" Euphoria "

စားပွဲပေါ်မှာရှိနေတဲ့ဖုန်းလေးက....ရုတ်တရက်ထမြည်လာခဲ့သည်.....ဘယ်သူများလဲဆိုတဲ့အတွေးနဲ့Jungတစ်ယောက်ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကြည့်တော့... Screenမှာပေါ်နေတာက... Unknown number...Jungဖုန်းကိုင်လိုက်တော့ကြားလိုက်ရတာက....သိပ်ကိုရင်းနှီးမိနေတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ဦးအသံ........................

" Hello...သားလေး..သားJungမာမီတောင်းပန်ပါတယ်...ဖုန်းမချလိုက်ပါနဲ့နော်သားလေး....မာမီ..မာမီသားကိုရှင်းပြချင်သေးတယ်. "

" ဘယ်ကမာမီလဲဘာတွေလာပြောနေတာလဲ..ကျွန်တော့်မှာဘာမာမီမှမရှိဘူး...ကျွန်တော့်မှာအဖေတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်..ပီးတော့ဒီလိုဖုန်းတွေဆက်နေတာရပ်ပါတော့..8နှစ်လုံးလုံးနှောက်ယှက်ပီးပီပဲ...မလုံလောက်သေးဘူးလား..နောက်ဘယ်တော့မှဖုန်းမဆက်ပါနဲ့...တော်လိုက်ပါတော့...

Jung အော်ပြောကာဖုန်းချပစ်လိုက်သည်...ရင်ထဲကမီးတွေကတော့ငြိမ်းမသွားနိုင်ပါ....

" ဘာလို့လဲ...ဖုန်းကဒ်တွေဘယ်လောက်ပြောင်းပြောင်း..ဘာလို့ထွက်ပြေးလို့်မလွတ်နိုင်ရတာလဲ...တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ပေါ်လာပီးစိတ်ဒုက္ခတွေပေးနေရမှဖြစ်မှာလား....မုန်းလွန်းပါတယ်..ဒီအသံတွေကြားတိုင်းဖြစ်လာရတဲ့...နာကျင်မှု‌တွေကိုသိပ်မုန်းမိပါတယ်..... "

Jung ဖုန်းပြောနေသံကြားလို့...တံခါးဝမှာ..တံခါးခေါက်ဖို့မေ့တဲ့ထိ..ရပ်နားထောင်နေမိခဲ့တာက..Jimin..

" Jung...နာနာကျင်ကျင်ရေရွတ်နေတဲ့..အသံတွေကကျွန်တော့်ကိုလဲ..နာာကျင်စေပါသည်...သူငယ်ချင်း3ယောက်မှာမှ..ကျွန်တော်Jung...ကိုသံယောဇဉ်ပိုမိသည်..

ကဲပါကျွန်တော်သွယ်ဝိုက်မနေတော့ပါဘူး..ကျွန်တော်..Jungကိုခိုးချစ်နေမိတာပါ.....

နည်းနည်းများရယ်စရာဖြစ်သွားလား...ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကိုခိုးချစ်နေမိတယ်ဆိုတာက..ဘယ်သူတွေဘာပြောပြောဘယ်လိုမြင်မြင်..ကျွန်တော်Jungကိုချစ်တာ..ဘယ်သူမှမမြင်နိုင်တဲ့....အနက်ရှိုင်းဆုံးကနေ..အဆုံးစမရှိ..ချစ်မိတာပါ..ပီးတော့ကျွန်တော်Jungကိုခုမှချစ်တာမှမဟုတ်တာ..ကျွန်တော်ချစ်ခဲ့တာငယ်ငယ်ထဲကအရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ချစ်ခဲ့တာ...Jungကအနေအေးတယ်ဆိုပေမဲ့ကျွန်တော့်အတွက်တော့...သိပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေးလေးပါ...

ကျွန်တော်အတွေးတွေယောက်ယက်ခက်ပီးတံခါးမခေါက်တော့ဘဲအောက်ထပ်ကိုဆင်းလာမိသည်...

