[Unicode]

{နောက်ခံတစ်ခုရဲ့လက်နက်}

"နင့်မမလေးက ကြောက်သွားရုံပါ။"

နဥ်ရှုက မျက်နှာမဲ့ကာဆို၏။ ကြက်တစ်ကောင်ဖမ်းဖို့လောက်တောင် မသန်မာတဲ့ အဲ့ပျော့ညံ့တဲ့ပညာရှိက လူသတ်သမားတစ်ယောက်လိုပဲ အငြိုးကြီးလွန်းတယ်။

ယွဲ့လန်ပ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန်လှည့်ကြည့်၏။ သူမရဲ့မျက်နှာက အနည်းငယ်ဖြူဖျော့သွားကာ သူမက နဉ်ရှုနားကို တိုးကပ်လာရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ရေရွတ်၏။

"ဘာမြင်လိုက်လို့လဲ မမလေး? ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအစေခံကို အဲ့လိုကြီးမခြောက်ပါနဲ့။"

နဉ်ရှုက ယွဲ့လန်ကို တွန်းထုတ်ကာ စိတ်ရှုပ်စွာဆို၏။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘယ်လိုလုပ်သရဲရှိမှာတုန်း?"

ယွဲ့လန်က စိတ်သပ်သာကာရသွားကာ သက်ပြင်းချ၏။

"အို့၊ ဟုတ်သားပဲ၊ နေ့ခင်းပဲရှိသေးတာကို။ ဒါဖြင့် ဘာက မမလေးကိုကြောက်သွားစေတာလဲ?"

"ကလေးတွေက အများကြီးမမေးသင့်ဘူး။"

နဉ်ရှုက လိုက်ကာစကိုမကာ သူမတိုရှေ့မှလျှောက်သွားနေသည့် ဝမ်ရူဟွားကိုကြည့်သည်။ သူက ခပ်ဖြည်းဖြည်းသာလျှောက်နေ၏။ သူ လမ်းထပ်မလျှောက်ချင်တော့တာပင်ဖြစ်မည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ရထားလုံးထဲ ဝင်မလား? အစ်ကိုက ပညာရှိကျောင်းသားဆိုတော့ ဒီလို ခွန်အားသုံးရတဲ့အလုပ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးမှာမဟုတ်ဘူး။ လမ်းအကြာကြီးလျှောက်ထားရလို့ အစ်ကိုပင်ပန်းနေလောက်‌ပြီ။"

နဉ်ရှုက အော်သည်။

ဝမ်ရူဟွားက လမ်းလျှောက်နေသည်ကိုရပ်ကာ နဉ်ရှုကိုလှည့်ကြည့်လာ၏။ သူက အေးစက်စွာမေးသည်။

"မင်း ငါ့နောက်ကို ဘယ်လောက်ကြာအောက်လိုက်နေဦးမှာလဲ? ငါတို့ကြားမှာ ဘာသံယောဇဉ်မှမရှိတော့ဘူး ပိုင်ချင်ရှန်း။"

သေချာပေါက် ဘာသံယောဇဉ်မှမရှိဘူးပေါ့ဟဲ့။ ပိုင်ချင်ရှန်းအစစ်က ပျော်ရွှင်ဖို့ကောင်းတဲ့ဘဝမှာမွေ့လျော်နေပြီး နင့်ကိုမေ့သွားတာကြာပေါ့။ နင် လုံးဝအတွေးလွန်နေတာပဲ။

နဉ်ရှုကပြောသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဘယ်သွားသွား၊ ချင်ရှန်းလိုက်မှာပါ။ ချင်ရှန်းမှာ သွားစရာမရှိတော့လို့ အစ်ကို့ကို လာရှာဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချာ်စရာမရှိပါဘူး။"

ဝမ်ရူဟွားမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုန်နေ‌တော့သည်။ သူက သူမကိုစိုက်ကြည့်နေရင်း သူ့မျက်နှာက ဖြူစုတ်နေပြီဖြစ်၏။

"ဘာလို့ တက်မလာတာလဲ ဝမ်းကွဲအစ်ကို?"

