ပုန်းနေသော လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ နားလည်မိပါရဲ့။ထွက်သွားတော့မှ ရင်ထဲ၌ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သော ခံစားချက်တို့သည် ဝမ်ရိပေါ် နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ပါသည်။

ထွက်ပြေးသွားသောသူသည် သူ လွဲမှားစွာ သိထားသည့်အကြောင်းအရာများကို အမှားဖြစ်ကြောင်း ထင်ထားခဲ့သည့် အတွေးများဟာ အမှားဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်အောင် သူ့ စိတ်ကို မြင်သာအောင် ပြသွားလေသည်။

တကယ်လို့ သူထင်ထားသည်များဟာ အမှန်သာ ဖြစ်မယ်ဆို ထိုသူသည် အဘယ်ကြောင့် နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်ပြေးအံ့မည်နည်း။မကြာမီခင်ပဲ သူ ချစ်ရသောသူဟု ထင်ခဲ့မိသည့်သူနှင့် လက်ဆက်တော့မည်ပဲကို။

မယုံကြည်မိခဲ့လို့ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် ရှောင်းရှောင်း။ကိုယ်ဟာ အသိဥာဏ်မရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ပြန်လာပေးပါ…ကိုယ့်အနီးဆုံးကို ပြန်လာပေးပါ။မင်း ကိုယ့်ကို ချစ်ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်ထက် သာလွန်အောင် များစွာ မြတ်နိုးပေးပါ့မယ်။

နှုတ်တော်မှ ထိုစကားကို ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ပြောရင်း နာကျင်မောပန်းစွာ ရှိုက်ငိုမိသည်။ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့ တော့သော သူကို တမ်းတစွာ သုံးရက်မနားမနေ ရှာဖွေရင်းကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုတွင် အရှင် ဝမ်ရိပေါ် လမှိုင်းချစွာ အော်နေမိသည်။

********

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်မှ ဖြစ်ပွားသော အခိုင်အတန့်များသည် လွန်စွာမှ သူ့ နှလုံးသားကို စုတ်ပြတ်စေသည်။

အခုချိန်မှာ ဘယ်များရောက်လို့နေမှာပါလဲ။

နေများကောင်းတော် မူရဲ့လား။

အချုပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသလို ပျော်ရွှင်နေမှာလား ရှောင်းရှောင်း။

ကိုယ်ကတော့ အဆင်မပြေဘူး နှလုံးသားလေးရယ်။

ကျိရန် အကူအညီကြောင့် တိုင်းပြည်ရေးရာတွေကို ချောမွေ့ အောင် လုပ်နေပေမဲ့ မင်းကို တမ်းတသော စိတ်များက နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း အချိန်တိုင်း အချိန်တိုင်း ကိုယ့်ကို စိုးမိုးလျက်ရှိတယ်။ကိုယ့်ဆီ ပြန်လာပေးပါလား…

မင်း နှစ်သက်တဲ့ ပန်းဥယျာဉ်လေးကို ကိုယ်ကိုတိုင် ပြုစုစိုက်ပျိုးထားတယ်။ပန်းတွေလည်း အများကြီး ထပ်တိုး စိုက်ထားပေးတယ်။လွမ်းခဲ့ရသော နေ့တွေကို ရေတွက်ရင်း အရှင်မင်းကြီး ဝမ်ရိပေါ်က မင်းကို တမ်းတနေပါတယ် ရှောင်းရှောင်းရေ။

***********

ရှောင်းကျန့် နန်းတော်မှ အဝေးဆုံးနေရာသို့ ရောက်နိုင်သမျှ သွားနိုင်သမျှသော အားဖြင့် သွားနေသည်။ရုပ်ဖျက်ထားသော သူ့ ကို အများစုက မိန်းကလေးလို့ထင်ပြီး တစ်နာရာသို့ ရောက်တိုင်း တတ်နိုင်သမျှ အကူအညီပေးကြလေသည်။

သို့ပေမဲ့ အခုရောက်နေသော နေရာကား အိမ်ခြေအနည်းငယ်ပျက်သော လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။အဝေးတစ်ရာမှ မြင်နေရသော မီးရောင်လေးတစ်ခုကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း ထိုနေရာသို့ မြန်မြန်ရောက်အောင် သွားသည်။မကြာခင်မှာပင် မှောင်လာတော့မည့် ဖြစ်တာကြောင့် ထိုနေရာမှာ တည်းခိုရဖို့ ခွင့်တောင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူ မြင်နေရသော မီးအရောင်နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတစ်ချို့ ၏ စကားပြောဆိုသံများအား ကြားရသည်။သာမာန်စကားပြောနေသည်နှင့်မတူဘဲ လေးတိလေးတွဲနှင့် ဆွဲဆွဲငင်ငင်ပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုအသံများ၏ ပိုင်ရှင်များသည် သေရည်သောက်သုံးထားသည့် သူများ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။သို့သော် ဒီတစ်ညစာ တည်းခိုခွင့်ရရန်အတွက် ထိုသူများဆီမှ ရှောင်းကျန့် အကူအညီလိုနေသည်။

"ဟေ့ တစ်ယောက်တည်းလား!"

