[Zawgyi]

{ကေလးေတြသိဖို႔မသင့္ေတာ္ဘူး}

လြန္ခဲ့တဲ့ညတုန္းက သူ အရမ္းေအာ္ခဲ့ရသျဖင့္ ခ်ီရွန္းတစ္ေယာက္ လီယုေဖးကို လာမရွာေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ေတြးလိုက္မိေသာ္လည္း အဆံုးတြင္ေတာ့ သူလာေနဆဲျဖစ္သည္။ လွပစြာဝတ္စားထားသည့္လီယုေဖးကိုၾကည့္ရင္း သူ႔မ်က္နွာထက္တြင္ ထင္ထားသည္နွင့္ကဲြျပားလြန္းလွသည့္အမူအရာေပၚလာ၏။

ခ်ီရွန္းက Mတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနနိုင္သည္ဟု နဥ္ရႈေတြးလိုက္မိသည္။

ခ်ီရွန္းကိုယ္တိုင္သည္လည္း ဒါကိုခံစားမိသည္။ ၾကာပြတ္နဲ႔အရိုက္ခံလိုက္ရလို႔ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္သြားတဲ့နာက်င္မႈက သူ႔ကို နာက်င္မႈေၾကာင့္တုန္ရီသြားေစေသာ္လည္း ပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္မ်ိဳးကိုလည္း ခံစားရေစသည္။ သည္ခံစားခ်က္က သူ႔အတြက္ အလြန္ထူးဆန္းသည္။ ဒါမ်ိဳးေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မႈမ်ိဳးကို သူအရင္ကမခံစားရဖူးေပ။

သို႔ျဖစ္ရကား ဒါကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာဒိြဟျဖစ္ေနၿပီးေနာက္တြင္ လီယုေဖးက ပံုစံအသစ္တစ္မ်ိဳးကိုျပသဦးလိမ့္မည္လားဆိုသည္ကိုသိရဖို႔အတြက္ သူ လီယုေဖးကို ထပ္မံသြားေတြ႕ခဲ့သည္။

ဖေယာင္းစက္ေတြက သူ႔ရင္ဘတ္ေပၚက်ေနၿပီး ခ်ီရွန္းရဲ႕အမူအရာကေတာ့ နာက်င္မႈနွင့္သာယာမႈၾကား အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲလို႔ေနသည္။ သူက လီယုေဖး ၾကမ္းေပၚကို ေလးဘက္ေထာက္က်သြားသည္အထိ ၾကာပြတ္ကို အားျပင္းျပင္းနဲ႔လဲႊရိုက္္ေနခဲ့ေသာ္လည္း လီယုေဖး ဲ့ျဖဴ ေဖြးတဲ့အသားအရည္မွာ ခရမ္းေရာင္-အနီေရာင္စသည့္ၾကာပြတ္ရာမ်ားေပၚလာသည္အထိ အဆက္မျပတ္ရိုက္နွက္ေနခဲ့၏။ သည္ျမင္ကြင္းက သူ႔ေခါင္းထဲ ေသြးမ်ားေဆာင့္တက္လာသလိုခံစားရေစသည္။ သူ႔ကိုယ္ထဲက ေသြးသားေတြအားလံုးတုန္ခါေနသလိုမ်ိဳး သူလြန္စြာမွာစိတ္လႈပ္ရွားလို႔ေန၏။

လီယုေဖးက နာက်င္မႈေၾကာင့္ အဆက္မျပတ္ေအာ္ဟစ္ေနေသာ္လည္း ဒါက သူမကိုၾကာပြတ္နဲ႔ရိုက္ေနတဲ့ခ်ီရွန္းကို ပို၍သာစိတ္လႈပ္ရွားလာေစသည္။

နဥ္ရႈသည္ကား အနွီထူးကဲလွေသာျမင္ကြင္းကို တံခါး႐ြက္ၾကားမွေန၍ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့၏။ ဒါကိုေရာ သူမက သူတို႔အတြက္ ကမၻာသစ္ရဲ႕တံခါးကို ဖြင့္လွစ္ေပးလိုက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရလား?

