It's been a week, 1 and a half week to be exact. Alam ko hiniling ko sakanya na bigyan ako ng space para makapag-isip pero hinahanap hanap ko naman ngayon ang presensya nya, ni hindi ko na sya nakakausap. Sa school bumalik sya sa dati nyang upuan at halatang ilag sya sakin kasabay nun ang pagkalat ng balitang hiwalay na kami ni Renz kaya naman andaming mga babae ang pumaligid sakanya at lalaking naghahabol sakin, naging busy ang buong school para sa gaganaping school fair at isa ako sa lalaban sa poet battle. At ngayon na ang araw na ipriprisinta ko iyon, huminga ako ng malalim ng tawagin ang pangalan ko sa stage kaya naman taas noo akong naglakad pataas at humarap sa maraming madla ng estudyante at guro. Maging si Renz ay nasa harapan bilang isang hurado, kasama si Trixie at Duke nakaklase ni Trixie. Nahihirapan ako sa paghinga, nasasaktan parin ako lalo pa't naaalala ko parin ang mga nangyari.

“GO Rea!!!!”

“REA SHET ANG GANDA MO!!! AKIN KA NA LANG!”

“REA I LOVE YOU!”

“HOY MGA MALALANTOD NA LALAKI MAGSITIGIL KAYO! MAGSISIMULA NA SYA!” bulyaw ni Riri sa mga lalaking nagsisigawan.

“anyway, GO BEBE LOVES!!! WIN THE FIRST PLACE PARA SA SECTION NATIN!” Sigaw ulit nito.

“GO REA!!!! GO REA UHUH GO REA GO REA UHUH” cheer ni Trax.

Sa loob ng isang linggo at kalahati palagi lang syang nasa likod ko, kahit di nya ako tinatabihan ramdam ko ang suporta nya para sakin.

Kaya napangiti ako at tumango, inayos ko ang tayo ko at sinimulan ang spoken poetry ko.

“Ang tulang ito ay pinamagatang ‘Pag-ibig na mapaglaro’”

“Pag-ibig na mapaglaro

Mapaglaro sa inosenteng puso

Nasubukan mo na ba ang umibig ng totoo?

Umibig ng totoo ngunit hindi sya sayo nagpakatotoo?”

Narinig ko ang reaksyon ng audience pero ang mata ko nakay Renz lang at ganon din sya sakin, pakiramdam ko kaming dalawa lang ang nandito at walang iba.

“Nagseryoso pero linoko

Nagmahal ka lang naman

Pero todo ka kung saktan

Sa sobrang sakit minsan gusto kong sumuko na lang”

Nagsisimula ng manubig ang mga mata ko pero ginawa ko lahat ng kaya ko para pigilan yun, lumunok ako at nag-iwas ng tingin kay Renz. Nagkaroon ng kislap na di maipaliwanag sa mga mata ni Renz na para bang sobrang nasaktan sya at kinabahan sa sinabi ko.

“Rea andito lang ako!”

“Oo nga di kita sasaktan!”

“MAGSITAHIMIK KAYO ANG LALANTOD NYO!” si Riri.

“Sumuko na lang

Dahil wala rin naman itong patutunguhan

Sumuko na lang

Dahil sobra na akong nasasaktan.

Sinabi ko sa sarili ko, bibitaw na ako.

Suko na ako at pagod na ako”

Nakita kong gusto nyang tumayo sa kinauupuan nya pero pigil na pigil nya ang sarili nya, humigpit ang hawak nya sa lapis. Mapait akong ngumiti at tumitig ng diretso sakanya.

“Gustong gusto ko ng sumuko,

Pero parang pinapatay itong aking puso.

Gusto kitang makita, mahalikan at mahagkan,

Pero ang sarili ko ay kailangang pigilan.

Hindi pa panahon,

Hindi pa lumilipas ang sakit ng kahapon.”

Pasimple akong humawak sa tiyan ko.

“Sabihin mo, ano na ba ang dapat gawin ko?

Saan ba ako dapat tumungo?

Isip ko'y gulong gulo

Isipan ko'y di mapagtanto

tila ba ang lahat ay lumalabo

At unti unting naglalaho.”

“Mahal kita at sabi mo mahal mo rin ako

Mahal mo ako, mahal kita, mahal natin ang isa't isa

Pero hindi sapat na mahal lang natin ang isa't isa

Para maging masaya.”

Muling bumadya ang luha ko, ngunit madali kong napigil iyon. Alam ko sa sarili ko na hindi ko nakakayanin pag nagpatuloy pa ako pero kailangan kong tapusin ito.

“Dahil ang pag-ibig na mapaglaro

Ay mahirap maging kalaro

Sumaya ka man,

Madalas panandalian lang

Lumaban ka man

Masasaktan at masasaktan ka lang.

