ကို မွီနိုင္မွာ။

ဝမ္ဟန္က အမတ္ေတြေရွ႕မွာ ခမည္းေတာ္ကို မင္းကို ၾကင္ယာေတာ္အျဖစ္ ျမႇောက္တင္ေပးဖို႔ ရဲတင္းစြာ ေျပာတာကို ငါ မုန္းတယ္ ေရွာင္းက်န႔္...။

ဒါကို မင္းက ေနာက္ကြယ္မွာ မေပ်ာ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ငါ့အေပၚ စိတ္ယိုင္သလို လုပ္ေနတာေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းမရျဖစ္မိသြားေသးတယ္။မင္းကို မခ်စ္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္တားေနမိရက္နဲ႕ပဲ ငါ့ကိုယ့္ငါ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ဘူး။

ဟိုဘဝနဲ႕မတူဘဲ မင္းကို ေျပာင္းလဲသြားၿပီလို႔ ထင္ခဲ့မိတာလည္း ေနာင္တရတယ္ ေရွာင္းက်န႔္ရယ္...

***************

"က်န႔္!"

"ဟုတ္ကဲ့ မင္းသားဝမ္ဟန္"

"အရင္လို ရင္းရင္းႏွီးပဲ ေျပာေလ"

မင္းသား ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္ကို သူ႕ အေဆာင္ဆီသို႔ ေခၚေဆာင္ၿပီး အဝတ္တန္ဆာမ်ားေျပာင္းလဲကာ ဝတ္ဆင္ေပးေတာ့မူသည္။

"အင္း"

ခ်ိဳသာေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ဘယ္လိုပင္ေျပာေစကာမူ ေရွာင္းက်န႔္ကေတာ့ တုပ္တုပ္ပင္မလႈပ္ပါ။

"ကြၽန္ေတာ္ အျပင္ကို ခဏေလာက္သြားပါရေစ"

"ညေမွာင္ေနၿပီ က်န႔္ရယ္ ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဘယ္သြားမလို႔လဲ"

"ဒီထဲမွာ ေနရတာ အသက္ရႉနည္းနည္းၾကပ္ေနလို႔ပါ"

"ေကာင္းၿပီ။ဒါဆို ကိုယ္လည္း လိုက္ခဲ့တယ္"

ေရွာင္းက်န႔္က သက္ျပင္းခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာေလးခ်ၿပီး ဝမ္ဟန႔္ကို ေမာ့ၾကည့္လာေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း သြားပါရေစ...

ေတာင္းဆိုပါတယ္ ဒီတစ္ခုတည္းပါ"

ဝမ္ဟန္က အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ စဥ္းစားၿပီးမွ လက္ခံလိုက္သည္။အခုခ်ိန္မွာ က်န႔္အတြက္ စဥ္းစားေပးသင့္သည္။

က်န႔္က မိမိကို မခ်စ္ဖူးဆိုတာ သိေသာ္ျငားလည္း ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေသာ အတၱစိတ္ေၾကာင့္ ဝမ္ဟန္က ေရွ႕ဆက္တိုးခဲ့သည္။

အခ်စ္ဆိုတာ လုပ္ယူလို႔ရပါတယ္။အခုခ်ိန္ က်န႔္က တစ္ျခားသူကို ခ်စ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူနဲ႕လက္ထပ္ၿပီး အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္ရင္ေတာ့ သူ႕ ကို ျပန္ခ်စ္လာမည္ဟု ဝမ္ဟန္ ယုံၾကည္ပါသည္။

***********

ေရွာင္းက်န႔္က ဒီနန္းေတာ္တစ္လုံးမွာ သူအႀကိဳက္ဆုံးေနရာ တစ္ခုတည္းေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္ဆီသို႔ပဲ ခပ္ျမန္ျမန္လာခဲ့သည္။ ေမႊးျပန႔္ေသာ ပန္းရနံ႕က ႏွောက္ေနေသာ သူ႕ စိတ္ကို ၾကည္လင္နိုင္စြမ္းရွိသည္။

လျပည့္ညမို႔ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုလုံးသည္လည္း မီးထြန္းထားသဖြယ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရသည္။လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန႔္ထုတ္ကာ လတ္ဆက္ေသာေလအား တဝႀကီးရႉရွိုက္လိုက္ေလသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္လည္း ဒီေရာက္ေနတာလား"

