နန်းတော်ထဲမှာ လူအများ အပြေးအလွှားနဲ့ သတင်းထူးနေသော အကြောင်းကား မိဖုရားလီရှင်းယန် မူးလဲသွားရသော သတင်း။

ရှောင်းကျန့်အပါအဝင် အခြားအဆောင်တော်မှ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် မိဖုရားအငယ်လေးများလည်း မိဖုရားလီရှင်းယန် အဆောင်သို့ သတင်းစကား အမေးပါးရန် ကူးလျှောက်သွားသည်။

ရှောင်းကျန့်တို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပဲ နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ပြည့်ရှင်ဟာ ဝတ်ရုံကို အသာမလို့ ပြေးမတက်ဖြင့် မျက်နှာတော်က ပူပန်နေစွာ အဆောင်တော် အတွင်းသို့ ဝင်တော်မူလာသည်။

"ရှင်းယန် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ သမားတော်"

အရှင် ဝမ်ရိပေါ်က မေးကြားတော်မူသော်ကြောင့် သမားတော်ဖြစ်သူက အရင်ဆုံး ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်…

မိဖုရားမှာ အရှင့်သွေးသားလေး ဖြစ်တည်နေပါပြီ။"

"တကယ်ပြောတာလား သမားတော်…"

"တကယ်ပါ အရှင်။"

ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့မျက်ဝန်းတွေမှာ ဝမ်းသာသော အရိပ်အမြွတ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ရှောင်းကျန့် တွေ့ သည်။

ချစ်ရသူရဲ့နန်းသွေးကို လွယ်ထားသည်ဆိုသော မိဖုရားရှင်းယန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော စိတ်အစုံကို ဖုံးကွယ်ကာ ထိုနေရာမှ အပြေးထွက်လာမိသည်။

ရှောင်းကျန့်သည်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်သော သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့်လည်း အရှင်နှင့်တစ်ခါမှ အိပ်ဆောင်မဝင်ခဲ့ဖူးတာကြောင့် သူ စိတ်ကူးတွေဟာ လက်တွေ့ မဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ပါ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြည့်ဆည်းပေးချင်သော အရာကို အခြားတစ်ယောက်က လုပ်ပေးသည့်အခါ သူက အရှင့်အတွက် ဘယ်နေရာမှာ အသုံးကျသူ ဖြစ်လာတော့မှာလဲ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ့ ကိုယ်သူ စိတ်ပျက်စရာ လူတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်နေမိသည်။

***********

"ကျန့်!"

အနားသို့ ရောက်လာသည့် ဝမ်ဟန်ကို မကြည်ဟန်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ…"

"ဟိုလေ…ဟိုတစ်နေ့က ကိစ္စကို ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီအတိုင်း ကိုယ် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားမိတာပါ ကျန့်ရယ်"

"ထားလိုက်တော့!"

"အခု ကျန့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။မျက်နှာက မရွှင်ပါလား"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"မျက်နှာမှာ ဒီလောက်ပေါ်နေတာကို ဘာမှမဖြစ်ဘူးတဲ့လား။ ကျန့်မျက်နှာကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်နေတဲ့ ကိုယ်က သိပါတယ်"

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ဟန့်ဘက်ကို တစ်ဖန် လှည့်ကြည့်လို့လာသည်။

"ဝမ်ဟန်…။မင်းဘာတွေကြံစည်နေပြန်ပြီလဲ..။ဘာလို့ငါ့ကိုအတင်းလာပတ်သက်နေတာလဲ..။"

ဝမ်ဟန်က ခပ်ဆိုးဆိုး ရယ်သံတစ်ခုကို ပြုရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကျန့်က သိပ်ပါးနပ်တာပဲ"

"မင်းက မင်းအတွက်မပါဘဲ ဒီလို ဘယ်လုပ်ပါ့မလဲ"

"ဒီတစ်ခါ ကိုယ့်အတွက်ချည်း မဟုတ်ဘူး။

ကျန့်အတွက်လည်း ပါတယ်"

"ဘာကိုလဲ"

"မိဖုရားလီရှင်းယန်ဆီမှာ နန်းသွေးရှိတာ ကျန့် သိတယ်မလား"

"အင်း"

"အဲ့ဒီ့ရှင်းယန်အစား ကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်အတွက် နန်းသွေးလွယ်ပေးချင်နေတယ်မလား"

"ဘယ်လို!!"

"မအံ့သြပါနဲ့။

ကိုယ်က ကျန့်မျက်နှာကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်နေတဲ့ ကောင်ပါဆို ဒီလောက်တော့ သိပါတယ်။

ကျန့် အရှင် ဝမ်ရိပေါ်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးနေတယ်မလား"

"မဟုတ်…"

"မညာပါနဲ့ ကျန့်ရယ်…

ဒီနန်းတော်အတွင်း ကျန့်အရင်းအနှီးဆုံးသူဆိုလို့ ကိုယ်ရယ် ဝမ်ရိပေါ် ရယ်ပဲ ရှိတာကို။ကျန့်က ကိုယ့်ကိုမှ သဘောမကျတာ။ကျိန်းသေပေါက် ဝမ်ရိပေါ်ကို သဘောကျနေလို့ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ ကြင်ယာတော်ပဲကို။ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးကို ရှိတယ်။ကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ကို သဘောကျနေတာ…။"

"ဟင့်အင်း…မဟုတ်ဘူး။

ငါက ဘယ်တုန်းကမှ ဝမ်ရိပေါ်ကို မချစ်ဘူး!"

