For Unicode

သတိမမူ

ယခင်နေ့များတွင် စောစောနိုးတက်သော ကလေးသည် အခုတစ်လောအိပ်ရာထနောက်ကျနေသည်။

သားလေးများဖျားနေတာလား...။ ညဘက်တွေဆိုသူ့အခန်းက တော်တော်နဲ့မီးမမှိတ်တာကိုသတိထားမိတယ်။ ဒီကလေး စာတွေအရမ်းဖတ်နေပြန်ပြီထင်တယ်။ စာဖတ်တာကောင်းပေမဲ့ သူ့ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှာစိုးရိမ်မိတယ်။ နဂိုရောဂါအခံလည်းရှိတော့.. ပိုစိုးရိမ်ရတယ်။

ဤသို့ဖြင့်အတွေးနယ် ကျယ်ပြန့်နေစဉ် ဒေါ်မြတ်ကေသီ၏နောက်ကျောမှ လက်တစ်စုံသွယ်ယှက်လာသည်။

" မေမေ.."

" သားလေး.. အိပ်ရာထနောက်ကျတယ်နော်။ ညဘက်တွေမအိပ်ဘူးလား.. "

" ဟုတ်.. ဟိုလေ.. စာအုပ်ဖတ်‌နေတာ နည်းနည်း ညနက်သွားတယ်.."

" သား.. မေမေ့ပြောစကားနားထောင်နော်။ သားအကြောင်း သားသိတယ်မဟုတ်လား..။ အရမ်းအိပ်ရေးပျက်မခံနဲ့..။ စာဖတ်ချင်ရင် နေ့လယ်တို့မနက်တို့ဖတ်။ ကြားလား.."

" ဟုတ်ကဲ့မေမေ "

အသံချိုချိုလေးနှင့် ကြောင်ပေါက်လေးသဖွယ် ကပ်ချွဲနေသော သားငယ်လေးကို ပို၍အချစ်ပိုရပါသည်။

" အင်း.. လုပ်ချင်တာလေးလုပ်လိုက်.. ပြီးရင်အဲဒီလိုလေးကပ်ချွဲလိုက်... အတော်လည်တဲ့ကလေး "

" အဲဒီကလေးကို မေမေကမချစ်ဘူးလား "

" ချစ်ပါ့တော်.. ချစ်ပါ့ "

" ဟီးဟီး "

ကျွန်တော့်အားအချစ်ပိုသော မေမေသည် ကျွန်တော့်၏ကမ္ဘာ..။ လူတိုင်းသည် တစ်နေ့၌ရှောင်လွှဲ၍မရသောသေခြင်းတရားနှင့် သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိလည်းသိပါသည်။ သို့သော် ထိုကမ္ဘာများသာ မိမိကိုထားခဲ့ပြီးထွက်သွားခဲ့လျှင် မိမိရူးသွားမည်ဟုထင်သည်..။ ထို့ကြောင့် မိမိတန်ဖိုးထားရသူများကို မိမိကသာအရင်ထားခဲ့ချင်ပါသည်..။

ကျွန်တော့်အတွက် မိသားစုဟာနံပါတ်တစ်ပါ။ ပြီးရင် သူငယ်ချင်းကနံပါတ်သုံးပေါ့။ နံပါတ်နှစ်နေရာကတော့ လစ်လပ်နေသေးတယ်..။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချစ်သူမရှိသေးဘူး‌လေ။

မိမိအတွက် ချစ်ရမည့်သူမရှိ သေး၍ လစ်လပ်နေသောထိုနေရာ၏ ပိုင်ရှင်သည် မည်သူများဖြစ်မည်နည်း..။ သိချင်လှပါသည်..။

ယနေ့တွင်စာမဖတ်ဘဲ မေမေ၏အထည်ဆိုင်ဖွင့်မည့်ကိစ္စများဝိုင်းလုပ်ပေးခဲ့သည်။ မေမေမကြိုက်သည်ကို လုပ်ထားမိသည်ဖြစ်၍ မေမေကိုချွဲရဦးမည်လေ..။

တစ်နေ့တာလုံးတွင် မေမေ့တာဝန်များကိုကူပြီး၍ ညသို့ရောက်သောအခါ ဘွားဘွား၏တာဝန်က တစ်ဖန်ကျလာသည်။ ဘွားဘွားကိုနှိပ်ပေးပြီးနောက် မိမိအခန်းထဲသို့လာသောအခါ တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းမြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လန့်၍အော်မိခဲ့သည်။

" အမေ့..."

ထိုမြင်ကွင်းမှာ စိုင်းထွဋ်ခေါင်သည်မိမိကြိုက်လှပါသည်ဆိုသော ' သူငယ်ချင်းလို့ပဲဆက်၍ခေါ်မည်ခိုင်' ဟူသော စာအုပ်လေးကိုဖြဲနေခြင်းပင်..။

ဘုရားသခင်..။ ဒီလူကဘယ်လိုလဲ..။ ဘာလို့သူများမြတ်နိုးတဲ့အရာကို ဖျက်ဆီးနေရတာလဲ..။ တကယ်ဒေါသထွက်မိတယ်..။ အကျယ်ကြီးအော်လို့ကလည်းမဖြစ်ဘူး။ မေမေနဲ့ဘွားဘွားကြားရင် အားလုံးရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ်။

ထို့ကြောင့် အံကိုသာကြိတ်ထားရသည်..