ရှောင်းကျန့် ခေါင်းကို အသာငုံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ပြီးနောက် ခေါင်းကို မော့ပြီး အကူအညီတောင်းရန် အစပြုလိုက်သည်။

"တစ်ခုလောက် ကူညီပေးပါလား…

ဒီအနားမှာ တည်းခိုလို့ရမည့်နေရာ ရှိနိုင်မလားဟင်"

အရှေ့က သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီး ငါးယောက်က တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ရှောင်းကျန့်ကို ပြန်ကြည့်လာသည်။

"အသံလေးက ယောကျာ်းလေး အသံပါလား!

မင်းက ယောကျာ်းလေးလား မိန်းကလေးလား"

"ကျွန်တော်က ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ပါ"

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က ရှောင်းကျန့်ဆီသို့ အနီးကပ်လာပြီး ရဲတင်းစွာပင် သူ့ မေးစေ့အား ဆွဲမော့လိုက်သည်။

"ရုပ်ရည်က အရမ်းလှတယ်ကွ…

ယောကျာ်းလေးလား မိန်းကလေးလားဆိုတာ ငါတို့ ဒီနားချုံပုတ်ထဲမှာပဲ စမ်းသပ်ကြည့်ကြမလား!"

နောက်ကလူလေးယောက်ကပါ တဟားဟားအော်ရယ်လာပြီး

သူ့ အနားသို့ တိုးကပ်လာလေသည်။ဒီလူငါးယောက်ကြားထဲက ဘယ်လိုထွက်ပြေးရမလဲဆိုတာ ရှောင်းကျန့် အမြန်စဉ်းစားနေရသည်။

"ယောကျာ်းလေးလည်း အဆင်ပြေတယ်ကွ…

ငါတို့ တစ်သက်မှ တစ်ခါပဲ ရမှာ!"

"ဟားဟား အလှလေးကို ချုပ်ကွာ"

ရှောင်းကျန့် နောက်ကို ဆုတ်ရင်း ဆုတ်ရင်း ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားသည်။ထိုလူငါးယောက်ကလည်း သူ့ ကို အုံ့မိုးလာပြီး

သူ့ လက်တွေကို ချုပ်ကိုင်ကာ အတင်းနမ်းရှုတ်လာသည်။

ခွပ်!!

ထိုထဲမှ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က

တစ်ခုခုဖြင့် ရိုက်လိုက်သောအသံ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်ခွေးမသားက ငါတို့ကို ရန်လာစတာလဲကွ"

တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူက

ထွက်လာပြီး ထိုလူငါးယောက်အား လျှင်မြန်စွာပင် တစ်ယောက်တစ်ချက်စီ တိုက်ခိုက်လေသည်။

ထိုသူသည် သိုင်းပညာတတ်သော သူသာ ဖြစ်သည်။

မနိုင်တော့မှန်းသိသော အရက်သမားငါးယောက်တို့လည်း

အလျှင်အမြန်ပင် အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ရှောင်းကျန့်လည်း ငေးငိုင်ကြည့်နေတာကြောင့် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့်လူ အနားရောက်လာကာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူ့ ကို ထိုလူက သပ်ရပ်စွာ ပြင်ပေးပြီး သူမေးစေ့ကိုလည်း ကိုင်လိုက်သည်။

"အလှလေး"

ထိုလူက မျက်နှာ၌ အုပ်ထားသော ပုဝါစကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး

ရှောင်းကျန့်အား အပြုံးမမည်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလာသည်။

"စုန့်လန်!"

"အင်း ကိုယ်လေ…

လာ သွားကြအောင်!"

