အနီရဲရဲ ဝတ်စုံလေးနှင့် သလွန်တော်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ကြင်ယာတော်လောင်းလေးဆီသို့ ဝမ်ရိပေါ် သဘောကျစွာ အနားသို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ တိုးသွားလိုက်သည်။

"ရိပေါ်…ရိပေါ်လား"

ပဝါအောက်က ခပ်တိုးတိုးထွက်လာသည့် အသံလေးကြောင့်

ဝမ်ရိပေါ် ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

ပဝါစ အနီရောင်လေးကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း လှန်တင်ပေးလိုက်တော့ပေါ်လာသည့် မျက်နှာလေးက ခပ်ရဲရဲလေးနှင့် တစ်ဘဝမှာ တစ်ခါသာ တွေ့ မြင်နိုင်သည့် အလှတရားလေး။

"ရိပေါ်"

"ဟင်"

"ဘာလို့ အဲ့လိုကြီး စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ"

"လှလို့"

"ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်က လှတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

"ရှောင်းရှောင်းဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"အာ…ရိပေါ်ကလည်း"

ဝမ်ရိပေါ်က ပေါင်ပေါ်မှာ ယှက်တင်ထားတဲ့ လက်လေးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လက်ဖမိုးပေါ် ကြင်ကြင်နာနာ နမ်းရှိုက်လေသည်။

"တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုလို့ရမလား ရိပေါ်"

"ပြောကြည့်လေ"

"ငါ့ကို တကယ်ချစ်ရင် ဟို…ဟို အတူတူမနေပါနဲ့လား"

"ဘယ်လိုအတူနေတာကို ပြောတာလဲ ရှောင်းရှောင်း"

"ဟိုလိုမျိုးလေ…ဇနီးမောင်နှံလိုမျိုး"

နားလည်ဟန်ဖြစ်သွားသည့် ဝမ်ရိပေါ်က သဘောကျစွာပြုံးလိုက်ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းနေသည့် ကောင်ငယ်လေးကို ဖက်လိုက်သည်။

"မင်းဘက်က ခွင့်မပြုသရွေ့ ကိုယ် မလုပ်ပါဘူး…ကတိပေးပါတယ်"

"ဟီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရိပေါ်"

"အင်း ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်နော် "

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ် ရင်ခွင်ထဲ အသာတိုးဝင်လိုက်ပြီး

လှပတဲ့ နှုတ်ခမ်းစွန်းလေးတစ်ဖက်ကို ကော့တက်နေအောင် ပြုံးလိုက်သည်။ငါကတော့ မင်းကို မချစ်ဘူး ဝမ်ရိပေါ်!

************

ရှောင်းကျန့်က ကြင်ယာတော်အဖြစ် တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ကို ဟန်ဆောင်သိမ်မွေ့ စွာနေရင်း မုန်းတီးသောသူအား လုပ်ကြံရန် မင်းသားဝမ်ဟန်နှင့် အမြဲနီးပါး တူတူရှိနေကာ တိုင်ပင် နေလေသည်။

ဝမ်ရိပေါ်သည်လည်း ရှောင်းရှောင်းက သူ့ ကိုထက် ဝမ်ဟန်ကို ပိုခင်မင်နေသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်ချမ်းသာစေရန်အတွက်ပင် ဘာမျှမပြောဘဲသာ နေခဲ့သည်။

"ရှောင်းရှောင်း"

"အင်း ရိပေါ်"

ကြင်ယာတော်ဖြစ်ပေမယ့် သူငယ်ချင်းကနေ တစ်ဆင့်ဖြစ်တာကြောင့် ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ကို ရင်းနှီးစွာပင် ခေါ်ဝေါ်ပြောဆိုသည်။

"အဆောင်ထဲမှာပဲ မနေဘဲ ဘယ်တွေလျှောက်သွားနေတာတုန်း"

"အော်…ရိပေါ်ကလည်း အဆောင်ထဲမှာပဲဆို ငါက ပျင်းတာပေါ့…ပြီးတော့ အခြားကိုလည်း သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဝမ်ဟန့်ဆီကိုပဲ သွားတာ…"

"အင်းပါ။အခြားနေရာတွေတော့ လျှောက်မသွားနဲ့။မင်း ပျောက်သွားရင် အရင်ဆုံး ကိုယ်ပဲ ရင်ကျိုးရမှာ…"

"ရိပေါ်က ငါ့ကို အဲ့လောက်တောင် ချစ်တာလား"

"ဖော်ပြလို့ရမယ်ဆိုရင် အဲ့ထက်တောင် များမယ် ထင်ပါ့"

"အဟင်းဟင်း"

ဝမ်ရိပေါ်က တောထဲမှာ စတွေ့ ကတည်းက နှစ်သက်မိခဲ့တာပါ။အဲ့အချိန်ကတည်းက ရှောင်းကျန့်အပေါ် သည်းခံစိတ်အားလုံးကို ပုံအပ်ပြီး ဘယ်လောက်ပဲဆိုးနေပါစေ နှလုံးသားအလိုအရ သက်ဆုံးတိုင် ချစ်မြတ်နိုးသွားမည်ဟု စိတ်ထဲမှာ ကတိသစ္စာပြုခဲ့ပြီးသား။

ကြင်ယာတော်ဟာ အကိုတော်ဖြစ်သူနှင့် ပုံမာန်ထက် ဘာကြောင့် တွေ့ ဆုံနေရသလဲဆိုတာ ကျိရန်အကူအညီကြောင့်ရော သူ့ စိတ်ထဲကရော သိနှင့်ပြီးသားပါ။