" ခင်ဗျား.. အဲဒါဘာလုပ်တာလဲ..။ ဘာလိုအဲဒီစာအုပ်ကို ဖျက်ဆီးနေတာလဲ..။ စာအုပ်က ခင်ဗျားကို ဘာလုပ်နေလို့လဲ"

" ကိုယ့်ကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ပေမယ့် မင်းကိုတော့ ဝမ်းနည်းအောင်လုပ်တယ်လေ "

" ဘာဆိုင်လို့လဲ.. သူ့ဘာသာသူနေတဲ့စာအုပ်ကိုဗျာ.. "

" သူ့ဘာသာသူမနေဘဲ.. မင်းကိုဝမ်းနည်းစေတာသူ့အပြစ်။ အဲဒါကြောင့်အပြစ်ပေးတာ "

" ခင်ဗျားရူးနေလား "

" အင်း.. ရူးနေတာ "

ဘာကြောင့်ရူးလဲ ပြောပြရမလား။ မင်းကြောင့်..။ မင်းကို အသေးအမွှားလေးကအစဂရုစိုက်နေမိလို့။ အခုလိုတွေဖြစ်နေတာ မသိဘူးမဟုတ်လား။ ကိုယ့်တို့ရဲ့အတိတ်ကဒဏ်ရာတွေက သိပ်ကိုနာကျင်စရာကောင်းတယ်။ အဲဒီဒဏ်ရာတွေကြောင့် မင်းကိုနည်းနည်းလေးမှထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။

ထိုသို့သောရင်တွင်းစကားကို မြတ်သူမကြားခဲ့ပေ...။

" ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တကယ်စိတ်ဆိုးတယ်.. "

စိတ်ဆိုးတယ်ပြောလိုက်‌သောကြောင့် ငြိမ်ကျသွားသောသူသည် အပြစ်မလုပ်ထားသည့်ပုံစံနှင့်။ မိမိကပင် သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်ထားသကဲ့သို့ပင်..။

" ခင်ဗျားဘာဖြစ်နေတာလဲ "

ငုံ့သွားသောခေါင်းသည် ပြန်မထူလာသဖြင့် ထိုသို့မေး၍ သူ့မျက်နှာကိုကြည့်မိသောအခါ မျက်ရည်များနှင့် သူမျက်နှာသည်မလိုက်ဖက်စွာ။

ဘာကြောင့်လဲ..။ ဘာလို့ သူကဒီလောက်ခံစားလွယ်နေတာလဲ။ တကယ်ပဲရူးနေလား။

ထို့နောက် တိုးလျစွာထွက်လာသည့်သူ့စကားသည်..

" တောင်းပန်ပါတယ် "

နာကျင်မိပါသည်။ အတိတ်ကာလများတွင် မိမိမှ မည်သို့သော်အပြစ်ပင် ကျူးလွန်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ သူသည် အပြစ်မတင်ခဲ့။ ယခုတွင်မူ သူသည် မိမိအားအပြစ်နေသည်။ သူသည်မိမိအား မုန်းနေမည်လော ဟူသောအတွေးနှင့်ပင် မွန်းကျပ်ရပါသည်။

" မဟုတ်သေးဘူးလေ... မငိုပါနဲ့လေဗျာ "

တောင့်တောင့်ကြီးထိုင်ပြီး မျက်ရည်တွေကျနေတာတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး..။ ယောက်ျားလေးဖြစ်ပြီး ဒီလောက်ခံစားလွယ်ရလား..။

ဒီအတိုင်းသာပြောလိုက်မိလို့ ပို၍ငိုသွားမှဖြင့် ဒုက္ခများရချီရဲ့။ ဒီလူကဘယ်လိုလဲဗျာ။ နားကိုမလည်နိုင်ဘူး။

" မင်းကို... မင်းကိုနည်းနည်းလေးမှ အထိခိုက်မခံနိုင်လို့.. မင်းဝမ်းနည်းနေတာကိုလည်း မလိုချင်လို့.. အခုလိုလုပ်မိတာပါ "

မီးပုံကိုရေနှင့် ငြှိမ်းလိုက်သကဲ့သို့ပင် သူ၏စကားသည် မိမိ၏ဒေါသတို့ကိုရှဲခနဲ ငြိမ်းသွားစေသည်..။ သူ့ကိုနားမလည်သကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုလည်း နားမလည်ခဲ့ပေ။

" ကဲပါကဲပါ... ထားတော့.. ကျွန်တော်စိတ်မဆိုးဘူး။ ရပြီလား..။ မျက်ရည်တွေနဲ့.. ကလေးကျနေတာပဲ "

သူ၏မျက်ရည်များကိုသုတ်ပေးရင်း သူ့ပါးပြင်ကိုထိမိသောအခါ သူ၏အသားတို့သည် အေးစက်နေသည်။

" ခင်ဗျားကိုယ်ကြီးကအေးစက်နေတာပဲ.. ချမ်းနေတာလား။ ခဏနေဦးနော်.. ကျွန်တော်ကော်ဖီသွားဖျော်ပေးမယ်.. "

" မသွားပါနဲ့ "