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ လာဝမ်းနည်းနေတာလဲ။

အခုတလော ဝမ်းနည်းစရာအကြောင်းလည်း ဘာမှမရှိဘဲနဲ့။ ဝမ်းတောင်သာနေရမှာလေ။ပထမဆုံး နန်းသွေးရှိလာတာကို"

"ဝမ်းမနည်းသလို ဝမ်းလည်း မသာပါဘူး။

ဒီအတိုင်း ကိုယ့်ဘဝကို နည်းနည်းငြီးငွေ့ လာလို့ပါ။"

"ဘုရင့် အပယ်ခံထားရလို့လား ကျန့်။"

"မသိဘူး။ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး ကြင်ယာတော် တစ်ယောက်လို နေနေရလို့လား။ရှုပ်ခတ်လွန်းတဲ့ ဒီနန်းတော်ထဲက ထွက်သွားချင်လို့လားတောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မသိတော့ဘူး။ တကယ့်ကိုတော့ ငြီးငွေ့ နေတာ အမှန်ပဲ"

"ကျန့်က ကိုယ့်ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ပြောပြနေတာပဲ"

"ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မင်းသားဝမ်ဟန်ကို သူငယ်ချင်းလို

သဘောထားခဲ့ပါတယ်"

"ဒါဆို ကိုယ့်ကို ထောက်ပံ့ပေးန်ိုင်လား"

"ဘာကိုလဲ မင်းသား ဝမ်ဟန်"

"ကြင်ယာတော်တွေ မိဖုရားတွေ များလွန်းတဲ့ အရှင် ဝမ်ရိပေါ်ကို မချစ်ပါနဲ့!"

"ဒါက ကျွန်တော့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပါ မင်းသား…"

"အဲ့ဒီ့အစား သူငယ်ချင်းကိုယ့်ကိုပဲ ကူညီပေးပါလား။

ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်ပယ်မထားပါဘူး"

"……"

"ကျန့်က အချစ်ခံချင်တယ်ဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်။

ဒါကို နန်းသွေးဆောင်ထားတဲ့ မိဖုရားကို ဂရုစိုက်နေတဲ့ အရှင် ဝမ်ရိပေါ်က သိမှာမဟုတ်ဘူး။ကိုယ့်ကို ပြန်မချစ်လည်း ရပါတယ်။ကိုယ်ကပဲ ကျန့်ကို အမြဲတမ်းချစ်ပေးပြီး အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးမယ်…"

"ဟင့်အင်း…

အရှင် ရိပေါ်က ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်။အခုမှ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုးအရင်ကတည်းက ချစ်တာ။"

"ဒါဆို သူ တကယ်ချစ်ရင် အခုလို ကျန့်ကို ပစ်ထားပြီး အခြားမိဖုရားတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်နေပါ့မလား"

ဝမ်ဟန်က ကျောပေးထားတဲ့ ရှောင်းကျန့် အနောက်ကို မေးအနည်းငယ် ငေါ့ပြရင်း မေးသည်။

ရှောင်းကျန့် မြင်ကွင်းထဲ ရောက်လာတာက အရှင် ဝမ်ရိပေါ်က ပထမဆုံး နန်းသွေးဆောင်ထားသော မိဖုရားရှင်းယန်အား တွဲကာ သူတို့ မတ်တပ်ရပ်နေသော နေရာသို့ လျှောက်လာနေပုံ။

ရိပေါ်က သူ့ ကို မြင်သည့်ပုံမပေါ်ပါ။အနားသို့ တဖြည်းဖြည်းရောက်လာတော့မှ ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းကို အမြန်ညွှတ်ချလိုက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး…

မိဖုရား…"

ခေါင်းငုံ့နေရင်း လက်ကြီးကြီးတစ်ဖက်က လက်သွယ်သွယ်လေးတစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ချစ်တတ်စ နှလုံးသားလေးက တစစ နာကျင်လာပြန်သည်။

"ကြင်ယာတော် ရှောင်း…

အကိုတော် ဝမ်ဟန်"

"မှန်လှပါ အရှင်"

"အကိုတော် အုပ်ချုပ်ရတဲ့ နယ်မြေတွေ အဆင်ပြေတော်မူရဲ့လား"

ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့အမေးစကားကို ဝမ်ဟန့်ကို ဖြစ်ပေမယ့်လည်း

အကြည့်တွေကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းသားနုနုကို ဖိကိုက်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီမှာ။

"ပြေပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။

အရင်လို သူပုန်တွေလည်း မရှိတော့တာမို့ အေးအေးချမ်းချမ်းကို ရှိနေပါတယ်"

"အော်…ကောင်းပါပြီ"

"အကိုရှောင်း"

မိဖုရား လီရှင်းယန်က သူ့ ကို ခေါ်လာတာကြောင့် ခေါင်းကို အသာမော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုတလော မတွေ့ တာတောင် ကြာနေပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့။