စုန်လန့်က ရှောင်းကျန့်လက်အား ဆွဲကာ ထိုလမ်းနေရာတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ တစ်နေရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

***********

ဝမ်ဟန်ကတော့ ရှောင်းကျန့်ထွက်ပြေးသွားသည့်နေ့မှစ၍

အော်ဟစ်သောင်းကျန်းနေလေသည်။သူ့ လူတွေနဲ့နေရာအနှံ့အပြားရှာဖွေသော်လည်း ကျန့်ရဲ့ခြေရာလေးပင် ရှာမတွေ့ ။

ရင်ထဲ၌ ပူလောင်နေသော ခံစာချက်တွေကို စေခိုင်းသူ

ညွှန်ကြားသူ မယ်တော်ဖြစ်သူအား အကုန်လုံး ပုန်ချပစ်သည်။

"သားတော်ရယ် လူတစ်ယောက်ကြောင့် ဒီလောက်သောင်းကျန်းပြမှ ဖြစ်မှာလား"

"ကျွန်တော်ချစ်တဲ့သူက ကျွန်တော့်အနားက ထွက်ပြေးသွားတာကို ကျွန်တော်က ပျော်ရွှင်ပြနေရမှာလား မယ်တော်။

မယ်တော်ပြောတော့ ဒီလိုတွေ အကုန်လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော် ကျန့်ကို အေးဆေးပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီဆို!"

"အရာရာကို ကွက်တိ လုပ်ခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဟိုကောင်လေးက ထွက်ပြေးသွားတော့ မယ်တော်လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။သူ မရှိလည်း ဘာဖြစ်လဲ သူ့ နေရာမှာ မိန်းကလေးလှလှလေးတွေ မယ်တော်ရှာပေးမယ်"

ဝမ်ဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ့ မယ်တော်အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။

"သူ တစ်ယောက်ကိုပဲ ချစ်တယ် မယ်မယ်

သူ့ ကိုပဲ လိုချင်တယ်။အခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ပြီးတာတောင် ကျွန်တော် လိုချင်နေတုန်းပဲ။သူ့ ကို ရှာပေးပါ မယ်မယ်။တကယ်လို့ သူ မရှိရင် ကျွန်တော် ရူးသွားလိမ့်မယ် မယ်မယ်။မယ်မယ်လိုချင်တဲ့ ထီးနန်းကို ရအောင် ယူပေးပါ့မယ်။ကျန့်ကို ရှာပေးပါနော်"

သားဖြစ်သူက ဝမ်းနည်းစွာငိုကြွေးနေတော့လည်း အမေဖြစ်သူ သူမကလည်း သားတော်အတွက် ကြိုးစားရှာပေးဖို့

ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ပြီးတော့ သူလိုချင်သော အရာတစ်ခုကိုလည်း ရအောင်ယူပေးမယ်လို့လည်း ပြောသေးတာကို။

"မယ်မယ် တတ်နိုင်သမျှ ရှာပေးပါ့မယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ သားတော်က သောင်းကျန်းမနေဘဲ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထပ်ရှာနေပါ။ဝမ်ရိပေါ်လည်း

ထိုကောင်လေးကို ချစ်မိနေတယ်ဆိုရင် အပူတပြင်းရှာဖွေနေသည်မှာ အမှန်ပင်။အဲ့ထွက်ပြေးသွားတဲ့နေ့ကတောင် သူကိုယ်တိုင် စီးတော်မြင်းနဲ့တစ်ယောက်တည်း လိုက်ရှာသေးတယ်မလား"

"ဟုတ်တယ် မယ်မယ်။

ဝမ်ရိပေါ်က ပါးစပ်ကနေ ကျန့်ကို မချစ်ဘူးပြောနေပေမဲ့ သူ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသာတယ် မယ်မယ်။"

"ဟုတ်ပြီ။

သူ့ ကို အမြန်ဆုံးရှင်းနိုင်ဖို့ မယ်မယ်တို့ ကြိုးစားရမယ်"

********

"အရှင့်ကို ကျွန်တော်မျိုး လျှောက်တင်စရာ ရှိပါတယ်"

"ဝင်လာခဲ့"

အရင်ကထက် အပြုံးတွေရှားပါးသွားသော အရှင်ဖြစ်သူအား ကျိရန် ကြည့်ရင်း သက်ပျင်းအနည်းငယ် ချမိသည်။အရှင်သည် တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပူနေမလဲဆိုတာ ကျိရန် ရိပ်မိပါသည်။

"အရှင့်လက်ဆက်ပွဲနေ့က ကျွန်တော်တို့ မသိလိုက်သော ကိစ္စတစ်ခုရှိပါတယ်"

"အင်း ပြော"

"အဲ့နေ့က အကျဉ်းသား စုန့်လန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါတယ်။ထိုနေ့က အရှင့်သား လက်ဆက်ပွဲဖြစ်နေတာက တစ်ကြောင်း ရှောင်းကျန့်ထွက်ပြေးသွားသော အကြောင်းက တစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် အာရုံမစိုက်မိသွားသလို ဖြစ်မိသွားပါတယ် အရှင့်။ကျွန်တော်မျိုး အမှားပါ"