"သား... Jiminဘာဖြစ်လာတာလဲ..မျက်နှာလဲမကောင်းဘူး..ဘာလဲJungလေးနဲ့ရန်ဖြစ်လာတာလား"

"ဗျာ...မဟုတ်ပါဘူးကြီးကြီး.."

"သားအိမ်ပြန်လိုက်အုံးမယ်နော်ကြီးကြီး....."

"ဘာလို့လဲသားလေး...ဒီနေ့ကျောင်းပိတ်တယ်မလား..."

"ဟုတ်...သားမေမေခိုင်းထားတာလေးတွေလုပ်ဖို့မေ့နေလို့..ခနပြန်မလို့ကြီးကြီး.."

"‌ဪ...အေးပါကွယ်..."

တကယ်တော့Jimin တစ်ယောက်Jungစိတ်ညစ်နေမှန်းသိလို့ခဏလောက်ရှောင်ထွက်ခဲ့တာပါ

Jiminအိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် Taeလေးရောက်လာခဲ့သည်

" ယားးး Park Jimin"

" Aww ထယ်လေး"

"ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ....မျက်နှာကလဲမှုန်ကုတ်လို့...ဘာလဲမနက်စာမစားရသေးလို့လား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ဒီလို‌အငြင်းလေးပြောပီး မျက်စောင်းထိုး‌တာလေးကိုကကျွန်တော့်အတွက်ရင်ခုန်စရာလေးပါဒီအကောင်ပေါက်လေးကိုကျွန်တော်သိပ်ချစ်နေမိပီဗျာ......

"သားရေ...မနက်စာစားရအောင်...Jungပီးရင်ဆင်းခဲ့တော့နော်...."

ကြီးကြီးအသံကြားမှ Jungအသိစိတ်တို့ကပ်လာခဲ့သည်

"ဟုတ်"

တိုတိုတုတ်တုတ်သာဖြေပြီး အဖြူရောင်T -shirtနဲ့ ဘောင်းဘီအနက်ရောင်ဒူးလောက်‌လေးကိုတွဲဝတ်ကာ...ဆံပင်ကို‌ကျောင်းဖွင့်ရက်တွေလို...သေသပ်နေအောင်မဖြီးသင်တော့ပဲ...လူငယ်ဆန်ဆန်ကိပိုကယိုလေးသာ ထားလိုက်သည်

လှေကားထစ်လေးတွေကိုညင်သာစွာ..နင်းရင်းအတွေးစတွေကိုဖျောက်ကာ...ထမင်းစားခန်းသို့Jung ရောက်လာခဲ့သည်

စားပွဲတွင်ထိုင်မိသည်နှင့်..အတွေးထဲကိုပြေးဝင်လာတာက...ကျွန်တော့်အကောင်ပေါက်လေး....Jimin

"ကြီးကြီး ဒီနေ့Jiminလဲမလာဘူးနော်...နေမကောင်းဘူးလားမသိဘူး.."

"Jung...ကလဲဘာတွေပြောနေတာလဲ...Jimin လာသွားတယ်လေ..သားခန်းထဲသွားမယ်ဆိုပီးအပေါ်ထပ်တောင်တက်သွားတာကို...."

"ဗျာ"

သေချာပါပြီ..သူ ကျွန်တော်စကားများနေတာကြားပီးရှောင်သွားတာဖြစ်မယ်...ဒီလိုဆိုသူကျွန်တော့်ကိုအားနာတာနဲ့..ဆက်ရှောင်နေလိမ့်မယ်...

ကျွန်တော်ကပဲ..သခင့်ဆီအပြေးသွားရအုံးမှာပေါ့..❣️

နှစ်၁၀၀၀ကြာမှပေးမိတဲ့Updateပါ🥲🏵️အဖူးအခြေအနေအမျိုးမျိုးကြောင့်းစာဆက်မရေးနိုင်ခဲ့တာပ့ဒီကရှေ့လျှောက်ပုံမှန်ရေးနိုင်အောင်ကြိုးစားပါ့မယ်🏵️

❣️မောင့်ကကြိုးရုပ်❣️လေးကိုအားပေးကြပါအုံးရှင့်