မိဖုရား အဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး လာမတွေ့ တာပါ မိဖုရား"

"လာပါ အကိုရှောင်းရဲ့…

ရှင်းယန် အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်မျိုး အားတဲ့အခါ မိဖုရားဆီ လာလည်ပါ့မယ်"

"ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး…

အရှင်တို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပင် လမ်းလျှောက်တော် မူပါ"

ဝမ်ဟန်က ရှေ့ကနေ သွားတော့ ရှောင်းကျန့်လည်း အနောက်ကနေ ခပ်မြန်မြန်ပဲ လိုက်သွားမိသည်။

ဒါကို မြင်နေရသည့် အရှင်ဝမ်ရိပေါ်ကလည်း မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်ဝိုင်းလျက်ပင် ငေးကြည့်နေခဲ့မိသည်။

သူ ချစ်တဲ့သူကို အခြားတစ်ယောက်ပိုင်နေသည်ဆိုသော အသိ။သူ ချစ်တဲ့သူဟာ သူမဟုတ်တဲ့ အခြားတစ်ယောက်ကို

ချစ်မြတ်နိုးနေသည်ဆိုသော အသိ။

သူ့ ရင်ကို မီးစနဲ့ ထိုးသလို တဆစ်ဆစ်နဲ့ တမြေ့မြေ့လောင်ကျွမ်းနေသလို ခံစားရပါသည်။သို့ပေမယ့်လည်း သူဟာ ထိူသူ့ ကို အချစ်မပျက်ပြယ်ခဲ့ပေ။ဘယ်သောအခါမှ……

**********

မိဖုရား လီရှင်းယန် အဆောင်တော်ထဲမှာ အဆိပ်မိလျက် သေဆုံးနေကြောင်း……

သတင်းတစ်ခုဟာ ရှောင်းကျန့်နားထဲသို့ ကန့်လန့်ဖြတ်စွာပင် တိုးဝင်လာသည်။ဘုရင့်သွေးသားကို လွယ်ထားတဲ့ မိဖုရားတစ်ပါးဟာ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေခဲ့ခြင်း မဖြစ်နိုင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိကို လုပ်ကြံထားတာ။

အဆိပ်…အဆိပ်…။

ဝမ်ဟန်!!!

ရှောင်းကျန့် ဝုန်းဒိုင်းကျဲလျက်ပင် ဝမ်ဟန်အဆောင်တော်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ မြန်မြန်ဝင်လာသည်။

"ဝမ်ဟန်!!"

အမြည်းပေါင်းစုံဖြင့် သေရည်ပုလင်းနှင့် ပြုံးပျော်နေသည့်သူက ထိုမိဖုရားကို သတ်တဲ့သူ ဖြစ်တာ ကျိန်းသေတာပဲ!

"လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရလို့ သိပ်ပျော်နေတယ်ပေါ့!

အခု မင်း သတ်လိုက်တာ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး နှစ်ယောက်နော်!"

ဒေါသအလွန်ထွက်နေသော ကြင်ယာတော် ရှောင်းကျန့်က မင်းသား ဝမ်ဟန်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သတ်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ!"

"ဒီလို အောင်ပွဲခံနေတာ မြင်တဲ့ ငါက မင်းမဟုတ်လို့ ဘယ်သူ့ ကို ထင်မြင်ရမှာလဲ"

"ငါ ရှင်းယန်ကို မသတ်ဘူး!!"

"လူလိမ်…လူယုတ်မာ!!

မင်းသားလို့ ပြောရမှာတောင် ပါးစပ်သနဖို့ ကောင်တဲ့အကောင်!"

ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်စကားကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားပြီး သောက်နေသော သေရည်ခွက်ကို ပစ်ချကာ ရှောင်းကျန့်ကို နံရံ၌ ဖိကပ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းအား ညှစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတာလဲ ရှောင်းကျန့်! ငါ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာကို ဘာလို့ မယုံတာလဲ ရှောင်းကျန့် ဟမ်!"

"အစ်!…ငါ…"

ရှောင်းကျန့် အသက်ရှူကြပ်ကာ မျက်ဝန်းတွေနီရဲလာတာကြောင့် ဝမ်ဟန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ကိုင်လိုက်သည်။

လက်ကို ရိုက်ပုတ်ကာ ရုန်းနေသည့် လူကြောင့် ဝမ်ဟန် ထက်မံပင် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နီရဲနေသည့် မျက်ဝန်းလှတွေကို အကြောင်းမဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘုရင်ဖြစ်ချင်နေတာလေ!

ဘုရင့်ကလေး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတဲ့ မိဖုရားကို မင်းသတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ မွေးကင်းစ ကလေးကို သွားမေးကြည့်ရင်တောင် သိတယ်! မင်းလက်ချက်ဆိုတာလည်း ငါ ကျိန်းသေသိတယ်။မင်း ငါ့ကို ညာလို့မရဘူး"

"ဟားဟား…ဟား…ဟား!

ကျန့်က ကိုယ့်ကို လူဆိုးကြီးလို့ အမြဲတမ်းမြင်နေတယ်ပေါ့…ဟား…ဟား!"

"မင်းက အာဏာရူးလေ!