သူတို႔ အရမ္းႀကီးဝမ္းသာေနစရာမလိုပါဘူး။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လီယုေဖးနွင့္ခ်ီရွန္းသည္ေတာ့ မေမာပန္းနိုင္သည့္စိတ္အားတက္ႂကြမႈမ်ားနွင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေလ၏။ ဒါက နဥ္ရႈထင္ထားတာေတြထက္ပင္ ေက်ာ္လြန္ေနေသးသည္။

ဒါ-ဒါက ေသာက္က်ိဳးနည္းေအာင္အလုပ္ျဖစ္တယ္ဟ!? ထင္ထားသလို ယုတၱိမက်တဲ့hentaiကမၻာပဲ။ မရပ္မနားေတာက္ေလာင္ေနနိုင္တဲ့မီးေတာက္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာေစဖို႔ မီးပြားစေသးေသးေလးပဲလိုတယ္။

လီယုေဖးက နဥ္ရႈကို သူမသိသည့္အရာအားလံကိုေမးျမန္းခဲ့ၿပီးေနာက္ လီယုေဖးနွင့္ခ်ီရွန္းမွာ ထိုနည္းလမ္းမ်ားအတိုင္း စတင္ျပဳလုပ္ၾကေတာ့သည္။ နဥ္ရႈသည္ကား သူမျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ လံုးဝပင္ၾကက္ေသ,ေသလို႔ေန၏။

သူတို႔က သံႀကိဳးေတြနဲ႔တုပ္ေနွာင္ခံၿပီး ေအာက္မွာ ပစၥည္းေတြကို ထိုးသိပ္ထည့္ေနၾကသည္။ အရမ္းမ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ နဥ္ရႈသည္ပင္ အနည္းငယ္ရံြရွာလာမိ၏။ တကယ္ေတာ့ လူေတြက သူတို႔ရဲ႕မေကာင္းတဲ့ဘက္ျခမ္းထြက္ေပၚလာေစဖို႔အတြက္ နည္းနည္းေလးသာလႈံ႕ေဆာ္ေပးလိုက္ဖို႔လိုသည္...။

နဥ္ရႈ ျပန္သြားဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ခ်ီရွန္းနဲ႔လီယုေဖးက သူတို႔ဘာသာသူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနၾကပံုရမွေတာ့ သူမ သူတို႔ကိုအတူတူေပ်ာ္ဖို႔ ထားခဲ့သင့္တယ္ေလ။

ထိုညတြင္ နဥ္ရႈသည္ ၿခံဝင္း၏အျမင့္ဆံုးတံတိုင္းထက္မွေက်ာ္၍ လီယုေဖး၏အခန္းဆီၾကည့္လိုက္၏။ အခန္းက ဖေယာင္းတိုင္မီးမ်ားနွင့္လင္းထိန္ေနသည္။

လက္ရွိတြင္ သူမက ေက်နပ္စရာေကာင္းလြန္းလွသည့္စပရိုက္ႀကီးတစ္ခုကိုစာင့္ေမ်ွာ္ေနျခင္းျဖစ္၏။ စပရိုက္ႀကီးေရာက္လာၿပီးသည္နွင့္ သူမ ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

"မၿပီးေသးဘူးလား မမေလးရဲ႕? ဒီအေစခံ ထပ္ၿပီးေတာင့္ခံမထားနိုင္ေတာ့ဘူး။"

ယဲြ႕လန္က အသက္ျပင္းျပင္းရႈလိုက္ရင္းေျပာသည္။ သူမရဲ႕လက္ေတြက သူမပခံုးေပၚရပ္ေနတဲ့နဥ္ရႈရဲ႕ေျခက်င္းဝတ္ေတြကို တင္းၾကပ္စြာဆုပ္ကိုင္ထား၏။

