"ဗိုက်က အရမ်းနာတယ်…ဟင်း!"

ပိတ်စတစ်ခုကို အာဖြင့်ခဲခံနည်း နှုတ်မှ အော်ညီးလိုက်သည့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းအသံဟာ အဆောင်ရှေ့မှာ ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေလေသည့် အရှင့်ရိပေါ်အား စိုးရိမ်စေလေသည်။

"ကျိရန်…"

မျက်နှာတော်တွေပျက်ကာ ခြေမကိုင်လက်မကိုင်ဖြစ်နေသည့် အရှင်က ဘေးနားမှာရှိနေသည့် ကျိရန်အား ခေါ်လေသည်။

"မိန့်ပါ အရှင်"

"အထဲမှာ…ရှောင်း…အဆင်ပြေပါ့မလား"

"အရမ်းကြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့…

ဒါက သဘာဝပါ"

"အင်း…ရှောင်းခံစားနေရတာတွေ…ကိုယ်တော်…မကြားဝံ့ဘူး"

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်ကို ပြောပြစရာရှိတယ်"

အရှင် ရိပေါ်ကို ကြင်ယာတော်ရှောင်းအော်သံဆီ အာရုံမစိုက်နိုင်လေအောင် ကျိရန်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲဖို့ ပြင်လေသည်။

ဘယ်ရှင်ဘုရင်မှ ဒီလို ကြင်ယာတော်တစ်ပါး ကလေးမီးဖွားတာကို ပြာပြာသလဲ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပါ။ဧကရာဇ်ဝမ်ရိပေါ်ကျမှ ဖင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ကာ ခေါင်းမီးထွက်မတက်ဖြစ်နေတာကြောင့် အစောင့်အရှောက် ရဲမက်များသည်လည်း အရှင့်အတိုင်းပင် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဘာအကြောင်းများလဲ ကျိရန်"

"ဒီနေ့က လပြည့်ညလား အရှင်"

အရှင်ရိပေါ်က ကောင်းကင်က လကို လှမ်းကြည့်သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

"အော်"

"မင်းကို ငါ့ကို ဒါတွေလာမေးနေရအောင် မသိဘူးလား ဟမ်"

"အော် မသိလို့ပါ အရှင်ရယ်"

"ဒီမှာ ရှောင်းရှောင်းကို စိတ်ပူနေရကြားထဲ!"

ရိပေါ်က တစ်ဖန် အဆောင်တော်အတွင်းထဲ တအင်းအင်း အော်သံတွေဘက် ခေါင်းလှည့်လို့ အာရုံစိုက်ပြန်လေသည်။

"အရှင်"

"အင်း…မွေးတာ ကြားလိုက်တာ"

"ကျွန်တော် မေးစရာရှိလို့ အရှင်ရဲ့"

"အခုနလည်း ပြောစရာရှိတယ်ဆို…

ပြောမှဖြင့် မြန်မြန်ပြော"

အရှင်ရိပေါ်က ကျိရန်ကို စိုက်ကြည့်လို့ ဆက်ပြောမည့်စကားတွေကို သေချာအာရုံစိုက်ပြန်လေသည်။

"ကျွန်တော် မေးမယ်နော် အရှင်"

"အင်း…မေးလို့!"

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငှက်အမျိုးပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိလဲဟင်"

"နေဦး…ကိုယ်တော် တောထဲသွားပြီး တစ်ကောင်တွေ့ ရင်

နာမည်တစ်မျိုး မှတ်လာပြီး ပြောပြမယ် သိလား"

"မှန်လှပါ"

"ကျိရန်!"

"ဗျာ"

အရှင့်အော်သံကြီးက ကျိရန်အား ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေတောင် ထစေလေသည်။

"အဲ့အနားမှာ ပါးစပ်ကလေးကို ပိတ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေနော်…

စကားသံတစ်ခွန်းကြားရင် ငါ မင်းရဲ့လည်ပင်းကို အပိုင်းလိုက် ဖြတ်ပစ်မယ်!"