ဒါပေမဲ့ ချစ်ရသူ စိတ်ချမ်းသာနေမယ်ဆိုရင် သူ့ အရာရာ စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ဒီလို ရူးမိုက်မိတဲ့ အချစ်ကြောင့် ရှေ့လာမည့် အကျိုးဆက်တွေအတွက် ခံစားရဖို့ သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။

တစ်ဘဝမှာ တစ်ခါ နှလုံးသားနှင့် ထပ်တူ ချစ်ခဲ့မိပါသည်။ ထိုအချစ်ကြောင့် သူ့ ဘဝ ပျက်စီးရမည်ကိုလည်း ကြိုတင်မှန်းဆထားမိပါသည်။ဒါပေမဲ့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ပေါက်ဖွားတဲ့ အချစ်ကြောင့် သူ ရူးမိုက်ပါရစေ။

ကိုယ့်အပြစ်နှင့်ကိုယ်သာ ရှိပါစေတော့…။

**********

အစီအစဉ်တကျနှင့် ရှောင်းကျန့်က မိမိအဆောင်တော်မှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာပြီး ခါးထက်၌ ဆေးမှုန့်အနည်းငယ်ပါသော အထုပ်ငယ်ကို ချိတ်ကာ ဘုရင့်နန်းဆောင်သို့ ခပ်သွက်သွက်ပင် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ့ ကို သတင်းအတိအကျပေးသည့် မင်းသားတစ် ဝမ်ဟန်သည်လည်း ထိုအဆောင်တော်တွင် ဘုရင်နှင့် နှစ်ယောက်တည်းရှိကြောင်း သိရသည်။

"ကြင်ယာတော် ရှောင်းပါ အရှင်မင်းကြီး"

"ဝင်စေ"

ရှောင်းကျန့်က မင်းကြီးနှင့် ရှေ့တော်တွင် အတူထိုင်ကာ သေရည်သောက်နေသော ဝမ်ဟန်ကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

"ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ဒီအချိန်ကြီး ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"

မင်းကြီးက ရှောင်းကျန့်ကို သဘောကျစွာ ပြုံး၍ မေးမြန်းတော် မူလာသည်။

"အထွေအထူးရယ်လို့တော့ မရှိပါဘူး။

ကျွန်တော်မျိုး တစ်ယောက်တည်း ပျင်းတာကြောင့် မင်းသားဝမ်ဟန် ဖိတ်ကြားမှု့ ကြောင့် ရောက်လာရခြင်းပါ"

"သားတော် ဝမ်ဟန်က ကြင်ယာတော်ရှောင်းနဲ့ အတော်ပင် ရင်းနှီးတယ်ပေါ့"

"မှန်လှပါ့ ခမည်းတော်"

"သားတော်ရိပေါ်ရော"

"အရှင့်သားရိပေါ်က အခုချိန်လောက်ဆို အခြားကြင်ယာတော် အိပ်ဆောင်တစ်ခုမှာ ရောက်ရှိနေလောက်ကြောင်းပါ မင်းကြီး"

ရှောင်းကျန့်က ထိုသို့သော မုသားစကားကို ပိရိစွာပင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လိမ်ညာပြောဆိုလေသည်။

"မင်းသားဆိုတော့လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေရမှာပေါ့"

မင်းကြီးက ဝမ်ရိပေါ်ကို အပြစ်မတင်တဲ့အပြင် ချီးကျူးလိုက်တာကြောင့် ရှောင်းကျန့် စိတ်လေး ခပ်ဆတ်ဆတ်ဖြစ်လာသည်။သို့ပေသိ မျက်နှာကတော့ ပြုံးလျက်သားပင်။

"အိမ်ရှေ့စံဆိုတာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်…

အရှင်မင်းကြီး သုံးဆောင်တော် မူပါဦး"

ရှောင်းကျန့်က သေရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်မြှင့်ကာ မင်းကြီးအား ဆက်သလေသည်။

မင်းကြီးက သေရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ချိုက်တည်း မော့ချလိုက်တာကြောင့် ရှောင်းကျန့် နှုတ်ခမ်းထက်က ပိုလို့ပင် ပြုံးသွားလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ မင်းကြီးက ကိုယ်တွင်းထဲက လှိုက်ပြီး ပူလောင်လာတာကြောင့် နေမထိ ထိုင်မထိ ဖြစ်လာရသည်။အပြင်က ကိုယ်ရံတော်ကို ခေါ်ရန် လှမ်းရုံရှိသေး ပါးစပ်ကို လာပိတ်တဲ့ သားတော်အကြီး ဝမ်ဟန်ကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့သြမိသွားသည်။

ထိုစဉ် ရှောင်းကျန့်က မင်းကြီးအနား ပိုတိုးကပ်သွားပြီး

ခပ်ဟဟရယ်ကာ ကျေနပ်နေလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ အရှင်မင်းကြီး။

ကျွန်တော်မျိုးဆေးက အတော်မှ နေလို့ထိုင်လို့ကောင်းပါရဲ့လား"

"……"

"တစ်အိမ်လုံး သတ်မိန့်ကျခံရတဲ့ ရှောင်းစစ်သူကြီးကိုတော့ မှတ်မိတယ်မလား"

"……"

