CRIZIA

I'M TOO CLINGY, soft hearted, weak and I didn't satisfy him in bed. That's why he left me years ago. Funny, right? Sobrang babaw niya. He was my first in everything. Ibinigay ko sakanya lahat ng pagmamahal ko noon at walang natira sakin.

Para akong binagyo nang iwan niya ako. I can't eat and I can't sleep. I freaking tried to kill myself. I kept blaming myself. Sinasabi ko na sana ay mas natuto ako. Na sana ay mas naging matapang ako. Ang alam ko lang ay hindi ako nagkulang ng pagmamahal sakanya.

I gave everything he needs. I did everything he wants. Then, why?

After our annulment ay hindi na ako nakakuha ng kopya no'n dahil hindi na rin ako nanghingi. I went to my parents house at ganoon na lang ang pagkasira ko nang malaman kong wala na sila. I blamed myself even more, but I hated the fact that they died dahil sa sama ng loob. Dahil sa pinili ko ang lalaking iniwan din ako sa huli.

I don't really cuss at all pero isang araw ay kusa na iyong lumalabas sa bibig ko. All boys that are trying to come near me ay sinusungitan ko dahil natatakot ako. I know na sasaktan rin nila ako.

Napayuko ako pagkatapos kong tanawin ang mailaw na daan sa labas mula sa bintana ng condo ko. Yes, nakauwi na ako. Diego saw me crying kaya madaling madali siyang tawagan ang maintenance na para bang nag-aalala siya sakin.

Wala sa sarili akong napahawak sa sinapupunan. I wonder if we had a baby. Kahit siguro iwan niya ako ay masaya pa din ako dahil may anak kami, but sadly, hindi kami nakabuo.

I wonder, nasaan siya sa loob ng limang taon? Did he enjoyed his life? Naging masaya kaya siya? Tinanaw ko muli ang bintana.

I hated that I met him. I hated that I loved him. Hindi ko naman masisisi ang sarili ko dahil sa galit ako sakanya. Kasalanan niya. He broke my heart. Sinaktan niya ang babaeng sobrang nagmamahal sakanya dahil lang hindi ko siya nasasatify sa kama.

And now, he's back na para bang walang nangyari. Na para bang hindi niya sinira ang buhay ko nang umalis siya. Well, blessing in disguise na rin ang paghihiwalay namin dahil hindi kami gaano nagtagal. Pero lasang lasa ko ang kasinungalingan niya.

The way he kissed me those days ay parang totoo. Para talagang mahal niya ako kahit hindi. He's a good actor, huh. Pwede na siya makatanggap ng award.

Hindi ko namalayan ang oras kaya hindi ko rin namalayang nakatulog na ako and when I woke up? Tanghali na. 20 minutes late na ako kaya halos liparin ko na ang RHS or Rivera's hotel and resorts niya. Ang 9 AM kong pasok ay naging 9:50 AM! Shit! Nakakahiya!

Naagaw ko ang pansin nila dahil sa sobrang late ko. Mag-oover time na lang ako ng isang oras mamaya!

Dumiretsyo ako sa opisina niya. I knocked first, of course.

"Come in." Ni hindi ko pa naitali ang buhok ko sa sobrang pagmamadali. Kasalanan niya!

"Boss, sorry I'm late. Napasarap lang yung tulog ko." Nakangiwi kong sabi sakanya pero nanatili lang siyang nakatitig sa laptop niya. Being professional, huh.

"50 minutes late. Bakit naisipan mo pang pumasok?" Napalunok ako. Bakit nga ba? Kasi sayang ang sweldo.

"N-nakakahiya kasi, boss." Umangat ang tingin niya sakin.

"Hindi ba nakakahiya ang 50 minutes late?" Pinigilan kong magtaas ng kilay sa tinanong niya.

"It's better to be late than absent." Humalukipkip ako. "As you can see, nagmadali talaga ako. Ni hindi ko nasuklay ng maayos ang buhok ko." Hindi ko napigilang magreklamo.

"Is that my problem, then? Kung nagising ka nang maaga, sana nasuklay mo ng maayos ang buhok mo." Mariin niyang sambit. Hindi ko pa alam kung anong klase siyang boss, pero ngayon ay halos ipalunok niya na sakin kung anong klase siya.

"Are you going to fire me now? Sabihin mo na agad para makahanap na ako ng bago kong malilipatan." I secretly bit my lower lip. At talagang sumagot pa ako!

He avoided my gaze. "Send me a soft copy of these." Nginuso niya ang one inch length na bond papers. Kinuha ko naman 'yon.

"Okay..."