ဘုရင့်အာဏာရဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်နေမှာပဲလေ!"

ဝမ်ဟန်က ချက်ချင်းပင် ရုပ်ပြန်တည်သွားပြီး ရှောင်းကျန့်အနား ပြန်ကပ်လာပြန်သည်။

"ဒီမှာ ကျန့် ကိုယ် ပြောပြမယ် သေချာနားထောင်!

ကိုယ် လီရှင်းယန်ကို မသတ်ခဲ့ဘူး။ဘယ်သူသတ်တာလဲဆိုတာတော့ ကိုယ့်သိတယ်!"

ရှောင်းကျန့်က အကြည့်ချင်းစုံလာတော့ ဝမ်ဟန်က ထပ်ပြောလာတယ်။

"လီရှင်းယန် ဗိုက်ထဲက ကလေးက ဝမ်ရိပေါ် ကလေး မဟုတ်ဘူး! ဒါကို အစက ဝမ်ရိပေါ်က မသိဘူး။သူ့ ကလေးလို့ ထင်နေတာ!"

"ဒါဆို ဘယ်သူ့ ကလေးလဲ"

"ကျန့်လည်း ဘယ်သူ့ ကလေးလို့ ထင်လဲ တွေးကြည့်!"

"ငါ…ငါ မသိဘူး"

"ဒါတွေအကုန်လုံး စီစဉ်ထားတာ ကိုယ်ပဲ။

ဘုရင့်အချစ်တော် ရှင်းယန်ကို စည်းရုံးဖို့ ကိုယ်လုပ်တာ မအောင်မြင်ဘူး။ဒါပေမဲ့ အမြတ်စွန်းလေး တစ်ခု ရခဲ့တယ်။အဲ့တာ ကိုယ်ဝန်ပဲ!"

"……"

"အဲ့ကိုယ်ဝန်ကိုသာ မွေးပြီး သားတော်လေးသာဆို ကျိန်းသေပေါက် ဘုရင်ဖြစ်မှာပဲ။ကိုယ်က ကိုယ့်သွေးသားမို့ အသာလေး နေလိုက်တယ်!"

"……"

"ဒါပေမဲ့ ညီတော် ငတုံးက ဘယ်လိုသိသွားလဲ မသိဘူး!

ကိုယ့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို သိနေပုံရတယ်။အခု သူ့ ကိုချစ်တဲ့

မိဖုရားကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်တယ်!"

"……"

"ဒါကို ကျိန်းသေပေါက် လက်တုန့်ပြန်မှာ…

ငါ့သွေးသားကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဝမ်ရိပေါ်! မင်းလည်း တစ်နေ့ ငါလြက်ထဲမှာ သေရမယ်!!"

"……"

အမြဲဘုရင့်နေရာကို တောင်းတနေတဲ့ ဝမ်ဟန်က သွေးသားကို ဆုံးရှုံးလိုက်တာကြောင့် တင်းမာနေတဲ့ပုံစံက တကယ်ပဲ ဖခင်စိတ်အပြည့်ရှိတဲ့ပုံ။

"ဒါဆို မိဖုရားရှင်းယန်ကို သတ်တာ အရှင်ပေါ့!"

"ဟုတ်တယ်လေ။ကျန့်သိပ်ချစ်တဲ့ အရှင် ဝမ်ရိပေါ်!!"

ဧကရာဇ် ဝမ်ရိပေါ်က ငတုံးတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ရှောင်းကျန့်ကိုမို့ မသိယောင်ဆောင်ပြီး လျစ်လျူရှုပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ငတုံးလို့ ထင်နေတုန်း။

**************************************

နန္းေတာ္ထဲမွာ လူအမ်ား အေျပးအလႊားနဲ႕ သတင္းထူးေနေသာ အေၾကာင္းကား မိဖုရားလီရွင္းယန္ မူးလဲသြားရေသာ သတင္း။

ေရွာင္းက်န႔္အပါအဝင္ အျခားအေဆာင္ေတာ္မွ ကိုယ္လုပ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ မိဖုရားအငယ္ေလးမ်ားလည္း မိဖုရားလီရွင္းယန္ အေဆာင္သို႔ သတင္းစကား အေမးပါးရန္ ကူးေလွ်ာက္သြားသည္။

ေရွာင္းက်န႔္တို႔ ေရာက္ၿပီး မၾကာမီမွာပဲ နိုင္ငံရဲ႕ ဧကရာဇ္ျပည့္ရွင္ဟာ ဝတ္႐ုံကို အသာမလို႔ ေျပးမတက္ျဖင့္ မ်က္ႏွာေတာ္က ပူပန္ေနစြာ အေဆာင္ေတာ္ အတြင္းသို႔ ဝင္ေတာ္မူလာသည္။

"ရွင္းယန္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ သမားေတာ္"

အရွင္ ဝမ္ရိေပၚက ေမးၾကားေတာ္မူေသာ္ေၾကာင့္ သမားေတာ္ျဖစ္သူက အရင္ဆုံး ဦးၫႊတ္ကာ အရိုအေသ ေပးလိုက္သည္။