တားဆီးမိသည့် လက်တစ်စုံသည် သူကိုထွေးပွေ့ထားလျက်...။ မိမိအနေနှင့် သူကိုစောင့်မျှော်နေခဲ့ရသော အချိန်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာနေပြီဖြစ်သည်။ သူနှင့်ပတ်သက်သမျှ စိုးရိမ်လွန်နေမိသည့်အထဲ ယနေ့တွင်မူ စိတ်ဆိုးကြောင်းပြောလာသောအခါ သူမုန်းသွားမည်ကို ပိုကြောက်မိပါသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ့ကိုထွက်မသွားစေရန် ဖက်၍ တားဆီးမိသည်။ ဤအပြုအမူမျိုးကြောင့် မိမိအား ပျော့ညံ့သောသူ တစ်ယောက်ဟု သူမြင်ကောင်းမြင်လိမ့်မည်။

ဟုတ်တယ်.. ကျွန်တော်ပျော့ညံ့တယ်။ သူ့ကြောင့်နဲ့ ကျွန်တော်ပျော့ညံ့တယ်..။ ဘာလို့လဲသိလား..။ အတိတ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တင်းမာတဲ့ မာနတွေကြောင့် ချစ်ရသူကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရဖူးတယ်လေ..။ အခုတော့ သူ့အတွက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့အတ္တ မာနတွေကိုခဝါချထားသည်။

" ကိုယ်ပြန်တော့မယ် "

ထိုစကားပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်သွားသော သူကိုပင်မကြည့်မိ။ မိမိသည်ကလည်း လှုပ်ရှားခြင်းမရှိ။ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေမိသည်..။

သူဖက်ထားတုန်းက ဘာလို့မရုန်းမိတာလဲ..။ ဘာလို့ငြိမ်သက်နေမိတာလဲ..။ အေးစက်နေတဲ့ သူ့အငွေ့အသက်ကို ဘာလို့သဘောကျနေတာလဲ..။

ခင်ဗျားဟာလေ ကျွန်တော့်ကိုအမျိုးမျိုးပြုစားနိုင်လွန်းတယ်။

ထို့နေ့ည၌တွေ့ဆုံပြီးနောက် သုံးရက်မြောက်သည်အထိ သူ့ကိုအရိပ်ယောင်ပင် မတွေ့ရ။

စိတ်များဆိုးသွားတာလား..။ ငါလည်း ဘာမှမလုပ်မိပါဘူး။ အမှန်ဆို သူကငါ့စာအုပ်ကိုဖြဲသွားတာလေ။ ငါက စိတ်ဆိုးရမှာမဟုတ်ဘူးလား။ အခု ငါကစိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် သူ့ကိုပါမျှော်နေသေးတာလား။ ဟာကွာ.. ရူးတော့မှာပဲ။ ဒီလူကြီးနဲ့တော့..။

စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့် ခေါင်းကိုသာခပ်နာနာကုတ်မိသည်။ ထိုစဉ်.. မိမိနောက်ကျောမှကြားရသည် အသံ..။ ထိုအသံပိုင်မှာမူ မိမိမျှော်လင့်နေသောသူသာဖြစ်သည်။

" ဘာလို့ အရမ်းကုတ်နေတာလဲ.. နာကုန်ဦးမယ်.. "

" ဟမ်.. ခင်ဗျား... ခင်ဗျားဘယ်တုန်းကရောက်တာလဲ "

" အခုပဲ.."

" ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား "

နားမလည်သော မျက်ဝန်းလေးများနှင့် မေးလာသူ၏အနားသို့ တဖြည်းဖြည်းလျှောက်လှမ်းမိခဲ့သည်။ အနားသို့ရောက်သောအခါ မျက်မှန်အောက်မှ မြင်နေရသော သူမျက်ဝန်းလှလှလေးကိုစိုက်ကြည့််နေမိသည်။

" ကိုယ်က.. ဘာကိုစိတ်ဆိုးရမှာလဲ.. "

" စိတ်မဆိုးဘူးဆို ဘာလို့သုံးရက်တောင်မလာတာလဲ "

မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားပြောနေပုံအရ သူ..ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ခုနေဟန်တူသည်။

" မင်း.. စိတ်ဆိုးနေသေးတယ်ထင်လို့ပါ.. "

" စိတ်ဆိုးတဲ့သူကိုပြစ်ထားရမယ်လို့ ခင်ဗျားကိုဘယ်သူသင်ပေးထားလဲ "

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပြစ်ထားခဲ့ပြီး အခုမှ လူလိမ္မာလေးလာလုပ်လို့ရမယ်ထင်လား။

" သူ့ဘာသာသူလျှောက်ထင်နေပြီ မလာတာကို ကျွန်တော့်အပြစ်က ဖြစ်ရသေးတယ်။ ခင်ဗျားကသာ ပြစ်လုပ်ထားပြီး မလာရဲတာလေ။ ကျွန်တော်ကခင်ဗျားကို သတိရနေ... အယ်.. "

သေလိုက်ပါတော့..။ အရှက်တွေကွဲပါပြီ..။ ဘာလို့အခုမှ ပွင့်လင်းနေရတာလဲလို့။ ဒီပါးစပ်နဲ့နေတာ့ခက်ပြီကွာ။

" ဟက်.. ကိုယ့်ကိုသတိရနေတာလား "

" ဘာလဲ.. လူကိုမလှောင်နဲ့နော်.. "

" မလှောင်ပါဘူး... "

" အဲဒါဆိုဘာလို့ ဟက်.. ဆိုပြီးရယ်လိုက်တာလဲ.. "

" သဘောကျလို့... မင်းပြောတာလေးကိုသဘောကျလို့။ ကိုယ်လည်းမင်းကိုသတိရပါတယ်.."