နဉ်ရှုက အပြုံးလေးဖြင့်ဆို၏။

ဝမ်ရူဟွားက လက်ကိုယမ်းကာ အေးစက်စွာဆိုသည်။

"မရင်းနှီးတဲ့ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမတွေ ဆက်ဆံတာက မကောင်းဘူး။ ငါ ရထားလုံးထဲမထိာင်ဘူး၊ အပြင်မှာပဲထိုင်မယ်။"

ထို့နောက် သူက သူ့ရဲ့ဝါးခြင်းတောင်းကိုချွတ်ကာ ပိုက်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စက်တော်စောင့်ရဲ့ဘေးမှာထိုင်ချလိုက်၏။

နဉ်ရှု : …

ဝမ်ရူဟွားရဲ့တွေးခေါ်ပုံတွေက တော်တော်လေးထူးခြားတယ်လို့ နဉ်ရှုခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မှာ တကယ်သတ္တိရှိရင် ရထားပေါ်ထိုင်ဖို့ကို ငြင်းသင့်တယ်။ သူက အပြင်မှာထိုင်ပြီး သတ္တိပြနေတယ်လို့များ တွေးနေတာလား?

ဒါမှမဟုတ် သူက သူ့အပြုအမူတွေအတွက် အမြဲတမ်းအကြောင်းပြချက်ရှာနေတတ်တာလား?

နဉ်ရှု မျက်လုံးလှန်ကာ လိုက်ကာစကိုပြန်ချလိုက်သည်။ သူမက လိုက်ကာစကိုကျော်ကာဆို၏။

"ဘာလို့ ဆေးပင်လာခူးတာလဲဟင် ဝမ်းကွဲအစ်ကို? အစ်ကို့မှာ ဆေးပင်တွေဝယ်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံမရှိလို့များလား? ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခခံနေရတာလဲ?"

"ဒင်၊ စိတ်ဒဏ်ရာမှတ် +10။ လက်ရှိစိတ်ဒဏ်ရာမှတ်ပေါင်းက 50ပါ။"

နဉ်ရှု မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူမ ဝမ်ရူဟွားကို နောက်တစ်ခါနာကျင်စေလိုက်တာလား? သူ့ဝမ်းကွဲညီမဆိုတဲ့နောက်ခံက တကယ့်ကို လက်နက်အကြီးစားကြီးပဲ။ ရွံရှာမှုတစ်စွန်းတစ်စလေးတောင်မပါတဲ့ ရိုးရိုးသာမန်မှတ်ချက်လေးတွေကတောင် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပညာရှိကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ နာကျင်စေတယ်။

ဝမ်ရူဟွားက အေးစက်စွာနှာမှုတ်ကာ ထက်မြက်စွာဆို၏။

"မင်းလို ချမ်းသာတဲ့မမလေးတစ်ယောက်က ငါတို့လိုသာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝကို ဘယ်လိုလုပ်နားလည်နိုင်မှာလဲ? ငါက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ရပ်တည်နေရတယ်ဆိုပေမယ့် ဒါက သစ္စာမဲ့ပြီးရလာတဲ့ချမ်းသာတဲ့ဘဝမှာနေရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက လိပ်ပြာသန့်နိုင်သေးတယ်။ မင်းက ဒီလိုဘဝမျိုးကိုမရင်းနှီးမှတော့ ဘာလို့ ငါ့နောက်ကိုလိုက်နေသေးလဲ?"

ကျွတ်၊ ကျွတ်၊ သူ့စကားတွေက ဘယ်လောက်တောင် သဘာဝကျပြီး ပြတ်သားလိုက်လဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး။ စိတ်ဒဏ်ရာမှတ်တွေကြောင့်သာမဟုတ်ရင် သူ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ သူမ တကယ်တွေးမိတော့မလို့။

သူက ဒါကို တော်တော်လေးစိတ်ထဲထားတာပဲဖြစ်ရမယ်။ သူ့ရဲ့သတို့သမီးလောင်းက စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ဂုဏ်သရေကြောင့် သူ့ကိုထားခဲ့တာမို့ ငွေကြေးနဲ့ဩဇာအာဏာက သူ့စိတ်ထဲမှာ အမာရွတ်တွေလိုဖြစ်နေတယ်။ တကယ်တော့ သူ ဒါတွေကိုလိုချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မာနကြောင့်ငြင်းဆန်နေပြန်တယ်။