"ခင်ဗျားလို နှုတ်ထွက်စကားတစ်ခွန်းအမိန့်ဖြစ်စေတဲ့လူကကွဲကြေပျက်စီးသွားတဲ့ဘဝတွေနဲ့အသက်တွေကိုတော့ဘယ်ကိုယ်ချင်းစာတတ်ပါ့မလဲ…"

"……"

"ပြီးတော့ ခင်ဗျားကြီးက အကြီးဖြစ်တဲ့ မင်းသားဝမ်ဟန်ကို လျစ်လျူရှု့ ပြီး ငတုံးငအ မင်းသားကိုတော့ အိမ်ရှေ့စံပေးတာ သိပ်ရယ်ရတယ်နော်။ခင်ဗျား ချစ်တဲ့သူ သားဖြစ်နေလို့မလား…ဒီလိုဆိုရင် သားအကြီးဖြစ်တဲ့ ဝမ်ဟန်ကို နားလည်ပေးသင့်တယ်"

"……"

"ဝမ်ဟန် ပိတ်ထားတဲ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်…

နတ်ရွာမစံခင်လေး ပြောချင်တာ ပြောခိုင်းလိုက်ပါဦး…"

ဝမ်ဟန်က လွှတ်ပေးလိုက်တော့ မင်းကြီးက ရင်ထဲ၌ ပူလောင်နေသည့် ခံစားချက်ကို ကြိတ်ခံကာ စကားပြောရန် ပြုလိုက်သည်။

"ရိပေါ်က…တကယ့်ကို မြွေပွေးကို… ခါးပိုက်ထားမိတာပဲ…!"

"သူက ငတုံးပဲကို"

"ငါ့သားရိပေါ်က တုံးတယ်…ဟုတ်တယ်…မင်းကို တွေ့ ခဲ့တဲ့အတွက်လည်း…သူ့ ဘဝက မှားတယ်…ဒါပေမဲ့…သူက အချစ်ကိုကိုးကွယ်ခဲ့တယ်…နောင်ဘဝကျရင်…ရိပေါ်ကို မင်းနဲ့ မတွေ့ ပါစေနဲ့လို့…ငါ ကျိန်ဆိုတယ်…တွေ့ ခဲ့ရင်လည်း…မင်းကို…မချစ်မိသွားပါစေနဲ့"

ရှောင်းကျန့်ရဲ့စိတ်တွေက လှုပ်နိုးလိုက်သွားသလို တဝုန်းဝုန်း ထကြွလာတယ်။အဲ့လိုစကားတွေပြောနေတဲ့ အဘိုးကြီးပါးစပ်ကို သူ ခပ်မြန်မြန် ပိတ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။သူ မကြိုက်ဘူး။

ဖြောင်း!!

ရှောင်းကျန့်က ညာလက်ကို သုံးပြီး စကားများနေသည့် အဘိုးကြီးကို နောက်ပြန်ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း"

ပါးစပ်မှ အမြှုံ့ တွေ တဝေါဝေါထွက်ကျလာသည့် လူက

မကြာခင် ဈာန်လျောတော့မှာသေချာသည်။

"ဝမ်ဟန် ဒီလူ့ ကို အိပ်ယာပေါ် တင်လိုက်!

အိပ်နေတဲ့ ပုံစံထား။ပိရိပါစေ လုပ်ကြံတာ မသိစေနဲ့"

"ကောင်းပြီ ကျန့်"

*************

ချက်ချင်းကြီး မင်းကြီးနတ်ရွာစံသွားကြောင်းဟာ ကျိန်းသေပေါက် မရိုးကြောင်းဖြစ်သည်ကို အမတ်များ ရိပ်မိကြသည်။

သိုပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံဟာ မင်းကြီးသေဆုံးမှု့ နောက်ကွယ်ကို

လုံးဝမစုံစမ်းရန် မိန့်ကြားထားတာကြောင့် သူတို့ မျက်ကွက်ပြုထားရန်သာ ကြံလိုက်သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်အပြီး သုံးရက်အကြာ အိမ်ရှေ့စံ ဝမ်ရိပေါ်

နန်းတက်ပြီး အရာအရာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်ဖို့ရန်သာ ပြည်သူများနှင့် အမတ်များ အာရုံစူးစိုက်လိုက်တော့သည်။

အမတ်ကြီးလီရဲ့ သမီးတော် လီရှင်းယန်ကို ဧကရာဇ်ဝမ်ရိတော်မှ မိဖုရား တင်မြှောက်ခြင်း…။

ရှောင်းကျန့်ဟာ မင်းသားနှစ် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ် ဝမ်ရိပေါ်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူ့ ထက်ရာထူးမြင့်သော မိဖုရားလီရှင်းယန်အား ဝန်တိုလေသည်။

ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်လာတာကြောင့် နောက်ထပ်များပြားသော မိဖုရားများနှင့်အတူ မိဖုရားခေါင်တွေပါ ခန့်အပ်ရမည်ဟု

ရှောင်းကျန့် နားလည်မိပါရဲ့။သူ့ ရဲ့မသိစိတ်အတွင်းကပင်

အရှင်ဝမ်ရိပေါ်သည် သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ နှစ်သက်မြတ်နိုးစေပြီး သူတစ်ယောက်တည်းသာ ထိုဧကရာဇ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တော် မူလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ ရဲ့မုန်းတီးခြင်းဟာ နတ်ရွာစံသွားသော အရှင်မင်းကြီးဟောင်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တာကြောင့် အကြောင်းအရင်းမရှိပါလျက် ဘယ်သူ့ ကိုမှ ထိခိုက်စေရန် ရည်ရွက်ချက် မရှိပါ။သို့အတွက်ကြောင့် မည်သူမျှ မသိခင် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျန့်!!"

