I DID NOTHING, but to cry nang nalaman kong buntis nga talaga ako. I'm crying because I'm happy. Matagal ko nang gustong magka-baby and here it is. I have my own baby and he or she's growing inside me.

And I am crying, too, dahil wala akong mapagsabihan na buntis ako. Kahit kay Paula ay hindi ko masabi dahil hanggang ngayon hindi niya parin ako kinakausap. Gusto ko sana na kapag may baby ako... sabay naming malalaman o sabay naming malalaman ng asawa ko, but I'm alone.

Simula nang malaman kong buntis ako ay halos hindi ko na matignan sa mata si Diego at Caleb. Natatakot akong mahalata ni Diego na buntis ako habang nahihiya naman ako kay Caleb dahil ang sabi ko sakanya ay pumunta ako sa Pilipinas para makipag-divorce kay Diego pero pagbalik ko ay buntis na ako.

Until now ako pa lang ang nakakaalam na may bata dito sa t'yan ko. Plano kong sabihin kay Caleb pero alam ko na kung anong gagawin niya. Aakuhin niya ang anak ko at sasabihing huwag kong sasabihin kay Diego.

Pero sa kabilang banda, desidido akong sabihin kay Diego na buntis ako pero hindi ko lang alam kung kelan.

Nalaman kong buntis ako tatlong araw pagkatapos namin magtalo ni Paula. I kept on denying na buntis ako pero alam ko sa sarili na posibleng oo. Hindi ko naman talaga dapat papansinin pero natakot ako na baka may makain akong bawal so I took pregnancy test.

Tatlong beses sa iba't ibang drug store dahil hindi ako makapaniwala noong una. Mag-isa rin akong nagpa-check up at sinabi na almost 7 weeks pregnant na ako.

Dahil sa nalalapit na kasal namin ni Caleb, nasabi ko sakanyang aalis na ako sa trabaho ko. He was okay with that. Naayos na rin kasi ang kasal at konti na lang ang kailangan.

Bumaba ang tingin ko sa dalawang papel na hawak ko.

Resignation card and wedding invitation

Ngayong araw kong naisipan mag-resign pero alam kong hindi naman ako makakaaalis agad dahil may mga kailangan pa akong tapusin. Aagahan ko lang para hindi na niya dagdagan ang trabaho ko.

Paglabas ko ng office ay nakasalubong ko si Paula na mukhang papasok sa maliit kong opisina. Napatingin siya agad sa dalawang papel na hawak ko.

"W-what are you doing?" I swallowed when she grabbed the papers. Unti unting gumuhit sa mukha niya ang pagka-dismaya.

"Great," She smirked sarcastically. "I don't know how can I change your mind about this, Zia. Ako na mismo ang nagsasabi sayo na hindi ka magiging masaya sa ginagawa mong 'to. Sinasayang mo lang ang ginagawa mo ngayon! You will regret this!"

Halos punitin niya ang dalawang papel na hawak kaya kinuha ko na agad.

"Paula, please? Suportahan mo na lang ako," Nangilid ang luha ko dahil natatakot na rin ako na baka iwan niya ako. "I really need someone now, please? I really need you, Paula."

Nag-unahan agad ang luha ko. Lately ay nagiging iyakin ako maybe because I'm pregnant.

"Paano kita susuportahan, huh? Kung 'yang ginagawa mo yung mismong makakasakit sayo? I will only support you kung mapapabuti ka, Crizia. Bakit ba ayaw mong makinig sakin?" She started to cry, too.

"I know what I am doing---"

"No, you don't! Hindi mo ba naiisip na magiging mas masaya ka kung susubukan niyo ulit ni Diego? Zia, all he need is your trust again. Naniniwala akong hindi na nga gagawin 'yon. Believe him." Umiling ako.

"I can't... I'm scared, Paula. Paano kung gawin niya ulit 'yon? Hindi ko na kakayanin!" Tinulak ko siya palayo para makadaan ako.

I was wiping my tears while walking. Ikinalma ko muna ang sarili ko bago ako pumasok sa office ni Diego. Nakaharap siya sa binabasa at mukhang busy.

Hindi niya napansin ang pagpasok ko kaya malaya ko 'yang natitigan. Damn it. Ang gwapo niya talaga. Sa kanilang magpipinsan ay siya ang pinaka-gwapo.

Bigla kong naisip ang baby ko. Ang baby namin. Paano kung lalaki ito? Magiging kamukha niya kaya? Paano kung babae? Ako kaya?

I sniffed. Napatingin siya agad sakin.

"Yes? What are you doing here?" Binaba niya ang ballpen na hawak. Ilang saglit akong napatitig sakanya hanggang sa naisipan kong lumapit sakanya.

Katulad ng lagi niyang ginagawa, pinanood niya ang bawat pag-hakbang ko. I don't know how to end this basta sasabihin ko lang ang kailangan kong sabihin.

I cleared my throat at umiwas rin ng tingin sakanya saglit dahil baka mahalata niyang kakagaling ko lang sa iyak dahil sa pagtatalo namin ni Paula.