"What's my schedule for today?" Napakamot ako sa biglaang tanong niya. Kinuha ko ang cellphone sa bag at pumunta sa notes.

"Meeting with Mrs. Cuevas at 11 AM about investing." Sagot ko. "'Yon pa lang. Then, paper works." Binalik ko ang cellphone sa bag.

"Alright. Next time, don't be late." Napakamot ako bago tumango. Lumabas na ako ng opisina niya ay dumiretsyo sa kinalalagyan ko.

Wala akong ibang ginawa kung hindi gawin ang paper works na binigay niya sakin. I should get some glasses dahil tutok ako sa computer. I don't want to ruin my eyes.

Sa kalagitnaan ng ginagawa ko ay biglang tumunog ang telephone sa gilid ko. Kunot noo ko itong sinagot. Actually, my office is a glass wall kaya kung may paparating ay makikita ko 'yon agad dahil sakin muna dadaan ang gustong kumausap kay Mr. Rivera.

"Crizia's speaking..." Tamad kong banggit sa telepono. Inipit ko 'yon sa pagitan ng aking balikat at pisngi.

["Zia,"] Kumunot ang noo ko nang tawagin niya ako sa pangalan kong 'yon.

"It's Crizia, not Zia. Don't call me that. We're not close." Umirap ako. That's the fact. We're not close!

["Aren't we?"] Bumuga ako ng hangin. Tumawag ba siya para lang mang-istorbo at mang bwiset?

"What do you need?" I changed the topic. I feel uncomfortable.

["I want a cup of coffee. I'm sleepy."] Napabuntong hininga ako. Okay, Zia. This is part of your work. Natural lang ito.

"Okay." I ended our call. Tinigil ko muna ang pagta-type na ginagawa ko at lumabas ng aking opisina. May drawer dito na puro kape at snacks.

Habang nagtitimpla ako ng kape ay bigla akong napatulala. I'm making the same coffee years ago. This coffee is his favorite. Dark with cream coffee.

"What the hell, Zia?" Inis kong sabi sa aking sarili. "Well, this is normal. Hindi naman pwedeng ibigay ko iyong ayaw niya. Stupid me!"

Hinablot ko na ang kape para madala ko na sa loob. I knocked twice before I opened the door. Nagtama agad ang paningin namin kaya agad akong nagbaba ng tingin sa kape.

"Your coffee..." Nilapag ko 'yon sa table niya pero malayo sa mga papel na kanyang sinusulatan at binabasa.

"Thanks." Kinuha niya ang kape. Hindi nakatakas sa mga mata ko ang pag-angat ng kanyang labi nang makita ang kapeng ginawa ko for him. Nag-angat siya ng tingin sakin kaya umiwas ako. "You still remember, huh."

I shook my head. "Nope. I don't remember it. I know nothing." He chuckled.

"I doubt that." Hindi ako nagsalita. "Are you done doing the soft copies?" I shook my head.

"Three more pages then lunch... Do you need anything?"

"I want my lunch here." Ngumuso ako. Pati ang lunch niya ay ako ang magdadala dito?

"Anong food ang gusto mo?"

"Steak... Toasted steak and mushroom soup." Napalunok ako.

Those foods... 'Yon ang palagi niyang nire-request sakin noon kapag uuwi siya. Toasted steak and mushroom soup with iced tea. What the hell?

"Oh... Okay. That's it?" I arched my brow.

"And iced tea." He smirked. I gritted my teeth. Nananadya na siya! Ano bang problema ng hayop na 'to?

"Fine." Tumalikod ako. Lalabas na sana ako nang magsalita siyang muli.

"Aren't you living with your parents? I saw your resume. This is not your address. This is a condominium address." I stilled. What... Bakit niya pa kailangang banggitin ang parents ko?

"I'm not living with them. I have my own condo..." Tumango tango siya.

"You're living with your boyfriend?"

"No..." Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Mabilis akong umalis sa opisina niya at dumiretsyo sa kinalalagyan ko.

I suddenly remembered the day I introduced Diego as my boyfriend to my mother and my father...

"Ma, dad, I want you to meet Diego Brix Rivera. Uh, he's my boyfriend." I smiled. Actually, we're already dating and hindi naman gaano katagal pero ngayon ko lang naisipang ipakilala si Diego. My parents are strict kasi...

"Your what?" Dad groaned. Pinasadahan niya ng tingin si Diego sa tabi ko.

"My... My boyfriend, dad. Diego Rivera. Love, say hi to dad." I saw Diego gulped as he extended his hand to handshake dad.

"Good afternoon, Tito." Dad just started at Diego's hand. Tumikhim si Diego bago niya binawi ang kanyang kamay sa ere.

