ရှောင်းကျန့် ဝမ်ဟန့်ဆီမှ ပြန်အလာ လမ်း၌ တည့်တည့်လမ်းလျှောက်လာသော ဧကရာဇ် ဝမ်ရိပေါ်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးကြင်ယာတော်ရှောင်း အရှင်မင်းကြီးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်..."

ဧကရာဇ်က ခပ်ပြုံးပြုံးလေးပြုံးပြီး ကြင်ယာတော်၏လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ကိုင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်တော်မူလေသည်။

"ကိုယ့်ကြင်ယာတော်လေးက ချောလိုက်တာ"

ဝမ်ရိပေါ်က အဖြူရောင်ဝတ်စုံလေးနဲ့ ခန့်ညားလှပနေပါသော သူ့ ကြင်ယာတော်အား ကြည့်ကာ နှစ်ချိုက်တော်မူနေလေသည်။

ရှောင်းကျန့်က ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ရပ်နေသော ဧကရာဇ်ရဲ့သက်တော်စောင့်တွေကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ကြည့်မနေမှန်းသိတော့မှ ဝမ်ရိပေါ်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ဘုရင်ဖြစ်နေလို့နော်...ငါ မင်းကို ထုလိုက်မယ် ရိပေါ်!"

ထိုစကားကြောင့် ဧကရာဇ်က စိတ်တော်လုံးဝမဆိုးသွားဘဲ

ခပ်ကျယ်ကျယ်ဖြင့်ကာ ရယ်လိုက်သေးသည်။

ရှောင်းကျန့်ကိုယ်လေးကို အနီးသို့ ဆွဲလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို မြတ်နိုးလိုက်တာ ရှောင်းရှောင်းရာ..."

တစ်ဘဝမှာ နောက်တစ်ယောက်ကို ထပ်မချစ်နိုင်တော့သည်အထိ နှလုံးသားလေးကို တစ်ယောက်သောသူဆီသာ ပုံအပ်ထားမိပါသည်။သို့ပေမဲ့ ဒီအချစ်က မှားယွင်းသွားမယ်လို့တော့ ဧကရာဇ်ရိပေါ်က ဘယ်ထင်ခဲ့ပါလိမ့်မလဲ။

အချစ်က ဧကရာဇ်ဝမ်ရိပေါ်အတွက်တော့ မြတ်နိုးရာလေးတစ်ခုပါပဲ။

************

"ဝမ်ဟန် မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီးခေါ်ရတာလဲ?

ပြောစရာရှိတယ်ဆိုလည်း ဒီလိုမနောက်ကျခင် ပြောလေ။

အခု ငါ့မှာ မနည်းခိုးထွက်လာရတယ် သိလား!"

နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးနဲ့ ခပ်စွာစွာပြောနေသည့် ရှောင်းကျန့်အား ဝမ်ဟန်က အသဲယားစွာပင် ထိုအရာလေးအား လက်ဖြင့် ဖျစ်ညစ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်းကျန့်က သူ့ လက်ကို ရိုက်ချပြီး သူ့ နှုတ်ခမ်းအား ပွတ်သပ် သုတ်နေလေသည်။

"ဘာလို့ ငါ့နှုတ်ခမ်းကို လာဖျစ်တာလဲ!

ပြောစရာရှိတာ အမြန်ပြော..."

"ဖြည်းဖြည်းပေါ့ ကျန့်ကလည်း...

ဒီလို မင်းကြိုက်တဲ့ ပန်းဥယျာဉ်လေးမှာ အချိန်မတော် ခိုးတွေ့ ရတာ ပြောစရာကောင်းပါတယ်"

"ဘာမှ ပျော်စရာမကောင်းဘူး။

မင်းသာ ငါ့ကို ပြောစရာ ရှိတာ မြန်မြန်ပြော"

"ကိုယ် ပြောချင်တာ ကျန့်နဲ့ကိုယ့် အကြောင်းပဲ"

ဝမ်ဟန်ရဲ့ စကားပြောဟန်တွေက နှေးသွားသလို ရှောင်းကျန့်ကလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်ကြည့်လို့လာသည်။

"ဘာအကြောင်းလဲ"

"ကိုယ် ပြောတာကို ကျန့် မငြင်းရဘူး"

"ဘာ!

မင်း ဘာပြောမှန်းမသိဘဲနဲ့ ငါက လက်ခံရမှာလား"

"ကျန့် လက်ခံရမယ်။

ကျိန်းသေကို လက်ခံရမယ်။လုံးဝကို ငြင်းလို့ မရဘူး"

"ပြောလေ...အဲ့ဒါက ဘာမို့လို့ ငါက ကျိန်းသေလက်ခံရမှာလဲ!"

"ကိုယ်...ကိုယ် ကျန့်ကို ချစ်တယ်...