"ၿပီးေတာ့မွာ၊ ခဏေလး။ ဒုကၡေရာက္ေစမိလို႔ စိတ္မေကာင္းပါဘူး အခ်စ္ေလးရယ္။"

နဥ္ရႈသည္ လီယုေဖး၏အခန္းကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းၾကည့္ေနခဲ့ေလ၏။ ခဏအၾကာတြင္ လီယုေဖး၏နာက်င္စြာေအာ္ဟစ္လိုက္သံကို သူမၾကားလိုက္ရသည္။ ဒါက နာက်င္မႈနဲ႔သာယာမႈေရာေနတဲ့ ေအာ္သံနွင့္လံုးဝမတူေပ။

နဥ္ရႈမွာ ေခါင္းကိုေမာ့ကာ အားရပါးရေအာ္ရယ္ပစ္ခ်င္ေနခဲ့သည္။ နာက်င္ေအာ္ဟစ္ေနသည့္အသံက အခုထိထြက္ေပၚေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း နဥ္ရႈကေတာ့ သူမေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့သည့္အသံကို ၾကားခဲ့ရၿပီးၿပီျဖစ္၏။ သူမက ယဲြ႕လန္ရဲ႕ပခံုးေပၚကေန ခုန္ဆင္းလိုက္ကာဆို၏။

"အိုက္ယား၊ တကယ္ကို အလုပ္ႀကိဳးစားခဲ့တာပဲ အခ်စ္ကေလးရဲ႕။"

အနက္ေရာင္ဝတ္ဆင္ထားသည့္ သက္ေတာ္ေစာင့္က သူမတို႔နွစ္ေယာက္ကို ခဏမ်ွ တိတ္ဆိတ္စြာၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူကေမးလာ၏။

"ဘာကိုၾကည့္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာလဲ သခင္မေလး? တစ္ျခားလူရဲ႕ပခံုးေပၚမွာရပ္မယ့္အစား နံရံေပၚမွာထိုင္လို႔ရတာပဲ။"

သက္ေတာ္ေစာင့္အစ္ကိုႀကီးက ယဲြ႕လန္အတြက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာမို႔ ဒီလိုေျပာတယ္လို႔ နဥ္ရႈေတြးလိုက္မိကာ ယဲြ႕လန္ကို တံေတာင္ျဖင့္တြက္၏။ ယဲြ႕လန္က သူမကို ရႈပ္ေထြးေနဟန္ျဖင့္ၾကည့္လာသည္။

"ဘာေတြမ်ားၾကည့္ေနတာလဲ မမေလးရဲ႕?"

ယဲြ႕လန္က ေမးသည္။

နဥ္ရႈက လက္ခါသည္။

"ဒါက ကေလးေတြသိဖို႔မသင့္ေတာ္ဘူး။ သြားၾကစို႔။"

...

[Unicode]

{ကလေးတွေသိဖို့မသင့်တော်ဘူး}

လွန်ခဲ့တဲ့ညတုန်းက သူ အရမ်းအော်ခဲ့ရသဖြင့် ချီရှန်းတစ်ယောက် လီယုဖေးကို လာမရှာလောက်တော့ဘူးလို့တွေးလိုက်မိသော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ သူလာနေဆဲဖြစ်သည်။ လှပစွာဝတ်စားထားသည့်လီယုဖေးကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာထက်တွင် ထင်ထားသည်နှင့်ကွဲပြားလွန်းလှသည့်အမူအရာပေါ်လာ၏။

ချီရှန်းက Mတစ်ယောက်ဖြစ်နေနိုင်သည်ဟု နဉ်ရှုတွေးလိုက်မိသည်။

ချီရှန်းကိုယ်တိုင်သည်လည်း ဒါကိုခံစားမိသည်။ ကြာပွတ်နဲ့အရိုက်ခံလိုက်ရလို့ စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်သွားတဲ့နာကျင်မှုက သူ့ကို နာကျင်မှုကြောင့်တုန်ရီသွားစေသော်လည်း ပျာ်ရွှင်မှုတစ်မျိုးကိုလည်း ခံစားရစေသည်။ သည်ခံစားချက်က သူ့အတွက် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ ဒါမျိုးပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှုမျိုးကို သူအရင်ကမခံစားရဖူးပေ။

