[Unicode]

{လောကကြီးက ကျီးကန်းအတောင်တွေလို မည်းမှောင်နေတယ်}

နဉ်ရှုက ဝမ်ရူဟွားရဲ့မျက်လုံးတွေထဲက ရွံရှာမှုတွေကို မတွေ့သလိုဟန်ဆောင်ကာ‌မေးလေ၏။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ညီမတို့ ဘာစားကြမှာလဲ?"

ဝမ်ရူဟွားက အေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်။

"မင်းမှာ ငွေတွေအများကြီးရှိတယ်မဟုတ်ဘူးလား? ရွာသားတစ်ယောက်ကိုရှာပြီး စားစရာအတွက် ငွေပေးလိုက်ပေါ့။"

နဉ်ရှုက မေးသည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုက ဘာစားမှာလဲ?"

"မင်းအပူမပါဘူး။ ပိုင်ချင်ရှန်း၊ မင်း ဒီမှာနေတာကို ငါ မကန့်ကွက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းကို ဘာလုပ်ပါဆိုပြီး ပြောခွင့်ရှိတာမှမဟုတ်ဘဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ဘဝထဲဝင်ပါဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်းက မင်းစိတ်ထဲက လိပ်ပြာမလုံမှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ ငါ့ကို ဒီလိုတွေလုပ်ပေးနေတာ၊ ဒါပေမယ့် ငါက မင်းဖြစ်စေချင်သလို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

ဝမ်ရူဟွားက အေးစက်စွာဆိုသည်။

ဘယ်သူက နင့်အတွက် လုပ်ပေးချင်နေလို့လဲ? နင်က လုပ်ကြံထားတဲ့အကြောင်းပြချက်ကို တကယ်ကြီး အတည်မှတ်နေတာလား? နဉ်ရှုက သူမရဲ့ရွံရှာမှုတွေကို စိတ်ထဲမှထုတ်ဖော်နေ၏။ သူမက ဘာလို့ သူ့ဘဝကို စုတ်ပြတ်သတ်သွားအောင် လက်စားချေဖို့မလာရတာလဲ?

ဒါပေမယ့် သူက ဒီလိုပြောလာမှတော့ သူမကလည်း ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဒုက္ခပေးနိုင်‌ပေါင်။ သူမက ယွဲ့လန်ကိုဆွဲခေါ်ကာ စားစရာရှာဖို့ ပြင်လေ၏။ သူမက ထွက်မသွားခင် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့်မေးလေသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ညီမတို့ ဘာလို့ အတူတူမသွားတာလဲ? အစ်ကို အသားစားဖူးတာ အတော်လေးကြာနေလောက်ပြီ။ သူတို့ အစ်ကို့အတွက် ကြက်သားဟင်းချက်ပေးအောင် ညီမ သူတို့ကို နည်းနည်းပိုပေးလိုက်မယ်လေ။ အစ်ကို့ခန္ဓာကိုယ်က အားရှိမှ စာမေးပွဲဖြေဖို့ စာလေ့လာတာမှာ အာရုံစိုက်နိုင်မှာပေါ့။ အစ်ကို့တစ်ဘဝလုံး ဒီမှာပဲကုန်ဆုံးမလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

ဝမ်ရူဟွားရဲ့မျက်နှာမှာ မြင်မကောင်းလောက်အောင်ပင် ကြည့်ရဆိုးနေတော့သည်။

"မင်းက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတဲ့ဇနီးသည်တစ်ယောက်ပဲ! ယောက်ျားတစ်ယောက်က စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ! အဲ့လူက မင်းကို ထပ်မလိုချင်တော့ဘူးလို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့ မင်းက ငါ့ဆီလာပြီးအကူအညီတောင်းတယ်၊ ဒါတောင်မှ မင်းက ငါ့ဘဝကို ဝေဖန်ရဲသေးတယ်ပေါ့? ငါဘာပဲလုပ်လုပ် မင်းမှာ ဝေဖန်ခွင့်မရှိဘူး!"