အဆောင်တော်သို့ ရုတ်တရက်ရောက်ရှိလာသည့် မင်းသားဝမ်ဟန်ကြောင့် ထုပ်ပိုးနေသော အထုတ်ကို ပင့်ချလိုက်ကာ ဟန်မပျက်အတိုင်း နေလိုက်သည်။

"ကျန့်က ပျောက်နေလိုက်တာ…ကိုယ့်ဆီကိုတောင် မလာတော့ဘူး"

"ဝမ်ရိပေါ် မရိပ်မိအောင် အထဲမှာပဲ နေနေတာပါ"

ဝမ်ဟန်က အနားသို့ တိုးကပ်လာသောကြောင့် အနောက်ကို

ကိုယ် အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"ကျန့်ကလည်း ကိုယ်ပြောစရာ ရှိလို့ပါ"

"ပြောလေ…ပြောစရာရှိတာ"

"အင်း…ဒီတစ်ခါက ကိုယ့်အတွက်နော်"

"ဘာကိုလဲ ဝမ်ဟန်"

"…ဟာ ကျန့်က မေ့သွားပြီလား…

ကိုယ်က ဘုရင်ဖြစ်ချင်တာ!"

ရှောင်းကျန့် မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်မိသွားသည်။

ဝမ်ဟန်ကို ဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမည်ဟု သူများ ကတိပေးထားလေသလား။သတိတောင် မရတော့။

"ဒီတစ်ခါမှာ ကျန့်က အဓိကပဲ"

"ဘာလို့လဲ"

"ဟိုကောင်က ကျန့်ကို အသေချစ်နေတာလေ…

ကျန့်နဲ့ မြှားပြီးတော့ကို အဲ့ကောင်ရော သူ့ မယ်တော်ကိုရော

အပြတ်ရှင်းပစ်ရမှာ။ဒါတင် မဟုတ်ဘူး သူ့ အနားမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ခွေးလိုခစားနေတဲ့ ကိုယ်ရံတော်ဆိုတဲ့ အကောင်ကိုရော…"

"ဝမ်ဟန်…"

ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်အနား တိုးကပ်လာပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလာသည်။

"ငြင်းမယ်လို့တော့ မကြံနဲ့နော်…

အရှင်မင်းကြီးကို ကြံစည်တဲ့အကြောင်းမှာ ကျန့်တစ်ယောက်တည်း မနက်ဖြန်မှာ သေဒဏ်ခံသွားရလိမ့်မယ်…"

"ဝမ်ဟန်!!"

"ကိုယ့်ကို ပြန်မအော်ပါနဲ့ ကျန့်…

ဒါနဲ့ ကျန့်က ကိုယ့်ကို ဘုရင်မဖြစ်စေချင်ဘူးပေါ့"

"……"

"ပြန်မပြောပုံထောက်ရင် ကိုယ်ပြောတာ မှန်နေတာပဲ"

"ဝမ်ရိပေါ်က ပိုသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

ဝမ်ဟန်က စိတ်ဆိုးသွားကာ ရှောင်းကျန့်ပါးစပ်အား လက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

"မပြောနဲ့…ကျန့်ပါးစပ်က အဲ့လိုမပြောနဲ့!

မင်း မဖြစ်စေချင်လည်း ကိုယ်က ဖြစ်အောင် လုပ်မှာ…

မင်း မနက်ဖြန် အသက်မပျောက်ချင်ရင် ကိုယ့်ကို ကူညီဖို့သာ

ပြင်ထား"

ဝမ်ဟန်က လက်ကိုပြန်ရုတ်သွားပြီး ရှောင်းကျန့်အဆောင်ထဲမှာ ထွက်သွားသည်။တုန်တုန်ရီရီကျန်ခဲ့သော ရှောင်းကျန့်ကသာ ထိုနေရာမှာ မတ်တပ်လျက်သား။

ကိုယ့်အသက်ကို အလွယ်တကူ မဆုံးရှုံးချင်တာမို့ ဧကရာဇ်

ဝမ်ရိပေါ်အား အနူးအညွှတ်တောင်းပန်ပါတယ်။ဒီဘဝအမှားတွေကို နောင်ဘဝကျ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် အရှင်။ကျွန်တော်မျိုးရှောင်းကျန့် မိုက်မဲမိပါတယ်…။

------------------------------------------------------------

အနီရဲရဲ ဝတ္စုံေလးႏွင့္ သလြန္ေတာ္ထက္တြင္ ထိုင္ေနေသာ ၾကင္ယာေတာ္ေလာင္းေလးဆီသို႔ ဝမ္ရိေပၚ သေဘာက်စြာ အနားသို႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ တိုးသြားလိုက္သည္။

"ရိေပၚရိေပၚလား"

ပဝါေအာက္က ခပ္တိုးတိုးထြက္လာသည့္ အသံေလးေၾကာင့္

ဝမ္ရိေပၚ ၿပဳံးလိုက္ျပန္သည္။

ပဝါစ အနီေရာင္ေလးကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း လွန္တင္ေပးလိုက္ေတာ့ေပၚလာသည့္ မ်က္ႏွာေလးက ခပ္ရဲရဲေလးႏွင့္ တစ္ဘဝမွာ တစ္ခါသာ ေတြ႕ ျမင္နိုင္သည့္ အလွတရားေလး။