"မှန်လှပါ အရှင်"

ကိုယ်ရံတော် ကျိရန်ဟာ စိတ်ဆိုးလာသော အရှင့်အား နည်းနည်းလန့်လာတာကြောင့် အမိန့်စကားအတိုင်းပင် နောက်ခပ်လှမ်းလှမ်းဆုတ်လို့ ခပ်တိတ်တိတ်လေးသာ နေလိုက်လေသည်။

သေရင်တောင် လည်ပင်းအပြတ်ပြတ်ဖြစ်ပြီး တကယ်မသေချင်လို့ပါ။ဒါပေမယ့် သူ့ လိုလူဟာ အရှင်ရိပေါ်ကို ကြောက်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ယုံစေ….။

"အူဝဲ…အူဝဲ"

"ကျိရန်…ကျိရန်!!"

"……"

အသံပြန်မလာတဲ့ ကိုယ်ရံတော်ကြောင့် အရှင်က သေချာပြူးကြည့်မိသည်။သူ့ လို တေမိများ ဖြစ်သွားသလားလို့ပေါ့။

"ကျိရန်!!"

"……"

အသံတော့ ပြန်မလာပေမယ့် အကြည့်လေးဖြင့်တော့ တုန့်ပြန်လေသည်။

"ငါ ကိုယ်တော် ခေါ်နေတာကို ပြန်မထူးဘဲ နေရဲတယ်ပေါ့!"

ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ကိုင်ဆောင်နေကျ လက်ဆွဲတော် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့လို…မဟုတ်ရပါဘူး အရှင်…

အရှင်က စကားပြောရင် လည်ပင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ခုတ်တော်မူမယ်လို့ မိန့်ထားတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး အသံမထွက်ဘဲ နေရတာပါ အရှင်"

ထိုသို့ပြောလိုက်တော့မှ အရှင်ရိပေါ်ရဲ့ မျက်နှာတော်ဟာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး လက်ဆွဲတော် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှလည်း ကျိရန်တစ်ယောက် ရင်ထဲ၌တစ်နေသော

အလုံးကြီးတစ်လုံး ကျဆင်းသွားလေသည်။

******

"ကြင်ယာတော် ရှောင်းက သားတော်လေး ဖွားမြင်ပါတယ်

မင်းသား ဝမ်ဟန်"

ဝမ်ဟန်က တန်ဖိုးကြီးသော သေရည်ခွက်အား ပင့်သောက်လိုက်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကျန့်ရော ကျန်းမာရဲ့လား"

"မှန်လှပါ။

အရှင် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ကြည့်ရှူနေတယ်လို့ သိရပါတယ် မင်းသား"

"ကောင်းပြီ။

မင်း သွားလို့ရပြီ"

သတင်းပေးသူ ထွက်သွားသွားချင်း ဝမ်ဟန်က သေရည်အား အိုးလိုက် မော့ချကာ သောက်ပစ်လိုက်သည်။

ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတာတွေ ထိုသေရည်နဲ့အတူ မျှောပါသွားရင် ကောင်းမယ်ဆိုသော အတွေးတစ်ချို့ တွေ ရောယှက်နေလေသည်။

လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိတစ်ခုနဲ့တင် သူ့ နှလုံးသားဟာ စကာပေါက်တစ်ခုကို အပ်ရာ အထပ်ထပ်ဖြစ်နေလေပြီ။

ထပ်ပြီး ချုပ်နှောင်ထားပစ်မည့် သံယောဇဉ်အမျှင်လေးတစ်ခု တိုးလာတဲ့အခါ သူ ဘယ်လိုများ ရှေ့ဆက်တိုးရတော့မှာလဲ။

မည်သူမဆို ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို ပိုင်ဆိုင်ချင်မိမှာ အသေအချာ။မင်းသား ဝမ်ဟန်က သိပ်ချစ်ရသည့် သူ့ ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့ပါသည်။

သို့ပေမယ့် သူဆိုသော ချစ်ရသူလေးက ပိုင်ရှင်သာမက နောင်ထပ် အရစ်လေးတစ်နွယ်ပါ ထပ်တိုးလို့ သူမျှော်လင့်ချက်တွေအား ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့ပါလေသည်။

ဒီအချစ်တွေ ဒီဘဝရယ်ပဲ ရှိပါစေတော့လို့ အခါခါ တောင်းဆုပြုရင်း ဒီတစ်ညမှာလည်း အဖော်မဲ့တဲ့ သူ့ အတွက် သေရည်အိုးတွေကသာ အဖော်ပြုပါလိမ့်မည်။