"ငါ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဝင်ဖြေဖြေ၊ မဖြေဖြေ မင်းအပူတစ်ပြားသားမှမပါဘူး! ပိုင်ချင်ရှန်း၊ ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ နန်းတွင်းစာမေးပွဲအကြောင်း ငါ့ရှေ့မှာ ထပ်မပြောနဲ့! အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ အမှောင်လမ်းကိုလျှောက်ဖို့ ငါငြင်းပယ်တယ်။ ငါ ဒီမှာပဲနေပြီး နေ့ရက်တိုင်းကို ရုန်းကန်မှာ!"

ဝမ်ရူဟွားက ရင်ကိုကော့ရင်း သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာသည်။

နဉ်ရှု : …

သူ အတွေးလွန်နေတာမဟုတ်ဘူးလား? သူ စကားပြောတဲ့ပုံစံကလေ သူ ပထမဆုံးတစ်ကြိမ်ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ စာမေးပွဲအောင်သွားမှာ သေချာနေတဲ့အထာနဲ့။ သူ့အတွေးတွေကတောင် အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေရဲ့ အမှောင်လမ်းကို ရောက်နေပြီ...။ မယုံနိုင်စရာပဲ။

သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကင်ဘုံအောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းလိုပြူမူ‌နေတာက ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်လှည့်စားနေတာပဲ။

သူမရဲ့မျက်နှာက စကားပြောရင်းရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ပြည်သူတွေအတွက် တရားမျှတမှုရယူပေးမယ့် အရာရှိကောင်းတစ်ယောက်လုပ်ဖို့ တစ်ခါမှမစဉ်းစားခဲ့ဖူးတာလားပဲ? အရာရှိတွေအများကြီး အကျင့်ပျက်နေကြပေမယ့်လည်း ဒါက ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအနေနဲ့ အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေကိုဖယ်ရှားဖို့ စာမေးပွဲမြန်မြန်ဖြေသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးလား?"

ဝမ်ရူဟွားက မျက်ခုံးတို့ကို တွန့်ချိုးလာ၏။

"မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေမယ့် ဟိုးအရင်တည်းက လောကကြီးက ကျီးကန်းရဲ့အမွှေးအတောင်တွေလို မှောင်မိုက်နေခဲ့တာ၊ အရာရှိတွေက သူတို့ဘာသာပဲ ကာကွယ်ကြရမှာ။ ငါက တစ်ယောက်တည်း၊ အဲ့လိုကြီးမားတဲ့အဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ? ဒါကြောင့်ပဲ ဗျုရိုကရေစီအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်အပေါ်ထားတဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ငါလက်လျှော့လိုက်တာ။"

နဉ်ရှုက သူ့ကို အံ့ဩတကြီးကြည့်လာ၏။ သူက တကယ်ကြီးတုံး‌နေတာတော့ ဟုတ်ပုံမရဘူး။ ဒါပေမယ့် သူသိတာက လေကြီးဖို့ပဲ။ တငယ်တော့ သူက စာမေးပွဲဖြေရမှာကြောက်နေပြီး ကျရှုံးတာကိုရှောင်ရှားဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်ပေါင်းစုံပေးနေတာပဲ။

ဒီလိုလူမျိုးနဲ့စကားပြောတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှမရှိတာ‌ကြောင့် နဉ်ရှုက ယွဲ့လန်နဲ့အတူထွက်သွားဖို့ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ရုတ်တရက် အသားနံ့ကိုရလိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှာ လူနှစ်ယောက်ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က ဟယ့်ရှောင်ဟွားဖြစ်သည်။ သူမက လက်ထဲမှာ စားစရာကိုင်ထားပြီး ဝမ်ရူဟွားကိုလှမ်းအော်၏။

"သခင်လေးဝမ်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် စားစရာယူလာတယ်။"

"ကြိုဆိုပါတယ်၊ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဝင်ကြပါ။"

နဉ်ရှုက သူတို့ကို အလျင်အမြန်ပင်နှုတ်ဆက်၏။

"အိုး၊ ဒီတော့ မင်းက အဲ့တတ်ယောင်ကားပညာရှိ‌ခေါ်လာတဲ့ အလှလေးပေါ့? မဆိုးဘူးပဲ။ ဘာလို့ ခေါင်းမာတဲ့ငတုံးကောင် ဝမ်ရုဟွားနောက်လိုက်ဖို့ ရွေးလိုက်ရတာလဲ?"