"Boss," Napapaos kong tawag.

"Hmm?" Nagtaas siya ng kilay.

Tumungo ako bago inilabas at ipinakita sakanya ang dalawang papel na hawak ko. Isa para sa resignation letter ko kung saan sinabi kong ayaw ng fiancee ko na magtrabaho ako dito dahil gusto nitong lumipat ako.

And wedding invitation. I decided to invite him pero hindi ko sinasabing kailangan niyang pumunta. Depende parin sakanya kung anong magiging desisyon niya.

Inilapag ko yung dalawang papel sa lamesa niya.

"What's these?" Dinampot niya 'yon. Pinanood kong unti unting kumunot ang noo niya hanggang sa nawalan siya ng emosyon.

"Resignation and invitation card..."

"Invitation?" Tumango ako.

"Yeah..." Tinignan niya yung isa which is the resignation letter kahit na hindi niya pa nabubuksan yung wedding invitation na una niyang tinignan.

"And this resignation? For what?" He looked at me directly in my eyes. Para bang hinahanap niya ang sagot sa mga mata ko.

"My... My fiancé doesn't want me to work here anymore." Umiwas ako ng tingin dahil ayokong makita ang reaksyon niya. "But, don't worry. Hindi naman ako agad aalis habang wala pa akong kapalit na tuturuan ko. But I hope na makahanap ka agad."

Matagal pa siya bago sumagot kaya bumalik ang tingin ko sakanya. Tahimik lang siyang nakatitig sa papel na 'yon. I took a deep breath. I want to leave his office, but I know I can't.

"I understand." He answered huskily. Bumuga pa siya ng hangin bago ibinaba ang unang letter para iyong wedding invitation naman ang tignan niya. "Wedding invitation," Nalaglag ang panga niya at agad napatingin sakin.

I saw how hurt he was. Namumula ang ilong at unti unting nangilid ang luha niya. My tears fell because of his reaction. Pinalis ko agad ang mga luhang 'yon.

"I'm sorry. I know you're still hurting, but... ayoko nang patagalin pa ito." Mariin kong kinagat ang ibabang labi para pigilan ang luha ko pero kahit anong gawin ko ay hindi ko mapigilan. "I want you to go on my wedding day, but I will underrstand if you won't."

His tears almost fell when he avoided my eyes. Napatitig siya sa wedding invitation ko bago sumagot. "Sure. I'll be there." Tumango tango siya bago ipinasok sa drawer and mga 'yon.

"Thank you," For everthing...

"Thank you, too and I'm sorry." Kahit anong pigil niya sa sariling huwag umiyak ay unti unti paring tumulo ang luha niya.

"It's okay. Let's just face the reality." Kung alam ko lang na iiyak ako sa harapan niya ay sana nagdala ako ng towel.

"Uh-huh," Hindi ko alam kung lalabas na ba ako pero mukhang may sasabihin pa siya so I decided to stay. "Do you really think he will take care of you?"

Tumango ako.

"Yes. I know, he will."

"Don't let him hurt you."

"Of course."

"I want you to be happy, Crizia," I nodded.

"I know. I want you to be happy, too."

Umiwas siya ng tingin. Tapos na ba? Pwede na ba akong lumabas? Tingin ko kasi ay bibigay na ang tuhod ko kung mananatili pa ako dito.

"I'll be there. I want to witness how happy you are while... while walking on your wedding gown." Tumango ulit ako at tumalikod na. "I will look for a new secretary as early as I can so you can leave."

"Thank you," Saglit ko siyang nilingon. I smiled at him. "I'll be happy, Diego. Don't worry too much."

"I know."

Hindi na ako sumagot pagkatapos no'n. Dumiretsyo lang ako sa maliit kong office at doon umiyak. Nilimitahan ko lang ang sarili ko dahil nga buntis ako.

Lumipas ang ilang araw at nasabi ko kay Caleb na nag-resign na ako and he's happy about my news. Sinabi kong hindi na muna ako magtatrabaho dahil mas gusto kong magpahinga and he agreed.

May nakuha si Diego na bagong secretary at lalaki ito. Medyo mabagal nga lang matuto dahil sa dami ng kailangan niyang asikasuhin for Diego pero I can say na okay naman siya.

Kahit galit si Paula ay wala parin siyang choice kung hindi makipag-bati sakin nang pinuntahan ko siya sa condo ng boyfriend niya. Hindi ko nga lang sinabi na buntis ako dahil natatakot akong pilitin niya ako at mag-away kaming dalawa ulit.

"You look beautiful," Hinalikan ni Caleb ang balikat ko. Nasa tapat ako ng salamin at nagsusuklay, bagong ligo rin dahil matutulog na ako.

Caleb wants to sleep here pero umayaw ako. Sinabi kong masama 'yon at pamahiin na rin ng mga matatanda. Naniwala naman siya pero hindi niya talaga maiwasang maging clingy.

Hindi ko na inihatid si Caleb sa baba dahil tinatamad ako. Okay lang naman sakanya.