"ရိေပၚ"

"ဟင္"

"ဘာလို႔ အဲ့လိုႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ"

"လွလို႔"

"ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္က လွတယ္ဆိုတာ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား"

"ေရွာင္းေရွာင္းဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္နိုင္တယ္"

"အာရိေပၚကလည္း"

ဝမ္ရိေပၚက ေပါင္ေပၚမွာ ယွက္တင္ထားတဲ့ လက္ေလးႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး လက္ဖမိုးေပၚ ၾကင္ၾကင္နာနာ နမ္းရွိုက္ေလသည္။

"တစ္ခုေလာက္ ေတာင္းဆိုလို႔ရမလား ရိေပၚ"

"ေျပာၾကည့္ေလ"

"ငါ့ကို တကယ္ခ်စ္ရင္ ဟိုဟို အတူတူမေနပါနဲ႕လား"

"ဘယ္လိုအတူေနတာကို ေျပာတာလဲ ေရွာင္းေရွာင္း"

"ဟိုလိုမ်ိဳးေလဇနီးေမာင္ႏွံလိုမ်ိဳး"

နားလည္ဟန္ျဖစ္သြားသည့္ ဝမ္ရိေပၚက သေဘာက်စြာၿပဳံးလိုက္ၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနသည့္ ေကာင္ငယ္ေလးကို ဖက္လိုက္သည္။

"မင္းဘက္က ခြင့္မျပဳသေ႐ြ႕ ကိုယ္ မလုပ္ပါဘူးကတိေပးပါတယ္"

"ဟီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရိေပၚ"

"အင္း ကိုယ္ မင္းကို ခ်စ္တယ္ေနာ္ "

ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚ ရင္ခြင္ထဲ အသာတိုးဝင္လိုက္ၿပီး

လွပတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းစြန္းေလးတစ္ဖက္ကို ေကာ့တက္ေနေအာင္ ၿပဳံးလိုက္သည္။ငါကေတာ့ မင္းကို မခ်စ္ဘူး ဝမ္ရိေပၚ!

************

ေရွာင္းက်န႔္က ၾကင္ယာေတာ္အျဖစ္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ကို ဟန္ေဆာင္သိမ္ေမြ႕ စြာေနရင္း မုန္းတီးေသာသူအား လုပ္ႀကံရန္ မင္းသားဝမ္ဟန္ႏွင့္ အၿမဲနီးပါး တူတူရွိေနကာ တိုင္ပင္ ေနေလသည္။

ဝမ္ရိေပၚသည္လည္း ေရွာင္းေရွာင္းက သူ႕ ကိုထက္ ဝမ္ဟန္ကို ပိုခင္မင္ေနသည္ဟု ထင္ကာ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္အတြက္ပင္ ဘာမွ်မေျပာဘဲသာ ေနခဲ့သည္။

"ေရွာင္းေရွာင္း"

"အင္း ရိေပၚ"

ၾကင္ယာေတာ္ျဖစ္ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းကေန တစ္ဆင့္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚကို ရင္းႏွီးစြာပင္ ေခၚေဝၚေျပာဆိုသည္။

"အေဆာင္ထဲမွာပဲ မေနဘဲ ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနတာတုန္း"

"ေအာ္ရိေပၚကလည္း အေဆာင္ထဲမွာပဲဆို ငါက ပ်င္းတာေပါ့ၿပီးေတာ့ အျခားကိုလည္း သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဝမ္ဟန႔္ဆီကိုပဲ သြားတာ"

"အင္းပါ။အျခားေနရာေတြေတာ့ ေလွ်ာက္မသြားနဲ႕။မင္း ေပ်ာက္သြားရင္ အရင္ဆုံး ကိုယ္ပဲ ရင္က်ိဳးရမွာ"

"ရိေပၚက ငါ့ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တာလား"

"ေဖာ္ျပလို႔ရမယ္ဆိုရင္ အဲ့ထက္ေတာင္ မ်ားမယ္ ထင္ပါ့"

"အဟင္းဟင္း"

ဝမ္ရိေပၚက ေတာထဲမွာ စေတြ႕ ကတည္းက ႏွစ္သက္မိခဲ့တာပါ။အဲ့အခ်ိန္ကတည္းက ေရွာင္းက်န႔္အေပၚ သည္းခံစိတ္အားလုံးကို ပုံအပ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲဆိုးေနပါေစ ႏွလုံးသားအလိုအရ သက္ဆုံးတိုင္ ခ်စ္ျမတ္နိုးသြားမည္ဟု စိတ္ထဲမွာ ကတိသစၥာျပဳခဲ့ၿပီးသား။

ၾကင္ယာေတာ္ဟာ အကိုေတာ္ျဖစ္သူႏွင့္ ပုံမာန္ထက္ ဘာေၾကာင့္ ေတြ႕ ဆုံေနရသလဲဆိုတာ က်ိရန္အကူအညီေၾကာင့္ေရာ သူ႕ စိတ္ထဲကေရာ သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။

ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ရသူ စိတ္ခ်မ္းသာေနမယ္ဆိုရင္ သူ႕ အရာရာ စြန႔္လႊတ္လိုက္ဖို႔ ဝန္ေလးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ဒီလို ႐ူးမိုက္မိတဲ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ ေရွ႕လာမည့္ အက်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ ခံစားရဖို႔ သူ ျပင္ဆင္ထားၿပီးသားပါ။