ကျန့်ကို နှစ်သက်တယ်။ကိုယ့် ကြင်ယာတော်အဖြစ် ဒါမှမဟုတ် မိဖုရားဖြစ်ဖြစ် တင်မြှောက်ချင်တယ်"

ရှောင်းကျန့် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဆွံအသွားသည်။ ဒီလို မင်းသားတစ် ဝမ်ဟန်ဆီက တစ်နည်း သူနဲ့အကြံတူအလုပ်လုပ်နေတဲ့သူဆီက ဒီလိုမျိုးကြားရဖို့ တစ်ခါမှ စိတ်ကူးထဲတောင် ထည့်မတွေးမိ။

"ဒီမှာ မင်းသား ဝမ်ဟန်...

စကားတွေကို အရမ်းကို စည်းကျော်လွန်းနေပါပြီ။

ကျွန်တော်က ဧကရာဇ်ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ ကြင်ယာတော် တစ်ယောက်ပါ။ဒီလို စကားတွေသာ အရှင်မင်းကြီးကြားရင် မင်းသား ပစ်ဒဏ်ကျပါလိမ့်မယ်။ဒါ့ကြောင့် ဘာမှမပြောခဲ့သလို ကျွန်တော်မျိုးလည်း မကြားခဲ့သလို နေပါ့မယ်"

ရှောင်းကျန့် စည်းမစောင့်သော ဝမ်ဟန်ကို စိတ်တိုလွန်းစွာ

အံကို ကြိတ်လျက်ပင် အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းကာ ဝမ်ဟန်နားထဲဝင်စေမည့် စကားကို ပြောလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ဟန်က မျက်လုံးတွေ နီရဲလာကာ သူ့ ကိုမော့ကြည့်လာပြီး သူ့ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်အား သန်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်လာလေသည်။

"ကိုယ် ကျန့်ကို ချစ်တာ အမှန်တရားပဲ။

ဒါကို ကျန့်လက်ခံရမယ်။အစကတည်းက မငြင်းရဘူးလို့

ပြောထားပြီးသား...

အခု စကားနားမထောင်ဘဲ ကိုယ့်ကို ငြင်းတယ်"

"ဝမ်ဟန်...ငါ မင်းကို ခင်တယ်။အကိုတစ်ယောက်လိုလည်း ချစ်တယ်။ဒါ့ကြောင့်လည်း အရင်တွေ့ တဲ့ ရိပေါ်ထက် မင်းအနား ပိုနေခဲ့တာပေါ့။ဒါတော့ ငါ့ကို နားလည်ပေးပါ"

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ဟန်စိတ်ပြေစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး မုသားစကားအနည်းငယ်ထည့်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းလည်း မဖြစ်ချင်ဘူး။

ပြီးတော့ မင်းရဲ့အကိုလည်း မဖြစ်ချင်ဘူး။"

ဝမ်ဟန်က ပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်းကျန့်ရဲ့ပါးနှစ်ဖက်ကို အုပ်ကိာင်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေအား ထိကပ်နမ်းရှိုက်လာလေသည်။ အစက ကြောင်သွားပေမယ့် သတိဝင်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ရှောင်းကျန့် အားကုန်ကာ ရုန်းကန်တော့သည်။

သို့သော် ဝမ်ဟန်က လူကောင်းလည်း ပိုကြီးသလို အားလည်း ပိုရှိနေတာမို့ သူ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်။ဒါပေမဲ့လည်း သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ရုန်းကန်နေမိသည်။

သူ့ ရဲ့အနမ်းတွေရော ဘယ်အရာရာ ဖြစ်ဖြစ် သူ ချစ်ရသူကိုသာ ပထမဆုံးပေးမည်ဟူသော စိတ်ကူးများသည် လူယုတ်မာ ဝမ်ဟန်ကြောင့် အကုန်ပျက်စီး လွှင့်စင်သွားရသည်။

အဆက်မပြတ်ရုန်းကန်နေမှုကြောင့် အရှိန်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲကျသွားရသည်။ရှောင်းကျန့်က ခြေဆစ်လည်ကာ လဲကျသွားခြင်းကြောင့် ဘယ်လိုမှ ပြန်မထနိုင်တော့။

ထိုအခါမှ ဝမ်ဟန်က နမ်းနေတာ ရပ်သွားပြီး နာနေသော သူ့ ခြေဆစ်အား ခပ်ဖွဖွကိုင်ကာ ကြည့်လာသည်။

"ကျန့် အဆင်ပြေရဲ့လား!"

"ဟင့်အင်း နာတယ်

မင်း ငါ့ကို မထိနဲ့ ဖယ်!"

"ကျန့်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် ကိုယ်မှားသွားပါတယ်...

နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရပါဘူး။ကိုယ် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူး ဖြစ်သွားလို့ပါ ကိုယ် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

ချက်ချင်းပဲ အခုဏက ဘီလူးသရဲစီးသလို ဖြစ်နေတဲ့ ဝမ်ဟန်က သူမဟုတ်သလို မျက်နှာပျက်စွာ သူ့ အား တောင်းပန်လာလေသည်။

"လက်ဖယ်တော့!

