Chyba każdy z nas miał kiedyś tak, że ktoś mu się podobał, ale bał się to powiedzieć. Ale właściwie dlaczego?

Miłość, to uczucie bardzo skrajne. Samo w sobie jest pozytywne, daje nam poczucie bezpieczeństwa, ciepła. Skąd więc bierze się strach?

Miłość nieodwzajemniona jest tą złą. Najpierw sprawia, że cierpimy, a potem zazwyczaj, chcąc sobie oszczędzić bólu kreujemy własny świat, w którym jest tak, jak mam się wymarzy. Wydaje się nam, że jesteśmy szczęśliwi, ale działa to jak bańka, lub szklana kula. Uciekamy do naszej rzeczywistości, aż zupełnie odetniemy się od świata, a wtedy okazuje się, że pojawiają się te... realne problemy, a czar pryska i nie wiemy, co robić.

Wiem tylko, że warto wiedzieć, na czym stoimy. Warto pytać, szukać i znajdować.

A co ze znajomymi? Czy zwierzyć się komuś? Najchętniej powiedziałabym, że tak, ale nie ma co się oszukiwać.

Inne osoby nie zawsze są pomocne. Niestety, ale z moich obserwacji wynika, że ludzie rozumieją cudze problemy dopiero wtedy, kiedy sami mają podobne. Ale czy to faktycznie źle? Dopiero teraz to zauważam, ale dzięki temu pomoc działa w obie strony.

Pozostali kierują się konformizmem, dostosowują się do grupy, robią to, co dla nich wygodne i śmieją się, bo czemu nie? Nie wolno im ulegać, bo nas wykorzystują. Przede wszystkim trzeba być sobą. Co inni myślą, to już nie Twój problem.

Dlaczego nieodwzajemniona miłość nas boli? Nie z realnego cierpienia, a z braku szczęścia. Czy z tego wynika, że nie ma pośrednich uczuć? Kiedy jesteśmy obojętni, to ludzie nazywają to smutkiem. My też.

~

Mam nadzieję, że to, co napisałam pomoże wam jakoś (o ile pomocy potrzebujecie) lub stanie się obiektem przemyśleń.

Do kolejnego rozdziału, porady, filozofii, czy coś

~Roxy