"ဒါက ကျိရန်အမှားမဟုတ်ပါဘူး။အကျဉ်းခန်းစောင့်နေတဲ့

ရဲမက်တွေရဲ့ လစ်ဟင်းမှုပါ။ဒါဆို အကျဉ်းသားစုန့်လန်ကို

အလိုရှိကြောင်း ပုံတူပန်းချီဆွဲပြီး ဖြန့်ဝေလိုက်ပါ။သတင်းပေးတဲ့သူ့ ကိုလည်း ဆုတော်လာဒ်တော် ချီးမြှင့်ပါ "

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်"

"ပြီးတော့……ရှောင်းကျန့်။

အင်း သူ့ ကိုလည်း အဲ့လိုထုတ်လိုက်ပါ။အမိန့်မပါဘဲ ထွက်ပြေးတယ်ဆိုကတည်းက ပစ်မှုမြောက်တာပဲ။သေချာကို ပုံတူဆွဲပါ။ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်နှုတ်ခမ်းအောက်မှာ မှဲ့ပါတယ်"

"မှန်လှပါ အရှင်။

ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုး အခု လုပ်ဆောင်လိုက်ပါတော့မယ်။

ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်ပြုပါဦး အရှင်"

"အင်း သွားတော့!"

ဝမ်ရိပေါ်က ပေလွှာတစ်လိပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး

ဖတ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။အရမ်းတမ်းတနေပေမဲ့

ဘုရင်တစ်ယောက်၏သိက္ခာဖြစ်တာကြောင့် ဟန်ဆောင်ထားတာ ဖြစ်သည်။

ပေလွှာထက်၌ ပေါ်လာသည့် စာတွေအစား အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာလေး။ဖြူစင်သည့် အပြုံးလှလှလေး။ပြုံးလိုက်တိုင်း သွယ်လျသော မျက်ဝန်းလေးများသည် စာမျက်နှာ၌

ပေါ်လာသည်။

သူ့ ကိုမြင်တိုင်း တစ်ခုခုကို လွမ်းနေသလိုလို တောင်းပန်သလိုလို ကြည့်လာသည့် မှိုင်းညို့ ညို့အကြည့်တွေ။နှုတ်ခမ်းပါးလေး ပြုံးလိုက်တိုင်း ပေါ်လာသည့် သွားညီညီလေးတွေ။ ထိုကြားထဲမှာမှ အရှေ့နှစ်ချောင်းပဲ ကွက်ကြီးနေသည့် ယုန်သွားလေး နှစ်ချောင်း။

ပေလွှာကို ပိတ်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အတင်းတိုးဝင်လာသော အတိတ်ဘဝက အကြောင်းအရာ။

ချစ်ရသောသူ့ ကို စတွေ့ ခဲ့သည့်နေ့။

အသက် ၁၈ ပြည့်ပြီး နောက်တစ်နေ့ တောကစား ထွက်ခဲ့နေသည့်နေ့။တောထဲမှာ ယုန်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့ ခဲ့သည်။ယုန်လေးက သိပ်ချစ်စရာကောင်းတယ်။သူ အပိုင်လိုချင်လာတယ်။

**************************************

ပုန္းေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ရွာေတြ႕ ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ဘူးဆိုတာ နားလည္မိပါရဲ႕။ထြက္သြားေတာ့မွ ရင္ထဲ၌ အဆုံးရႈံးမခံနိုင္ေသာ ခံစားခ်က္တို႔သည္ ဝမ္ရိေပၚ ႏွလုံးသားကို ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ခတ္ပါသည္။

ထြက္ေျပးသြားေသာသူသည္ သူ လြဲမွားစြာ သိထားသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အမွားျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ထားခဲ့သည့္ အေတြးမ်ားဟာ အမွားျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ေအာင္ သူ႕ စိတ္ကို ျမင္သာေအာင္ ျပသြားေလသည္။

တကယ္လို႔ သူထင္ထားသည္မ်ားဟာ အမွန္သာ ျဖစ္မယ္ဆို ထိုသူသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ နန္းေတာ္အျပင္သို႔ ထြက္ေျပးအံ့မည္နည္း။မၾကာမီခင္ပဲ သူ ခ်စ္ရေသာသူဟု ထင္ခဲ့မိသည့္သူႏွင့္ လက္ဆက္ေတာ့မည္ပဲကို။

မယုံၾကည္မိခဲ့လို႔ ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေရွာင္းေရွာင္း။ကိုယ္ဟာ အသိဥာဏ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ျပန္လာေပးပါကိုယ့္အနီးဆုံးကို ျပန္လာေပးပါ။မင္း ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေပးခဲ့တဲ့ အခ်စ္ထက္ သာလြန္ေအာင္ မ်ားစြာ ျမတ္နိုးေပးပါ့မယ္။