" ဘယ်သူကမေးနေလို့လဲ "

" မမေးလည်း ဖြေရမှာပဲလေ။ ဒါနဲ့နေပါဦး.. အခုကဘာစာအုပ်ဖတ်နေတာလဲ "

" သရဲအကြောင်းရေးထားတဲ့ စာအုပ်လေ "

" ဟုတ်လား.. အဲဒီစာအုပ်ကဘယ်လိုလဲ.. ကောင်းလား.."

" အင်း.. ကောင်းတယ်.. ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်.."

" အဲဒီစာအုပ်ကမင်းကို ကြောက်အောင်ခြောက်တာလား.."

သူ့မေးခွန်းအဆုံး၌ ဖြတ်ခနဲသတိရသွားသည်က ခိုင်.. စာအုပ်လေးကိုသူဖြဲလိုက်ခြင်းပင်။ ထိုသတိရမှုအဆုံး၌ ထိုစာအုပ်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

" မဖြဲနဲ့နော်... ဟိတ်လူ.. ပြန်ပေး... ပေးဆိုနေ..."

သူ့အရပ်ကလန်ကလားအား အားနာခြင်းမရှိ။ ခြေဖျားထောက်၍ လက်တစ်ဖက်ကစာအုပ်ကို မြှောက်ထားသည်ဖြစ်၍ လှမ်းယူ၍မရ..။ ထို့အပြင် သူ၏ခြေလှမ်းသည် အနောက်သို့ ဆုတ်သွားသေးသည်။ နောက်ဆုတ်နေရင်းပင် မိမိခုတင်သည် သူ၏အနောက်တွင် ရှိနေသည်ကိုသတိထားမိဟန်မတူ။ မိမိကလည်း စာအုပ်ကိုခုန်ယူလိုက်သောအခါ သူရောမိမိပါ ခုတင်ပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။ အနေအထားအရ မိမိက သူ၏ပေါ်တွင်..။ ထို့နောက် သူ့လက်များသည် မိမိ၏ခါးကိုဖက်ထားသည်။

" အခုပုံစံကြီးက.. မသိရင်.. သမီးရည်းစားတွေချိန်းတွေ့နေရသလိုကြီးနော်"

မြတ်သူတစ်ယောက် စိုင်းထွဋ်ခေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မျက်လုံးဖွင့်ကာအိပ်နေသည်ဟု ထင်ရသည်အထိ မလှုပ်မယှက်ဘဲနေနေသည်..။

" မင်း.. အခုလိုမျိုး ချိန်းတွေ့ဖူးလား "

ခေါင်းလေးခါပြသော မြတ်သူကြောင့် စိုင်းထွဋ်ခေါင်သိလိုက်ရသည်က..

ဒီကောင်လေးအိပ်နေတာမဟုတ်ဘူးပဲ...

" အဲဒါဆို... ကိုယ်တို့ ချိန်းတွေ့ကြမလား.."

" ဟမ်..."

ခဏ.. သူအဲဒီလိုပြောတာနဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ဘာလို့ခုန်ပေါက်နေတာလဲ..။ စိတ်ထိန်းစမ်းမြတ်သူ.. စိတ်ထိန်း...။

" ဖယ်ဗျာ.. မစနဲ့ "

အတင်းရုန်းကာ ထသွားသော သူ့ကို အလျှင်အမြန်ဆွဲချလိုက်မိသောအခါ အနေအထားသည် ယခင်အနေအထားထက်ပင် ပို၍ဆိုးသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည်အရှန်မထိန်းနိုင်ဖြစ်ကာ မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ ပစ်စလက်ခက်ကျလာ၍ တစ်ဦးမှရှူထုတ်လိုက်သောလေသည် တစ်ဦးမျက်နှာသူ့ ရိုက်ခက်နေသည်အထိ နီးကပ်လွန်းနေ၍ဖြစ်သည်။

" စတာမဟုတ်ဘူး.. တကယ်ပြောနေတာဆိုရင်ရော "

" ဟာဗျာ.. မသိဘူး.. ဖယ်တော့... ကျွန်တော်အိပ်ချင်နေပြီ ပြန်တော့..."

အတင်းနှင်လွှတ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားထိ တွန်းနေသောသူသည် မည်မျှရှက်နေကြောင်းခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်..။

စိုင်းထွဋ်ခေါင်ထွက်သွားပြီးနောက် မြတ်သူသည် သူ၏ရင်ခုန်သံကိုဆန်းစစ်လျက် ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ...

" ဘယ်လောက်အတိုင်းအတာထိတောင် ပြုစားဖို့အစီအစဥ်ရှိနေလဲ..။ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပြုစားမလဲ မသိပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရင်ခုန်ရလွန်းလို့ရူးတော့မယ်.."