*******

"ရှောင်း"

"အ…ရှင်"

အော်ရလွန်းလို့ အသံတွေ ဝင်နေသည့် ကြင်ယာတော်ဟာ

ဖြူလျော့လျော့မျက်နှာလေးဖြင့် ဘေးနားက အရှင်အား ကြည့်လေသည်။

"အရမ်းပင်ပန်းနေလား…

ကိုယ်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ…"

"ရပါတယ်…အရှင်။

နည်းနည်းအားလျော့နေတာလေးကလွဲလို့ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

"ကိုယ်တို့ သားတော်လေးကို ကြည့်ရအောင်"

နွေးထွေးစွာ ထွေးပွေ့ ခံထားရသော သားတော်လေးက နီတာရဲလေး။အရှင် ရိပေါ်ဟာ သားတော်လေး၏ နဖူးပြင်လေးအား

မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်ကြင်ယာတော်နဲ့တူလို့ ထင်တယ်…သိပ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ"

"အာ…အရှင်ကလည်း"

အရှင်က သဘောကျစွာပင် ကြင်ယာတော်၏ နဖူးပြင်အား နမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်လေသည်။

"ကိုယ့်အတွက် ပင်ပန်းပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုတဲ့စကား ပြောဖို့လိုသေးလို့လား အရှင်ရယ်…"

အရှင်ရိပေါ်ဟာ ကြင်ယာတော်ဖြစ်သူလေးအား ရင်ခွင်ထဲသို့

ခပ်ဖွဖွဆွဲထည့်လိုက်ရင်း နွေးထွေးစွာ ပွေ့ ဖက်လိုက်သည်။

"ကိုယ် နာကျင်ခဲ့တာတွေကို မေ့ပစ်ပြီး နောက်ဘဝအဆက်ဆက် မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်မြတ်နိုးပါ့မယ် ရှောင်းရှောင်း"

"ကျွန်တော်ကလည်း ဟိုမှားခဲ့တဲ့ ဘဝကစလို့ နောက်ဘဝတွေအထိ အရှင့်အနားမှာပဲ နေကာ အရှင့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်မြတ်နိုးပါတော့မည်ဟု သစ္စာဆိုခဲ့ပြီးသားပါ အရှင်"

မိသားစုလေးတစ်ခုဖြစ်တည်လာမှုကို အဆောင်တော်နားတစ်နေရာကို ရပ်ကြည့်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာလည်း မနာလို ဝန်တိုမှုတွေဖြစ်ကာ အံကိုကြိတ်လို့ လက်သီးကို ဆုပ်မိသည်။

"ဘယ်တော့မှ မပျော်ရွှင်စေရဘူး ရှောင်းကျန့်!"

*******

လသားအရွယ်ရောက်လာသည့် သားတော်လေး ဝမ်ရှောင်းယွမ်က နည်းနည်းဂျစ်ကျလာသည်။မိခင်နို့မစို့ရသည့် ကလေးငယ်လေးဟာ နို့ဆာချိန်တိုင်း မိခင်နို့ကိုသာ ရှာဖွေနေလေသည်။

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက မိန်းကလေးမဟုတ်တာကြောင့်

လိုအပ်သည့် နို့ရည် မထွက်ခဲ့ပေ။အထိန်းတော်ကြီးက မင်းသားလေးအတွက် နွားနို့ကိုသာ ရှာဖွေပြီး တိုက်ကျွေးခဲ့ရလေသည်။

"အထိန်းတော်ကြီးရယ်…သားတော်လေးကိုကြည့်ရတာ ကျွန်တော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လိုက်တာ ဟင်း"

ရှောင်းကျန့်က သက်ပြင်းတွေ အခါခါချလို့ သားတော်လေးအား ကြည့်နေလေသည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ ကြင်ယာတော်ရှောင်းရယ်…

သူက မိခင်နို့စို့ချင်ရှာပေမယ့် ကြင်ယာတော်မှ မတတ်နိုင်ရှာတာ"

"ဒီနန်းတော်ထဲမှာလေ နို့တိုက်မိခင် တစ်ဦးဦးများ ရှိလေမလား အထိန်းတော်ကြီး!"