ငါ ပြန်တော့မယ်"

ရှောင်းကျန့် ကုန်းထလိုက်တော့ မသက်သာသေးတဲ့ခြေထောက်ကြောင့် ပြန်လဲကျသွားပြီး ဝမ်ဟန်ကလည်း ထိုင်လျက်အနေအထားဖြင့် ကျန့်က လဲကျလာတော့ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပက်လက်လန်ကျသွားလေသည်။

ရှောင်းကျန့်ကိုယ်လုံးက ဝမ်ဟန့်ရဲ့ ဗိုက်ပေါ်တည့်တည့်ကို

ထိုင်လျက်ကျသွားလေသည်။ယုတ်မာစိတ်လေးရှိသည့် ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ဟန့်ကိုယ်ကို ခွလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ညစ်လိုက်သည်။

"အာ့...ကျန့်မလုပ်နဲ့......ကိုယ် အသက်...ရှူကြပ်နေပြီ...အစ်!"

"ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ဘာမှမလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေး!"

"အင်း...ပေးတယ်...အစ်...ကတိပေးတယ်...ကိုယ်နာနေပြီ!"

ရှောင်းကျန့်က ထပ်မံပင် ဗိုက်ပေါ်မှာ ခုန်ရင်း လည်ပင်းကိုလည်း ညစ်ထားသေးသည်။

"နာတယ်လို့ မအော်နဲ့ ကောင်းတယ်လို့အော်!"

"အင့်...ဟင်း...အာ့...အစ်...ကောင်းလိုက်တာ"

.

.

.

"နောက်တစ်ခါဆို ငါ မင်းကို အသေသတ်ပစ်မယ်"

လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ အသက်အလုအယက်ရှူနေသည့်

ဝမ်ဟန်ကို ထားခဲ့ပြီး မိမိအဆောင်သို့ ရှောင်းကျန့် ထော့နင့်နင့်နဲ့ပင် ပြန်လာခဲ့သည်။

တကယ်လို့သာ သူတို့ဆီ ဧကရာဇ်ဝမ်ရိပေါ် ရောက်လာသည်ကိုသာ ရှောင်းကျန့် သိခဲ့မည်ဆိုခဲ့လျှင် ဧကရာဇ်သာ အထက်လွဲသွားသည်ကိုသာ သိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ချက်ချင်းပင် အပြေးသွားကာ အရှင်အား ဒူးထောက် တောင်းပန်မည်သာ ဖြစ်ပြီး အဖြစ်မှန် အကုန်လုံးကို ပြောပြမည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ လွဲမှားသောကံကြမ္မာကြောင့် အရှင်ဝမ်ရိပေါ်ဟာ

နိုင်ငံအရေးကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နာကျင်နေသော

နှလုံးသားဖြင့်သာ ပူဆွေးနေခဲ့ရလေသည်။

********

ရှောင်းကျန့် ဝမ်ဟန်နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း အဆောင်ထဲမှာပဲ နေကာ သူ့ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး အဲ့တစ်ယောက်အကြောင်းတွေးလာသည့် အဓိပ္ပါယ်ကို ရှာဖွေလို့ နေခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့မှာတော့ သူ အဖြေတစ်ခု ရခဲ့သည်။ သူဟာ ထိုလူ့ ကို ချစ်ခင်နှစ်သက်နေတာ ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် အခြားမဟုတ်။သူ့ ရဲ့ ခင်ပွန်း တစ်နည်း ဧကရာဇ် ဝမ်ရိပေါ်သာ ဖြစ်သည်။

ငါးရက်မြောက်နေ့ ရောက်သော်အခါမှာတော့ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။သူနှင့် ရိပေါ်သည် တစ်ခါမှ အိပ်ယာခန်း မဝင်ဖူးပါ။

ဤအရာသည်လည်း သူ တောင်းဆိုထားတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ဒီနေ့ညတွင်ပင် သူ ကိုယ်တိုင်ပင် သူ ချစ်ရသော သူကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ပြီး အကုန်လုံးဝန်ခံပြီး သူ့ ရဲ့အရာရာကို မြှပ်နှံတော့မည်ဟု ရှောင်းကျန့်တွေးကာ ကြေးမုံရှေ့တွင် ထိုင်ပြီး အလှဆုံး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ့ နှလုံးသားကို လွယ်လွယ်တော့သိခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။အထူးသဖြင့် ဝမ်ဟန်ကြောင့် သိတာဆို ပိုမှန်သည်။ သူဟာ ကြင်ယာတော်ဖြစ်နေပေမဲ့ အစပိုင်းမှာ ဘယ်လိုမှ မခံစားရပေမဲ့ မင်းသမီးရှင်းယန်နှင့် အရှင် လက်ဆက်လိုက်သည့်အခါမှာတော့ သူကိုယ်တိုင်မသိစွာပင် သူ့ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ်နာကျင်နေသလို ခံစားနေရပြီး ဝန်တိုမှုတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပင်။

ဝမ်ဟန် ဖွင့်ပြောခဲ့တဲ့ညက ပိုလို့တောင် သေချာသွားလေသည်။ထိုသူ့ အတွက် ရည်မှန်းထားသည်များကို အခြားတစ်ယောက်က ယူသည့်အခါ သူတတ်နိုင်သမျှ ငြင်းဆန်ရုန်းကန်ကာ ထိန်းသိမ်းခဲ့လေသည်။