For Zawgyi

သတိမမူ

ယခင္ေန႔မ်ားတြင္ ေစာေစာႏိုးတက္ေသာ ကေလးသည္ အခုတစ္ေလာအိပ္ရာထေနာက္က်ေနသည္။

သားေလးမ်ားဖ်ားေနတာလား...။ ညဘက္ေတြဆိုသူ႔အခန္းက ေတာ္ေတာ္နဲ႔မီးမမွိတ္တာကိုသတိထားမိတယ္။ ဒီကေလး စာေတြအရမ္းဖတ္ေနျပန္ၿပီထင္တယ္။ စာဖတ္တာေကာင္းေပမဲ့ သူ႔က်န္းမာေရး ထိခိုက္မွာစိုးရိမ္မိတယ္။ နဂိုေရာဂါအခံလည္းရွိေတာ့.. ပိုစိုးရိမ္ရတယ္။

ဤသို႔ျဖင့္အေတြးနယ္ က်ယ္ျပန႔္ေနစဥ္ ေဒၚျမတ္ေကသီ၏ေနာက္ေက်ာမွ လက္တစ္စုံသြယ္ယွက္လာသည္။

" ေမေမ.."

" သားေလး.. အိပ္ရာထေနာက္က်တယ္ေနာ္။ ညဘက္ေတြမအိပ္ဘူးလား.. "

" ဟုတ္.. ဟိုေလ.. စာအုပ္ဖတ္‌ေနတာ နည္းနည္း ညနက္သြားတယ္.."

" သား.. ေမေမ့ေျပာစကားနားေထာင္ေနာ္။ သားအေၾကာင္း သားသိတယ္မဟုတ္လား..။ အရမ္းအိပ္ေရးပ်က္မခံနဲ႔..။ စာဖတ္ခ်င္ရင္ ေန႔လယ္တို႔မနက္တို႔ဖတ္။ ၾကားလား.."

" ဟုတ္ကဲ့ေမေမ "

အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးႏွင့္ ေၾကာင္ေပါက္ေလးသဖြယ္ ကပ္ခြၽဲေနေသာ သားငယ္ေလးကို ပို၍အခ်စ္ပိုရပါသည္။

" အင္း.. လုပ္ခ်င္တာေလးလုပ္လိုက္.. ၿပီးရင္အဲဒီလိုေလးကပ္ခြၽဲလိုက္... အေတာ္လည္တဲ့ကေလး "

" အဲဒီကေလးကို ေမေမကမခ်စ္ဘူးလား "

" ခ်စ္ပါ့ေတာ္.. ခ်စ္ပါ့ "

" ဟီးဟီး "

ကြၽန္ေတာ့္အားအခ်စ္ပိုေသာ ေမေမသည္ ကြၽန္ေတာ့္၏ကမာၻ..။ လူတိုင္းသည္ တစ္ေန႔၌ေရွာင္လႊဲ၍မရေသာေသျခင္းတရားႏွင့္ ေသခ်ာေပါက္ ရင္ဆိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိလည္းသိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုကမာၻမ်ားသာ မိမိကိုထားခဲ့ၿပီးထြက္သြားခဲ့လွ်င္ မိမိ႐ူးသြားမည္ဟုထင္သည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတန္ဖိုးထားရသူမ်ားကို မိမိကသာအရင္ထားခဲ့ခ်င္ပါသည္..။

ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ မိသားစုဟာနံပါတ္တစ္ပါ။ ၿပီးရင္ သူငယ္ခ်င္းကနံပါတ္သုံးေပါ့။ နံပါတ္ႏွစ္ေနရာကေတာ့ လစ္လပ္ေနေသးတယ္..။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခ်စ္သူမရွိေသးဘူး‌ေလ။

မိမိအတြက္ ခ်စ္ရမည့္သူမရွိ ေသး၍ လစ္လပ္ေနေသာထိုေနရာ၏ ပိုင္ရွင္သည္ မည္သူမ်ားျဖစ္မည္နည္း..။ သိခ်င္လွပါသည္..။

ယေန႔တြင္စာမဖတ္ဘဲ ေမေမ၏အထည္ဆိုင္ဖြင့္မည့္ကိစၥမ်ားဝိုင္းလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ေမေမမႀကိဳက္သည္ကို လုပ္ထားမိသည္ျဖစ္၍ ေမေမကိုခြၽဲရဦးမည္ေလ..။

တစ္ေန႔တာလုံးတြင္ ေမေမ့တာဝန္မ်ားကိုကူၿပီး၍ ညသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဘြားဘြား၏တာဝန္က တစ္ဖန္က်လာသည္။ ဘြားဘြားကိုႏွိပ္ေပးၿပီးေနာက္ မိမိအခန္းထဲသို႔လာေသာအခါ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ လန႔္၍ေအာ္မိခဲ့သည္။

" အေမ့..."

ထိုျမင္ကြင္းမွာ စိုင္းထြဋ္ေခါင္သည္မိမိႀကိဳက္လွပါသည္ဆိုေသာ ' သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္' ဟူေသာ စာအုပ္ေလးကိုၿဖဲေနျခင္းပင္..။

ဘုရားသခင္..။ ဒီလူကဘယ္လိုလဲ..။ ဘာလို႔သူမ်ားျမတ္ႏိုးတဲ့အရာကို ဖ်က္ဆီးေနရတာလဲ..။ တကယ္ေဒါသထြက္မိတယ္..။ အက်ယ္ႀကီးေအာ္လို႔ကလည္းမျဖစ္ဘူး။ ေမေမနဲ႔ဘြားဘြားၾကားရင္ အားလုံးရႈပ္ကုန္လိမ့္မယ္။

ထို႔ေၾကာင့္ အံကိုသာႀကိတ္ထားရသည္..