"ရှိတော့ ရှိနိုင်ပေမယ့် မင်းသားလေးဟာ ဘုရင်မျိုးရိုးဖြစ်တာကြောင့် အခြားအဆင့်အတန်းတစ်ယောက်ရဲ့ နို့ရည်ကို

သောက်သုံးလို့ မဖြစ်ပါဘူး ကြင်ယာတော်…"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ နိမ့်ကျသော စိတ်ဓာတ်တွေ ရောက်လာမှာ စိုးလို့ပါ။ဒါကိုလည်း အရှင်က လွယ်လွယ်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်းကျန့်က ပေါင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ သားတော်လေးကို ညိုးနွမ်းသော မျက်နှာဖြင့်သာ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။

"မယ်မယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သားတော်လေးရယ်…"

*******

"မင်းသား"

"……"

"တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့သမီးတော်လေးကို ကြည့်တော်မူပါလား"

"မကြည့်ချင်ဘူး"

ဝမ်ဟန်က ခပ်တင်းတင်းပြောဆိုလာတာကြောင့် မိဖုရားဖြစ်သူက ရင်ခွင်ထဲကနေ ပြုံးပြနေသည့် ရင်သွေးလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးအား ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးမိသည်။

အရှင်ဝမ်ရိပေါ်၏ သားတော်လေးနှင့် ရှစ်ပတ်ငယ်သော သမီးတော်လေးဟာ ဖခင်မေတ္တာကို ကံဆိုးစွာ မရရှိခဲ့ပေ။ ဘုရင်မြင့်မြတ်နှင့်ကြင်ယာတော်ရှောင်းတို့ရဲ့ သားတော် ဝမ်ရှောင်းယွမ်ကျတော့ မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာကို သာမက မိခင်နို့ မသောက်ရတာကြောင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးရဲ့ ချစ်ခင်သနားစိတ်ကိုလည်း လက်ခံရရှိထားလေသည်။

"တကယ်ပဲ မင်းသားက ကိုယ့်သွေးသားရင်းကို မကြည့်ချင်တာလား"

ဝမ်ဟန်က မိဖုရားရဲ့စကားကြောင့် သောက်နေသည့် ခွက်အား နံရံဖက် ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ခွမ်း!!

အသံကျယ်ကျယ် အော်မြည်သွားတာကြောင့် မိဖုရားက သမီးတော်လေး၏ နားနှစ်ဖက်အား ပိတ်ထားလေသည်။

"အခု ငါ့အနားက ထွက်သွားစမ်း!!"

မိဖုရားက မျက်ရည်တွေဝေ့သီလာပြီး မင်းသားဝမ်ဟန်အား

ခပ်စူးစူးကြည့်လို့ အဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

သိပ်ရက်စက်လိုက်တာ။

ကိုယ့်သွေးသားရင်းကိုကျ တစ်စက်ကလေးရယ်မျှ မကြည့်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ သူ၏ကလေးကိုတော့ မျက်ကွယ်ရာကနေ ခိုးခိုးကြည့်လို့ရယ်…။

ဘဝတွေက ဆိုးလိုက်တာ သမီးတော်လေးရယ်။

**************************************

"ဗိုက္က အရမ္းနာတယ္ဟင္း!"

ပိတ္စတစ္ခုကို အာျဖင့္ခဲခံနည္း ႏႈတ္မွ ေအာ္ညီးလိုက္သည့္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းအသံဟာ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ေခါက္တုန႔္ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနေလသည့္ အရွင့္ရိေပၚအား စိုးရိမ္ေစေလသည္။

"က်ိရန္"

မ်က္ႏွာေတာ္ေတြပ်က္ကာ ေျခမကိုင္လက္မကိုင္ျဖစ္ေနသည့္ အရွင္က ေဘးနားမွာရွိေနသည့္ က်ိရန္အား ေခၚေလသည္။

"မိန႔္ပါ အရွင္"

"အထဲမွာေရွာင္းအဆင္ေျပပါ့မလား"

"အရမ္းႀကီး မစိုးရိမ္ပါနဲ႕

ဒါက သဘာဝပါ"

"အင္းေရွာင္းခံစားေနရတာေတြကိုယ္ေတာ္မၾကားဝံ့ဘူး"

"ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အရွင့္ကို ေျပာျပစရာရွိတယ္"

အရွင္ ရိေပၚကို ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းေအာ္သံဆီ အာ႐ုံမစိုက္နိုင္ေလေအာင္ က်ိရန္က စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲဖို႔ ျပင္ေလသည္။

ဘယ္ရွင္ဘုရင္မွ ဒီလို ၾကင္ယာေတာ္တစ္ပါး ကေလးမီးဖြားတာကို ျပာျပာသလဲ မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါ။ဧကရာဇ္ဝမ္ရိေပၚက်မွ ဖင္မထိုင္နိုင္ျဖစ္ကာ ေခါင္းမီးထြက္မတက္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အေစာင့္အေရွာက္ ရဲမက္မ်ားသည္လည္း အရွင့္အတိုင္းပင္ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ ျဖစ္ေနေလသည္။

"ဘာအေၾကာင္းမ်ားလဲ က်ိရန္"

"ဒီေန႕က လျပည့္ညလား အရွင္"

အရွင္ရိေပၚက ေကာင္းကင္က လကို လွမ္းၾကည့္သည္။

"မဟုတ္ဘူး"

"ေအာ္"

"မင္းကို ငါ့ကို ဒါေတြလာေမးေနရေအာင္ မသိဘူးလား ဟမ္"

"ေအာ္ မသိလို႔ပါ အရွင္ရယ္"

"ဒီမွာ ေရွာင္းေရွာင္းကို စိတ္ပူေနရၾကားထဲ!"

ရိေပၚက တစ္ဖန္ အေဆာင္ေတာ္အတြင္းထဲ တအင္းအင္း ေအာ္သံေတြဘက္ ေခါင္းလွည့္လို႔ အာ႐ုံစိုက္ျပန္ေလသည္။

"အရွင္"

"အင္းေမြးတာ ၾကားလိုက္တာ"

"ကြၽန္ေတာ္ ေမးစရာရွိလို႔ အရွင္ရဲ႕"

"အခုနလည္း ေျပာစရာရွိတယ္ဆို

ေျပာမွျဖင့္ ျမန္ျမန္ေျပာ"

အရွင္ရိေပၚက က်ိရန္ကို စိုက္ၾကည့္လို႔ ဆက္ေျပာမည့္စကားေတြကို ေသခ်ာအာ႐ုံစိုက္ျပန္ေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ ေမးမယ္ေနာ္ အရွင္"

"အင္းေမးလို႔!"

"ဒီကမၻာေပၚမွာ ငွက္အမ်ိဳးေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရွိလဲဟင္"

"ေနဦးကိုယ္ေတာ္ ေတာထဲသြားၿပီး တစ္ေကာင္ေတြ႕ ရင္

နာမည္တစ္မ်ိဳး မွတ္လာၿပီး ေျပာျပမယ္ သိလား"

"မွန္လွပါ"

"က်ိရန္!"

"ဗ်ာ"

အရွင့္ေအာ္သံႀကီးက က်ိရန္အား ၾကက္သီးေမႊးညင္းေတြေတာင္ ထေစေလသည္။

"အဲ့အနားမွာ ပါးစပ္ကေလးကို ပိတ္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေနေနာ္

စကားသံတစ္ခြန္းၾကားရင္ ငါ မင္းရဲ႕လည္ပင္းကို အပိုင္းလိုက္ ျဖတ္ပစ္မယ္!"

"မွန္လွပါ အရွင္"

ကိုယ္ရံေတာ္ က်ိရန္ဟာ စိတ္ဆိုးလာေသာ အရွင့္အား နည္းနည္းလန႔္လာတာေၾကာင့္ အမိန႔္စကားအတိုင္းပင္ ေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းဆုတ္လို႔ ခပ္တိတ္တိတ္ေလးသာ ေနလိုက္ေလသည္။

ေသရင္ေတာင္ လည္ပင္းအျပတ္ျပတ္ျဖစ္ၿပီး တကယ္မေသခ်င္လို႔ပါ။ဒါေပမယ့္ သူ႕ လိုလူဟာ အရွင္ရိေပၚကို ေၾကာက္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ယုံေစ.။

"အူဝဲအူဝဲ"

"က်ိရန္က်ိရန္!!"