ဟယ့်ရှောင်ဟွားအနားတွင် ယပ်တောင်တစ်ခုကိုင်ထားသည့် ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသားတစ်ယောက်ရှိနေသည်။ သူ့ဖောယောင်နေသည့်မျက်နှာနှင့်ယှဉ်ပါက အနှီကြော့ရှင်းလှသည့်ပစ္စည်းမှာ အတော်လေးကြည့်ကောင်းပေသည်။

သူ့ရဲ့ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေဟန်က ကြည့်ရသည်ကို ပို၍အမြင်မတော်ဖြစ်စေ၏။ ချီရှန်းယပ်တောင်ကိုင်ထားသည့်ပုံစံကို နဉ်ရှု ပြန်သတိရမိသွားသည်။ တကယ်ကို ကျက်သရေရှိတယ်။ ဒါကတော့? အဲ့နီရဲဖောယောင်နေတဲ့လက်ချောင်းတွေက နူးညံ့တဲ့ယပ်တောင်‌လေးကို ဖြစ်ညှစ်ထားတာကိုမြင်နေရတာက မျက်စိကိုပြာသွား‌စေတယ်

ဒါက လူပုံအလယ်မှာ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်တာပဲ။

...

[Zawgyi]

{ေလာကႀကီးက က်ီးကန္းအေတာင္ေတြလို မည္းေမွာင္ေနတယ္}

နဉ္ရႈက ဝမ္ရူဟြားရဲ့မ်က္လံုးေတြထဲက ရြံရွာမႈေတြကို မေတြ့သလိုဟန္ေဆာင္ကာ‌ေမးေလ၏။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ ညီမတို႔ ဘာစားၾကမွာလဲ?"

ဝမ္ရူဟြားက ေအးစက္စြာျပန္ေျဖသည္။

"မင္းမွာ ေငြေတြအမ်ားႀကီးရိွတယ္မဟုတ္ဘူးလား? ရြာသားတစ္ေယာက္ကိုရွာၿပီး စားစရာအတြက္ ေငြေပးလိုက္ေပါ့။"

နဉ္ရႈက ေမးသည္။

"ဒါဆို အစ္ကိုက ဘာစားမွာလဲ?"

"မင္းအပူမပါဘူး။ ပိုင္ခ်င္ရွန္း၊ မင္း ဒီမွာေနတာကို ငါ မကန႔္ကြက္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါက မင္းကို ဘာလုပ္ပါဆိုၿပီး ေျပာခြင့္ရိွတာမွမဟုတ္ဘဲ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘဝထဲဝင္ပါဖို႔ေတာ့ မႀကိဳးစားနဲ႔။ မင္းက မင္းစိတ္ထဲက လိပ္ျပာမလံုမႈကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့အေနနဲ႔ ငါ့ကို ဒီလိုေတြလုပ္ေပးေနတာ၊ ဒါေပမယ့္ ငါက မင္းျဖစ္ေစခ်င္သလို လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး!"

ဝမ္ရူဟြားက ေအးစက္စြာဆိုသည္။

ဘယ္သူက နင့္အတြက္ လုပ္ေပးခ်င္ေနလို႔လဲ? နင္က လုပ္ႀကံထားတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ကို တကယ္ႀကီး အတည္မွတ္ေနတာလား? နဉ္ရႈက သူမရဲ့ရြံရွာမႈေတြကို စိတ္ထဲမွထုတ္ေဖာ္ေန၏။ သူမက ဘာလို႔ သူ႔ဘဝကို စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ လက္စားေခ်ဖို႔မလာရတာလဲ?

ဒါေပမယ့္ သူက ဒီလိုေျပာလာမွေတာ့ သူမကလည္း ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဒုကၡေပးႏိုင္‌ေပါင္။ သူမက ယြဲ႔လန္ကိုဆြဲေခၚကာ စားစရာရွာဖို႔ ျပင္ေလ၏။ သူမက ထြက္မသြားခင္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ျဖင့္ေမးေလသည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ ညီမတို႔ ဘာလို႔ အတူတူမသြားတာလဲ? အစ္ကို အသားစားဖူးတာ အေတာ္ေလးၾကာေနေလာက္ၿပီ။ သူတို႔ အစ္ကို႔အတြက္ ၾကက္သားဟင္းခ်က္ေပးေအာင္ ညီမ သူတို႔ကို နည္းနည္းပိုေပးလိုက္မယ္ေလ။ အစ္ကို႔ခႏၶာကိုယ္က အားရိွမွ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ စာေလ့လာတာမွာ အာရံုစိုက္ႏိုင္မွာေပါ့။ အစ္ကို႔တစ္ဘဝလံုး ဒီမွာပဲကုန္ဆံုးမလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္?"