" ခင္ဗ်ား.. အဲဒါဘာလုပ္တာလဲ..။ ဘာလိုအဲဒီစာအုပ္ကို ဖ်က္ဆီးေနတာလဲ..။ စာအုပ္က ခင္ဗ်ားကို ဘာလုပ္ေနလို႔လဲ"

" ကိုယ့္ကိုေတာ့ ဘာမွမလုပ္ေပမယ့္ မင္းကိုေတာ့ ဝမ္းနည္းေအာင္လုပ္တယ္ေလ "

" ဘာဆိုင္လို႔လဲ.. သူ႔ဘာသာသူေနတဲ့စာအုပ္ကိုဗ်ာ.. "

" သူ႔ဘာသာသူမေနဘဲ.. မင္းကိုဝမ္းနည္းေစတာသူ႔အျပစ္။ အဲဒါေၾကာင့္အျပစ္ေပးတာ "

" ခင္ဗ်ား႐ူးေနလား "

" အင္း.. ႐ူးေနတာ "

ဘာေၾကာင့္႐ူးလဲ ေျပာျပရမလား။ မင္းေၾကာင့္..။ မင္းကို အေသးအမႊားေလးကအစဂ႐ုစိုက္ေနမိလို႔။ အခုလိုေတြျဖစ္ေနတာ မသိဘူးမဟုတ္လား။ ကိုယ့္တို႔ရဲ႕အတိတ္ကဒဏ္ရာေတြက သိပ္ကိုနာက်င္စရာေကာင္းတယ္။ အဲဒီဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ မင္းကိုနည္းနည္းေလးမွထိခိုက္မခံႏိုင္ဘူး။

ထိုသို႔ေသာရင္တြင္းစကားကို ျမတ္သူမၾကားခဲ့ေပ...။

" ခင္ဗ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တကယ္စိတ္ဆိုးတယ္.. "

စိတ္ဆိုးတယ္ေျပာလိုက္‌ေသာေၾကာင့္ ၿငိမ္က်သြားေသာသူသည္ အျပစ္မလုပ္ထားသည့္ပုံစံႏွင့္။ မိမိကပင္ သူ႔ကိုအႏိုင္က်င့္ထားသကဲ့သို႔ပင္..။

" ခင္ဗ်ားဘာျဖစ္ေနတာလဲ "

ငုံ႔သြားေသာေခါင္းသည္ ျပန္မထူလာသျဖင့္ ထိုသို႔ေမး၍ သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မိေသာအခါ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ သူမ်က္ႏွာသည္မလိုက္ဖက္စြာ။

ဘာေၾကာင့္လဲ..။ ဘာလို႔ သူကဒီေလာက္ခံစားလြယ္ေနတာလဲ။ တကယ္ပဲ႐ူးေနလား။

ထို႔ေနာက္ တိုးလ်စြာထြက္လာသည့္သူ႔စကားသည္..

" ေတာင္းပန္ပါတယ္ "

နာက်င္မိပါသည္။ အတိတ္ကာလမ်ားတြင္ မိမိမွ မည္သို႔ေသာ္အျပစ္ပင္ က်ဴးလြန္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ သူသည္ အျပစ္မတင္ခဲ့။ ယခုတြင္မူ သူသည္ မိမိအားအျပစ္ေနသည္။ သူသည္မိမိအား မုန္းေနမည္ေလာ ဟူေသာအေတြးႏွင့္ပင္ မြန္းက်ပ္ရပါသည္။

" မဟုတ္ေသးဘူးေလ... မငိုပါနဲ႔ေလဗ်ာ "

ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးထိုင္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး..။ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္ခံစားလြယ္ရလား..။

ဒီအတိုင္းသာေျပာလိုက္မိလို႔ ပို၍ငိုသြားမွျဖင့္ ဒုကၡမ်ားရခ်ီရဲ႕။ ဒီလူကဘယ္လိုလဲဗ်ာ။ နားကိုမလည္ႏိုင္ဘူး။

" မင္းကို... မင္းကိုနည္းနည္းေလးမွ အထိခိုက္မခံႏိုင္လို႔.. မင္းဝမ္းနည္းေနတာကိုလည္း မလိုခ်င္လို႔.. အခုလိုလုပ္မိတာပါ "

မီးပုံကိုေရႏွင့္ ျငႇိမ္းလိုက္သကဲ့သို႔ပင္ သူ၏စကားသည္ မိမိ၏ေဒါသတို႔ကိုရွဲခနဲ ၿငိမ္းသြားေစသည္..။ သူ႔ကိုနားမလည္သကဲ့သို႔ မိမိကိုယ္ကိုလည္း နားမလည္ခဲ့ေပ။

" ကဲပါကဲပါ... ထားေတာ့.. ကြၽန္ေတာ္စိတ္မဆိုးဘူး။ ရၿပီလား..။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔.. ကေလးက်ေနတာပဲ "

သူ၏မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္ေပးရင္း သူ႔ပါးျပင္ကိုထိမိေသာအခါ သူ၏အသားတို႔သည္ ေအးစက္ေနသည္။

" ခင္ဗ်ားကိုယ္ႀကီးကေအးစက္ေနတာပဲ.. ခ်မ္းေနတာလား။ ခဏေနဦးေနာ္.. ကြၽန္ေတာ္ေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္ေပးမယ္.. "

" မသြားပါနဲ႔ "