""

အသံျပန္မလာတဲ့ ကိုယ္ရံေတာ္ေၾကာင့္ အရွင္က ေသခ်ာျပဴးၾကည့္မိသည္။သူ႕ လို ေတမိမ်ား ျဖစ္သြားသလားလို႔ေပါ့။

"က်ိရန္!!"

""

အသံေတာ့ ျပန္မလာေပမယ့္ အၾကည့္ေလးျဖင့္ေတာ့ တုန႔္ျပန္ေလသည္။

"ငါ ကိုယ္ေတာ္ ေခၚေနတာကို ျပန္မထူးဘဲ ေနရဲတယ္ေပါ့!"

ဝမ္ရိေပၚဟာ ကိုင္ေဆာင္ေနက် လက္ဆြဲေတာ္ ဓားကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

"အဲ့လိုမဟုတ္ရပါဘူး အရွင္

အရွင္က စကားေျပာရင္ လည္ပင္းကို အပိုင္းပိုင္းျဖစ္ေအာင္ ခုတ္ေတာ္မူမယ္လို႔ မိန႔္ထားတာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အသံမထြက္ဘဲ ေနရတာပါ အရွင္"

ထိုသို႔ေျပာလိုက္ေတာ့မွ အရွင္ရိေပၚရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ အနည္းငယ္ ေျပေလ်ာ့သြားၿပီး လက္ဆြဲေတာ္ ဓားကို ဓားအိမ္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္ေလသည္။

ထိုအခါမွလည္း က်ိရန္တစ္ေယာက္ ရင္ထဲ၌တစ္ေနေသာ

အလုံးႀကီးတစ္လုံး က်ဆင္းသြားေလသည္။

******

"ၾကင္ယာေတာ္ ေရွာင္းက သားေတာ္ေလး ဖြားျမင္ပါတယ္

မင္းသား ဝမ္ဟန္"

ဝမ္ဟန္က တန္ဖိုးႀကီးေသာ ေသရည္ခြက္အား ပင့္ေသာက္လိုက္ရင္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

"က်န႔္ေရာ က်န္းမာရဲ႕လား"

"မွန္လွပါ။

အရွင္ ကိုယ္တိုင္ ဝင္ေရာက္ ၾကည့္ရႉေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္ မင္းသား"

"ေကာင္းၿပီ။

မင္း သြားလို႔ရၿပီ"

သတင္းေပးသူ ထြက္သြားသြားခ်င္း ဝမ္ဟန္က ေသရည္အား အိုးလိုက္ ေမာ့ခ်ကာ ေသာက္ပစ္လိုက္သည္။

ရင္ထဲမွာ နာက်င္ရတာေတြ ထိုေသရည္နဲ႕အတူ ေမွ်ာပါသြားရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုေသာ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕ ေတြ ေရာယွက္ေနေလသည္။

လုံးဝလက္ေလွ်ာ့လိုက္ရၿပီဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုနဲ႕တင္ သူ႕ ႏွလုံးသားဟာ စကာေပါက္တစ္ခုကို အပ္ရာ အထပ္ထပ္ျဖစ္ေနေလၿပီ။

ထပ္ၿပီး ခ်ဳပ္ႏွောင္ထားပစ္မည့္ သံေယာဇဥ္အမွ်င္ေလးတစ္ခု တိုးလာတဲ့အခါ သူ ဘယ္လိုမ်ား ေရွ႕ဆက္တိုးရေတာ့မွာလဲ။

မည္သူမဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မိမွာ အေသအခ်ာ။မင္းသား ဝမ္ဟန္က သိပ္ခ်စ္ရသည့္ သူ႕ ကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။

သို႔ေပမယ့္ သူဆိုေသာ ခ်စ္ရသူေလးက ပိုင္ရွင္သာမက ေနာင္ထပ္ အရစ္ေလးတစ္ႏြယ္ပါ ထပ္တိုးလို႔ သူေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအား ရိုက္ခ်ိဳးပစ္ခဲ့ပါေလသည္။

ဒီအခ်စ္ေတြ ဒီဘဝရယ္ပဲ ရွိပါေစေတာ့လို႔ အခါခါ ေတာင္းဆုျပဳရင္း ဒီတစ္ညမွာလည္း အေဖာ္မဲ့တဲ့ သူ႕ အတြက္ ေသရည္အိုးေတြကသာ အေဖာ္ျပဳပါလိမ့္မည္။