အရှင့်အဆောင်သို့ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်းကျန့်မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ရဲနေပြီး အပြုံးလှလှလေးတစ်ပွင့် ရှိနေမှာကို ဘေးကနေ ကြည့်လျှင် သေချာမြင်နေရမှာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့် အနည်းငယ်တော့ ရှက်မိပါသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသာ သွားပြီး ဝန်မခံရရင် သူ နောက်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။သူ့ ရင်ထဲ၌ အရှင့်လိုမျိုး ချစ်မြတ်နိုးနေကြောင်းကို လုံးဝကို ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အဆောင်ရှေ့ရောက်တော့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ငေးကြည့်လိုက်သည်။အပေါက်ဝကို အစောင့်အား သူလာသည်ကို အရှင့်အား လျှောက်တင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ကြင်ယာတော်ရှောင်း...

ဒီညမှာတော့ အရှင်မင်းကြီး အဆောင်တော်မှာ အိပ်ဆောင်မဝင်ဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်အဆောင်တော်မှာ အိပ်ဆောင်ဝင်မှာသိလား!"

"ကျွန်တော်မျိုးကြားသိတာတော့ အရှင်မင်းကြီးက မိဖုရားလီရှင်းယန်အဆောင်တော်မှာ ညတိုင်းနီးပါး အိပ်ဆောင်ဝင်လေ့ရှိပါသည်။ဒီနေ့မှာလည်း ထိုအဆောင်မှာသာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ကြင်ယာတော်ရှောင်း"

"အော်...ဟုတ်လား"

ရှောင်းကျန့် ရစ်သိုင်းလာသည့် မျက်ဝန်းမှ အရည်တွေကို

ရဲမက်များမတွေ့ အောင် မျက်တောင် တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး

ထိုနေရာမှ လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။

"အရှင် ကျွန်တော့်ကို ညာတယ်။

အရှင်ပြောတော့ ကျွန်တော်မျိုးကို အရမ်းချစ်တယ်ဆို..."

"မင်း ပြောတော့ ငါ့ကို ဖော်မပြတတ်လောက်အောင်ပင် ချစ်တယ်ဆို!

မင်းက ငါ့ကို သိပ်မြတ်နိုးတယ်ဆို။မင်း ညာတယ် ရိပေါ်"

ရှောင်းကျန့် အပြန်လမ်းတွင် အသွားတုန်းကလို မျက်နှာတွေရဲပြီး ရှက်နေတာမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။ကိုယ့်အပိုင်ကို အခြားတစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်သွားသလို ဆုံးရှုံးသွားမျိုး။

သူ့ ရဲ့ချစ်တတ်စ နှလုံးသားလေးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချခံလိုက်ရသလိုမျိုး။

ကောင်းကင်ပေါ်မှာ အပြစ်ကင်းစွာ ထွန်းတောက်နေသောလကိုပင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မုန်းတယ်!

နာကျင်ရတာ မုန်းတယ်...

ဟားဟား...ဖြူပြီးပြည့်နေတဲ့ မင်းကိုလည်း မုန်းတယ်။

ငါ အရမ်းမုန်းတယ်။ငါ့ကိုယ်ငါလည်း မုန်းတယ်။

ငါ့နှလုံးသားကိုလည်း မုန်းတယ်။အကုန်လုံးကို မုန်းတယ် အား!!!!"

ကြင်ယာတော်ဟာ ဧကရာဇ်ကို ချစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြင်ယာတော် အချစ်ဟာပိုင်ဆိုင်ခြင်းဆိုသော အတ္တဖြင့်သာ...။

အခြားတစ်ယောက်ပိုင်ဆိုင်မှုကို မလိုလားပေ။

သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ အချစ်နဲ့ချစ်ခဲ့တာပါတဲ့။

**************************************

ေရွာင္းက်န႔္ ဝမ္ဟန႔္ဆီမွ ျပန္အလာ လမ္း၌ တည့္တည့္လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ဧကရာဇ္ ဝမ္ရိေပၚႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ ေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္း အရွင္မင္းႀကီးကို ဦးၫႊတ္ပါတယ္..."

ဧကရာဇ္က ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးေလးၿပဳံးၿပီး ၾကင္ယာေတာ္၏လက္ေမာင္းကို ညင္သာစြာ ကိုင္ကာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၾကည့္ေတာ္မူေလသည္။

"ကိုယ့္ၾကင္ယာေတာ္ေလးက ေခ်ာလိုက္တာ"

ဝမ္ရိေပၚက အျဖဴေရာင္ဝတ္စုံေလးနဲ႕ ခန႔္ညားလွပေနပါေသာ သူ႕ ၾကင္ယာေတာ္အား ၾကည့္ကာ ႏွစ္ခ်ိဳက္ေတာ္မူေနေလသည္။

ေရွာင္းက်န႔္က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ရပ္ေနေသာ ဧကရာဇ္ရဲ႕သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး ၾကည့္မေနမွန္းသိေတာ့မွ ဝမ္ရိေပၚကို မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္သည္။

"ဘုရင္ျဖစ္ေနလို႔ေနာ္...ငါ မင္းကို ထုလိုက္မယ္ ရိေပၚ!"

