"Jiminshi"

ခေါ်သံကြားတာနဲ့ ဧည့်ခန်းမှာအရုပ်ဆက်တမ်းကစား‌နေကြတဲ့Jiminနဲ့Taeတို့2ယောက်အသံလာရာဆီထကြည့်မိကြသည်

ဝင်လာတဲ့သူကတော့...ဆံပင်ကပိုကယိုလေးနဲ့Jungပဲဖြစ်သည်

Jiminမထိတထိလေးပြုံးလိုက်မိသည် အတွေးထဲမှာလဲငါမလာတော့ ငါ့ကိုလာရှာရပီပေါ့ဆိုပီးကြိတ်ဝမ်းသာနေသေးသည်.....

"Jiminshi"

နှုတ်ခမ်းလေးထော်ပီးယုန်သွားလေးပေါ်အောင်ခေါ်နေပုံကကျွန်တော့်ကိုဆွဲနမ်းပစ်ချင်စိတ်တွေပေါ်လာအောင်တမင်ဖန်တီးနေသလိုပါပဲ..ကျတော်အတွေးနယ်ချဲ့နေတုန်း Jungကစကားဆက်လာသည်

"Jimin မနက်ကအိမ်ကိုလာသေးတယ်ဆို ဘာလို့ငါမသိပဲပြန်သွားရတာလဲ...."

Taeကစကားဝင်ထောက်သည်

"ဒါဆိုမနက်ကJiminမျက်နှာမှုန်သုံပီးပြန်လာတာ Jungအိမ်ကပေါ့...ဒါဖြင့်ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လို့လဲJimin"

Jimin အကြပ်ရိုက်သွားသည်...Jungဖုန်းပြောနေတာကိုလဲအကုန်ကြားခဲ့သည် အဲ့ကိစ္စကြောင့်ပဲအိမ်ပြန်လာခဲ့တာ‌ပဲလေ ခုမေး‌လာနေကြပီဘယ်လိုဖြေရပါ့...Jungရဲ့အတိတ်ဆိုးတွေကိုပြန်တူးဆွမိသလိုဖြစ်ပြီး Jungစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမှာကိုလဲမလိုချင်...ခုမေးလာပြန်တော့ခဲဘယ်လိုဖြေရမလဲ......

တကယ်တော့Jungကသိပ်သနားဖို့ကောင်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ..ကျွန်တော်တို့3ယောက်ထဲမှာJungငွေကြေး‌ပြည့်စုံဆုံးဖြစ်ပေမဲ့..မိသားစုကံမကောင်းခဲ့ဘူး...

Jungအသက်8နှစ်လောက်မှာ..Jungရဲ့မေမေက နောက်အိမ်ထောင်နောက်ကိုလိုက်သွားခဲ့တယ်... ဖောက်ပြန်နေတာကို‌Jungတိုသားအဖကိုယ်တိုင် ဒီလိုကြုံခဲ့ရတယ်....

အဲ့ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့...Jungကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်တဲ့အပြင်...‌Jungရဲ့ဒယ်ဒီပါ Company ပိတ်ရက်ဖြစ်တာမို့ Jungနဲ့ထွက်ပျော်ဖို့စီစဉ်ခဲ့သည်...

"သား...ရေခဲမုန့်တွေစားမာနော်..ဒယ်ဒီ"

"ဟုတ်ပါပီဗျာ ဒယ်ဒီဝယ်ကျွေးမှာပေါ့..."

အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ မာမီမျက်နှာမသာမယာနဲ့ ဆင်းလာတာကိုမြင်တော့Jungကပြေးဖက်လိုက်သည်...

"မာမီ...သားနဲ့တူတူအရုပ်ကောက်ကြမယ်နော်...."

မာမီကအားနာပြုံးလေးပြုံးပြီး

"မာမီ..နေသိပ်မကောင်းလို့မလိုက်တော့ဘူးနော်

..သားလေး..သားနဲ့ဒယ်ဒီပဲသွားပြီးပျော်ခဲ့ကြနော်.."

"ဟင့်အင်း...ဟင့်အင်းး...မာမီပါလိုက်ရမယ်.."

"သား...အဲ့လိုမဆိုးရဘူးလေ..မာမီနေမကောင်းဘူးလို့ပြောနေတယ်...."

မာမီလေသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်တော့Jungတစ်ယောက်ငိုချပါလေတော့သည်

"မိန်းမ...ဘယ်လိုနေမကောင်းတာလဲ..ကိုယ်တို့ဆေးခန်းသွားကြမလားး.."

" အဲ့လောက်လဲမဟုတ်ပါဘူး...ဆေးသောက်ပြီးနားလိုက်ရင်သက်သာသွားမှာပါ...အကိုနဲ့သားသာ‌သွားပျော်ခဲ့လိုက်ကြ...သားကငိုနေပီလိုက်ပို့လိုက်ပါနော်အကို..."