*******

"ေရွာင္း"

"အရွင္"

ေအာ္ရလြန္းလို႔ အသံေတြ ဝင္ေနသည့္ ၾကင္ယာေတာ္ဟာ

ျဖဴေလ်ာ့ေလ်ာ့မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ေဘးနားက အရွင္အား ၾကည့္ေလသည္။

"အရမ္းပင္ပန္းေနလား

ကိုယ္ေတာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ"

"ရပါတယ္အရွင္။

နည္းနည္းအားေလ်ာ့ေနတာေလးကလြဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္"

"ကိုယ္တို႔ သားေတာ္ေလးကို ၾကည့္ရေအာင္"

ႏြေးေထြးစြာ ေထြးေပြ႕ ခံထားရေသာ သားေတာ္ေလးက နီတာရဲေလး။အရွင္ ရိေပၚဟာ သားေတာ္ေလး၏ နဖူးျပင္ေလးအား

ျမတ္နိုးစြာ နမ္းရွိုက္လိုက္ေလသည္။

"ကိုယ့္ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕တူလို႔ ထင္တယ္သိပ္ၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတာပဲ"

"အာအရွင္ကလည္း"

အရွင္က သေဘာက်စြာပင္ ၾကင္ယာေတာ္၏ နဖူးျပင္အား နမ္းရွိုက္လိုက္ျပန္ေလသည္။

"ကိုယ့္အတြက္ ပင္ပန္းေပးခဲ့လို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

"ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ့စကား ေျပာဖို႔လိုေသးလို႔လား အရွင္ရယ္"

အရွင္ရိေပၚဟာ ၾကင္ယာေတာ္ျဖစ္သူေလးအား ရင္ခြင္ထဲသို႔

ခပ္ဖြဖြဆြဲထည့္လိုက္ရင္း ႏြေးေထြးစြာ ေပြ႕ ဖက္လိုက္သည္။

"ကိုယ္ နာက်င္ခဲ့တာေတြကို ေမ့ပစ္ၿပီး ေနာက္ဘဝအဆက္ဆက္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ျမတ္နိုးပါ့မယ္ ေရွာင္းေရွာင္း"

"ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဟိုမွားခဲ့တဲ့ ဘဝကစလို႔ ေနာက္ဘဝေတြအထိ အရွင့္အနားမွာပဲ ေနကာ အရွင့္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ျမတ္နိုးပါေတာ့မည္ဟု သစၥာဆိုခဲ့ၿပီးသားပါ အရွင္"

မိသားစုေလးတစ္ခုျဖစ္တည္လာမႈကို အေဆာင္ေတာ္နားတစ္ေနရာကို ရပ္ၾကည့္ေနေသာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ဟာလည္း မနာလို ဝန္တိုမႈေတြျဖစ္ကာ အံကိုႀကိတ္လို႔ လက္သီးကို ဆုပ္မိသည္။

"ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာ္႐ႊင္ေစရဘူး ေရွာင္းက်န႔္!"

*******

လသားအ႐ြယ္ေရာက္လာသည့္ သားေတာ္ေလး ဝမ္ေရွာင္းယြမ္က နည္းနည္းဂ်စ္က်လာသည္။မိခင္နို႔မစို႔ရသည့္ ကေလးငယ္ေလးဟာ နို႔ဆာခ်ိန္တိုင္း မိခင္နို႔ကိုသာ ရွာေဖြေနေလသည္။

ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက မိန္းကေလးမဟုတ္တာေၾကာင့္

လိုအပ္သည့္ နို႔ရည္ မထြက္ခဲ့ေပ။အထိန္းေတာ္ႀကီးက မင္းသားေလးအတြက္ ႏြားနို႔ကိုသာ ရွာေဖြၿပီး တိုက္ေကြၽးခဲ့ရေလသည္။

"အထိန္းေတာ္ႀကီးရယ္သားေတာ္ေလးကိုၾကည့္ရတာ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္လိုက္တာ ဟင္း"

ေရွာင္းက်န႔္က သက္ျပင္းေတြ အခါခါခ်လိဳ႕ သားေတာ္ေလးအား ၾကည့္ေနေလသည္။

"မတတ္နိုင္ဘူးေလ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းရယ္

သူက မိခင္နို႔စို႔ခ်င္ရွာေပမယ့္ ၾကင္ယာေတာ္မွ မတတ္နိုင္ရွာတာ"

"ဒီနန္းေတာ္ထဲမွာေလ နို႔တိုက္မိခင္ တစ္ဦးဦးမ်ား ရွိေလမလား အထိန္းေတာ္ႀကီး!"