"ဂုဏ္ယူပါတယ္ အရွင္

မိဖုရားမွာ အရွင့္ေသြးသားေလး ျဖစ္တည္ေနပါၿပီ။"

"တကယ္ေျပာတာလား သမားေတာ္"

"တကယ္ပါ အရွင္။"

ဝမ္ရိေပၚရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြမွာ ဝမ္းသာေသာ အရိပ္အႁမြတ္မ်ား ျဖတ္သန္းသြားသည္ကို ေရွာင္းက်န႔္ ေတြ႕ သည္။

ခ်စ္ရသူရဲ႕နန္းေသြးကို လြယ္ထားသည္ဆိုေသာ မိဖုရားရွင္းယန္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး နာက်င္ေနေသာ စိတ္အစုံကို ဖုံးကြယ္ကာ ထိုေနရာမွ အေျပးထြက္လာမိသည္။

ေရွာင္းက်န႔္သည္လည္း ကိုယ္ဝန္ေဆာင္နိုင္ေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အရွင္ႏွင့္တစ္ခါမွ အိပ္ေဆာင္မဝင္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ သူ စိတ္ကူးေတြဟာ လက္ေတြ႕ မျဖစ္လာနိုင္ခဲ့ပါ။

တစ္ခုတည္းေသာ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ေသာ အရာကို အျခားတစ္ေယာက္က လုပ္ေပးသည့္အခါ သူက အရွင့္အတြက္ ဘယ္ေနရာမွာ အသုံးက်သဴ ျဖစ္လာေတာ့မွာလဲ။

ပထမဆုံးအေနျဖင့္ သူ႕ ကိုယ္သူ စိတ္ပ်က္စရာ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ေနမိသည္။

***********

"က်န႔္!"

အနားသို႔ ေရာက္လာသည့္ ဝမ္ဟန္ကို မၾကည္ဟန္စြာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။

"ဘာလဲ"

"ဟိုေလဟိုတစ္ေန႕က ကိစၥကို ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီအတိုင္း ကိုယ္ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားမိတာပါ က်န႔္ရယ္"

"ထားလိုက္ေတာ့!"

"အခု က်န႔္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။မ်က္ႏွာက မ႐ႊင္ပါလား"

"ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး"

"မ်က္ႏွာမွာ ဒီေလာက္ေပၚေနတာကို ဘာမွမျဖစ္ဘူးတဲ့လား။ က်န႔္မ်က္ႏွာကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတဲ့ ကိုယ္က သိပါတယ္"

ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ဟန႔္ဘက္ကို တစ္ဖန္ လွည့္ၾကည့္လို႔လာသည္။

"ဝမ္ဟန္။မင္းဘာေတြႀကံစည္ေနျပန္ၿပီလဲ..။ဘာလို႔ငါ့ကိုအတင္းလာပတ္သက္ေနတာလဲ..။"

ဝမ္ဟန္က ခပ္ဆိုးဆိုး ရယ္သံတစ္ခုကို ျပဳရင္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

"က်န႔္က သိပ္ပါးနပ္တာပဲ"

"မင္းက မင္းအတြက္မပါဘဲ ဒီလို ဘယ္လုပ္ပါ့မလဲ"

"ဒီတစ္ခါ ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္း မဟုတ္ဘူး။

က်န႔္အတြက္လည္း ပါတယ္"

"ဘာကိုလဲ"

"မိဖုရားလီရွင္းယန္ဆီမွာ နန္းေသြးရွိတာ က်န႔္ သိတယ္မလား"

"အင္း"

"အဲ့ဒီ့ရွင္းယန္အစား က်န႔္က ဝမ္ရိေပၚအတြက္ နန္းေသြးလြယ္ေပးခ်င္ေနတယ္မလား"

"ဘယ္လို!!"

"မအံ့ၾသပါနဲ႕။

ကိုယ္က က်န႔္မ်က္ႏွာကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္ပါဆို ဒီေလာက္ေတာ့ သိပါတယ္။

က်န႔္ အရွင္ ဝမ္ရိေပၚကို ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုးေနတယ္မလား"

"မဟုတ္"

"မညာပါနဲ႕ က်န႔္ရယ္

ဒီနန္းေတာ္အတြင္း က်န႔္အရင္းအႏွီးဆုံးသူဆိုလို႔ ကိုယ္ရယ္ ဝမ္ရိေပၚ ရယ္ပဲ ရွိတာကို။က်န႔္က ကိုယ့္ကိုမွ သေဘာမက်တာ။က်ိန္းေသေပါက္ ဝမ္ရိေပၚကို သေဘာက်ေနလို႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ က်န႔္က ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္ပဲကို။ျဖစ္နိုင္ေခ် အမ်ားဆုံးကို ရွိတယ္။က်န႔္က ဝမ္ရိေပၚကို သေဘာက်ေနတာ။"

"ဟင့္အင္းမဟုတ္ဘူး။

ငါက ဘယ္တုန္းကမွ ဝမ္ရိေပၚကို မခ်စ္ဘူး!"