နဉ်ရှု နောက်တစ်ကြိမ်မျက်လုံးလှန်မိလိုက်သည်။ သူဖတ်ခဲ့တဲ့စာအုပ်‌တွေက သူ့စိတ်ကို ထူးဆန်းသွားစေတာဖြစ်ရမယ်လို့ သူမတွေးလိုက်သည်။ စာဖတ်တာက မင်းကို အမြင်ကျယ်စေပြီး ပညာရှိလာအောင်လုပ်ပေးတယ်လို့ သူတို့အားလုံးကပြောကြပေမယ့် ဝမ်ရူဟွားကတော့ စာဖတ်လေ၊ ပိုညံ့ဖျင်းလာလေပဲလို့ နဉ်ရှုခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခြားလူတွေက စာအုပ်တွေရဲ့အနှစ်သာရကိုမှတ်သား‌နေချိန်မှာ ဝမ်ရူဟွား မှတ်သားသမျှက အသုံးမဝင်တဲ့အရာတွေသာ။

ဝမ်ရူဟွားက နိုင်ငံရေးလာဘ်မြင်တဲ့ဇာတ်ကောင်လို့ပြောတာက သူ့ကို အလွန်အမင်းအဆင့်မြှင့်သတ်မှတ်ထားခြင်းပင်။ သူ့မှာရှိသမျှက ကြည့်ကောင်းတဲ့ရုပ်ရည်လေးသာ။ သူ့ရဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ပညာရှိ‌ရောင်ဝါက သူ့ကို အေးစက်ကြမ်းကြုတ်သည့် တစ်ခြားအမျိုးသားဇာတ်လိုက်များထက် သိသိသာသာပင်နိမ့်ကျနေစေ၏။

...

[Zawgyi]

{ေနာက္ခံတစ္ခုရဲ့လက္နက္}

"နင့္မမေလးက ေၾကာက္သြားရံုပါ။"

နဥ္ရႈက မ်က္ႏွာမဲ့ကာဆို၏။ ၾကက္တစ္ေကာင္ဖမ္းဖို႔ေလာက္ေတာင္ မသန္မာတဲ့ အဲ့ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ပညာရိွက လူသတ္သမားတစ္ေယာက္လိုပဲ အၿငိဳးႀကီးလြန္းတယ္။

ယြဲ႔လန္ပ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အလ်င္အျမန္လွၫ့္ၾကၫ့္၏။ သူမရဲ့မ်က္ႏွာက အနည္းငယ္ျဖဴေဖ်ာ့သြားကာ သူမက နဉ္ရႈနားကို တိုးကပ္လာရင္း အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ေရရြတ္၏။

"ဘာျမင္လိုက္လို႔လဲ မမေလး? ေက်းဇူးျပဳျပီး ဒီအေစခံကို အဲ့လိုႀကီးမေျခာက္ပါနဲ႔။"

နဉ္ရႈက ယြဲ႔လန္ကို တြန္းထုတ္ကာ စိတ္ရႈပ္စြာဆို၏။

"ေန့ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီး ဘယ္လိုလုပ္သရဲရိွမွာတုန္း?"

ယြဲ႔လန္က စိတ္သပ္သာကာရသြားကာ သက္ျပင္းခ်၏။

"အို႔၊ ဟုတ္သားပဲ၊ ေန့ခင္းပဲရိွေသးတာကို။ ဒါျဖင့္ ဘာက မမေလးကိုေၾကာက္သြားေစတာလဲ?"

"ကေလးေတြက အမ်ားႀကီးမေမးသင့္ဘူး။"

နဉ္ရႈက လိုက္ကာစကိုမကာ သူမတိုေရ႔ွမွေလ်ွာက္သြားေနသၫ့္ ဝမ္ရူဟြားကိုၾကၫ့္သည္။ သူက ခပ္ျဖည္းျဖည္းသာေလ်ွာက္ေန၏။ သူ လမ္းထပ္မေလ်ွာက္ခ်င္ေတာ့တာပင္ျဖစ္မည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ ရထားလံုးထဲ ဝင္မလား? အစ္ကိုက ပညာရိွေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ ဒီလို ခြန္အားသံုးရတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးမွာမဟုတ္ဘူး။ လမ္းအၾကာႀကီးေလ်ွာက္ထားရလို႔ အစ္ကိုပင္ပန္းေနေလာက္‌ၿပီ။"