ဝမ္ရူဟြားရဲ့မ်က္ႏွာမွာ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ ၾကၫ့္ရဆိုးေနေတာ့သည္။

"မင္းက စြန႔္ပစ္ခံလိုက္ရတဲ့ဇနီးသည္တစ္ေယာက္ပဲ! ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က စြန႔္ပစ္လိုက္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ! အဲ့လူက မင္းကို ထပ္မလိုခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့ မင္းက ငါ့ဆီလာၿပီးအကူအညီေတာင္းတယ္၊ ဒါေတာင္မွ မင္းက ငါ့ဘဝကို ေဝဖန္ရဲေသးတယ္ေပါ့? ငါဘာပဲလုပ္လုပ္ မင္းမွာ ေဝဖန္ခြင့္မရိွဘူး!"

"ငါ နန္းတြင္းစာေမးပြဲ ဝင္ေျဖျဖေ၊ မေျဖျဖေ မင္းအပူတစ္ျပားသားမွမပါဘူး! ပိုင္ခ်င္ရွန္း၊ ငါ မင္းကို သတိေပးလိုက္မယ္၊ နန္းတြင္းစာေမးပြဲအေၾကာင္း ငါ့ေရ႔ွမွာ ထပ္မေျပာနဲ႔! အရာရိွတစ္ေယာက္ရဲ့ အေမွာင္လမ္းကိုေလ်ွာက္ဖို႔ ငါျငင္းပယ္တယ္။ ငါ ဒီမွာပဲေနၿပီး ေန့ရက္တိုင္းကို ရုန္းကန္မွာ!"

ဝမ္ရူဟြားက ရင္ကိုေကာ့ရင္း သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေၾကညာသည္။

နဉ္ရႈ : …

သူ အေတြးလြန္ေနတာမဟုတ္ဘူးလား? သူ စကားေျပာတဲ့ပံုစံကေလ သူ ပထမဆံုးတစ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားလိုက္တာနဲ႔ စာေမးပြဲေအာင္သြားမွာ ေသခ်ာေနတဲ့အထာနဲ႔။ သူ႔အေတြးေတြကေတာင္ အက်င့္ပ်က္အရာရိွေတြရဲ့ အေမွာင္လမ္းကို ေရာက္ေနၿပီ...။ မယံုႏိုင္စရာပဲ။

သူ႔ကိုယ္သူ ေကာင္းကင္ဘံုေအာက္ ၿပိဳင္ဘက္ကင္းလိုျပဴမူ‌ေနတာက ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္လွၫ့္စားေနတာပဲ။

သူမရဲ့မ်က္ႏွာက စကားေျပာရင္းရႈံ႔မဲ့သြားသည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကိုက ျပည္သူေတြအတြက္ တရားမ်ွတမႈရယူေပးမယ့္ အရာရိွေကာင္းတစ္ေယာက္လုပ္ဖို႔ တစ္ခါမွမစဉ္းစားခဲ့ဖူးတာလားပဲ? အရာရိွေတြအမ်ားႀကီး အက်င့္ပ်က္ေနၾကေပမယ့္လည္း ဒါက ဝမ္းကြဲအစ္ကိုအေနနဲ႔ အက်င့္ပ်က္အရာရိွေတြကိုဖယ္ရွားဖို႔ စာေမးပြဲျမန္ျမန္ေျဖသင့္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူးလား?"