"ဒါဆို ဘာလို႔ ဒီေနရာမွာ လာဝမ္းနည္းေနတာလဲ။

အခုတေလာ ဝမ္းနည္းစရာအေၾကာင္းလည္း ဘာမွမရွိဘဲနဲ႕။ ဝမ္းေတာင္သာေနရမွာေလ။ပထမဆုံး နန္းေသြးရွိလာတာကို"

"ဝမ္းမနည္းသလို ဝမ္းလည္း မသာပါဘူး။

ဒီအတိုင္း ကိုယ့္ဘဝကို နည္းနည္းၿငီးေငြ႕ လာလို႔ပါ။"

"ဘုရင့္ အပယ္ခံထားရလို႔လား က်န႔္။"

"မသိဘူး။ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ၿပီး ၾကင္ယာေတာ္ တစ္ေယာက္လို ေနေနရလို႔လား။ရႈပ္ခတ္လြန္းတဲ့ ဒီနန္းေတာ္ထဲက ထြက္သြားခ်င္လို႔လားေတာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မသိေတာ့ဘူး။ တကယ့္ကိုေတာ့ ၿငီးေငြ႕ ေနတာ အမွန္ပဲ"

"က်န႔္က ကိုယ့္ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို သေဘာထားၿပီး ေျပာျပေနတာပဲ"

"ကြၽန္ေတာ္ အၿမဲတမ္း မင္းသားဝမ္ဟန္ကို သူငယ္ခ်င္းလို

သေဘာထားခဲ့ပါတယ္"

"ဒါဆို ကိုယ့္ကို ထောက်ပံ့ပေးန်ိုင်လား"

"ဘာကိုလဲ မင္းသား ဝမ္ဟန္"

"ၾကင္ယာေတာ္ေတြ မိဖုရားေတြ မ်ားလြန္းတဲ့ အရွင္ ဝမ္ရိေပၚကို မခ်စ္ပါနဲ႕!"

"ဒါက ကြၽန္ေတာ့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပါ မင္းသား"

"အဲ့ဒီ့အစား သူငယ္ခ်င္းကိုယ့္ကိုပဲ ကူညီေပးပါလား။

ကိုယ္ မင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ပစ္ပယ္မထားပါဘူး"

""

"က်န႔္က အခ်စ္ခံခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ သိတယ္။

ဒါကို နန္းေသြးေဆာင္ထားတဲ့ မိဖုရားကို ဂ႐ုစိုက္ေနတဲ့ အရွင္ ဝမ္ရိေပၚက သိမွာမဟုတ္ဘူး။ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္လည္း ရပါတယ္။ကိုယ္ကပဲ က်န႔္ကို အၿမဲတမ္းခ်စ္ေပးၿပီး အၿမဲတမ္း ဂ႐ုစိုက္ေပးမယ္"

"ဟင့္အင္း

အရွင္ ရိေပၚက ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တယ္။အခုမွ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုးအရင္ကတည္းက ခ်စ္တာ။"

"ဒါဆို သူ တကယ္ခ်စ္ရင္ အခုလို က်န႔္ကို ပစ္ထားၿပီး အျခားမိဖုရားတစ္ေယာက္ကို ဂ႐ုစိုက္ေနပါ့မလား"

ဝမ္ဟန္က ေက်ာေပးထားတဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ အေနာက္ကို ေမးအနည္းငယ္ ေငါ့ျပရင္း ေမးသည္။

ေရွာင္းက်န႔္ ျမင္ကြင္းထဲ ေရာက္လာတာက အရွင္ ဝမ္ရိေပၚက ပထမဆုံး နန္းေသြးေဆာင္ထားေသာ မိဖုရားရွင္းယန္အား တြဲကာ သူတို႔ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ေနရာသို႔ ေလွ်ာက္လာေနပုံ။

ရိေပၚက သူ႕ ကို ျမင္သည့္ပုံမေပၚပါ။အနားသို႔ တျဖည္းျဖည္းေရာက္လာေတာ့မွ ေရွာင္းက်န႔္က ေခါင္းကို အျမန္ၫႊတ္ခ်လိဳက္ကာ အရိုအေသေပးလိုက္သည္။

"အရွင္မင္းႀကီး

မိဖုရား"

ေခါင္းငုံ႕ေနရင္း လက္ႀကီးႀကီးတစ္ဖက္က လက္သြယ္သြယ္ေလးတစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္ကို ျမင္ရသည့္အခါ ခ်စ္တတ္စ ႏွလုံးသားေလးက တစစ နာက်င္လာျပန္သည္။

"ၾကင္ယာေတာ္ ေရွာင္း

အကိုေတာ္ ဝမ္ဟန္"

"မွန္လွပါ အရွင္"

"အကိုေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့ နယ္ေျမေတြ အဆင္ေျပေတာ္မူရဲ႕လား"

ဝမ္ရိေပၚရဲ႕အေမးစကားကို ဝမ္ဟန႔္ကို ျဖစ္ေပမယ့္လည္း

အၾကည့္ေတြကေတာ့ ေခါင္းငုံ႕ကာ ႏႈတ္ခမ္းသားႏုႏုကို ဖိကိုက္ေနေသာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ဆီမွာ။

"ေျပပါတယ္ အရွင္မင္းႀကီး။

အရင္လို သူပုန္ေတြလည္း မရွိေတာ့တာမို႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းကို ရွိေနပါတယ္"