"ရွိေတာ့ ရွိနိုင္ေပမယ့္ မင္းသားေလးဟာ ဘုရင္မ်ိဳးရိုးျဖစ္တာေၾကာင့္ အျခားအဆင့္အတန္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ နို႔ရည္ကို

ေသာက္သုံးလို႔ မျဖစ္ပါဘူး ၾကင္ယာေတာ္"

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"အျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ နိမ့္က်ေသာ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေရာက္လာမွာ စိုးလို႔ပါ။ဒါကိုလည္း အရွင္က လြယ္လြယ္ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူး"

ေရွာင္းက်န႔္က ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ သားေတာ္ေလးကို ညိုးႏြမ္းေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္သာ ငုံ႕ၾကည့္ေနမိသည္။

"မယ္မယ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ သားေတာ္ေလးရယ္"

*******

"မင္းသား"

""

"တစ္ခါေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရဲ႕သမီးေတာ္ေလးကို ၾကည့္ေတာ္မူပါလား"

"မၾကည့္ခ်င္ဘူး"

ဝမ္ဟန္က ခပ္တင္းတင္းေျပာဆိုလာတာေၾကာင့္ မိဖုရားျဖစ္သူက ရင္ခြင္ထဲကေန ၿပဳံးျပေနသည့္ ရင္ေသြးေလး၏ ကိုယ္လုံးေလးအား ခပ္ဖြဖြ ပုတ္ေပးမိသည္။

အရွင္ဝမ္ရိေပၚ၏ သားေတာ္ေလးႏွင့္ ရွစ္ပတ္ငယ္ေသာ သမီးေတာ္ေလးဟာ ဖခင္ေမတၱာကို ကံဆိုးစြာ မရရွိခဲ့ေပ။ ဘုရင္ျမင့္ျမတ္ႏွင့္ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းတို႔ရဲ႕ သားေတာ္ ဝမ္ေရွာင္းယြမ္က်ေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ ေမတၱာကို သာမက မိခင္နို႔ မေသာက္ရတာေၾကာင့္ နန္းေတာ္တစ္ခုလုံးရဲ႕ ခ်စ္ခင္သနားစိတ္ကိုလည္း လက္ခံရရွိထားေလသည္။

"တကယ္ပဲ မင္းသားက ကိုယ့္ေသြးသားရင္းကို မၾကည့္ခ်င္တာလား"

ဝမ္ဟန္က မိဖုရားရဲ႕စကားေၾကာင့္ ေသာက္ေနသည့္ ခြက္အား နံရံဖက္ ပစ္ေပါက္လိုက္ေလသည္။

ခြမ္း!!

အသံက်ယ္က်ယ္ ေအာ္ျမည္သြားတာေၾကာင့္ မိဖုရားက သမီးေတာ္ေလး၏ နားႏွစ္ဖက္အား ပိတ္ထားေလသည္။

"အခု ငါ့အနားက ထြက္သြားစမ္း!!"

မိဖုရားက မ်က္ရည္ေတြေဝ့သီလာၿပီး မင္းသားဝမ္ဟန္အား

ခပ္စူးစူးၾကည့္လို႔ အေဆာင္အျပင္ဘက္သို႔ ျပန္ထြက္သြားေလသည္။

သိပ္ရက္စက္လိုက္တာ။

ကိုယ့္ေသြးသားရင္းကိုက် တစ္စက္ကေလးရယ္မွ် မၾကည့္ဘဲ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူ၏ကေလးကိုေတာ့ မ်က္ကြယ္ရာကေန ခိုးခိုးၾကည့္လို႔ရယ္။

ဘဝေတြက ဆိုးလိုက္တာ သမီးေတာ္ေလးရယ္။

**************************************