အချိန်တေ ကြာခဲ့ပြီ ကိုယ်ဝန် ၉လထဲ ဝင်နေခဲ့ပြီ

ဂျောင်ကု ‌အလုပ်မသွားတော့ပဲ အိမ်ကသာ

အလုပ်တေလုပ်တော့သည်။ တခုခုဆို အခက်မတွေ့စေရန် သူရှိနေမှဖြစ်မည်မဟုတ်လား။

Tae-အင်း အ့ာ ဟင့် နာ နာတယ် ကိုကို အင့် နာတယ် အီးဟီး! နာလိုက်တာ!! အီး!

Jeon-ဘာ ဘာဖြစ်တာလဲ

Tae-ဗိုက်က အရမ်း အ့ နာလိုက်တာ

Jeon- ခန ခန ကိုယ်ဆေးရုံပို့ပေးမယ်

ကောင်လေးကိုမချီရင်း ကားထဲ ထည့်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ တော်သေးတာပေါ့ ကားနောက်ခန်းမှာ လိုအပ်တာတေကို မနေ့ကထဲကအဆင်သင့်ထည့်ထားမိလို့ မဟုတ်ရင်တော့လား။

ကားလေးတစ်စီးသည် မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်နဲ့

ဆေးရုံထဲကို ဝင်သွားလေသည်။

ကလေးငယ်ကိုချီကာ ဆေးရုံထဲဝင်ခဲ့သည်။

ပစ္စည်းတေယူဖို့လဲ သူမမေ့ခဲ့ပါဘူး။

Jeon-ဆရာမ လုပ်ပါအုံး မွေးတော့မယ် ထင်တယ်

"မွေးလူနာ ဟေ့ အမြန်လာကြ"

ဆရာဝန်တေအမြန်ရောက်လာကြပြီး

ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို ကလေးငယ်အား ခေါ်သွားခဲ့သည်။ OGလဲရောက်လာပြီး ကလေးငယ်အတွက်

သေချာလုပ်ပေးပါသည်။ ခွဲမွေးဖို့ ပေးထားတဲ့

ရက်က တပတ်ခါမဟုတ်လား။ ဒီနေ့ ဗိုက်နာလာရတယ်လို့ ကလေးငယ်တော့ ပင်ပန်းတော့မှာပဲ။

မချစ်ဘူးသာဆိုတာပါ။ ဘာသာမဲ့ ဖြစ်တဲ့သူသည်

ရှိသမျှ နတ်ဘုရားတိုင်းဆီမှာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ကလေးငယ် တခုခုဖြစ်မှာ ဆိုးလို့တဲ့လေ

ခွဲခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ဆရာဝန်မကို

မြင်တော့ ‌မျှော်လင့်ချက်တေနဲ့မေးမိသည်က

Jeon-ဆရာမ ထယ်ယောင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင် သူအဆင်ပြေရဲ့လား ကလေးရော

"အဆင်ပြေပါတယ် သမီးလေး မွေးပါတယ်

ကလေးရော လူကြီးပါ ကျန်းမာပါတယ်

အခန်းထဲကို ရွှေ့ပေးထားပါ့မယ်ရှင်"

Jeon-ကျေးဇူးပါဆရာမရယ်

ထွက်သွားတဲ့ဆရာမကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်မှာ အထပ်ထပ် ဘာကြောင့်လဲတော့ သူမသိပေ။

"I think we could work it out so what

are you doin' now?"

မြည်လာတဲ့ဖုန်းကြောင့် contact လေးကို ကြည့်မိတော့ unknown number တစ်ခု

သူလဲ ကိုင်လိုက်တယ်

Jeon-hello

"တို့ ပြန်လာပြီ ဂျွန်"

Jeon-မင်း..မင်း saraမဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ်

"သိပ်လဲ မဆိုးရိမ်ပါနဲ့ တို့က ဂျွန့်ကို လွမ်းလို့ ဖုန်းလေးဆက်တာကို အာ ဒါနဲ့ တို့လေ ဂျွန့်ကို ချစ်နေတုန်းပဲ သိရဲ့လား တို့ရဲ့ ကောင်လေးရဲ့"

Jeon- မင်းနဲ့ငါ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး ရူးမနေနဲ့

Sara

"တို့ရဲ့ အပေါ်မှာ ရမက်ထန်တဲ့ မျက်ဝန်းတေနဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဂျွန်က သိပ်ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်"