"ေအာ္ေကာင္းပါၿပီ"

"အကိုေရွာင္း"

မိဖုရား လီရွင္းယန္က သူ႕ ကို ေခၚလာတာေၾကာင့္ ေခါင္းကို အသာေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"အခုတေလာ မေတြ႕ တာေတာင္ ၾကာေနၿပီ။"

"ဟုတ္ကဲ့။

မိဖုရား အဆင္မေျပျဖစ္မွာစိုးတာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး လာမေတြ႕ တာပါ မိဖုရား"

"လာပါ အကိုေရွာင္းရဲ႕

ရွင္းယန္ အဆင္ေျပပါတယ္"

"ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အားတဲ့အခါ မိဖုရားဆီ လာလည္ပါ့မယ္"

"ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ကို ခြင့္ျပဳပါဦး

အရွင္တို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပင္ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ္ မူပါ"

ဝမ္ဟန္က ေရွ႕ကေန သြားေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္လည္း အေနာက္ကေန ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ လိုက္သြားမိသည္။

ဒါကို ျမင္ေနရသည့္ အရွင္ဝမ္ရိေပၚကလည္း မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္ဝိုင္းလ်က္ပင္ ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။

သူ ခ်စ္တဲ့သူကို အျခားတစ္ေယာက္ပိုင္ေနသည္ဆိုေသာ အသိ။သူ ခ်စ္တဲ့သူဟာ သူမဟုတ္တဲ့ အျခားတစ္ေယာက္ကို

ခ်စ္ျမတ္နိုးေနသည္ဆိုေသာ အသိ။

သူ႕ ရင္ကို မီးစနဲ႕ ထိုးသလို တဆစ္ဆစ္နဲ႕ တေျမ့ေျမ့ေလာင္ကြၽမ္းေနသလို ခံစားရပါသည္။သို႔ေပမယ့္လည္း သူဟာ ထိူသူ႕ ကို အခ်စ္မပ်က္ျပယ္ခဲ့ေပ။ဘယ္ေသာအခါမွ

**********

မိဖုရား လီရွင္းယန္ အေဆာင္ေတာ္ထဲမွာ အဆိပ္မိလ်က္ ေသဆုံးေနေၾကာင္း

သတင္းတစ္ခုဟာ ေရွာင္းက်န႔္နားထဲသို႔ ကန႔္လန႔္ျဖတ္စြာပင္ တိုးဝင္လာသည္။ဘုရင့္ေသြးသားကို လြယ္ထားတဲ့ မိဖုရားတစ္ပါးဟာ ဘယ္နည္းနဲ႕မွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသခဲ့ျခင္း မျဖစ္နိုင္။

တစ္စုံတစ္ေယာက္က ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိကို လုပ္ႀကံထားတာ။

အဆိပ္အဆိပ္။

ဝမ္ဟန္!!!

ေရွာင္းက်န႔္ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲလ်က္ပင္ ဝမ္ဟန္အေဆာင္ေတာ္ကို တြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး အတြင္းသို႔ ျမန္ျမန္ဝင္လာသည္။

"ဝမ္ဟန္!!"

အျမည္းေပါင္းစုံျဖင့္ ေသရည္ပုလင္းႏွင့္ ၿပဳံးေပ်ာ္ေနသည့္သူက ထိုမိဖုရားကို သတ္တဲ့သူ ျဖစ္တာ က်ိန္းေသတာပဲ!

"လူတစ္ေယာက္ကို သတ္လိုက္ရလို႔ သိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့!

အခု မင္း သတ္လိုက္တာ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး ႏွစ္ေယာက္ေနာ္!"

ေဒါသအလြန္ထြက္ေနေသာ ၾကင္ယာေတာ္ ေရွာင္းက်န႔္က မင္းသား ဝမ္ဟန္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ ေျပာဆိုလိုက္သည္။

"ငါ သတ္တယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ!"

"ဒီလို ေအာင္ပြဲခံေနတာ ျမင္တဲ့ ငါက မင္းမဟုတ္လို႔ ဘယ္သူ႕ ကို ထင္ျမင္ရမွာလဲ"

"ငါ ရွင္းယန္ကို မသတ္ဘူး!!"

"လူလိမ္လူယုတ္မာ!!

မင္းသားလို႔ ေျပာရမွာေတာင္ ပါးစပ္သနဖို႔ ေကာင္တဲ့အေကာင္!"

ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္စကားေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးသြားၿပီး ေသာက္ေနေသာ ေသရည္ခြက္ကို ပစ္ခ်ကာ ေရွာင္းက်န႔္ကို နံရံ၌ ဖိကပ္လိုက္ၿပီး လည္ပင္းအား ညွစ္လိုက္သည္။

"မင္းက ဘာေကာင္မို႔လို႔ ငါ့ကို စြပ္စြဲေနတာလဲ ေရွာင္းက်န႔္! ငါ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေနတာကို ဘာလို႔ မယုံတာလဲ ေရွာင္းက်န႔္ ဟမ္!"