ဝမ္ရူဟြားက မ်က္ခံုးတို႔ကို တြန႔္ခ်ိဳးလာ၏။

"မင္းေျပာတာ အဓိပၸာယ္ရိွေပမယ့္ ဟိုးအရင္တည္းက ေလာကႀကီးက က်ီးကန္းရဲ့အေမႊးအေတာင္ေတြလို ေမွာင္မိုက္ေနခဲ့တာ၊ အရာရိွေတြက သူတို႔ဘာသာပဲ ကာကြယ္ၾကရမွာ။ ငါက တစ္ေယာက္တည္း၊ အဲ့လိုႀကီးမားတဲ့အဖြဲ႔အစည္းႀကီးကို ဘယ္လိုလုပ္အႏိုင္ယူႏိုင္မွာလဲ? ဒါေၾကာင့္ပဲ ဗ်ဳရိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္အေပၚထားတဲ့ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ငါလက္ေလ်ွာ့လိုက္တာ။"

နဉ္ရႈက သူ႔ကို အံ့ဩတႀကီးၾကၫ့္လာ၏။ သူက တကယ္ႀကီးတံုး‌ေနတာေတာ့ ဟုတ္ပံုမရဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူသိတာက ေလႀကီးဖို႔ပဲ။ တငယ္ေတာ့ သူက စာေမးပြဲေျဖရမွာေၾကာက္ေနၿပီး က်ရႈံးတာကိုေရွာင္ရွားဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါင္းစံုေပးေနတာပဲ။

ဒီလိုလူမ်ိဳးနဲ႔စကားေျပာတာက ဘာအဓိပၸာယ္မွမရိွတာ‌ေၾကာင့္ နဉ္ရႈက ယြဲ႔လန္နဲ႔အတူထြက္သြားဖို႔ျပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမ ရုတ္တရက္ အသားနံ႔ကိုရလိုက္သည္။ သူမ လွၫ့္ၾကၫ့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ၿခံစည္းရိုးအျပင္ဘက္မွာ လူႏွစ္ေယာက္ရပ္ေနတာကို ေတြ့လိုက္ရသည္။

သူတို႔ထဲကတစ္ေယာက္က ဟယ့္ေရွာင္ဟြားျဖစ္သည္။ သူမက လက္ထဲမွာ စားစရာကိုင္ထားၿပီး ဝမ္ရူဟြားကိုလွမ္းေအာ္၏။

"သခင္ေလးဝမ္၊ ကြၽန္မ ရွင့္အတြက္ စားစရာယူလာတယ္။"

"ႀကိဳဆိုပါတယ္၊ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဝင္ၾကပါ။"

နဉ္ရႈက သူတို႔ကို အလ်င္အျမန္ပင္ႏႈတ္ဆက္၏။

"အိုး၊ ဒီေတာ့ မင္းက အဲ့တတ္ေယာင္ကားပညာရိွ‌ေခၚလာတဲ့ အလွေလးေပါ့? မဆိုးဘူးပဲ။ ဘာလို႔ ေခါင္းမာတဲ့ငတံုးေကာင္ ဝမ္ရုဟြားေနာက္လိုက္ဖို႔ ေရြးလိုက္ရတာလဲ?"

ဟယ့္ေရွာင္ဟြားအနားတြင္ ယပ္ေတာင္တစ္ခုကိုင္ထားသၫ့္ ဝဖိုင့္ဖိုင့္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရိွေနသည္။ သူ႔ေဖာေယာင္ေနသၫ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ယွဉ္ပါက အႏွီေၾကာ့ရွင္းလွသၫ့္ပစၥည္းမွာ အေတာ္ေလးၾကၫ့္ေကာင္းေပသည္။

သူ႔ရဲ့ အလြန္အမင္း ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားေနဟန္က ၾကၫ့္ရသည္ကို ပို၍အျမင္မေတာ္ျဖစ္ေစ၏။ ခ်ီရွန္းယပ္ေတာင္ကိုင္ထားသၫ့္ပံုစံကို နဉ္ရႈ ျပန္သတိရမိသြားသည္။ တကယ္ကို က်က္သေရရိွတယ္။ ဒါကေတာ့? အဲ့နီရဲေဖာေယာင္ေနတဲ့လက္ေခ်ာင္းေတြက ႏူးညံ့တဲ့ယပ္ေတာင္‌ေလးကို ျဖစ္ၫွစ္ထားတာကိုျမင္ေနရတာက မ်က္စိကိုျပာသြား‌ေစတယ္

ဒါက လူပံုအလယ္မွာ ရာဇဝတ္မႈက်ူးလြန္တာပဲ။

...