I PUSHED HIM away after a minute. Nagpatulak naman siya sakin. Ni hindi siya naka-angal dahil tulala siya sakin.

Tumayo ako at pumasok sa walk-in-closet. I don't even care kung hubad man akong naglakad.

I tried to stop crying, but I just can't. I saw it in his eyes. He loves me. Naramdaman ko. Pero kung mahal niya ako, bakit niya ginagawa 'to sakin ngayon? Bakit? Ayaw ko nang mag-isip nang sobra. Pagod na pagod na ako.

Kumuha ako ng high waist short ko at isang kulay itim niyang shirt. Nasa baba ang bag ko pero nasa labas lang ng pintong ito ang damit ko. Wala na rin akong planong kunin 'yon. I didn't even bother to wear undergarments.

Kinalma ko ang sarili nang makapagbihis na.

Now, I'm done here. Uuwi na ako sa bahay namin. Kanya na lang ang ilang oras na natitira. I can't stay any longer.

Lumabas ako ng kwarto nang sa tingin ko ay kalmado na ako. Nando'n siya sa bedside at nakayuko pero nang lumabas ako ay agad nagtama ang paningin namin.

Umiwas ako agad dahil naninikip lang ang dibdib ko.

Walang pasabing lumabas ako sa kwarto namin at bumaba sa living room. I grabbed my bag to get my phone bago ako dumiretsyo sa kitchen. Uminom ulit ako ng tubig habang nagbo-book ako ng grab.

Mabuti na lang at may kumuha agad. The grab is just 10 minutes away.

Hinawi ko ang buhok at nagpasyang umalis na nang makita ko si Diego na bumababa at may hawak na shirt. Bumagal ang lakad ko.

Is he going to stop me?

Nakapants lang siya dahil mukhang nagmamadali siyang bumaba para siguro ay maabutan ako.

"Are you leaving?" Hindi ako sumagot. "Ihahatid na kita,"

Mariin akong lumunok at nag-iwas ng tingin. So, hindi totoong pipigilan niya ako. Guni guni ko na naman pala lahat ito.

"No." Mabilis akong naglakad palampas sakanya.

"Zia---"

"You said we're done, right?" Malamig kong tanong. Natulala na naman siya sakin.

Sinamantala ko ang oras na 'yon para makaalis na sakanya.

---

[ PRESENT ]

TINULAK KO ANG ulo ni Diego. Ayoko mang gawin pero kailangan lang talaga. Nangangawit na kasi ng balikat ko dahil mula nang lumipad itong eroplanong sinasakyan namin ay tulog na siya agad sa balikat ko. Hindi naman siya magising gising sa ginagawa ko.

"Diego," Gigil na bulong ko.

Unti unti siyang dumilat. Masama agad ang tingin niya sakin. Siguro dahil nga tinulak ko ang ulo niya. Okay, I'm sorry! Nabibigatan lang talaga ako sa ulo niya.

"Malapit na tayo," Ngumiti ako sakanya. He rolled his eyes bago tinignan ang phone niya. May tinawagan siya do'n.

Hindi ko na lang siya pinansin. Instead, nag-ayos na lang ako dahil malapit na nga kami. Naglagay ako ng lipstick sa labi at inayos ang buhok. Nang bumalik ang tingin ko sakanya, nakatulala na siya sakin. I arched my brow.

"Why?" Ngumusi ako nang mapagtanto ko kung bakit ganito ang reaksyon niya. "Ang ganda ko ba?" I flipped my hair.

Mahina siyang tumawa bago sumiksik ulit sakin. Ngumuso ako. Parang kanina lang pagdating namin dito sa eroplano ay bad mood siya kaya niya ako tinulugan tapos bigla siyang maglalambing ngayon.

Pinisil ko ang pisngi niya. Napangiti ako dahil ang cute ng labi niyang mapula. Lumapit ako para halikan ang labi niya. He kissed back kaya tinulak ko na agad. His jaw tightened. Humilig ako agad sa dibdib niya para lambingin siya.

"They will see us." Malambing kong sabi.

Nakasimangot parin siya. Umangat ang kilay ko bahagya dahil na rin parang may gusto siyang sabihin ko na hindi ko pa sinasabi.

"Fine. Later at home." Biglang sumilay ang ngiti niya kaya natawa ako.

Para kaming teenagers na naglalandian sa gilid dahil sa yakap niya. Ilang beses niya ring hinalikan ang noo ko. Nakahilig lang ako sakanya the whole time na nagyayakapan kaming dalawa. Nakaganon lang kami the whole time.

And when we arrived, may kotse na agad na naghihintay samin. Katulad noon, si Diego ang nag-drive pagkabigay sakanya ng susi.

Nang makarating kami sa penthouse ay dumiretsyo ako agad sa kwarto namin para buksan ang aircon.

