(*Rea's POV)

"ANG KAPAL NG MUKHA MO PARA LUMAPIT KAY REA!" dumadagungdong ang boses nya at yung mga mata nya, yung mga mata nyang kahit kailan di ko pa nakikita...

Nakakatakot, na parang bang ano mang oras ay makakapatay sya.

'Renz...'

"Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?!" galit na sabi ni Trax saka pinunasan ang gilid ng labi nyang pumutok.

"Ikaw ang dahilan kung bakit kami nagkandaletse letse! G*go ka!!" sigaw nya at pinagsasapak si Trax na gusto mang lumaban ay di makalaban sa laki ni Renz.

"Ano ba Renz! Tama na!" sigaw ko

Nagulat ako ng iwaksi ni Renz ang kamay ko, tinignan nya ako ng duretso sa mata at ganon din ako.

Nakita ko yung sakit na bumadha sa mata ni Renz kasabay ng panunubig nito.

"Rea, hindi pa ba sapat? Hindi pa ba sapat na nahihirapan na akong lumayo sayo para bigyan ka ng space na hinihingi mo, para makita pa kita na yakap ng lalaking to?" Halatang hirap na hirap na sya...

Bakit? Bakit ganito si Renz?

Hindi to Renz...

Never nagkaganito si Renz...

"Rea, alam ko nasaktan kita. Alam ko nasaktan kita ng sobra, pero hindi mo ba nakikita? Sobrang pinagsisisihan ko na di ba? At sana malaman mo rin na sobra din akong nasasaktan, at mas pinapatay mo ako sa tuwing may kasama kang ibang lalaki LALONG LALO NA ANG TARANTADONG TO! Habang ako...habang ako nasa malayo pinagbibigyan ang space na gusto mo" parang hinang hina na napaatras sya.

Hindi ko alam ang sasabihin ko, parang napipi ako. Ano bang nagawa ko?

Hindi ba ako yung nasaktan? Hindi ba ako yung nahihirapan? Ano bang nagawa ko para magkaganto di Renz? Ano bang nagawa ko at bakit umiiyak ngayon ang taong mahal ko?

"Di ko na to kaya Rea..." iiling-iling na sabi nya sabay punas ng luha nya at alis ng backstage.

S-suko na ba sya?

I-iiwan na ba nya ako?

Mawawala n-na ba sya?

HINDI, hindi pwede!

"Trax babalikan kita" sabi ko at agad na tumakbo para habulin si Renz.

Mabilis na hinabol ko sya, kahit marami akong nakakasalubong na mga nagha-hi sa akin ay di ko na binigyang pansin. Kailangan kong makita si Renz...

"RENZ! RENZ SANDALI!" sigaw ko ng matanawan ko ang likod nya.

Mas binilisan ko ang pagtakbo at ng maabutan sya ay agad kong syang yinapos ng yakap, habol ko ang hininga ko ng mapatigil sya sa paglalakad.

"Saan ka ba pupunta?" humihikbing sabi ko.

Malapit na kami sa gate ng school, walang katao tao dito dahil ang lahat ay busy sa mga activities na sinalihan nila.

"Sasabihin ko na" sabi nya

Napaluwag ang yakap ko sakanya dahil sa naguguluhan ako sa sinabi nya, anong ibig nyang sabihin?

"Sasabihin ko na sa mga magulang natin, na buntis ka at ako ang ama" may pinalidad ang boses nya.

"Nababaliw ka na ba?! Alam mong..." hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng humarap sa akin si Renz na may nanlilisik na mata.

Desperasyon...yun ang nakapaskil sa mukha ni Renz ngayon.

"OO! NABABALIW NA AKO! at oo alam kong magagalit sa akin ang mga magulang natin, pero pagkatapos...ipapakasal tayo" seryosong sabi nya.

"magiging akin ka na talaga, at wala kang magagawa kahit umayaw ka dahil may nabuo na. Handa akong panindigan ka, handa akong harapin ang galit nila. Kaya kahit anong gawin mo, akin ka at magiging akin ka lang. Desperado na kung desperado Rea, pero hinding hindi ko hahayaang mapunta ka sa iba." madiing sabi nya.

Nagpakawala ako ng buntong hininga, at napaiwas ng tingin.

"Siraulo ka talaga, g*go ka, tanga ka, tarantado ka..." umiiyak na sabi ko at pinagsusuntok ang dibdib nya.

"Sa tingin mo ba may ibang mag mamay-ari sa akin kahit na mahal na mahal kita, g*go ka talaga"

"ako yung nasaktan dito pero bakit parang ako pa may kasalanan, tarantado ka."

"Sino bang nagsabing isusuko kita? Sumuko ka na ba? Ha?! Siraulo ka! Pasalamat ka mahal na mahal parin kita kahit siraulo ka!" naiinis na sabi ko.

Napatigil ako ng bigla nya akong yakapin ng mahigpit.

"H-hindi mo talaga ako susukuan?" parang di makapaniwalang sabi nya.

"Hindi! Boplaks ka talaga! Di mo pa nagets yung spoken poetry ko!" sabi ko na nagpatawa sakanya ng mahina.

"kanina ka pa puro mura, baka lumaking gangster anak ko nyan, palamura na sadista pa" biro nya at bahagya akong inilayo para punasan ang mga luha nya.

"may panahon ka pa para magbiro" sabi ko at sinuntok ang dibdib nya.

"tsk. Sinaktan mo na nga ako binubugbog mo pa ako, isusumbong talaga kita sa anak ko paglabas"

Hindi ko napigilang di matawa ng mahina sa sinabi nya, talagang to napakasiraulo.

Agad nya ulit akong yinakap ng mahigpit at huminga ng malalim.

"wag na ulit tayong mag-aaway, masyadong nakakamatay" seryosong sabi nya.

"mhm" tugon ko sabay tango.

Bahagya akong lumayo para tignan ang mukha nya.

"Tototohanin mo ba yung sinabi mo?" sabi ko na bakas ang pag-aalala.

Biglang sumeryoso ang mukha nya.

"Seryoso ako, gusto ko ng sabihin. Kaya naman, ngayon din gusto kong dumiretso sa bahay nyo para ipaalam muna kila tito at tita saka na kila mama." sabi nya.

"R-Renz...wag muna please...n-natatakot pa ako." sabi ko.

"pero mas natatakot ako, mas natatakot ako na baka ano mang oras...magbago ang isip mo at sumama kay Trax o kahit na kaninong lalaki" sabi nya sabay yakap ulit sa akin at halik sa ulo ko.

"Renz, di na magbabago isip ko. Ikaw na talaga ang mahal ko, ikaw nga ama ng baby ko" sabi ko at bahagyang ibinulong ang bandang huli.

"I love you Rea, thank you sa chance na to. Pangako, lalayo na ako sa kahit na sinong babae." sabi nya

"tss...dapat lang aba!" sabi ko.

Ngayon, parang nabunutan ako ng malaking tinik sa lalamunan. Ok na ulit kami.

At sa tingin ko mas tumibay pa kami kesa sa dati, sa isang relasyon naman impossible ang di ka masaktan. Ang pag-ibig palaging kalakip ang sakit, nasa sainyo yan kung paano nyo haharapin. Kung magpapatuloy ka pa rin o bibitaw ka na.

Pero para samin ni Renz, alam kong walang bibitaw sa amin...

*********

Respeto sa mga author na single! Aba!!!

*****

-Prean.