ထိုစကားေၾကာင့္ ဧကရာဇ္က စိတ္ေတာ္လုံးဝမဆိုးသြားဘဲ

ခပ္က်ယ္က်ယ္ျဖင့္ကာ ရယ္လိုက္ေသးသည္။

ေရွာင္းက်န႔္ကိုယ္ေလးကို အနီးသို႔ ဆြဲလိုက္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။

"ကိုယ္ မင္းကို ျမတ္နိုးလိုက္တာ ေရွာင္းေရွာင္းရာ..."

တစ္ဘဝမွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ထပ္မခ်စ္နိုင္ေတာ့သည္အထိ ႏွလုံးသားေလးကို တစ္ေယာက္ေသာသူဆီသာ ပုံအပ္ထားမိပါသည္။သို႔ေပမဲ့ ဒီအခ်စ္က မွားယြင္းသြားမယ္လို႔ေတာ့ ဧကရာဇ္ရိေပၚက ဘယ္ထင္ခဲ့ပါလိမ့္မလဲ။

အခ်စ္က ဧကရာဇ္ဝမ္ရိေပၚအတြက္ေတာ့ ျမတ္နိုးရာေလးတစ္ခုပါပဲ။

************

"ဝမ္ဟန္ မင္း ငါ့ကို ဘာလို႔ ဒီအခ်ိန္ႀကီးေခၚရတာလဲ?

ေျပာစရာရွိတယ္ဆိုလည္း ဒီလိုမေနာက္က်ခင္ ေျပာေလ။

အခု ငါ့မွာ မနည္းခိုးထြက္လာရတယ္ သိလား!"

ႏႈတ္ခမ္းေသးေသးေလးနဲ႕ ခပ္စြာစြာေျပာေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္အား ဝမ္ဟန္က အသဲယားစြာပင္ ထိုအရာေလးအား လက္ျဖင့္ ဖ်စ္ညစ္လိုက္ေလသည္။

ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ လက္ကို ရိုက္ခ်ၿပီး သူ႕ ႏႈတ္ခမ္းအား ပြတ္သပ္ သုတ္ေနေလသည္။

"ဘာလို႔ ငါ့ႏႈတ္ခမ္းကို လာဖ်စ္တာလဲ!

ေျပာစရာရွိတာ အျမန္ေျပာ..."

"ျဖည္းျဖည္းေပါ့ က်န႔္ကလည္း...

ဒီလို မင္းႀကိဳက္တဲ့ ပန္းဥယ်ာဥ္ေလးမွာ အခ်ိန္မေတာ္ ခိုးေတြ႕ ရတာ ေျပာစရာေကာင္းပါတယ္"

"ဘာမွ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူး။

မင္းသာ ငါ့ကို ေျပာစရာ ရွိတာ ျမန္ျမန္ေျပာ"

"ကိုယ္ ေျပာခ်င္တာ က်န႔္နဲ႕ကိုယ့္ အေၾကာင္းပဲ"

ဝမ္ဟန္ရဲ႕ စကားေျပာဟန္ေတြက ႏွေးသြားသလို ေရွာင္းက်န႔္ကလည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လွည့္ၾကည့္လို႔လာသည္။

"ဘာအေၾကာင္းလဲ"

"ကိုယ္ ေျပာတာကို က်န႔္ မျငင္းရဘူး"

"ဘာ!

မင္း ဘာေျပာမွန္းမသိဘဲနဲ႕ ငါက လက္ခံရမွာလား"

"က်န႔္ လက္ခံရမယ္။

က်ိန္းေသကို လက္ခံရမယ္။လုံးဝကို ျငင္းလို႔ မရဘူး"

"ေျပာေလ...အဲ့ဒါက ဘာမို႔လို႔ ငါက က်ိန္းေသလက္ခံရမွာလဲ!"

"ကိုယ္...ကိုယ္ က်န႔္ကို ခ်စ္တယ္...

က်န႔္ကို ႏွစ္သက္တယ္။ကိုယ့္ ၾကင္ယာေတာ္အျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ မိဖုရားျဖစ္ျဖစ္ တင္ျမႇောက္ခ်င္တယ္"

ေရွာင္းက်န႔္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဆြံအသြားသည္။ ဒီလို မင္းသားတစ္ ဝမ္ဟန္ဆီက တစ္နည္း သူနဲ႕အႀကံတူအလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူဆီက ဒီလိုမ်ိဳးၾကားရဖို႔ တစ္ခါမွ စိတ္ကူးထဲေတာင္ ထည့္မေတြးမိ။

"ဒီမွာ မင္းသား ဝမ္ဟန္...