ႏႈတ္ေတာ္မွ ထိုစကားကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေအာ္ေျပာရင္း နာက်င္ေမာပန္းစြာ ရွိုက္ငိုမိသည္။ဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႕ ေတာ့ေသာ သူကို တမ္းတစြာ သုံးရက္မနားမေန ရွာေဖြရင္းကြင္းျပင္က်ယ္တစ္ခုတြင္ အရွင္ ဝမ္ရိေပၚ လမွိုင္းခ်စြာ ေအာ္ေနမိသည္။

********

လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လခန႔္မွ ျဖစ္ပြားေသာ အခိုင္အတန႔္မ်ားသည္ လြန္စြာမွ သူ႕ ႏွလုံးသားကို စုတ္ျပတ္ေစသည္။

အခုခ်ိန္မွာ ဘယ္မ်ားေရာက္လို႔ေနမွာပါလဲ။

ေနမ်ားေကာင္းေတာ္ မူရဲ႕လား။

အခ်ဳပ္ထဲမွ လြတ္ေျမာက္သြားသလို ေပ်ာ္႐ႊင္ေနမွာလား ေရွာင္းေရွာင္း။

ကိုယ္ကေတာ့ အဆင္မေျပဘူး ႏွလုံးသားေလးရယ္။

က်ိရန္ အကူအညီေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ေရးရာေတြကို ေခ်ာေမြ႕ ေအာင္ လုပ္ေနေပမဲ့ မင္းကို တမ္းတေသာ စိတ္မ်ားက ေန႕တိုင္း ေန႕တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း ကိုယ့္ကို စိုးမိုးလ်က္ရွိတယ္။ကိုယ့္ဆီ ျပန္လာေပးပါလား

မင္း ႏွစ္သက္တဲ့ ပန္းဥယ်ာဥ္ေလးကို ကိုယ္ကိုတိုင္ ျပဳစုစိုက္ပ်ိဳးထားတယ္။ပန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ထပ္တိုး စိုက္ထားေပးတယ္။လြမ္းခဲ့ရေသာ ေန႕ေတြကို ေရတြက္ရင္း အရွင္မင္းႀကီး ဝမ္ရိေပၚက မင္းကို တမ္းတေနပါတယ္ ေရွာင္းေရွာင္းေရ။

***********

ေရွာင္းက်န႔္ နန္းေတာ္မွ အေဝးဆုံးေနရာသို႔ ေရာက္နိုင္သမွ် သြားနိုင္သမွ်ေသာ အားျဖင့္ သြားေနသည္။႐ုပ္ဖ်က္ထားေသာ သူ႕ ကို အမ်ားစုက မိန္းကေလးလို႔ထင္ၿပီး တစ္နာရာသို႔ ေရာက္တိုင္း တတ္နိုင္သမွ် အကူအညီေပးၾကေလသည္။

သို႔ေပမဲ့ အခုေရာက္ေနေသာ ေနရာကား အိမ္ေျခအနည္းငယ္ပ်က္ေသာ လမ္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။အေဝးတစ္ရာမွ ျမင္ေနရေသာ မီးေရာင္ေလးတစ္ခုကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ထိုေနရာသို႔ ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ သြားသည္။မၾကာခင္မွာပင္ ေမွာင္လာေတာ့မည့္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိုေနရာမွာ တည္းခိုရဖို႔ ခြင့္ေတာင္းရဦးမည္ ျဖစ္သည္။

သူ ျမင္ေနရေသာ မီးအေရာင္ႏွင့္ နီးကပ္လာသည္ႏွင့္အမွ် လူတစ္ခ်ိဳ႕ ၏ စကားေျပာဆိုသံမ်ားအား ၾကားရသည္။သာမာန္စကားေျပာေနသည္ႏွင့္မတူဘဲ ေလးတိေလးတြဲႏွင့္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ေျပာဆိုေနၾကသည္။

ထိုအသံမ်ား၏ ပိုင္ရွင္မ်ားသည္ ေသရည္ေသာက္သုံးထားသည့္ သူမ်ား ျဖစ္နိုင္ေခ်ရွိသည္ဟု ခန႔္မွန္းမိသည္။သို႔ေသာ္ ဒီတစ္ညစာ တည္းခိုခြင့္ရရန္အတြက္ ထိုသူမ်ားဆီမွ ေရွာင္းက်န႔္ အကူအညီလိုေနသည္။

"ေဟ့ တစ္ေယာက္တည္းလား!"