သို့ဖြစ်ရကား ဒါကို အချိန်အတော်ကြာဒွိဟဖြစ်နေပြီးနောက်တွင် လီယုဖေးက ပုံစံအသစ်တစ်မျိုးကိုပြသဦးလိမ့်မည်လားဆိုသည်ကိုသိရဖို့အတွက် သူ လီယုဖေးကို ထပ်မံသွားတွေ့ခဲ့သည်။

ဖယောင်းစက်တွေက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ကျနေပြီး ချီရှန်းရဲ့အမူအရာကတော့ နာကျင်မှုနှင့်သာယာမှုကြား အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲလို့နေသည်။ သူက လီယုဖေး ကြမ်းပေါ်ကို လေးဘက်ထောက်ကျသွားသည်အထိ ကြာပွတ်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့လွှဲရိုက်နေခဲ့သော်လည်း လီယုဖေဲး့ဖြူ ဖွေးတဲ့အသားအရည်မှာ ခရမ်းရောင်-အနီရောင်စသည့်ကြာပွတ်ရာများပေါ်လာသည်အထိ အဆက်မပြတ်ရိုက်နှက်နေခဲ့၏။ သည်မြင်ကွင်းက သူ့ခေါင်းထဲ သွေးများဆောင့်တက်လာသလိုခံစားရစေသည်။ သူ့ကိုယ်ထဲက သွေးသားတွေအားလုံးတုန်ခါနေသလိုမျိုး သူလွန်စွာမှာစိတ်လှုပ်ရှားလို့နေ၏။

လီယုဖေးက နာကျင်မှုကြောင့် အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်နေသော်လည်း ဒါက သူမကိုကြာပွတ်နဲ့ရိုက်နေတဲ့ချီရှန်းကို ပို၍သာစိတ်လှုပ်ရှားလာစေသည်။

နဉ်ရှုသည်ကား အနှီထူးကဲလှသောမြင်ကွင်းကို တံခါးရွက်ကြားမှနေ၍ချောင်းကြည့်နေခဲ့၏။ ဒါကိုရော သူမက သူတို့အတွက် ကမ္ဘာသစ်ရဲ့တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရလား?

သူတို့ အရမ်းကြီးဝမ်းသာနေစရာမလိုပါဘူး။

ထိုအချိန်တွင် လီယုဖေးနှင့်ချီရှန်းသည်တော့ မမောပန်းနိုင်သည့်စိတ်အားတက်ကြွမှုများနှင့် မွေ့လျော်ပျော်ရွှင်နေကြလေ၏။ ဒါက နဉ်ရှုထင်ထားတာတွေထက်ပင် ကျော်လွန်နေသေးသည်။

ဒါ-ဒါက သောက်ကျိုးနည်းအောင်အလုပ်ဖြစ်တယ်ဟ!? ထင်ထားသလို ယုတ္တိမကျတဲ့hentaiကမ္ဘာပဲ။ မရပ်မနားတောက်လောင်နေနိုင်တဲ့မီးတောက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်လာစေဖို့ မီးပွားစသေးသေးလေးပဲလိုတယ်။

လီယုဖေးက နဉ်ရှုကို သူမသိသည့်အရာအားလံကိုမေးမြန်းခဲ့ပြီးနောက် လီယုဖေးနှင့်ချီရှန်းမှာ ထိုနည်းလမ်းများအတိုင်း စတင်ပြုလုပ်ကြတော့သည်။ နဉ်ရှုသည်ကား သူမမြင်လိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝပင်ကြက်သေ,သေလို့နေ၏။