စကားေတြကို အရမ္းကို စည္းေက်ာ္လြန္းေနပါၿပီ။

ကြၽန္ေတာ္က ဧကရာဇ္ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္ တစ္ေယာက္ပါ။ဒီလို စကားေတြသာ အရွင္မင္းႀကီးၾကားရင္ မင္းသား ပစ္ဒဏ္က်ပါလိမ့္မယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာမွမေျပာခဲ့သလို ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးလည္း မၾကားခဲ့သလို ေနပါ့မယ္"

ေရွာင္းက်န႔္ စည္းမေစာင့္ေသာ ဝမ္ဟန္ကို စိတ္တိုလြန္းစြာ

အံကို ႀကိတ္လ်က္ပင္ အတတ္နိုင္ဆုံးထိန္းကာ ဝမ္ဟန္နားထဲဝင္ေစမည့္ စကားကို ေျပာလိုက္ေလသည္။

ဒါေပမဲ့ သူ ထင္ထားသလို မဟုတ္ဘဲ ဝမ္ဟန္က မ်က္လုံးေတြ နီရဲလာကာ သူ႕ ကိုေမာ့ၾကည့္လာၿပီး သူ႕ လက္ေကာက္ဝတ္ႏွစ္ဖက္အား သန္မာစြာ ဆုပ္ကိုင္လာေလသည္။

"ကိုယ္ က်န႔္ကို ခ်စ္တာ အမွန္တရားပဲ။

ဒါကို က်န႔္လက္ခံရမယ္။အစကတည္းက မျငင္းရဘူးလို႔

ေျပာထားၿပီးသား...

အခု စကားနားမေထာင္ဘဲ ကိုယ့္ကို ျငင္းတယ္"

"ဝမ္ဟန္...ငါ မင္းကို ခင္တယ္။အကိုတစ္ေယာက္လိုလည္း ခ်စ္တယ္။ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အရင္ေတြ႕ တဲ့ ရိေပၚထက္ မင္းအနား ပိုေနခဲ့တာေပါ့။ဒါေတာ့ ငါ့ကို နားလည္ေပးပါ"

ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ဟန္စိတ္ေျပေစရန္ အတတ္နိုင္ဆုံး မုသားစကားအနည္းငယ္ထည့္၍ ေျပာဆိုလိုက္သည္။

"ငါက မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး။

ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕အကိုလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး။"

ဝမ္ဟန္က ေျပာၿပီးတာနဲ႕ ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုပ္ကိာင္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြအား ထိကပ္နမ္းရွိုက္လာေလသည္။ အစက ေၾကာင္သြားေပမယ့္ သတိဝင္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္ အားကုန္ကာ ႐ုန္းကန္ေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ ဝမ္ဟန္က လူေကာင္းလည္း ပိုႀကီးသလို အားလည္း ပိုရွိေနတာမို႔ သူ ဘယ္လိုမွ မယွဥ္နိုင္။ဒါေပမဲ့လည္း သူ အတတ္နိုင္ဆုံး ႐ုန္းကန္ေနမိသည္။

သူ႕ ရဲ႕အနမ္းေတြေရာ ဘယ္အရာရာ ျဖစ္ျဖစ္ သူ ခ်စ္ရသူကိုသာ ပထမဆုံးေပးမည္ဟူေသာ စိတ္ကူးမ်ားသည္ လူယုတ္မာ ဝမ္ဟန္ေၾကာင့္ အကုန္ပ်က္စီး လႊင့္စင္သြားရသည္။

အဆက္မျပတ္႐ုန္းကန္ေနမႈေၾကာင့္ အရွိန္မထိန္းနိုင္ေတာ့ဘဲ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လွဲက်သြားရသည္။ေရွာင္းက်န႔္က ေျခဆစ္လည္ကာ လဲက်သြားျခင္းေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ ျပန္မထနိုင္ေတာ့။

ထိုအခါမွ ဝမ္ဟန္က နမ္းေနတာ ရပ္သြားၿပီး နာေနေသာ သူ႕ ေျခဆစ္အား ခပ္ဖြဖြကိုင္ကာ ၾကည့္လာသည္။

"က်န႔္ အဆင္ေျပရဲ႕လား!"

"ဟင့္အင္း နာတယ္

မင္း ငါ့ကို မထိနဲ႕ ဖယ္!"

"က်န႔္... ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုယ္မွားသြားပါတယ္...

ေနာက္တစ္ခါ မျဖစ္ေစရပါဘူး။ကိုယ္ စိတ္မထိန္းနိုင္ဘူး ျဖစ္သြားလို႔ပါ ကိုယ္ တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

ခ်က္ခ်င္းပဲ အခုဏက ဘီလူးသရဲစီးသလို ျဖစ္ေနတဲ့ ဝမ္ဟန္က သူမဟုတ္သလို မ်က္ႏွာပ်က္စြာ သူ႕ အား ေတာင္းပန္လာေလသည္။

"လက္ဖယ္ေတာ့!