"အစ္!ငါ"

ေရွာင္းက်န႔္ အသက္ရႉၾကပ္ကာ မ်က္ဝန္းေတြနီရဲလာတာေၾကာင့္ ဝမ္ဟန္လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး ပါးႏွစ္ဖက္ကို ဖ်စ္ကိုင္လိုက္သည္။

လက္ကို ရိုက္ပုတ္ကာ ႐ုန္းေနသည့္ လူေၾကာင့္ ဝမ္ဟန္ ထက္မံပင္ လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး နီရဲေနသည့္ မ်က္ဝန္းလွေတြကို အေၾကာင္းမဲ့ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။

"မင္းက ဘုရင္ျဖစ္ခ်င္ေနတာေလ!

ဘုရင့္ကေလး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ထားတဲ့ မိဖုရားကို မင္းသတ္လိုက္တယ္ဆိုတာ ေမြးကင္းစ ကေလးကို သြားေမးၾကည့္ရင္ေတာင္ သိတယ္! မင္းလက္ခ်က္ဆိုတာလည္း ငါ က်ိန္းေသသိတယ္။မင္း ငါ့ကို ညာလို႔မရဘူး"

"ဟားဟားဟားဟား!

က်န႔္က ကိုယ့္ကို လူဆိုးႀကီးလို႔ အၿမဲတမ္းျမင္ေနတယ္ေပါ့ဟားဟား!"

"မင္းက အာဏာ႐ူးေလ!

ဘုရင့္အာဏာရဖို႔အတြက္ ဘာမဆို လုပ္ေနမွာပဲေလ!"

ဝမ္ဟန္က ခ်က္ခ်င္းပင္ ႐ုပ္ျပန္တည္သြားၿပီး ေရွာင္းက်န႔္အနား ျပန္ကပ္လာျပန္သည္။

"ဒီမွာ က်န႔္ ကိုယ္ ေျပာျပမယ္ ေသခ်ာနားေထာင္!

ကိုယ္ လီရွင္းယန္ကို မသတ္ခဲ့ဘူး။ဘယ္သူသတ္တာလဲဆိုတာေတာ့ ကိုယ့္သိတယ္!"

ေရွာင္းက်န႔္က အၾကည့္ခ်င္းစုံလာေတာ့ ဝမ္ဟန္က ထပ္ေျပာလာတယ္။

"လီရွင္းယန္ ဗိုက္ထဲက ကေလးက ဝမ္ရိေပၚ ကေလး မဟုတ္ဘူး! ဒါကို အစက ဝမ္ရိေပၚက မသိဘူး။သူ႕ ကေလးလို႔ ထင္ေနတာ!"

"ဒါဆို ဘယ္သူ႕ ကေလးလဲ"

"က်န႔္လည္း ဘယ္သူ႕ ကေလးလို႔ ထင္လဲ ေတြးၾကည့္!"

"ငါငါ မသိဘူး"

"ဒါေတြအကုန္လုံး စီစဥ္ထားတာ ကိုယ္ပဲ။

ဘုရင့္အခ်စ္ေတာ္ ရွင္းယန္ကို စည္း႐ုံးဖို႔ ကိုယ္လုပ္တာ မေအာင္ျမင္ဘူး။ဒါေပမဲ့ အျမတ္စြန္းေလး တစ္ခု ရခဲ့တယ္။အဲ့တာ ကိုယ္ဝန္ပဲ!"

""

"အဲ့ကိုယ္ဝန္ကိုသာ ေမြးၿပီး သားေတာ္ေလးသာဆို က်ိန္းေသေပါက္ ဘုရင္ျဖစ္မွာပဲ။ကိုယ္က ကိုယ့္ေသြးသားမို႔ အသာေလး ေနလိုက္တယ္!"

""

"ဒါေပမဲ့ ညီေတာ္ ငတုံးက ဘယ္လိုသိသြားလဲ မသိဘူး!

ကိုယ့္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကို သိေနပုံရတယ္။အခု သူ႕ ကိုခ်စ္တဲ့

မိဖုရားကိုေတာင္ သတ္ပစ္လိုက္တယ္!"

""

"ဒါကို က်ိန္းေသေပါက္ လက္တုန႔္ျပန္မွာ

ငါ့ေသြးသားကို သတ္ခဲ့တဲ့ ဝမ္ရိေပၚ! မင္းလည္း တစ္ေန႕ ငါၾလက္ထဲမွာ ေသရမယ္!!"

""

အၿမဲဘုရင့္ေနရာကို ေတာင္းတေနတဲ့ ဝမ္ဟန္က ေသြးသားကို ဆုံးရႈံးလိုက္တာေၾကာင့္ တင္းမာေနတဲ့ပုံစံက တကယ္ပဲ ဖခင္စိတ္အျပည့္ရွိတဲ့ပုံ။

"ဒါဆို မိဖုရားရွင္းယန္ကို သတ္တာ အရွင္ေပါ့!"

"ဟုတ္တယ္ေလ။က်န႔္သိပ္ခ်စ္တဲ့ အရွင္ ဝမ္ရိေပၚ!!"

ဧကရာဇ္ ဝမ္ရိေပၚက ငတုံးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

ေရွာင္းက်န႔္ကိုမို႔ မသိေယာင္ေဆာင္ၿပီး လ်စ္လ်ဴရႈေပးခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚငတုံးလို႔ ထင္ေနတုန္း။

**************************************