Kinabukasan, last day ko sa RHS and Diego's not around. Maybe because he doesn't want to see me leave. Wala namang kaso sakin 'yon at naiintindihan ko naman siya.

Next next week na ang kasal ko. Baka doon ko siya makikita at huling makikita. Plano kong sabihin sakanya na buntis ako pero hindi naman nagsasalubong ang landas naming dalawa. Iniiwasan niya ako. Siguro yayayain ko na lang siyang mag-lunch.

"Do you get it?" Tanong ko sa bagong secretary.

"Yes, thank you so much, Miss Crizia." Ngumiti ako at tumango.

"Don't forget that every morning, he needs coffee."

"Yes,"

Nagpaalam ako sakanya. Nakuha ko na lahat ng gamit ko kaya wala na akong kailangan bitbitin kung hindi ang sarili ko. Pumunta ako sa office ni Diego para ilagay ang cupcakes na gawa ko.

I left his RHS after that.

Madalas kaming nagkikita ni Paula at pinapasyal niya ako dahil baka kung ano na naman daw ang gawin ko at baka makta niyang nakasabit na lang ako somewhere. Hindi ko naman masabi sakanyang hindi ko magagawa 'yon dahil buntis ako.

A week before my wedding, I decided to have a lunch with Diego. Nagpa-schedule ako. Noong una ay hindi siya pumapayag pero ako na rin ang nagsabi na kahit 30 minutes lang kaya napapayag ko siya.

Inayos ko ang dress na suot habang naghihintay kay Diego. Nakapagpa-ultrasound na ako na gusto kong ipakita sakanya. 9 weeks pregnant na pala ako. Gano'n kabilis. Hindi pa malalaman ang gender.

Hindi pa gaano nakikita ang baby bump dahil maliit pa lang daw ang baby. Wala naman akong problema doon. Tingin ko nga dapat bumili na ako ng mga damit na malalaki if ever na kailanganin ko na.

Umayos ako ng upo nang makita ko si Diego na seryosong naglalakad palapit sakin. Hindi na ako nag-abalang tumayo dahil deretsyo lang siyang umupo sa tapat ko bago ako tinapunan ng malamig na tingin.

"What is it?" Bungad niya. Alanganin akong ngumiti.

"Pwede bang mag-order muna tayo?" Nag-taas siya ng kilay pero kumuha parin ng menu. Kinuha ko na lang yung akin para mabasa ko rin.

Garden Salad ang pinili ko dahil kailangan kong maging healthy. Parehas kaming hindi nagsasalita at hinintay na lang ang pagkain. Maya't maya ang tingin niya sa relo niya.

"Uh, busy ka ba today? May pupuntahan ka after this?" Bumaling ang tingin niya sakin.

"I'm going to meet Abigael, why?" I stilled.

Umiling ako kinalaunan.

"W-wala naman,"

Nang dumating ang pagkain namin ay tahimik lang din kaming kumain. Mabagal ang pagkain ko habang patapos naman na siya na parang nagmamadali nga. Nag-patay malisya ako.

"Can you tell me why did you call me for a lunch meeting?" Natigilan naman ako at napatingin sakanya. "As you see, I'm very busy because I'm planning to go back to Philippines," Hindi ko na napigilang magtanong.

"Isasama mo ba ang girlfriend mo?" Umangat ang kilay niya. Shet. Personal question nga pala iyon.

"What do you care?" Iritado niyang tanong. Sumimangot siya after no'n habang natahimik naman ako. "So, what's the matter? Why did you call me for a meeting?"

Napalunok ako.

Hindi na ako pwedeng umatras dahil nandito na ako. Sayang ang effort kong kulitin ang secretary niya par lang maisingit ako sa schedule niya. Baka rin hindi niya na ako paunlakan sa susunod.

"Diego, may gusto sana akong sabihin," Tumango siya.

"Yeah, and?" Mukhang naiinip na siya.

Malalim akong huminga. Napapikit ako saglit habang kinakalma ang sarili dahil parang bibigay ang tuhod ko kahit na nakaupo naman ako.

"Diego, I'm pregnant."

Nanatiling gano'n ang reaksyon niya bago umiwas ng tingin, Umigting ang panga niya sa sinabi kong 'yon. Hindi ba siya magiging masaya na may anak kami? Galit ba siya?

Kinuha ko ang bag at hinalughog 'yon para kunin ang ultrasound picture. Nang saktong nailabas ko 'yon ay tumayo siya.

"Then, congratulations. Send my regards to your fiancé," Namilog ang mata ko at napatayo rin. "Thanks for informing me, though,"

"Diego, nagkakamali---"

Naiwan akong tulala nang umalis siya. Ni hindi niya na ako nilingon at tuloy tuloy lang ang paglalakad niya palabas ng restaurant kung saan kami kumain.

"Nagkakamali ka kasi sayo itong baby ko..."

Napaupo ako at walang nagawa. Nakita ko kasing mabilis siyang sumakay sa sasakyan niya at pinaharurot 'yon. Tinignan ko na lang mag-isa ang ultrasound picture ng anak namin.