တစ္ဘဝမွာ တစ္ခါ ႏွလုံးသားႏွင့္ ထပ္တူ ခ်စ္ခဲ့မိပါသည္။ ထိုအခ်စ္ေၾကာင့္ သူ႕ ဘဝ ပ်က္စီးရမည္ကိုလည္း ႀကိဳတင္မွန္းဆထားမိပါသည္။ဒါေပမဲ့ တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ ေပါက္ဖြားတဲ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ သူ ႐ူးမိုက္ပါရေစ။

ကိုယ့္အျပစ္ႏွင့္ကိုယ္သာ ရွိပါေစေတာ့။

**********

အစီအစဥ္တက်ႏွင့္ ေရွာင္းက်န႔္က မိမိအေဆာင္ေတာ္မွ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္လာၿပီး ခါးထက္၌ ေဆးမႈန႔္အနည္းငယ္ပါေသာ အထုပ္ငယ္ကို ခ်ိတ္ကာ ဘုရင့္နန္းေဆာင္သို႔ ခပ္သြက္သြက္ပင္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

သူ႕ ကို သတင္းအတိအက်ေပးသည့္ မင္းသားတစ္ ဝမ္ဟန္သည္လည္း ထိုအေဆာင္ေတာ္တြင္ ဘုရင္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေၾကာင္း သိရသည္။

"ၾကင္ယာေတာ္ ေရွာင္းပါ အရွင္မင္းႀကီး"

"ဝင္ေစ"

ေရွာင္းက်န႔္က မင္းႀကီးႏွင့္ ေရွ႕ေတာ္တြင္ အတူထိုင္ကာ ေသရည္ေသာက္ေနေသာ ဝမ္ဟန္ကို မ်က္ခုံးပင့္ျပလိုက္သည္။

"ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဘာကိစၥမ်ား ရွိလို႔လဲ"

မင္းႀကီးက ေရွာင္းက်န႔္ကို သေဘာက်စြာ ၿပဳံး၍ ေမးျမန္းေတာ္ မူလာသည္။

"အေထြအထူးရယ္လို႔ေတာ့ မရွိပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းတာေၾကာင့္ မင္းသားဝမ္ဟန္ ဖိတ္ၾကားမႈ႕ ေၾကာင့္ ေရာက္လာရျခင္းပါ"

"သားေတာ္ ဝမ္ဟန္က ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းနဲ႕ အေတာ္ပင္ ရင္းႏွီးတယ္ေပါ့"

"မွန္လွပါ့ ခမည္းေတာ္"

"သားေတာ္ရိေပၚေရာ"

"အရွင့္သားရိေပၚက အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို အျခားၾကင္ယာေတာ္ အိပ္ေဆာင္တစ္ခုမွာ ေရာက္ရွိေနေလာက္ေၾကာင္းပါ မင္းႀကီး"

ေရွာင္းက်န႔္က ထိုသို႔ေသာ မုသားစကားကို ပိရိစြာပင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိ လိမ္ညာေျပာဆိုေလသည္။

"မင္းသားဆိုေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနရမွာေပါ့"

မင္းႀကီးက ဝမ္ရိေပၚကို အျပစ္မတင္တဲ့အျပင္ ခ်ီးက်ဴးလိုက္တာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ စိတ္ေလး ခပ္ဆတ္ဆတ္ျဖစ္လာသည္။သို႔ေပသိ မ်က္ႏွာကေတာ့ ၿပဳံးလ်က္သားပင္။

"အိမ္ေရွ႕စံဆိုတာ ဒီလိုပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္

အရွင္မင္းႀကီး သုံးေဆာင္ေတာ္ မူပါဦး"

ေရွာင္းက်န႔္က ေသရည္ခြက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ကို အနည္းငယ္ျမႇင့္ကာ မင္းႀကီးအား ဆက္သေလသည္။

မင္းႀကီးက ေသရည္ခြက္ကို ကိုင္ကာ တစ္ခ်ိဳက္တည္း ေမာ့ခ်လိဳက္တာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ ႏႈတ္ခမ္းထက္က ပိုလို႔ပင္ ၿပဳံးသြားေလသည္။

အခ်ိန္အနည္းငယ္ အၾကာမွာေတာ့ မင္းႀကီးက ကိုယ္တြင္းထဲက လွိုက္ၿပီး ပူေလာင္လာတာေၾကာင့္ ေနမထိ ထိုင္မထိ ျဖစ္လာရသည္။အျပင္က ကိုယ္ရံေတာ္ကို ေခၚရန္ လွမ္း႐ုံရွိေသး ပါးစပ္ကို လာပိတ္တဲ့ သားေတာ္အႀကီး ဝမ္ဟန္ေၾကာင့္ အလြန္အမင္း အံ့ၾသမိသြားသည္။

ထိုစဥ္ ေရွာင္းက်န႔္က မင္းႀကီးအနား ပိုတိုးကပ္သြားၿပီး

ခပ္ဟဟရယ္ကာ ေက်နပ္ေနေလသည္။

"ဘယ္လိုလဲ အရွင္မင္းႀကီး။

ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးေဆးက အေတာ္မွ ေနလို႔ထိုင္လို႔ေကာင္းပါရဲ႕လား"

""

"တစ္အိမ္လုံး သတ္မိန႔္က်ခံရတဲ့ ေရွာင္းစစ္သူႀကီးကိုေတာ့ မွတ္မိတယ္မလား"

""