နဉ္ရႈက ေအာ္သည္။

ဝမ္ရူဟြားက လမ္းေလ်ွာက္ေနသည္ကိုရပ္ကာ နဉ္ရႈကိုလွၫ့္ၾကၫ့္လာ၏။ သူက ေအးစက္စြာေမးသည္။

"မင္း ငါ့ေနာက္ကို ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာက္လိုက္ေနဦးမွာလဲ? ငါတို႔ၾကားမွာ ဘာသံေယာဇဉ္မွမရိွေတာ့ဘူး ပိုင္ခ်င္ရွန္း။"

ေသခ်ာေပါက္ ဘာသံေယာဇဉ္မွမရိွဘူးေပါ့ဟဲ့။ ပိုင္ခ်င္ရွန္းအစစ္က ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ဘဝမွာေမြ့ေလ်ာ္ေနၿပီး နင့္ကိုေမ့သြားတာၾကာေပါ့။ နင္ လံုးဝအေတြးလြန္ေနတာပဲ။

နဉ္ရႈကေျပာသည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို ဘယ္သြားသြား၊ ခ်င္ရွန္းလိုက္မွာပါ။ ခ်င္ရွန္းမွာ သြားစရာမရိွေတာ့လို႔ အစ္ကို႔ကို လာရွာဖို႔ကလြဲၿပီး ေရြးခ်ာ္စရာမရိွပါဘူး။"

ဝမ္ရူဟြားမွာ ေဒါသထြက္လြန္းသျဖင့္ တစ္ကိုယ္လံုးတဆတ္ဆတ္တုန္ေန‌ေတာ့သည္။ သူက သူမကိုစိုက္ၾကၫ့္ေနရင္း သူ႔မ်က္ႏွာက ျဖဴစုတ္ေနၿပီျဖစ္၏။

"ဘာလို႔ တက္မလာတာလဲ ဝမ္းကြဲအစ္ကို?"

နဉ္ရႈက အၿပံဳးေလးျဖင့္ဆို၏။

ဝမ္ရူဟြားက လက္ကိုယမ္းကာ ေအးစက္စြာဆိုသည္။

"မရင္းႏွီးတဲ့ ေယာက္်ားနဲ႔မိန္းမေတြ ဆက္ဆံတာက မေကာင္းဘူး။ ငါ ရထားလံုးထဲမထိာင္ဘူး၊ အျပင္မွာပဲထိုင္မယ္။"

ထို႔ေနာက္ သူက သူ႔ရဲ့ဝါးျခင္းေတာင္းကိုခြၽတ္ကာ ပိုက္လိုက္ၿပီး လ်ိႈ႔ဝွက္စက္ေတာ္ေစာင့္ရဲ့ေဘးမွာထိုင္ခ်လိုက္၏။

နဉ္ရႈ : …

ဝမ္ရူဟြားရဲ့ေတြးေခၚပံုေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးထူးျခားတယ္လို႔ နဉ္ရႈခံစားလိုက္ရသည္။ သူ႔မွာ တကယ္သတၲိရိွရင္ ရထားေပၚထိုင္ဖို႔ကို ျငင္းသင့္တယ္။ သူက အျပင္မွာထိုင္ၿပီး သတၲိျပေနတယ္လို႔မ်ား ေတြးေနတာလား?

ဒါမွမဟုတ္ သူက သူ႔အျပဳအမူေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းအေၾကာင္းျပခ်က္ရွာေနတတ္တာလား?

နဉ္ရႈ မ်က္လံုးလွန္ကာ လိုက္ကာစကိုျပန္ခ်လိုက္သည္။ သူမက လိုက္ကာစကိုေက်ာ္ကာဆို၏။

"ဘာလို႔ ေဆးပင္လာခူးတာလဲဟင္ ဝမ္းကြဲအစ္ကို? အစ္ကို႔မွာ ေဆးပင္ေတြဝယ္ဖို႔ေတာင္ ပိုက္ဆံမရိွလို႔မ်ားလား? ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡခံေနရတာလဲ?"