သူတို့က သံကြိုးတွေနဲ့တုပ်နှောင်ခံပြီး အောက်မှာ ပစ္စည်းတွေကို ထိုးသိပ်ထည့်နေကြသည်။ အရမ်းများလွန်းတာကြောင့် နဉ်ရှုသည်ပင် အနည်းငယ်ရွံရှာလာမိ၏။ တကယ်တော့ လူတွေက သူတို့ရဲ့မကောင်းတဲ့ဘက်ခြမ်းထွက်ပေါ်လာစေဖို့အတွက် နည်းနည်းလေးသာလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ဖို့လိုသည်...။

နဉ်ရှု ပြန်သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချီရှန်းနဲ့လီယုဖေးက သူတို့ဘာသာသူတို့ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေကြပုံရမှတော့ သူမ သူတို့ကိုအတူတူပျော်ဖို့ ထားခဲ့သင့်တယ်လေ။

ထိုညတွင် နဉ်ရှုသည် ခြံဝင်း၏အမြင့်ဆုံးတံတိုင်းထက်မှကျော်၍ လီယုဖေး၏အခန်းဆီကြည့်လိုက်၏။ အခန်းက ဖယောင်းတိုင်မီးများနှင့်လင်းထိန်နေသည်။

လက်ရှိတွင် သူမက ကျေနပ်စရာကောင်းလွန်းလှသည့်စပရိုက်ကြီးတစ်ခုကိုစာင့်မျှော်နေခြင်းဖြစ်၏။ စပရိုက်ကြီးရောက်လာပြီးသည်နှင့် သူမ ချက်ချင်းထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

"မပြီးသေးဘူးလား မမလေးရဲ့? ဒီအစေခံ ထပ်ပြီးတောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘူး။"

ယွဲ့လန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှုလိုက်ရင်းပြောသည်။ သူမရဲ့လက်တွေက သူမပခုံးပေါ်ရပ်နေတဲ့နဉ်ရှုရဲ့ခြေကျင်းဝတ်တွေကို တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထား၏။

"ပြီးတော့မှာ၊ ခဏလေး။ ဒုက္ခရောက်စေမိလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး အချစ်လေးရယ်။"

နဉ်ရှုသည် လီယုဖေး၏အခန်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။ ခဏအကြာတွင် လီယုဖေး၏နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သံကို သူမကြားလိုက်ရသည်။ ဒါက နာကျင်မှုနဲ့သာယာမှုရောနေတဲ့ အော်သံနှင့်လုံးဝမတူပေ။

နဉ်ရှုမှာ ခေါင်းကိုမော့ကာ အားရပါးရအော်ရယ်ပစ်ချင်နေခဲ့သည်။ နာကျင်အော်ဟစ်နေသည့်အသံက အခုထိထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှုကတော့ သူမစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့်အသံကို ကြားခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်၏။ သူမက ယွဲ့လန်ရဲ့ပခုံးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာဆို၏။

"အိုက်ယား၊ တကယ်ကို အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တာပဲ အချစ်ကလေးရဲ့။"

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်တော်စောင့်က သူမတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူကမေးလာ၏။

"ဘာကိုကြည့်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ သခင်မလေး? တစ်ခြားလူရဲ့ပခုံးပေါ်မှာရပ်မယ့်အစား နံရံပေါ်မှာထိုင်လို့ရတာပဲ။"

သက်တော်စောင့်အစ်ကိုကြီးက ယွဲ့လန်အတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာမို့ ဒီလိုပြောတယ်လို့ နဉ်ရှုတွေးလိုက်မိကာ ယွဲ့လန်ကို တံတောင်ဖြင့်တွက်၏။ ယွဲ့လန်က သူမကို ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့်ကြည့်လာသည်။

"ဘာတွေများကြည့်နေတာလဲ မမလေးရဲ့?"

ယွဲ့လန်က မေးသည်။

နဉ်ရှုက လက်ခါသည်။

"ဒါက ကလေးတွေသိဖို့မသင့်တော်ဘူး။ သွားကြစို့။"

...