တားဆီးမိသည့္ လက္တစ္စုံသည္ သူကိုေထြးေပြ႕ထားလ်က္...။ မိမိအေနႏွင့္ သူကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရေသာ အခ်ိန္တို႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေနၿပီျဖစ္သည္။ သူႏွင့္ပတ္သက္သမွ် စိုးရိမ္လြန္ေနမိသည့္အထဲ ယေန႔တြင္မူ စိတ္ဆိုးေၾကာင္းေျပာလာေသာအခါ သူမုန္းသြားမည္ကို ပိုေၾကာက္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သာ သူ႔ကိုထြက္မသြားေစရန္ ဖက္၍ တားဆီးမိသည္။ ဤအျပဳအမူမ်ိဳးေၾကာင့္ မိမိအား ေပ်ာ့ညံ့ေသာသူ တစ္ေယာက္ဟု သူျမင္ေကာင္းျမင္လိမ့္မည္။

ဟုတ္တယ္.. ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ့ညံ့တယ္။ သူ႔ေၾကာင့္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ့ညံ့တယ္..။ ဘာလို႔လဲသိလား..။ အတိတ္က ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ တင္းမာတဲ့ မာနေတြေၾကာင့္ ခ်စ္ရသူကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရဖူးတယ္ေလ..။ အခုေတာ့ သူ႔အတြက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အတၱ မာနေတြကိုခဝါခ်ထားသည္။

" ကိုယ္ျပန္ေတာ့မယ္ "

ထိုစကားေျပာၿပီးေနာက္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပတင္းေပါက္မွ ထြက္သြားေသာ သူကိုပင္မၾကည့္မိ။ မိမိသည္ကလည္း လႈပ္ရွားျခင္းမရွိ။ ထိုေနရာတြင္သာ ရပ္ေနမိသည္..။

သူဖက္ထားတုန္းက ဘာလို႔မ႐ုန္းမိတာလဲ..။ ဘာလို႔ၿငိမ္သက္ေနမိတာလဲ..။ ေအးစက္ေနတဲ့ သူ႔အေငြ႕အသက္ကို ဘာလို႔သေဘာက်ေနတာလဲ..။

ခင္ဗ်ားဟာေလ ကြၽန္ေတာ့္ကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးျပဳစားႏိုင္လြန္းတယ္။

ထို႔ေန႔ည၌ေတြ႕ဆုံၿပီးေနာက္ သုံးရက္ေျမာက္သည္အထိ သူ႔ကိုအရိပ္ေယာင္ပင္ မေတြ႕ရ။

စိတ္မ်ားဆိုးသြားတာလား..။ ငါလည္း ဘာမွမလုပ္မိပါဘူး။ အမွန္ဆို သူကငါ့စာအုပ္ကိုၿဖဲသြားတာေလ။ ငါက စိတ္ဆိုးရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ အခု ငါကစိတ္မဆိုးတဲ့အျပင္ သူ႔ကိုပါေမွ်ာ္ေနေသးတာလား။ ဟာကြာ.. ႐ူးေတာ့မွာပဲ။ ဒီလူႀကီးနဲ႔ေတာ့..။

စိတ္ရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ ေခါင္းကိုသာခပ္နာနာကုတ္မိသည္။ ထိုစဥ္.. မိမိေနာက္ေက်ာမွၾကားရသည္ အသံ..။ ထိုအသံပိုင္မွာမူ မိမိေမွ်ာ္လင့္ေနေသာသူသာျဖစ္သည္။

" ဘာလို႔ အရမ္းကုတ္ေနတာလဲ.. နာကုန္ဦးမယ္.. "

" ဟမ္.. ခင္ဗ်ား... ခင္ဗ်ားဘယ္တုန္းကေရာက္တာလဲ "

" အခုပဲ.."

" ခင္ဗ်ား ကြၽန္ေတာ့္ကိုစိတ္ဆိုးေနတာ မဟုတ္ဘူးလား "

နားမလည္ေသာ မ်က္ဝန္းေလးမ်ားႏွင့္ ေမးလာသူ၏အနားသို႔ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လွမ္းမိခဲ့သည္။ အနားသို႔ေရာက္ေသာအခါ မ်က္မွန္ေအာက္မွ ျမင္ေနရေသာ သူမ်က္ဝန္းလွလွေလးကိုစိုက္ၾကည့္္ေနမိသည္။

" ကိုယ္က.. ဘာကိုစိတ္ဆိုးရမွာလဲ.. "

" စိတ္မဆိုးဘူးဆို ဘာလို႔သုံးရက္ေတာင္မလာတာလဲ "

မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ စကားေျပာေနပုံအရ သူ..ကြၽန္ေတာ့္ကိုစိတ္ခုေနဟန္တူသည္။

" မင္း.. စိတ္ဆိုးေနေသးတယ္ထင္လို႔ပါ.. "

" စိတ္ဆိုးတဲ့သူကိုျပစ္ထားရမယ္လို႔ ခင္ဗ်ားကိုဘယ္သူသင္ေပးထားလဲ "

အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ ျပစ္ထားခဲ့ၿပီး အခုမွ လူလိမၼာေလးလာလုပ္လို႔ရမယ္ထင္လား။

" သူ႔ဘာသာသူေလွ်ာက္ထင္ေနၿပီ မလာတာကို ကြၽန္ေတာ့္အျပစ္က ျဖစ္ရေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားကသာ ျပစ္လုပ္ထားၿပီး မလာရဲတာေလ။ ကြၽန္ေတာ္ကခင္ဗ်ားကို သတိရေန... အယ္.. "