"ခင္ဗ်ားလို ႏႈတ္ထြက္စကားတစ္ခြန္းအမိန႔္ျဖစ္ေစတဲ့လူကကြဲေၾကပ်က္စီးသြားတဲ့ဘဝေတြနဲ႕အသက္ေတြကိုေတာ့ဘယ္ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ပါ့မလဲ"

""

"ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားႀကီးက အႀကီးျဖစ္တဲ့ မင္းသားဝမ္ဟန္ကို လ်စ္လ်ဴရႈ႕ ၿပီး ငတုံးငအ မင္းသားကိုေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံေပးတာ သိပ္ရယ္ရတယ္ေနာ္။ခင္ဗ်ား ခ်စ္တဲ့သူ သားျဖစ္ေနလို႔မလားဒီလိုဆိုရင္ သားအႀကီးျဖစ္တဲ့ ဝမ္ဟန္ကို နားလည္ေပးသင့္တယ္"

""

"ဝမ္ဟန္ ပိတ္ထားတဲ့ ပါးစပ္ကို ဖြင့္ေပးလိုက္

နတ္႐ြာမစံခင္ေလး ေျပာခ်င္တာ ေျပာခိုင္းလိုက္ပါဦး"

ဝမ္ဟန္က လႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့ မင္းႀကီးက ရင္ထဲ၌ ပူေလာင္ေနသည့္ ခံစားခ်က္ကို ႀကိတ္ခံကာ စကားေျပာရန္ ျပဳလိုက္သည္။

"ရိေပၚကတကယ့္ကို ေႁမြေပြးကို ခါးပိုက္ထားမိတာပဲ!"

"သူက ငတုံးပဲကို"

"ငါ့သားရိေပၚက တုံးတယ္ဟုတ္တယ္မင္းကို ေတြ႕ ခဲ့တဲ့အတြက္လည္းသူ႕ ဘဝက မွားတယ္ဒါေပမဲ့သူက အခ်စ္ကိုကိုးကြယ္ခဲ့တယ္ေနာင္ဘဝက်ရင္ရိေပၚကို မင္းနဲ႕ မေတြ႕ ပါေစနဲ႕လို႔ငါ က်ိန္ဆိုတယ္ေတြ႕ ခဲ့ရင္လည္းမင္းကိုမခ်စ္မိသြားပါေစနဲ႕"

ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕စိတ္ေတြက လႈပ္နိုးလိုက္သြားသလို တဝုန္းဝုန္း ထႂကြလာတယ္။အဲ့လိုစကားေတြေျပာေနတဲ့ အဘိုးႀကီးပါးစပ္ကို သူ ခပ္ျမန္ျမန္ ပိတ္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။သူ မႀကိဳက္ဘူး။

ေျဖာင္း!!

ေရွာင္းက်န႔္က ညာလက္ကို သုံးၿပီး စကားမ်ားေနသည့္ အဘိုးႀကီးကို ေနာက္ျပန္ရိုက္ခ်လိဳက္သည္။

"ပါးစပ္ပိတ္စမ္း"

ပါးစပ္မွ အျမႇုံ႕ ေတြ တေဝါေဝါထြက္က်လာသည့္ လူက

မၾကာခင္ ဈာန္ေလ်ာေတာ့မွာေသခ်ာသည္။

"ဝမ္ဟန္ ဒီလူ႕ ကို အိပ္ယာေပၚ တင္လိုက္!

အိပ္ေနတဲ့ ပုံစံထား။ပိရိပါေစ လုပ္ႀကံတာ မသိေစနဲ႕"

"ေကာင္းၿပီ က်န႔္"

*************

ခ်က္ခ်င္းႀကီး မင္းႀကီးနတ္႐ြာစံသြားေၾကာင္းဟာ က်ိန္းေသေပါက္ မရိုးေၾကာင္းျဖစ္သည္ကို အမတ္မ်ား ရိပ္မိၾကသည္။

သိုေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕စံဟာ မင္းႀကီးေသဆုံးမႈ႕ ေနာက္ကြယ္ကို

လုံးဝမစုံစမ္းရန္ မိန႔္ၾကားထားတာေၾကာင့္ သူတို႔ မ်က္ကြက္ျပဳထားရန္သာ ႀကံလိုက္သည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္အၿပီး သုံးရက္အၾကာ အိမ္ေရွ႕စံ ဝမ္ရိေပၚ

နန္းတက္ၿပီး အရာအရာ အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္လည္စတင္ဖို႔ရန္သာ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ အမတ္မ်ား အာ႐ုံစူးစိုက္လိုက္ေတာ့သည္။

အမတ္ႀကီးလီရဲ႕ သမီးေတာ္ လီရွင္းယန္ကို ဧကရာဇ္ဝမ္ရိေတာ္မွ မိဖုရား တင္ျမႇောက္ျခင္း။

ေရွာင္းက်န႔္ဟာ မင္းသားႏွစ္ သို႔မဟုတ္ ဧကရာဇ္ ဝမ္ရိေပၚကို မႏွစ္သက္ေသာ္လည္း သူ႕ ထက္ရာထူးျမင့္ေသာ မိဖုရားလီရွင္းယန္အား ဝန္တိုေလသည္။

ဧကရာဇ္မင္း ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္မ်ားျပားေသာ မိဖုရားမ်ားႏွင့္အတူ မိဖုရားေခါင္ေတြပါ ခန႔္အပ္ရမည္ဟု

ေရွာင္းက်န႔္ နားလည္မိပါရဲ႕။သူ႕ ရဲ႕မသိစိတ္အတြင္းကပင္

အရွင္ဝမ္ရိေပၚသည္ သူတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ႏွစ္သက္ျမတ္နိုးေစၿပီး သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ထိုဧကရာဇ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေတာ္ မူေလသည္။

ဒါေပမဲ့ သူ႕ ရဲ႕မုန္းတီးျခင္းဟာ နတ္႐ြာစံသြားေသာ အရွင္မင္းႀကီးေဟာင္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေၾကာင္းအရင္းမရွိပါလ်က္ ဘယ္သူ႕ ကိုမွ ထိခိုက္ေစရန္ ရည္႐ြက္ခ်က္ မရွိပါ။သို႔အတြက္ေၾကာင့္ မည္သူမွ် မသိခင္ နန္းေတာ္မွ ထြက္ခြာသြားရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။

"က်န႔္!!"