"Dad..." He doesn't like Diego.

"You're just 4th year college, Crizia. You don't have any work yet! Why do you have a boyfriend? Can he feed you? Pinag-aral ka namin sa Pilipinas dahil mas mura. Does he have a work?!" My eyes widened. He's so rude!

"Dad, stop it! I know what I am doing. I love Diego and—" Padabog itong tumayo kaya lumapit agad sakanya si mama.

"Calm down. Your heart..." Paalala ni mama.

"What if he gets you pregnant? You can't even afford your tuition fee! We can't afford it! You need to go under scholarship so we can afford it!" Tumango si mama.

"He's right, Crizia. Paano kung nagka-anak kayo? Ang tuition fee mo nga ay nahihirapan na kami, paano pa kaya kapag—"

"He's paying my tuition fee, Ma."

It's true. Si Diego ang nagbayad ng tuition fee ko nito lang dahil walang maibigay ang parents ko at wala akong mahanap na trabaho. Sinagot ni Diego ang tuition fee ko. He's working under his grandfather.

"So, you're telling me that you're having him as your boyfriend just because he paid your tuition fee, Crizia?" Nanlaki ang mata. Ano itong sinasabi ni mama?

"What?! Ma, no! I love him. I love Diego, Ma." Marahas na umiling si mama.

"You're just 21, hija. You don't know what love is. That's just infatuation. Nothing else," Nilingon nito si Diego na halatang hindi nagugustuhan ang sinasabi nila mama. "Hijo, thank you for paying my Crizia's tuition fee. In the right time, babayaran namin 'yon. I just want you to know that you can't have our daughter just because you paid her tuition fee."

"No, Ma'am. I love your daughter. I did not used her tuition fee just to have her. I love her and she needed my help that's why I paid her tuition fee." Humigpit ang hawak ni Diego sa kamay ko.

"Whatever your decision is, you can't have my daughter. You wait, Diego. If you truly love my daughter."

"Mom! I'm not a kid, anymore!"

"I will marry your daughter." Nanlaki ang mata ko sa sinabi ni Diego. Did I heard it right? He will marry me? The man of my dreams will marry me?!

"Disrespectful!" Sigaw ni dad.

"Dad, I'm sorry. I love Diego."

Yes. I will fight for this. I will fight for us, lalo na ngayong sinabi ni Diego na magpapakasal kami. I will fight for the love of my life. I will fight for Diego.

Fucking cliché.

I was 21, and he was 24 when we got married. Pagka-uwi namin sa Pilipinas ay kinasal na rin agad kami. Hindi namin nakuha ang blessings ng pamilya ko at ng kanya pero nagpatuloy parin kami.

Our marriage life was perfect. Lagi niya akong sinusundo sa school pauwi at hinahatid niya rin ako bago siya pumasok ng kanyang trabaho. At the very young age, nakasal kami.

Lagi kaming umaalis para mamasyal and ended up making something naughty.

See? Our life was so perfect. Siya lang itong sumira sa samahan namin. He ruined everything. He ruined me. He ruined our marriage life.

Pumunta ako sa restaurant nitong building. Hotel and Resort's ito kaya magandang maganda ang lahat. Mukhang magaling ang nakuha niyang architect.

"Hi! I would like to have toasted steak with mushroom soup with iced tea and water. Two order." Sabi ko sa engrandeng counter. Tinignan niya ang name plate na nasa dibdib ko.

"Oh! Mr. Rivera's secretary. Please wait." Tumango lang ako at naghintay. Hindi naman sobrang natagalan ang paghihintay ko dahil nagmamadali dali nilang ginawa 'yon.

Tulak tulak ko ang maliit na lamesang may gulong. Pinasok ko 'yon sa elevator at nagpahatid sa floor namin.

Tulak tulak ko 'yon papasok sa opisina ni Diego. Palihim akong napalunok nang makita kong nakatitig siya sakin.

"I'll put these on your table." I said Nilapag ko ang pagkain niya sa harap ng sofa. "Do you need anything, boss?" I asked. Lumipat ang tingin niya sa pagkaing nasa maliit na lamesang may gulong. Para sakin ang mga pagkain na 'yon na parehas ng kanya.

"I want you to eat here." I shook my head.

"I still have work, boss." Tumango tango siya at lumapit sakin. Nakatingin lang ako sakanya. Saan kaya nagpupupunta ang isang 'to?

"You can do your work after eating, Crizia."

"No. I'm busy. Thank you for being a good boss, but I have to do my work." His jaw clenched.

"I want you to eat with me. That's an order."

I closed my fist. I want to punch him so bad.