"I'll order foods for us." Sabi niya bago sumalampak sa kama. Sumalampak rin ako do'n at kulang na lang ay gumulong ako sa ibabaw niya.

Bigla ko tuloy naisip na mag-alaga ng pusa or aso.

"Nakausap ko na ang abogado ko kanina," Pagbabasag niya sa katahimikan. Natigilan rin tuloy ako sa sinabi niya.

"Really? Anong sabi?" Umayos ako ng upo. Napatitig siya sakin bago umiwas ng tingin.

"He said that we can meet the judge tomorrow." Tumango ako.

"Ano daw ang kailangan nating gawin bukas?" He sighed.

"I don't know. Maybe we just need to say that we don't love each other. 'Yon lang naman ang gustong malaman ng judge." Unti unti akong tumango.

He's right. Noong una pa lang ay nagdududa na ang judge dahil nga lutang si Diego at may mga violent reactions pa. Ayan tuloy napunta kami bigla sa Palawan para lang patunayan na hindi na talaga namin mahal ang isa't isa.

Dumating na ang pagkain kaya sinalubong ko na agad. Inayos ko agad ang dining area namin dahil nakita kong madilim ang tingin ni Diego sa pagkain namin at mukhang gutom na talaga siya.

Nilagyan ko siya ng pagkain sa plato niya. After no'n, hindi ko na siya kinibo dahil ngayon ko lang naramdaman na gutom din pala ako. Bakit naman hindi ko naramdaman ang gutom ko kanina? Para tuloy akong patay gutom.

"Zia,"

Nag-angat ako ng tingin sakanya at nag-taas rin ng kilay.

"Mag-uusap parin naman tayo pagka-nawalang bisa na ang kasal natin, diba?" Napakurap ako.

Bigla ko rin tuloy naisip yung sinabi niyang 'yon. Mag-uusap parin kami after this? Pagkatapos nitong lahat na nangyari?

Ngumiti ako. "Of course. We will remain friends." Saglit pa bago siya tumango.

Hindi na kami nag-usap pagkatapos no'n. Nanood kami the whole day and tabi rin kaming matutulog, but we did nothing. Why? I don't know. Maybe because one week is done, but okay lang naman sakin. I mean, we should enjoy each other's company while we're still together, right?

Katulad ngayon. Parehas kaming tulala sa kisame at hindi alam kung anong gagawin. We used to fell asleep after sex kaya ngayon na wala kaming ginawa, paano na ito?

"Can't sleep?" Biglang nagising ang diwa ko nang magsalita siya. Unti unti ko siyang tinignan.

"I can't. You?" Ngumisi siya at tumango rin.

Bumalik ang tingin ko sa kisame. Maybe because parehas kaming kinakabahan kung anong pwedeng mangyari bukas. Kung ano na ang magiging pasya o gagawin ng judge samin.

I want to laugh. Bakit pa ako kakabahan? Hindi ba't ito naman ang gusto ko? Ang makawala sakanya? Ang maghiwalay kaming dalawa?

"Do you want me to book our flight? Pabalik sa Singapore?" Hindi ko alam pero bigla akong kinilabutan sa sinabi niya kaya agad bumaling ang tingin ko sakanya.

"Huh?"

"I'm pretty sure we will get annulled after tomorrow." Napalunok ako.

"Huwag siguro muna," Umiwas ako ng tingin. "Baka kasi biglang hindi pala ma-grant and sayang lang yung pera and ticket."

Nagkibit balikat siya at hindi na ako pinansin. Hindi ko tuloy maiwasang isipin yung sinabi niya tungkol doon sa pag-uwi namin sa Singapore. Isa pa, plano ko ring tanggapin ang kasal na inaalok sakin ni Caleb para maging mas madali sakin ang lahat.

I fell asleep kakaisip no'n.

When I woke up, nakaligo na si Diego at namimili ng susuotin. Sumimangot ako dahil ang aga aga ay mukhang aalis siya.

Iaantok akong naglakad papasok sa walk-in-closet para maglambing sakanya. Nagulat pa siya sakin. Sumimangot siya nang sumabit ako sa likod niya.

"What are you doing?" Umayos ako ng tayo.

"Ang aga aga. Bakit ka nagbibihis? May lakad ka?"

"Pupunta tayo sa court, right? We're going to meet the judge." I stilled.

Wala ako sa sariling bumalik sa kama. Biglang nagising ang diwa ko sa sinabi niyang 'yon. Bakit hindi man lang niya ako ginising kung pupunta kami sa court. Tumungo ako. Bigla ko tuloy naalala kung saan ko nailagay ang wedding ring namin noon.

Naitapon ko na ata dahil sa sobrang broken hearted ko noon at sa sobrang bitter ko.

Ginaya ko na lang siya. Naligo at nagbihis ako dahil mukhang kailangan maaga kami sa court. Simpleng dress ang sinuot ko.