ဒယ်ဒီကခေါင်းလေးညိမ့်ပြပီး Jungကိုချော့ကာကစားကွင်းဆီထွက်လာခဲ့တော့သည် သို့သော်... ဒယ်ဒီ့စိတ်တွေလေးလံနေခဲ့သည်

အမှန်တော့ဒယ်ဒီရိပ်မိနေပါသည် မာမီခြေလှမ်းတွေပျက်နေတာကို ဒယ်ဒီသတိထားမိနေခဲ့တာကြာပီ....

ဒယ်ဒီစိတ်ကိုထိန်းမရတော့ဘဲ....Jungကိုချော့ကာအိမ်ပဲ ပြန်ခဲ့လိုက်တော့သည် ...

အိမ်တံခါးဝကို ...ကြည့်လိုက်သည်နဲ့မြင်ကွင်းတို့ကလှပမနေခဲ့ပါ....

အိမ်တံခါးဝမှာချွတ်ထားတဲ့...အမျိုးသားစီးဖိနပ်တစ်ရံ....

သေချာတာကတော့အဲ့ဖိနပ်က...ဒယ်ဒီ့ရဲ့ဖိနပ်ဖြစ်မနေခဲ့ဘူး....

ဒယ်ဒီ့မျက်လုံးတွေဝေဝါးသွားခဲ့တယ်...

ဒယ်ဒီကကျွန်တော့်ကိုတောင်မေ့နေတဲ့ပုံပါပဲ...အိမ်ထဲကိုပဲအလောတကြီးဝင်သွားခဲ့တယ်လေ...

ကျွန်တော်လှေခါးထစ်တွေကိုဖြေးဖြေးချင်းတက်နေတဲ့အချိန်..ဒယ်ဒီကတော့..အိပ်ခန်းထဲရောက်နေပီ...

"မိန်းမယုတ်.."

ဒယ်ဒီ..ရဲ့ဒေါသတွေခက်ထန်နေတဲ့အသံကြီး....

Jung...ကျက်သီးတွေထသွားတဲ့အပြင်..မျက်လုံးတွေဝိုင်းစက်ကာတုန်ယင်လာခဲ့သည်...

Jung...ဒယ်ဒီတို့အိပ်ခန်းထဲချောင်းကြည့်တဲ့အခါ..မာမီက..ကုတင်ပေါ်မှာဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ဦးလေးကြီးနဲ့တူတူထိုင်နေကြတယ်....ဒယ်ဒီကဒေါသတွေထွက်လွန်းလို့...ယောက်ယက်ခက်နေလေရဲ့....

ဒါဘာတွေလဲJung နားမလည်ပါဘူး...Jungအရွယ်နဲ့လိုက်မီအောင်လည်းမတွေးတတ်ဘူး....

ဒယ်ဒီ့ဆီကအသံဆက်ကြားရတယ်...

"မင်းငါ့အပေါ်သစ္စာရှိလှပါရီရဲ့လို့ယုံကြည်မိခဲ့တာငါ့အမှား..မြေခွေးလိုကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်မ...အေးးး..နင်တို့ငါ့အိမ်ပေါ်ထိတက်ပီး...ခွေးဇာတ်ခင်းချင်တိုင်းခင်းနေတာ...ငါကလက်ပိုက်ပီးမနောကြည်ဖြူစွာ..ကြည့်နေနိုင်ရအောင်ငါကသူတော်စင်လဲမဟုတ်ဘူး...သတ်ပစ်မယ်...နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကိုသတ်ပစ်မယ်..."

ဒယ်ဒီ့အော်သံဆုံးသွားသည်နဲ့...ပရိဘောဂပစ္စည်းတို့ပြိုလဲသံစတင်ကြားရတော့သည်...

"အုန်း...ဒိုင်း...ခလွမ်းး.........."

အပေါ်ထပ်က...ကမ္ဘာပျက်မတက်...အသံတွေကြောင့်...‌အိမ်တော်ထိန်းကအပြေးရောက်လာသည်...

မျက်ရည်တွေသာစို့နေပီးအသံမထွက်ရဲတဲ့Jungလေးကိုတွေ့တော့..

"ရှူး...သားငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်...ကြီးကြီးအထဲမှာဝင်ရှင်းလိုက်မယ်နော်...."

အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝင်သွားလေတော့မြင်ကွင်းတို့ကမလှပတော့ပေ... Jung ရဲ့ဒယ်ဒီက ဘယ်ချိန် အံဆွဲထဲကသေနတ်ကိုထုတ်လိုက်သည်မသိ... သေနတ်မောင်းတင်နေလေသည်...Jungရဲ့မာမီကိုပစ်ဖို့ရွယ်တော့...ခိုးကြည့်နေတဲ့Jungလေးမျက်လုံးတွေပြူးသွားခဲ့ရသည်....