အရွင့္သားက ေသရည္အိုးကို ေမာ့ေသာက္ရင္း ေရွာင္းက်န႔္ကို ၾကည့္ေနသည္။ေရွာင္းက်န႔္လည္း ေနာက္ကေန ေပၚလာသည့္ အရွင့္သားေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္မို႔ လန႔္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း ကိုယ့္ကို ၫႊန႔္ကိုင္းၿပီး အရိုအေသေပးေလသည္။

"ဒီထဲမွာ ဝမ္ဟန္နဲ႕ ခ်ိန္းထားလို႔ ေရွာင္းက်န႔္က ေရာက္ေနတာလား...ဒီကိုမလာဘဲ သူ႕ အေဆာင္သြားေတြ႕ လည္း ရတာပဲကို။အရင္လို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေတြ႕ စရာမလိုေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္ပဲ တရားဝင္ လက္ဆက္ရေတာ့မယ္"

အရွင့္သားက ေသရည္ရဲ႕အရွိန္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးနီျမန္းေနၿပီး မ်က္ဝန္းေတြပါ နီရဲေနသည္။ထိုမ်က္ဝန္းေတြက ေရွာင္းက်န႔္ကို ေရွာင္ကြင္းၿပီး ထြန္းလင္းေနသည့္ လကိုသာ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္သည္။

"အရွင့္သား တစ္စုံတစ္ခုကို အေတာ့္ပင္ အထင္လြဲေနပါၿပီ"

"ဘာလဲ...မင္းနဲ႕ဝမ္ဟန္က ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာဦးမလို႔လား"

"ကြၽန္ေတာ္ မရွက္တမ္းဝန္ခံရရင္ အရွင့္သားတစ္ေယာက္ကိုပဲ စြဲလန္းေတာင္းတဖူးတာပါ။အျခား ဘယ္ေယာက်ာ္း ဘယ္မိန္းမကိုမွ် မႏွစ္သက္ဖူးပါ။ကြၽန္ေတာ္ က်ိန္ဆိုက်ိန္ရဲပါတယ္ အရွင့္သားရိေပၚ"

"ဟားဟား"

ဝမ္ရိေပၚက လက္ထဲက ေသရည္အိုးကို အကုန္ေမာ့ခ်လိဳက္ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္ မ်က္ဝန္းေတြကို တည့္တည့္စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။

"မင္း ငါ့ကို ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ ဝမ္ဟန္က မွာထားတာလား"

အရွင့္သားရဲ႕ ႐ုတ္တရက္အေမးေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ ခဏတာ ေတြေဝသြားသည္။အရွင့္သားက သူ႕ အခ်စ္ကို ဘာလို႔ ဒီေလာက္ထိမ်ား အထင္လြဲေနရတာလဲ။

"ဟင့္အင္း။

ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္တာ...ကြၽန္ေတာ့္ ႏွလုံးသားထဲကေန အရွင့္သားကို ခ်စ္တာ။ဘယ္သူ႕ ရဲ႕အမိန႔္မွလည္း မဟုတ္သလို ဘယ္သူ႕ ရဲ႕အႀကံစည္မ်ိဳးလုံးဝမပါဘဲ ကြၽန္ေတာ့္ ႏွလုံးသားထဲေန အရွင့္သားကို ခ်စ္တာ။အရွင့္သား ကြၽန္ေတာ့္ အခ်စ္ကို ယုံၾကည္ေပးပါ"

ေရွာင္းက်န႔္က ေျပာလည္းေျပာၿပီး အရွင့္သားရဲ႕လည္တိုင္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ခ်ိတ္တြယ္လိုက္ကာ အရွင့္သားရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သူ၏ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိကပ္လိုက္သည္။

အရွင့္သားက ေခါင္းကို အေတာ္ပင္ ႐ုန္းကာ ေရွာင္းက်န႔္ကို ခါးမွကိုင္ၿပီး ဆြဲဖယ္ေနသည္။ေရွာင္းက်န႔္ကလည္း လုံးဝကို ရဲတင္းစြာပင္ မ်က္စိကိုမွိတ္ကာ အရွင့္သားႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုပ္ယူသည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနရင္း အရွင့္သားက ေျခေထာက္ေခ်ာ္ကာျဖင့္ လွဲက်သြားသည္။ေရွာင္းက်န႔္ပါ ထပ္လ်က္သား။သို႔ေပမဲ့ အရွင့္သားရဲ႕ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က ယုန္သြားျဖင့္ဖိကာ မလြတ္ေစေအာင္ ျပဳမူထားေလသည္။

ေသရည္အလြန္အၾကဴးေသာက္ထားတာ ဝမ္ရိေပၚဆိုေပမဲ့ သူ႕ ခါးေပၚမွာ ခြထိုင္လ်က္သားျဖစ္ေနေသာ ေရွာင္းက်န႔္က အသိစိတ္မဲ့စြာ ဝမ္ရိေပၚလည္တိုင္ကို နမ္းရႈံ႕ ေနသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္...ဖယ္ေတာ့!!"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ စကားကို လုံးဝနားမေထာင္ေတာ့။

"ေရွာင္းက်န႔္...!"