"ဒင္၊ စိတ္ဒဏ္ရာမွတ္ +10။ လက္ရိွစိတ္ဒဏ္ရာမွတ္ေပါင္းက 50ပါ။"

နဉ္ရႈ မ်က္ခံုးပင့္လိုက္မိသည္။ သူမ ဝမ္ရူဟြားကို ေနာက္တစ္ခါနာက်င္ေစလိုက္တာလား? သူ႔ဝမ္းကြဲညီမဆိုတဲ့ေနာက္ခံက တကယ့္ကို လက္နက္အႀကီးစားႀကီးပဲ။ ရြံရွာမႈတစ္စြန္းတစ္စေလးေတာင္မပါတဲ့ ရိုးရိုးသာမန္မွတ္ခ်က္ေလးေတြကေတာင္ ဝမ္းကြဲအစ္ကိုပညာရိွကို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ နာက်င္ေစတယ္။

ဝမ္ရူဟြားက ေအးစက္စြာႏွာမႈတ္ကာ ထက္ျမက္စြာဆို၏။

"မင္းလို ခ်မ္းသာတဲ့မမေလးတစ္ေယာက္က ငါတို႔လိုသာမန္ျပည္သူေတြရဲ့ဘဝကို ဘယ္လိုလုပ္နားလည္ႏိုင္မွာလဲ? ငါက ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ရပ္တည္ေနရတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒါက သစၥာမဲ့ၿပီးရလာတဲ့ခ်မ္းသာတဲ့ဘဝမွာေနရတာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ငါက လိပ္ျပာသန႔္ႏိုင္ေသးတယ္။ မင္းက ဒီလိုဘဝမ်ိဳးကိုမရင္းႏွီးမွေတာ့ ဘာလို႔ ငါ့ေနာက္ကိုလိုက္ေနေသးလဲ?"

ကြၽတ္၊ ကြၽတ္၊ သူ႔စကားေတြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သဘာဝက်ၿပီး ျပတ္သားလိုက္လဲဆိုတာ ၾကၫ့္စမ္းပါဦး။ စိတ္ဒဏ္ရာမွတ္ေတြေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္ သူ ဂရုမစိုက္ဘူးလို႔ သူမ တကယ္ေတြးမိေတာ့မလို႔။

သူက ဒါကို ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ထဲထားတာပဲျဖစ္ရမယ္။ သူ႔ရဲ့သတို႔သမီးေလာင္းက စည္းစိမ္ဥစၥာနဲ႔ဂုဏ္သေရေၾကာင့္ သူ႔ကိုထားခဲ့တာမို႔ ေငြေၾကးနဲ႔ဩဇာအာဏာက သူ႔စိတ္ထဲမွာ အမာရြတ္ေတြလိုျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ ဒါေတြကိုလိုခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ မာနေၾကာင့္ျငင္းဆန္ေနျပန္တယ္။

နဉ္ရႈ ေနာက္တစ္ႀကိမ္မ်က္လံုးလွန္မိလိုက္သည္။ သူဖတ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္‌ေတြက သူ႔စိတ္ကို ထူးဆန္းသြားေစတာျဖစ္ရမယ္လို႔ သူမေတြးလိုက္သည္။ စာဖတ္တာက မင္းကို အျမင္က်ယ္ေစၿပီး ပညာရိွလာေအာင္လုပ္ေပးတယ္လို႔ သူတို႔အားလံုးကေျပာၾကေပမယ့္ ဝမ္ရူဟြားကေတာ့ စာဖတ္ေလ၊ ပိုညံ့ဖ်င္းလာေလပဲလို႔ နဉ္ရႈခံစားလိုက္ရသည္။ တစ္ျခားလူေတြက စာအုပ္ေတြရဲ့အႏွစ္သာရကိုမွတ္သား‌ေနခ်ိန္မွာ ဝမ္ရူဟြား မွတ္သားသမ်ွက အသံုးမဝင္တဲ့အရာေတြသာ။

ဝမ္ရူဟြားက ႏိုင္ငံေရးလာဘ္ျမင္တဲ့ဇာတ္ေကာင္လို႔ေျပာတာက သူ႔ကို အလြန္အမင္းအဆင့္ျမႇင့္သတ္မွတ္ထားျခင္းပင္။ သူ႔မွာရိွသမ်ွက ၾကၫ့္ေကာင္းတဲ့ရုပ္ရည္ေလးသာ။ သူ႔ရဲ့ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ပညာရိွ‌ေရာင္ဝါက သူ႔ကို ေအးစက္ၾကမ္းၾကဳတ္သၫ့္ တစ္ျခားအမ်ိဳးသားဇာတ္လိုက္မ်ားထက္ သိသိသာသာပင္နိမ့္က်ေနေစ၏။

...