Pero bakit andaming taong nakikipaglaban para dito?

Na para bang hindi mabubuhay ang tao na wala ito...

Ngayon aking napagtanto,

Pag-ibig ang magiging lakas at kahinaan mo

Sa bawat sakit at sayang mararanasan mo

Ay unti unti nitong hinuhubog ang pagkatao mo.

Nasaktan ako, oo

Nasaktan ako ng todo

Pero hindi ko hahayaan na mawala ka sa buhay ko

Sa buhay kong ginulo mo ng todo.

Sa buhay ko na kapag wala ka ay hindi kumpleto,

Ikaw? Hahayaan mo ba akong mawala ng tuluyan sa buhay mo?

Ako at ang binhi ng pagmamahal na meron tayo?” makahulugang tanong ko.

“pag-ibig na mapaglaro,

Hindi ito ang sa aki'y magpapasuko

Umibig, nasaktan, umiyak

Umiyak, nasaktan, umibig

Nasaktan, umibig, umiyak

Ikaw ay aking ipaglalaban kahit sakit sa akin ay sumaksak

Hindi ako susuko dahil lang sa biro

Ng pag-ibig na mapaglaro.”

Dun na tumigil ang tula ko, kasabay ang kumawalang isang luha sa mga mata ko. Agad ko iyong pinunas at nagmamadaling umalis ng stage, rinig ko ang sigawan ng mga tao.

Sa backstage ang diretso ko at dun ko iniiyak lahat.

“Desperada, break na nga sila't lahat ni Renz hinahabol habol parin nya ito, kadiri” sabi ng isang babae kasama ang mga kaibigan nito. Isa din ito sa mga contestant.

Agad kong tinuyo ang mga luha ko at matapang silang tinignan.

“wala kayong alam kaya pwede manahimik ka na lang” matapang na sabi ko

“anong walang alam? Halos lahat alam ng campus na pinagpalit ka na ni Renz kay Trixie, di ba nga naghalikan sila nung nagcelebrate sila Renz dahil panalo sila? Ngayon sabihin mo, wala parin ba kaming alam?” mataray na sabi nito.

Sasagot na sana sya ng may nagsalita mula sa likod ng mga babae.

“Bakit ba ang mga chismosa sa mundo, kung makapagsalita akala nila sila yung mas nakakaalam kesa sa mga taong sangkot sa isang gulo? Grabe, ano to feeling nyo kayo bida sa istorya ng buhay ni Rea? Fans nya ba kayo? Updated nga mali naman ang balitang nalalaman” sabi nito.

“T-Trax” banggit ng mga babae na ngayon ay nasa kay Trax ang atensyon.

“t-totoo naman ang sinasabi namin ah!” depensa ng isa

“anong oras naganap ang sinasabi nyo? Anong eksaktong mga salita ang sinabi ni Renz? anong pwesto ng bawat taong sangkot? Anong kulay ng damit ni Rea? bakit nandun si Rea? Bakit hinalikan ni Renz si Trixie? yung eksaktong dahilan, at nasan kayo ng mga panahong yun? Nasa tabi tabi ba kayo ng maganap yun?” seryosong tanong ni Trax

Nawalan ng imik ang mga babae, pero may isang nangatwiran.

“i-importante ba yun? Ang mahalaga lang naman break na sila at desperada sya para iprisinta ang tulang yun”

“Sayang, hindi pwedeng manakit ng babae dahil kung hindi...hayys mga chismosa talaga, mga salot sa lipunan. Dada ng dada kahit walang kwenta at katotohanan ang tinatalak, bagay kayo sa palengke hindi sa eskwelahan”

Magsasalita pa sana yung isa ng pigilan sya nung isa.

“Tama na, si Trax yan baka malagot tayo kay Trixie tara na lang” sabi nito at hinila na paalis ang mga kasama nya.

Agad namang lumapit sa akin si Trax at yinakap ako, gusto kong itulak sya palayo pero nagsimulang tumulo ang mga luha ko.

“shh...tahan na, andito lang ako. Di ko hahayaang may makapanakit sayo” paniniguro nya.

Sisinghot singhot na yumakap ako pabalik sakanya.

Nagulat ako ng biglang bumagsak sa sahig si Trax, napatingin ako sa lalaking sumuntok sakanya...si Renz.

“ANG KAPAL NG MUKHA MO PARA LUMAPIT KAY REA!” dumadagungdong ang boses nya at yung mga mata nya, yung mga mata nyang kahit kailan di ko pa nakikita...

Nakakatakot, na parang bang ano mang oras ay makakapatay sya.

‘Renz...’

**********

Say what?????

Gotla ka Rea, sino pipiliin mo?

#TeamLoveTrax or #TeamloversquaRenz

Okay waley sabog na!!!

-Prean