Jeon-မင်း...တီ hello hello တောက် ဒီမိန်းမပျတ်ကတော့‌ကွာ

တင်

ဖုန်းထဲသို့ဝင်လာသော video တစ်ခု

သေချာပြောရရင် သူနဲ့ကိုယ် မှားခဲ့စဉ်က...။

ထိုအကောင့်ကို block list ထဲ ထည့်ပြီးနောက်

ထယ်ယောင်းရှိရာသို့ လာခဲ့လိုက်တယ်။

အခန်းထဲက ထယ်ယောင်းကတော့ မနိုးသေးပေ။

ထယ်ယောင်းနဲ့ အပြိုင်အိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးလေး

လူ့လောကထဲ ရောက်ခါစ ကလေးမလေးကို

သူငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီကလေးမလေးက

ဘာကြောင့်များ သူ့မျက်လူံးထဲ ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့ပါသနည်း။ သူ့ကို သဘောကျမိသား ။

အချိန်တေ ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိခဲ့ပါ။

သူကလေးငယ်လေးနဲ့ ကလေးကြီးလေးကို

ထိုင်ငေးရင်း အချိန်တေ ကုန်လွန်လာခဲ့သည်။

တလှုပ်လှုပ် နိုးလာတဲ့ထယ်ယောင်းကိုတွေးတော့

Jeon-မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ငါဆရာဝန်သွားခေါ်ပေးမယ် ခန

~~~~~~~~~~~~~~~

ထယ်ယောင်း အိပ်စက်နေရာမှာ နိုးလာခဲ့သည်။

သူ့မျက်ဝန်းတို့ကို ဖွင့်လိုက်တော့ ပထမဆုံးရတာ

မျက်နှာချပ် အဖြူရောင်တစ်ခု ဆေးရုံနံ့တေ

ပြီး ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတခု

Jeon-မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ငါဆရာဝန်သွားခေါ်ပေးမယ် ခန

Tae-ထယ် အဆင်ပြေပါတယ် ကိုကို

Jeon-အင်း အင်း ခန ဆရာဝန်သွားခေါ်...

Tae-သမီးလေးကို တွေ့လို့ရမလားဟင်

Jeon-ရတာပေါ့ ခန ငါခေါ်ပေးမယ်

သူ့စကားဆုံးတော့ ကလေးငယ်လေးကို

ချီကာ သူ့ဆီသို့ ပေးလာခဲ့တဲ့ ကိုကို။

ကလေးမလေးကို ကြည့်ရင်း သူပြုံးမိသည်။

ဒီကလေးမလေး သိပ်လှနေပါလား။

Tae-ကိုကိုကြည့်ပါအုံး သမီးလေးက ချစ်စရာ

ကောင်းလိုက်တာနော်

Jeon-အင်း

အင်း ဟုသာ ဖြေလာသည့် ကိုကိုဟာ ကလေးငယ်ကို မချစ်လို့များလား ဟုတ်တယ်လေ

သူမြတ်နိုးရတဲ့သူရဲ့ သွေးသားမှ မဟုတ်ပဲလေ။

Tae-ကိုကို သမီးလေးကို မုန်းလားဟင်

Jeon-ဟင့်အင်း

Tae-ဒါဆိုချစ်လားဟင်

Jeon-ငါမသိဘူး

သူမျှော်လင့်ချက်တို့ သဲထဲရေသွန်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မမုန်းဘူးဆိုတာနဲ့တင် သူကျေနပ်သင့်ပါပြီလေ။

ဆရာဝန်မကို ခေါ်ပြီး ဆရာမက စမ်းသပ်ချက်တေပြုလုပ်ပြီးတဲ့အခါ အားလုံး အဆင်ပြေကြောင်းသိခဲ့ရသည် ချုပ်ရိုးလေးဟာ တဆစ်ဆစ် ကိုက်ဆဲပင်မဲ့လဲ ဒါဟာ ချစ်ရသူရဲ့ သွေးသားပဲမို့လို့ သူမညီးညူခဲ့ပါဘူးလေ။

Jeon-ဆန်ပြုတ်စားရအောင် မင်းအတွက်ကြက်သားဆန်ပြုတ်လေး ပြုတ်ခိုင်းလာတယ်။

အပြင်ထွက်သွားတဲ့ ကိုကိုက ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။

လက်ထဲမှာ ထမင်းဗူးလေး တခုကို ကိုင်လို့။

ကိုကိုဟာ သူ့ကိုခွံ့ကျွေးခဲ့တယ်။ အင်း

ကိုကို့လက်နဲ့ကျွေးလို့လား မသိဘူး။ ဆန်ပြုတ်လေးဟာ ပိုချိုနေသလို နာကျင်မှုတေလဲ

သက်သာစေပြန်သည်။ တကယ်ပြောတာပါ

ကိုကိုဟာ သူ့အတွက် အရေးပါလွန်းခဲ့ပါသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~

thanks for voting and reading

Love you my reader

See you next part