သူကိုယ္တိုင္ပင္ ႐ုန္းထြက္လို႔ရပါလ်က္ ပါးစပ္ျဖင့္သာ ျငင္းဆန္ေနတာကို ဝမ္ရိေပၚ သတိမထားမိပါ။

ေရွာင္းက်န႔္က အရွင့္သားရဲ႕ဝတ္႐ုံေတြကို ဆြဲခြၽတ္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းေနာက္သို႔ ေလွ်ာဆင္းကာ အရွင့္သားေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားမွာ ဝပ္တြားသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ မလုပ္နဲ႕!"

"ကြၽန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ အရွင့္သား...

ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခါတည္းပါ"

ေရွာင္းက်န႔္ ငိုသံေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚ ခ်က္ခ်င္း ထထိုင္လိုက္သည္။တအားဝမ္နည္းစြာ ငိုရွိုက္ေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ကိုျမင္ေတာ့ သူ႕ ရင္ထဲ၌လည္း ထပ္တူစြာ ခံစားရေပသည္။

ေရွာင္းက်န႔္က ခ်က္ခ်င္းသူ႕ ကို ေက်ာေပးကာ လွည့္သြားသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အရွင့္သား..

ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မထိန္းနိုင္လို႔ပါ။ကြၽန္ေတာ္ ႀကီးမားေသာ အျပစ္ကို ျပဳမူမိပါတယ္။အဟင့္...ကြၽန္ေတာ္ အရွင့္သားကို တပ္မက္မိသြားလို႔ပါ ကြၽန္ေတာ့္ကို...ကြၽန္ေတာ့္ကို..."

ဝမ္ရိေပၚက တသိမ့္သိမ့္တုန္ေနေသာ ကိုယ္လုံးေလးအား ေနာက္မွ သိုင္းဖက္ကာ ရင္ခြင္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။

"တစ္ႀကိမ္ေလာက္ အတူတူမွားၾကမလား"

အငိုတိတ္သြားေသာ ေရွာင္းက်န႔္က အရွင့္သားမ်က္ႏွာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ လွည့္ၾကည့္လာသည္။သူ႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာ မယုံၾကည္နိုင္ေသာ အဓိပ္ပါယ်တွေ မ်ားစြာ ပါဝင္ေနၿပီ။

"ကိုယ္ တစ္ကယ္ေျပာတာ ေရွာင္းေရွာင္း"

အရွင့္သားရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြက ႏူးညံ့ေနသည္။ဥပမာအားျဖင့္

ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ကာ ေျပာေနသလိုမ်ိဳး။

"ကိုယ္တို႔ကို အျခားသူေတြမပိုင္ဆိုင္ခင္ ပထမဆုံးနဲ႕ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ မွားၾကမယ္မလား"

"ကြၽန္ေတာ္ အရွင့္သားကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္"

ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ အရွင့္သားရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြက အံ့ၾသမႈေတြ ျပည့္ႏွက္သြားျပန္သည္။တကယ့္ကိုပင္ မထင္မွတ္ထားေသာ စကားကို ၾကားရသလိုမ်ိဳး။

"ညာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးမလား ေရွာင္းေရွာင္း"

"ကြၽန္ေတာ့္မ်ိဳးက အရွင့္သားကို ညာရဲပါ့မလား"

အရွင့္သားက ေရွာင္းက်န႔္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖြဖြဖိကိုင္လာသည္။

"ဒီႏႈတ္ခမ္းေလးက ကိုယ့္ကို မညာဘူးမလား"

"ကြၽန္ေတာ္ က်ိန္ေျပာရဲပါတယ္"

အရွင့္သားက ဝတ္႐ုံေတြကို ေကာက္ဝတ္ကာ မတ္တပ္ထရပ္ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္ကို ေပြ႕ ခ်ီေလသည္။

"ဘယ္...ဘယ္သြားမလို႔လဲ အရွင့္သား"

"ကိုယ့္အိပ္ေဆာင္ကို သြားမလို႔!"

**************************************