ေသလိုက္ပါေတာ့..။ အရွက္ေတြကြဲပါၿပီ..။ ဘာလို႔အခုမွ ပြင့္လင္းေနရတာလဲလို႔။ ဒီပါးစပ္နဲ႔ေနတာ့ခက္ၿပီကြာ။

" ဟက္.. ကိုယ့္ကိုသတိရေနတာလား "

" ဘာလဲ.. လူကိုမေလွာင္နဲ႔ေနာ္.. "

" မေလွာင္ပါဘူး... "

" အဲဒါဆိုဘာလို႔ ဟက္.. ဆိုၿပီးရယ္လိုက္တာလဲ.. "

" သေဘာက်လို႔... မင္းေျပာတာေလးကိုသေဘာက်လို႔။ ကိုယ္လည္းမင္းကိုသတိရပါတယ္.."

" ဘယ္သူကေမးေနလို႔လဲ "

" မေမးလည္း ေျဖရမွာပဲေလ။ ဒါနဲ႔ေနပါဦး.. အခုကဘာစာအုပ္ဖတ္ေနတာလဲ "

" သရဲအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလ "

" ဟုတ္လား.. အဲဒီစာအုပ္ကဘယ္လိုလဲ.. ေကာင္းလား.."

" အင္း.. ေကာင္းတယ္.. ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္.."

" အဲဒီစာအုပ္ကမင္းကို ေၾကာက္ေအာင္ေျခာက္တာလား.."

သူ႔ေမးခြန္းအဆုံး၌ ျဖတ္ခနဲသတိရသြားသည္က ခိုင္.. စာအုပ္ေလးကိုသူၿဖဲလိုက္ျခင္းပင္။ ထိုသတိရမႈအဆုံး၌ ထိုစာအုပ္သည္ သူ၏လက္ထဲသို႔ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။

" မၿဖဲနဲ႔ေနာ္... ဟိတ္လူ.. ျပန္ေပး... ေပးဆိုေန..."

သူ႔အရပ္ကလန္ကလားအား အားနာျခင္းမရွိ။ ေျခဖ်ားေထာက္၍ လက္တစ္ဖက္ကစာအုပ္ကို ေျမႇာက္ထားသည္ျဖစ္၍ လွမ္းယူ၍မရ..။ ထို႔အျပင္ သူ၏ေျခလွမ္းသည္ အေနာက္သို႔ ဆုတ္သြားေသးသည္။ ေနာက္ဆုတ္ေနရင္းပင္ မိမိခုတင္သည္ သူ၏အေနာက္တြင္ ရွိေနသည္ကိုသတိထားမိဟန္မတူ။ မိမိကလည္း စာအုပ္ကိုခုန္ယူလိုက္ေသာအခါ သူေရာမိမိပါ ခုတင္ေပၚသို႔လဲက်သြားသည္။ အေနအထားအရ မိမိက သူ၏ေပၚတြင္..။ ထို႔ေနာက္ သူ႔လက္မ်ားသည္ မိမိ၏ခါးကိုဖက္ထားသည္။

" အခုပုံစံႀကီးက.. မသိရင္.. သမီးရည္းစားေတြခ်ိန္းေတြ႕ေနရသလိုႀကီးေနာ္"

ျမတ္သူတစ္ေယာက္ စိုင္းထြဋ္ေခါင္၏ ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ မ်က္လုံးဖြင့္ကာအိပ္ေနသည္ဟု ထင္ရသည္အထိ မလႈပ္မယွက္ဘဲေနေနသည္..။

" မင္း.. အခုလိုမ်ိဳး ခ်ိန္းေတြ႕ဖူးလား "

ေခါင္းေလးခါျပေသာ ျမတ္သူေၾကာင့္ စိုင္းထြဋ္ေခါင္သိလိုက္ရသည္က..

ဒီေကာင္ေလးအိပ္ေနတာမဟုတ္ဘူးပဲ...

" အဲဒါဆို... ကိုယ္တို႔ ခ်ိန္းေတြ႕ၾကမလား.."

" ဟမ္..."

ခဏ.. သူအဲဒီလိုေျပာတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ႏွလုံးသားက ဘာလို႔ခုန္ေပါက္ေနတာလဲ..။ စိတ္ထိန္းစမ္းျမတ္သူ.. စိတ္ထိန္း...။

" ဖယ္ဗ်ာ.. မစနဲ႔ "

အတင္း႐ုန္းကာ ထသြားေသာ သူ႔ကို အလွ်င္အျမန္ဆြဲခ်လိုက္မိေသာအခါ အေနအထားသည္ ယခင္အေနအထားထက္ပင္ ပို၍ဆိုးသြားသည္။ အေၾကာင္းမွာ သူသည္အရွန္မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ကာ မိမိကိုယ္ေပၚသို႔ ပစ္စလက္ခက္က်လာ၍ တစ္ဦးမွရွဴထုတ္လိုက္ေသာေလသည္ တစ္ဦးမ်က္ႏွာသူ႔ ႐ိုက္ခက္ေနသည္အထိ နီးကပ္လြန္းေန၍ျဖစ္သည္။

" စတာမဟုတ္ဘူး.. တကယ္ေျပာေနတာဆိုရင္ေရာ "

" ဟာဗ်ာ.. မသိဘူး.. ဖယ္ေတာ့... ကြၽန္ေတာ္အိပ္ခ်င္ေနၿပီ ျပန္ေတာ့..."