ေရွာင္းက်န႔္ ေခါင္းကို အသာငုံ႕ကာ ျဖည္းျဖည္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ ေခါင္းကို ေမာ့ၿပီး အကူအညီေတာင္းရန္ အစျပဳလိုက္သည္။

"တစ္ခုေလာက္ ကူညီေပးပါလား

ဒီအနားမွာ တည္းခိုလို႔ရမည့္ေနရာ ရွိနိုင္မလားဟင္"

အေရွ႕က သက္လတ္ပိုင္းအ႐ြယ္ လူႀကီး ငါးေယာက္က တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ေရွာင္းက်န႔္ကို ျပန္ၾကည့္လာသည္။

"အသံေလးက ေယာက်ာ္းေလး အသံပါလား!

မင္းက ေယာက်ာ္းေလးလား မိန္းကေလးလား"

"ကြၽန္ေတာ္က ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ပါ"

ထိုအထဲမွ တစ္ေယာက္က ေရွာင္းက်န႔္ဆီသို႔ အနီးကပ္လာၿပီး ရဲတင္းစြာပင္ သူ႕ ေမးေစ့အား ဆြဲေမာ့လိုက္သည္။

"႐ုပ္ရည္က အရမ္းလွတယ္ကြ

ေယာက်ာ္းေလးလား မိန္းကေလးလားဆိုတာ ငါတို႔ ဒီနားခ်ဳံပုတ္ထဲမွာပဲ စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကမလား!"

ေနာက္ကလူေလးေယာက္ကပါ တဟားဟားေအာ္ရယ္လာၿပီး

သူ႕ အနားသို႔ တိုးကပ္လာေလသည္။ဒီလူငါးေယာက္ၾကားထဲက ဘယ္လိုထြက္ေျပးရမလဲဆိုတာ ေရွာင္းက်န႔္ အျမန္စဥ္းစားေနရသည္။

"ေယာက်ာ္းေလးလည္း အဆင္ေျပတယ္ကြ

ငါတို႔ တစ္သက္မွ တစ္ခါပဲ ရမွာ!"

"ဟားဟား အလွေလးကို ခ်ဳပ္ကြာ"

ေရွာင္းက်န႔္ ေနာက္ကို ဆုတ္ရင္း ဆုတ္ရင္း ဖင္ထိုင္လ်က္ က်သြားသည္။ထိုလူငါးေယာက္ကလည္း သူ႕ ကို အုံ႕မိုးလာၿပီး

သူ႕ လက္ေတြကို ခ်ဳပ္ကိုင္ကာ အတင္းနမ္းရႈတ္လာသည္။

ခြပ္!!

ထိုထဲမွ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းကို တစ္စုံတစ္ေယာက္က

တစ္ခုခုျဖင့္ ရိုက္လိုက္ေသာအသံ ျဖစ္သည္။

"ဘယ္ေခြးမသားက ငါတို႔ကို ရန္လာစတာလဲကြ"

တစ္ကိုယ္လုံး အနက္ေရာင္ဝတ္စုံဝတ္ထားသည့္ လူက

ထြက္လာၿပီး ထိုလူငါးေယာက္အား လွ်င္ျမန္စြာပင္ တစ္ေယာက္တစ္ခ်က္စီ တိုက္ခိုက္ေလသည္။

ထိုသူသည္ သိုင္းပညာတတ္ေသာ သူသာ ျဖစ္သည္။

မနိုင္ေတာ့မွန္းသိေသာ အရက္သမားငါးေယာက္တို႔လည္း

အလွ်င္အျမန္ပင္ အေဝးသို႔ ေျပးထြက္သြားေလသည္။

ေရွာင္းက်န႔္လည္း ေငးငိုင္ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ ထိုအနက္ေရာင္ဝတ္စုံျဖင့္လူ အနားေရာက္လာကာမွ သတိျပန္ဝင္လာသည္။ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနေသာ သူ႕ ကို ထိုလူက သပ္ရပ္စြာ ျပင္ေပးၿပီး သူေမးေစ့ကိုလည္း ကိုင္လိုက္သည္။

"အလွေလး"

ထိုလူက မ်က္ႏွာ၌ အုပ္ထားေသာ ပုဝါစကို ျဖည္ခ်လိဳက္ၿပီး

ေရွာင္းက်န႔္အား အၿပဳံးမမည္ေသာ အၿပဳံးတစ္ခုကို ၿပဳံးျပလာသည္။

"စုန႔္လန္!"

"အင္း ကိုယ္ေလ

လာ သြားၾကေအာင္!"