ငါ ျပန္ေတာ့မယ္"

ေရွာင္းက်န႔္ ကုန္းထလိုက္ေတာ့ မသက္သာေသးတဲ့ေျခေထာက္ေၾကာင့္ ျပန္လဲက်သြားၿပီး ဝမ္ဟန္ကလည္း ထိုင္လ်က္အေနအထားျဖင့္ က်န႔္က လဲက်လာေတာ့ အရွိန္မထိန္းနိုင္ဘဲ ပက္လက္လန္က်သြားေလသည္။

ေရွာင္းက်န႔္ကိုယ္လုံးက ဝမ္ဟန႔္ရဲ႕ ဗိုက္ေပၚတည့္တည့္ကို

ထိုင္လ်က္က်သြားေလသည္။ယုတ္မာစိတ္ေလးရွိသည့္ ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ဟန႔္ကိုယ္ကို ခြလိုက္ၿပီး လည္ပင္းကို ညစ္လိုက္သည္။

"အာ့...က်န႔္မလုပ္နဲ႕......ကိုယ္ အသက္...ရႉၾကပ္ေနၿပီ...အစ္!"

"ငါ့ကို ေနာက္တစ္ခါ ဘာမွမလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိေပး!"

"အင္း...ေပးတယ္...အစ္...ကတိေပးတယ္...ကိုယ္နာေနၿပီ!"

ေရွာင္းက်န႔္က ထပ္မံပင္ ဗိုက္ေပၚမွာ ခုန္ရင္း လည္ပင္းကိုလည္း ညစ္ထားေသးသည္။

"နာတယ္လို႔ မေအာ္နဲ႕ ေကာင္းတယ္လို႔ေအာ္!"

"အင့္...ဟင္း...အာ့...အစ္...ေကာင္းလိုက္တာ"

.

.

.

"ေနာက္တစ္ခါဆို ငါ မင္းကို အေသသတ္ပစ္မယ္"

လည္ပင္းကို ကိုင္ကာ အသက္အလုအယက္ရႉေနသည့္

ဝမ္ဟန္ကို ထားခဲ့ၿပီး မိမိအေဆာင္သို႔ ေရွာင္းက်န႔္ ေထာ့နင့္နင့္နဲ႕ပင္ ျပန္လာခဲ့သည္။

တကယ္လို႔သာ သူတို႔ဆီ ဧကရာဇ္ဝမ္ရိေပၚ ေရာက္လာသည္ကိုသာ ေရွာင္းက်န႔္ သိခဲ့မည္ဆိုခဲ့လွ်င္ ဧကရာဇ္သာ အထက္လြဲသြားသည္ကိုသာ သိခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေျပးသြားကာ အရွင္အား ဒူးေထာက္ ေတာင္းပန္မည္သာ ျဖစ္ၿပီး အျဖစ္မွန္ အကုန္လုံးကို ေျပာျပမည္ ျဖစ္သည္။

ဒါေပမဲ့ လြဲမွားေသာကံၾကမၼာေၾကာင့္ အရွင္ဝမ္ရိေပၚဟာ

နိုင္ငံအေရးကိုေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ နာက်င္ေနေသာ

ႏွလုံးသားျဖင့္သာ ပူေဆြးေနခဲ့ရေလသည္။

********

ေရွာင္းက်န႔္ ဝမ္ဟန္နဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း အေဆာင္ထဲမွာပဲ ေနကာ သူ႕ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ကို ဖိၿပီး အဲ့တစ္ေယာက္အေၾကာင္းေတြးလာသည့္ အဓိပ္ပါယ်ကို ရွာေဖြလို႔ ေနခဲ့သည္။

သုံးရက္ေျမာက္ေသာေန႕မွာေတာ့ သူ အေျဖတစ္ခု ရခဲ့သည္။ သူဟာ ထိုလူ႕ ကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ေနတာ ျဖစ္သည္။

ထိုသူသည္ အျခားမဟုတ္။သူ႕ ရဲ႕ ခင္ပြန္း တစ္နည္း ဧကရာဇ္ ဝမ္ရိေပၚသာ ျဖစ္သည္။

ငါးရက္ေျမာက္ေန႕ ေရာက္ေသာ္အခါမွာေတာ့ သူ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္လိုက္သည္။သူႏွင့္ ရိေပၚသည္ တစ္ခါမွ အိပ္ယာခန္း မဝင္ဖူးပါ။

ဤအရာသည္လည္း သူ ေတာင္းဆိုထားတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ဒီေန႕ညတြင္ပင္ သူ ကိုယ္တိုင္ပင္ သူ ခ်စ္ရေသာ သူကို ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ၿပီး အကုန္လုံးဝန္ခံၿပီး သူ႕ ရဲ႕အရာရာကို ျမႇပ္ႏွံေတာ့မည္ဟု ေရွာင္းက်န႔္ေတြးကာ ေၾကးမုံေရွ႕တြင္ ထိုင္ၿပီး အလွဆုံး ျပင္ဆင္လိုက္သည္။

သူ႕ ႏွလုံးသားကို လြယ္လြယ္ေတာ့သိခဲ့တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေပ။အထူးသျဖင့္ ဝမ္ဟန္ေၾကာင့္ သိတာဆို ပိုမွန္သည္။ သူဟာ ၾကင္ယာေတာ္ျဖစ္ေနေပမဲ့ အစပိုင္းမွာ ဘယ္လိုမွ မခံစားရေပမဲ့ မင္းသမီးရွင္းယန္ႏွင့္ အရွင္ လက္ဆက္လိုက္သည့္အခါမွာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္မသိစြာပင္ သူ႕ ႏွလုံးသားက တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနသလို ခံစားေနရၿပီး ဝန္တိုမႈေတြ ျဖစ္ေနခဲ့တာပင္။