အေဆာင္ေတာ္သို႔ ႐ုတ္တရက္ေရာက္ရွိလာသည့္ မင္းသားဝမ္ဟန္ေၾကာင့္ ထုပ္ပိုးေနေသာ အထုတ္ကို ပင့္ခ်လိဳက္ကာ ဟန္မပ်က္အတိုင္း ေနလိုက္သည္။

"က်န႔္က ေပ်ာက္ေနလိုက္တာကိုယ့္ဆီကိုေတာင္ မလာေတာ့ဘူး"

"ဝမ္ရိေပၚ မရိပ္မိေအာင္ အထဲမွာပဲ ေနေနတာပါ"

ဝမ္ဟန္က အနားသို႔ တိုးကပ္လာေသာေၾကာင့္ အေနာက္ကို

ကိုယ္ အနည္းငယ္ ဆုတ္လိုက္သည္။

"က်န႔္ကလည္း ကိုယ္ေျပာစရာ ရွိလို႔ပါ"

"ေျပာေလေျပာစရာရွိတာ"

"အင္းဒီတစ္ခါက ကိုယ့္အတြက္ေနာ္"

"ဘာကိုလဲ ဝမ္ဟန္"

"ဟာ က်န႔္က ေမ့သြားၿပီလား

ကိုယ္က ဘုရင္ျဖစ္ခ်င္တာ!"

ေရွာင္းက်န႔္ မ်က္ခုံး အနည္းငယ္ ပင့္မိသြားသည္။

ဝမ္ဟန္ကို ဘုရင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမည္ဟု သူမ်ား ကတိေပးထားေလသလား။သတိေတာင္ မရေတာ့။

"ဒီတစ္ခါမွာ က်န႔္က အဓိကပဲ"

"ဘာလို႔လဲ"

"ဟိုေကာင္က က်န႔္ကို အေသခ်စ္ေနတာေလ

က်န႔္နဲ႕ ျမႇားၿပီးေတာ့ကို အဲ့ေကာင္ေရာ သူ႕ မယ္ေတာ္ကိုေရာ

အျပတ္ရွင္းပစ္ရမွာ။ဒါတင္ မဟုတ္ဘူး သူ႕ အနားမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေခြးလိုခစားေနတဲ့ ကိုယ္ရံေတာ္ဆိုတဲ့ အေကာင္ကိုေရာ"

"ဝမ္ဟန္"

ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္အနား တိုးကပ္လာၿပီး ခပ္တိုးတိုးေျပာလာသည္။

"ျငင္းမယ္လို႔ေတာ့ မႀကံနဲ႕ေနာ္

အရွင္မင္းႀကီးကို ႀကံစည္တဲ့အေၾကာင္းမွာ က်န႔္တစ္ေယာက္တည္း မနက္ျဖန္မွာ ေသဒဏ္ခံသြားရလိမ့္မယ္"

"ဝမ္ဟန္!!"

"ကိုယ့္ကို ျပန္မေအာ္ပါနဲ႕ က်န႔္

ဒါနဲ႕ က်န႔္က ကိုယ့္ကို ဘုရင္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေပါ့"

""

"ျပန္မေျပာပုံေထာက္ရင္ ကိုယ္ေျပာတာ မွန္ေနတာပဲ"

"ဝမ္ရိေပၚက ပိုသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္"

ဝမ္ဟန္က စိတ္ဆိုးသြားကာ ေရွာင္းက်န႔္ပါးစပ္အား လက္ျဖင့္ ပိတ္လိုက္သည္။

"မေျပာနဲ႕က်န႔္ပါးစပ္က အဲ့လိုမေျပာနဲ႕!

မင္း မျဖစ္ေစခ်င္လည္း ကိုယ္က ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာ

မင္း မနက္ျဖန္ အသက္မေပ်ာက္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကို ကူညီဖို႔သာ

ျပင္ထား"

ဝမ္ဟန္က လက္ကိုျပန္႐ုတ္သြားၿပီး ေရွာင္းက်န႔္အေဆာင္ထဲမွာ ထြက္သြားသည္။တုန္တုန္ရီရီက်န္ခဲ့ေသာ ေရွာင္းက်န႔္ကသာ ထိုေနရာမွာ မတ္တပ္လ်က္သား။

ကိုယ့္အသက္ကို အလြယ္တကူ မဆုံးရႈံးခ်င္တာမို႔ ဧကရာဇ္

ဝမ္ရိေပၚအား အႏူးအၫႊတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ဒီဘဝအမွားေတြကို ေနာင္ဘဝက် ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္ အရွင္။ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးေရွာင္းက်န႔္ မိုက္မဲမိပါတယ္။

------------------------------------------------------------