စုန္လန႔္က ေရွာင္းက်န႔္လက္အား ဆြဲကာ ထိုလမ္းေနရာေတြကို ကြၽမ္းက်င္စြာ တစ္ေနရာဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။

***********

ဝမ္ဟန္ကေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္ထြက္ေျပးသြားသည့္ေန႕မွစ၍

ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းေနေလသည္။သူ႕ လူေတြနဲ႕ေနရာအႏွံ႕အျပားရွာေဖြေသာ္လည္း က်န႔္ရဲ႕ေျခရာေလးပင္ ရွာမေတြ႕ ။

ရင္ထဲ၌ ပူေလာင္ေနေသာ ခံစာခ်က္ေတြကို ေစခိုင္းသူ

ၫႊန္ၾကားသူ မယ္ေတာ္ျဖစ္သူအား အကုန္လုံး ပုန္ခ်ပစ္သည္။

"သားေတာ္ရယ္ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေသာင္းက်န္းျပမွ ျဖစ္မွာလား"

"ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူက ကြၽန္ေတာ့္အနားက ထြက္ေျပးသြားတာကို ကြၽန္ေတာ္က ေပ်ာ္႐ႊင္ျပေနရမွာလား မယ္ေတာ္။

မယ္ေတာ္ေျပာေတာ့ ဒီလိုေတြ အကုန္လုပ္လိုက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ က်န႔္ကို ေအးေဆးပိုင္ဆိုင္နိုင္ၿပီဆို!"

"အရာရာကို ကြက္တိ လုပ္ခဲ့တာပဲ။

ဒါေပမဲ့ ဟိုေကာင္ေလးက ထြက္ေျပးသြားေတာ့ မယ္ေတာ္လည္း ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲ။သူ မရွိလည္း ဘာျဖစ္လဲ သူ႕ ေနရာမွာ မိန္းကေလးလွလွေလးေတြ မယ္ေတာ္ရွာေပးမယ္"

ဝမ္ဟန္က ေခါင္းခါျပလိုက္ၿပီး သူ႕ မယ္ေတာ္အနားသို႔ တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။

"သူ တစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္တယ္ မယ္မယ္

သူ႕ ကိုပဲ လိုခ်င္တယ္။အျခားသူတစ္ေယာက္နဲ႕ အိပ္ၿပီးတာေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ လိုခ်င္ေနတုန္းပဲ။သူ႕ ကို ရွာေပးပါ မယ္မယ္။တကယ္လို႔ သူ မရွိရင္ ကြၽန္ေတာ္ ႐ူးသြားလိမ့္မယ္ မယ္မယ္။မယ္မယ္လိုခ်င္တဲ့ ထီးနန္းကို ရေအာင္ ယူေပးပါ့မယ္။က်န႔္ကို ရွာေပးပါေနာ္"

သားျဖစ္သူက ဝမ္းနည္းစြာငိုေႂကြးေနေတာ့လည္း အေမျဖစ္သူ သူမကလည္း သားေတာ္အတြက္ ႀကိဳးစားရွာေပးဖို႔

ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္သည္။ၿပီးေတာ့ သူလိုခ်င္ေသာ အရာတစ္ခုကိုလည္း ရေအာင္ယူေပးမယ္လို႔လည္း ေျပာေသးတာကို။

"မယ္မယ္ တတ္နိုင္သမွ် ရွာေပးပါ့မယ္။

ဒီအေတာအတြင္းမွာ သားေတာ္က ေသာင္းက်န္းမေနဘဲ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို ထပ္ရွာေနပါ။ဝမ္ရိေပၚလည္း

ထိုေကာင္ေလးကို ခ်စ္မိေနတယ္ဆိုရင္ အပူတျပင္းရွာေဖြေနသည္မွာ အမွန္ပင္။အဲ့ထြက္ေျပးသြားတဲ့ေန႕ကေတာင္ သူကိုယ္တိုင္ စီးေတာ္ျမင္းနဲ႕တစ္ေယာက္တည္း လိုက္ရွာေသးတယ္မလား"

"ဟုတ္တယ္ မယ္မယ္။

ဝမ္ရိေပၚက ပါးစပ္ကေန က်န႔္ကို မခ်စ္ဘူးေျပာေနေပမဲ့ သူ႕ ရင္ထဲမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိသာတယ္ မယ္မယ္။"

"ဟုတ္ၿပီ။

သူ႕ ကို အျမန္ဆုံးရွင္းနိုင္ဖို႔ မယ္မယ္တို႔ ႀကိဳးစားရမယ္"

********

"အရွင့္ကို ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး ေလွ်ာက္တင္စရာ ရွိပါတယ္"

"ဝင္လာခဲ့"