ဝမ္ဟန္ ဖြင့္ေျပာခဲ့တဲ့ညက ပိုလို႔ေတာင္ ေသခ်ာသြားေလသည္။ထိုသူ႕ အတြက္ ရည္မွန္းထားသည္မ်ားကို အျခားတစ္ေယာက္က ယူသည့္အခါ သူတတ္နိုင္သမွ် ျငင္းဆန္႐ုန္းကန္ကာ ထိန္းသိမ္းခဲ့ေလသည္။

အရွင့္အေဆာင္သို႔ သြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေရွာင္းက်န႔္မ်က္ႏွာသည္ အနည္းငယ္ရဲေနၿပီး အၿပဳံးလွလွေလးတစ္ပြင့္ ရွိေနမွာကို ေဘးကေန ၾကည့္လွ်င္ ေသခ်ာျမင္ေနရမွာ ျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န႔္ အနည္းငယ္ေတာ့ ရွက္မိပါသည္။

ဒါေပမဲ့ ဒီလိုသာ သြားၿပီး ဝန္မခံရရင္ သူ ေနာက္က်သြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနသည္။သူ႕ ရင္ထဲ၌ အရွင့္လိုမ်ိဳး ခ်စ္ျမတ္နိုးေနေၾကာင္းကို လုံးဝကို ဝန္ခံရမည္ ျဖစ္သည္။

အေဆာင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေငးၾကည့္လိုက္သည္။အေပါက္ဝကို အေစာင့္အား သူလာသည္ကို အရွင့္အား ေလွ်ာက္တင္ခိုင္းလိုက္သည္။

"ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္း...

ဒီညမွာေတာ့ အရွင္မင္းႀကီး အေဆာင္ေတာ္မွာ အိပ္ေဆာင္မဝင္ဘူး"

"ဒါဆို ဘယ္အေဆာင္ေတာ္မွာ အိပ္ေဆာင္ဝင္မွာသိလား!"

"ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးၾကားသိတာေတာ့ အရွင္မင္းႀကီးက မိဖုရားလီရွင္းယန္အေဆာင္ေတာ္မွာ ညတိုင္းနီးပါး အိပ္ေဆာင္ဝင္ေလ့ရွိပါသည္။ဒီေန႕မွာလည္း ထိုအေဆာင္မွာသာ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္း"

"ေအာ္...ဟုတ္လား"

ေရွာင္းက်န႔္ ရစ္သိုင္းလာသည့္ မ်က္ဝန္းမွ အရည္ေတြကို

ရဲမက္မ်ားမေတြ႕ ေအာင္ မ်က္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခတ္လိုက္ၿပီး

ထိုေနရာမွ လွည့္ျပန္လာခဲ့သည္။

"အရွင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ညာတယ္။

အရွင္ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဆို..."

"မင္း ေျပာေတာ့ ငါ့ကို ေဖာ္မျပတတ္ေလာက္ေအာင္ပင္ ခ်စ္တယ္ဆို!

မင္းက ငါ့ကို သိပ္ျမတ္နိုးတယ္ဆို။မင္း ညာတယ္ ရိေပၚ"

ေရွာင္းက်န႔္ အျပန္လမ္းတြင္ အသြားတုန္းကလို မ်က္ႏွာေတြရဲၿပီး ရွက္ေနတာမ်ိဳး လုံးဝမရွိေတာ့ေပ။ကိုယ့္အပိုင္ကို အျခားတစ္ေယာက္က ပိုင္ဆိုင္သြားသလို ဆုံးရႈံးသြားမ်ိဳး။

သူ႕ ရဲ႕ခ်စ္တတ္စ ႏွလုံးသားေလးကို ခပ္ျပင္းျပင္း ရိုက္ခ်ခံလိုက္ရသလိုမ်ိဳး။

ေကာင္းကင္ေပၚမွာ အျပစ္ကင္းစြာ ထြန္းေတာက္ေနေသာလကိုပင္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"မုန္းတယ္!

နာက်င္ရတာ မုန္းတယ္...

ဟားဟား...ျဖဴၿပီးျပည့္ေနတဲ့ မင္းကိုလည္း မုန္းတယ္။

ငါ အရမ္းမုန္းတယ္။ငါ့ကိုယ္ငါလည္း မုန္းတယ္။

ငါ့ႏွလုံးသားကိုလည္း မုန္းတယ္။အကုန္လုံးကို မုန္းတယ္ အား!!!!"

ၾကင္ယာေတာ္ဟာ ဧကရာဇ္ကို ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ၾကင္ယာေတာ္ အခ်စ္ဟာပိုင္ဆိုင္ျခင္းဆိုေသာ အတၱျဖင့္သာ...။

အျခားတစ္ေယာက္ပိုင္ဆိုင္မႈကို မလိုလားေပ။

သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့ အခ်စ္နဲ႕ခ်စ္ခဲ့တာပါတဲ့။

**************************************