အိမ်တော်ထိန်းကချက်ချင်းJung အမေရဲ့ရှေ့ကဝင်ရပ်ကားတားလိုက်သည်...

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက‌Jungတို့ရဲ့မိသားစုဝင်လိုဖြစ်နေလေတော့.. Jung ရဲ့ဒယ်ဒီကအော်လိုက်သည်...

"အဒေါ်ကြီး...ဖယ်စမ်းပါဗျာ...ဒီမိန်းမယုတ်နဲ့လူယုတ်မာကို..ကျုပ်လက်နဲ့အပြစ်ပေးစမ်းပါရစေ..."

"မင်းစိတ်ကိုထိန်းစမ်း...မင်းလုပ်ရဲပေမဲ့..သားလေး‌Jungကိုပြန်တွေးကြည့်စမ်း...မင်းသတ်လိုက်ရင်...မင်းလဲထောင်ကျမယ်...မင်းမိန်းမဖြစ်သူလည်းအသက်သေမယ်...ဒါဆိုမင်းတို့ရဲ့သားလေးက...ခိုကိုးရာမဲ့ဖြစ်တော့မယ်လေ...မင်းသားကိုမင်းမသနားဘူးလား..ကလေးကခုမှအငယ်လေးရှိသေးတာ...မိဘတွေမရှိဘဲဖြတ်သန်းဖို့အရမ်းကိုငယ်ပါသေးတယ်ကွယ်...."

ဒယ်ဒီ...သေနတ်ကိုလွှတ်ချလိုက်ပီး..ကြမ်းပေါ်ထိုင်ချလိုက်သည်...မျက်ရည်များလည်းစီးကျလာခဲ့သည်....

ဒယ်ဒီ့လိုယောက်ျားကြီးတောင်ဒီလိုကိစ္စမှာတော့ငိုရပါလားဆိုတဲ့အသိကျွန်တော့်မှာရှိခဲ့သည်

မာမီနဲ့အတူရှိနေတ‌ဲ့လူကြီးက...အခြေအနေငြိမ်တာနဲ့ထပြေးတော့သည်...

မာမီနဲ့ဒယ်ဒီကတော့ဆက်ရန်ရှိနေသည်...

"မင်းဘယ်လိုတောင်လုပ်ရက်ရတာလဲကွာ...

မင်းအပေါ်ငါလင့်ဝတ္တရားဘာတွေများမကျေပွန်ခဲ့လို့လဲ...တကယ်ဆိုမင်း...သားရဲ့မျက်နှာကိုတော့ထောက်သင့်တာပေါ့...."

"ရှင်ပေးခဲ့တာကငွေပဲလေ...ဘယ်မှာလဲ‌အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်အနေနဲ့သာယာမှု.

ကျွန်မလဲပုထုစဉ်လူသား...တက်မက်တတ်တယ်စိတ်ကုန်တတ်တယ်..."

"ဘာကွ..........."

ဒယ်ဒီ့လက်က..မာမီ့ပါးပြင်နဲ့တစ်ထပ်တည်းကျသွားသည်....

"ဖြန်း..."

"မိန်းမယုတ်...ခုချက်ချင်းငါ့အိမ်ပေါ်ကဆင်း...မင်းငါ့အိမ်ရိပ်တောင်နင်းစရာမလိုဘူး..."

"နောက်တစ်ခုထပ်ပီး...သတိပေးလိုက်မယ်......."

"မင်း...ငါ့သားနဲ့လည်း...ပက်သက်စရာအကြောင်းမရှိဘူး...ငါ့သားရဲ့ရှေ့မာဘယ်တော့မှပေါ်မလာနဲ့...."

ဒီစကားကတော့ရင်တွေနာရလွန်းပါတယ်....

ကိုယ့်ဝမ်းနဲ့ကိုးလလွယ်ပြီး...ဖွားခဲ့ရတဲ့.....

ကိုယ့်ရင်သွေးကိုတောင်မပက်သက်ရဘူးတဲ့လား..

"သား‌Jungရေ...မာမီ့ကိုခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့...."

စိတ်ထဲကသားကိုအခါခါ...တောင်းပန်ရင်းအထုပ်ဆွဲပြီး...အိမ်ပေါ်ကဆင်းပြေးတော့သည်

"မာမီ...မာမီ...ဟင့်...ဟင့်...မာမီ"

Jung လေးကိုအတင်းဆွဲပွေ့လိုက်ရင်း...

"သား...မင်းမာမီကတို့သားဖ ၂ယောက်ကိုသစ္စာဖောက်ပီးထားခဲ့ပီ....မင်းမာမီကဖောက်ပြန်နေတယ်....တို့ဆီဘယ်တော့မှပြန်လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး....."

"ဖောက်ပြန်တယ်..."ဆိုတဲ့စကားကိုJungအရိုးထဲကစွဲသည်ထိမုန်းခဲ့သည်....