အရင္ကထက္ အၿပဳံးေတြရွားပါးသြားေသာ အရွင္ျဖစ္သူအား က်ိရန္ ၾကည့္ရင္း သက္ပ်င္းအနည္းငယ္ ခ်မိသည္။အရွင္သည္ တည္ၿငိမ္ေနပုံေပၚေနေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ပူေနမလဲဆိုတာ က်ိရန္ ရိပ္မိပါသည္။

"အရွင့္လက္ဆက္ပြဲေန႕က ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိလိုက္ေသာ ကိစၥတစ္ခုရွိပါတယ္"

"အင္း ေျပာ"

"အဲ့ေန႕က အက်ဥ္းသား စုန႔္လန္ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားပါတယ္။ထိုေန႕က အရွင့္သား လက္ဆက္ပြဲျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း ေရွာင္းက်န႔္ထြက္ေျပးသြားေသာ အေၾကာင္းက တစ္ခုျဖစ္တာေၾကာင့္ အာ႐ုံမစိုက္မိသြားသလို ျဖစ္မိသြားပါတယ္ အရွင့္။ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အမွားပါ"

"ဒါက က်ိရန္အမွားမဟုတ္ပါဘူး။အက်ဥ္းခန္းေစာင့္ေနတဲ့

ရဲမက္ေတြရဲ႕ လစ္ဟင္းမႈပါ။ဒါဆို အက်ဥ္းသားစုန႔္လန္ကို

အလိုရွိေၾကာင္း ပုံတူပန္းခ်ီဆြဲၿပီး ျဖန႔္ေဝလိုက္ပါ။သတင္းေပးတဲ့သူ႕ ကိုလည္း ဆုေတာ္လာဒ္ေတာ္ ခ်ီးျမႇင့္ပါ "

"အမိန႔္ေတာ္အတိုင္းပါ အရွင္"

"ၿပီးေတာ့ေရွာင္းက်န႔္။

အင္း သူ႕ ကိုလည္း အဲ့လိုထုတ္လိုက္ပါ။အမိန႔္မပါဘဲ ထြက္ေျပးတယ္ဆိုကတည္းက ပစ္မႈေျမာက္တာပဲ။ေသခ်ာကို ပုံတူဆြဲပါ။ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ႏႈတ္ခမ္းေအာက္မွာ မွဲ႕ပါတယ္"

"မွန္လွပါ အရွင္။

ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အခု လုပ္ေဆာင္လိုက္ပါေတာ့မယ္။

ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးကို ခြင့္ျပဳပါဦး အရွင္"

"အင္း သြားေတာ့!"

ဝမ္ရိေပၚက ေပလႊာတစ္လိပ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး

ဖတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္သည္။အရမ္းတမ္းတေနေပမဲ့

ဘုရင္တစ္ေယာက္၏သိကၡာျဖစ္တာေၾကာင့္ ဟန္ေဆာင္ထားတာ ျဖစ္သည္။

ေပလႊာထက္၌ ေပၚလာသည့္ စာေတြအစား အျပစ္ကင္းစင္သည့္ မ်က္ႏွာေလး။ျဖဴစင္သည့္ အၿပဳံးလွလွေလး။ၿပဳံးလိုက္တိုင္း သြယ္လ်ေသာ မ်က္ဝန္းေလးမ်ားသည္ စာမ်က္ႏွာ၌

ေပၚလာသည္။

သူ႕ ကိုျမင္တိုင္း တစ္ခုခုကို လြမ္းေနသလိုလို ေတာင္းပန္သလိုလို ၾကည့္လာသည့္ မွိုင္းညို႔ ညို႔အၾကည့္ေတြ။ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး ၿပဳံးလိုက္တိုင္း ေပၚလာသည့္ သြားညီညီေလးေတြ။ ထိုၾကားထဲမွာမွ အေရွ႕ႏွစ္ေခ်ာင္းပဲ ကြက္ႀကီးေနသည့္ ယုန္သြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း။

ေပလႊာကို ပိတ္ၿပီး မ်က္လုံးကို မွိတ္ခ်လိဳက္သည္။

ခ်က္ခ်င္းပင္ အတင္းတိုးဝင္လာေသာ အတိတ္ဘဝက အေၾကာင္းအရာ။

ခ်စ္ရေသာသူ႕ ကို စေတြ႕ ခဲ့သည့္ေန႕။

အသက္ ၁၈ ျပည့္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕ ေတာကစား ထြက္ခဲ့ေနသည့္ေန႕။ေတာထဲမွာ ယုန္ေလးတစ္ေကာင္ကို ေတြ႕ ခဲ့သည္။ယုန္ေလးက သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။သူ အပိုင္လိုခ်င္လာတယ္။

**************************************