Nang kumain rin kami nang sabay ay walang nagsasalita samin. That's great, though. Dapat sinasanay na namin ang mga sarili naming hindi kasama ang isa't isa.

While he's driving, ramdam ko ang pagnanakaw niya ng tingin habang hindi naman ako tumitingin sakanya. Bahala siya sa buhay niya. Aware naman ako na ngayon kami makikipag-meet sa judge pero hindi naman niya sinabi kung anong oras.

"I'll do better, don't worry." Bulong niya. Tumango lang ako at nauna na maglakad.

Nando'n na ang lawyer niya at saktong kararating lang ng judge. I don't know, but I feel like there's something wrong with me.

Hindi ako umiimik at nakatingin lang sa kawalan habang nag-uusap yung abogado ni Diego at yung judge. Inabot rin ng 20 minutes ang pag-uusap nila bago nagsalita ang judge para kausapin kami.

"You went on a vacation?" I was about to answer when Diego spoke.

"Yes, judge."

"Great. Saan kayo pumunta kung gano'n?" Tumikhim ako para ako naman ang sumagot.

"We went to Palawan." Tumango tango ito.

"So, how was it?" I stilled. Kamusta nga ba iyon? Sa loob ng isang linggong 'yon ay wala akong naramdaman kung hindi kasiyahan habang naglalandian kaming dalawa.

Ano ngayon ang sasabihin ko? Na hindi maganda kasama si Diego? Na walang kwenta at nag-aksaya lang kami ng pera do'n? E, araw araw nga kaming nagchu-churva.

"It was boring." Diego answered kaya nalipat ang tingin ko sakanya. "We tried to know and to measure our feelings to each other and it turned out nothing," Mariin akong napalunok bago tumango.

"R-right."

"Oh..." Tumango ito at may binasa doon sa harapan niya. "So, there's no chance for the both of you, huh." Napayuko ako pero agad rin akong nag-angat ng tingin nang mapagtanto kong mali ang ginawa kong pag-yuko.

"We're done years ago, judge." Sabat ni Diego.

Tumango tango ulit ang judge. Nagpalipat lipat pa ang tingin nito.

"I can grant this now and all you need to do is to wait for the copy." Mariin kong kinagat ang ibabang labi ko.

Tinawag nito ang abogado at nag-usap pa sila. It took another 20 minutes bago lumapit samin yung abogado.

"Pirmahan niyo na lang 'to, Mr. and Mrs. Rivera." Napakurap ako at napatitig sa papel.

Tinignan ko si Diego. Nakatingin rin siya sakin. I tried to smile a little bago ko kinuha ang ballpen.

What the hell? Naninikip ang dibdib ko habang nakatingin dito. Inisip ko muna ulit kung pipirmahan ko ba ito at kahit anong pag-iisip ko ay iisang sagot lang ang mabibigay ko sa mga sarili namin.

So, I signed these papers in front of me.

Nang matapos kong pirmahan 'yon ay tinuon ko naman ang pansin ko kay Diego na tahimik ring pinipirmahan ang mga papeles sa harapan. Mariin akong napalunok. Naisip ko na kung paano kung may anak kami? He won't leave me.

"Ako na ang bahala sa lahat." Sabi nung abogado ni Diego.

"I guess, we're done." Tumayo and judge kaya napatayo rin kami ni Diego. "Congratulations." Nakipagkamay pa ito samin.

"Thank you..."

Nang umalis na ang judge ay sabay sabay kaming lumabas kasama ng abogado ni Diego. They are talking habang tahimik lang ako.

We're done. Hiwalay na kami. Na-grant na at hihintayin na lang ang kopya. Hindi na kami mag-asawa ni Diego... We're perfectly done. We're just... I guess we're friends. Sana lang ay magkaron siya ng babaeng mamahalin because after this, pag-uwi namin sa Singapore ay pwede na kami ni Caleb.

"I'm going now. Congratulations, Mr. Rivera and Ms. Aguilar." Nakipag-kamay rin ang abogado samin. Nagpasalamat kaming dalawa sakanya.

Now, it's just the two of us.

"S-saan na tayo?" I awkwardly asked.

"Are you hungry?"

"H-hindi naman." Tumungo ako para paglaruan ang kamay ko.

"Don't be awkward, come on." Ngiti niya. Nangilid ang luha ko pero agad ring nawala 'yon. Hinaplos niya ang buhok ko.

"I know this is not easy for you, but---"

"It's okay," He caressed my face. "I understand, Zia. It's my fault in the first place." Hinalikan niya ang noo ko.

Ilang minuto kaming gano'n habang umiiyak ako sa dibdib niya. He's combing my hair while he's kissing my forehead para patahanin ako.

"I will always love you." I cried harder.

I hope you know, Diego... I hope I have the guts to say and to say that I'm still in love with you, too, but I'm too scared.

"Umuwi na tayo." Sambit ko nang makabawi kami. "I will book tickets for us."