бүрт тэр бүр байдаггүй нөхөрлөл Хусог бид хоёрын голд байдаг байлаа. Гэхдээ энэ нь зүгээр л нэг хөрш хоёр гэр бүлийн ээж аав нь бие биетэйгээ найз байснаас хоёр хүүхэд нь найз болчихдог нөхөрлөл биш.

Манай ээж солонгосын боловсролын яаманд ажилдаг харин аав минь машины осолд орсоноос эмнэлэгт түр хугацаанд хэвтэж байсан тэр жил би анх Хусогтой уулзсан юм.

Ээж минь өглөө бүр намайг сургуульд минь хүргэх хэрэгтэй болж ажлаасаа хоцрох дөхдөг байсан ч хэзээ ч надад сургуулийн хоолыг идүүлэхгүй гэсэндээ ус болон сэндвич эсвэл кимбаб гэх зэрэг хоолыг авч өгөхөө мартдаггүй байлаа.

Сургуульруу явах замд байдаг том биш ч гэлээ гудамжны өнцөгт байдгаас гайгүй ашиг олдог дэлгүүрт өдөр бүр шахуу ордог байсан болохоор аяандаа худалдагч эгчтэй ч хүртэл ээж маань гайгүй харилцаатай болсон байсан юм. Харин нэгэн хүйтэн өглөө цасанд мөрөө гаргасаар дэлгүүрт орж ирээд ээж минь дэлгүүрээс тэр үед жүүс болон кимбаб авсан ч хоёрыг авсан байсанд би гайхширч " Та идэх юм уу? " гэж асуухад худалдагч эгчийн гарч ирэх ажилчид гэсэн хаалгаар долоон настай Хусогыг би анх харсан юм.

Тэр тэр үедээ булцгар хацар , үргэлж л нүд нь нулимсаар дүүрсэн эсвэл хацраар нь нулимс урссан байдлаар гарч ирдэг байсан ба өглөө бүр сургуульдаа явахгүй гэж уйлдаг байсныг нь би нэг удаа сонсож байсан билээ.

Уйланхай жаал.

Ээжийн ажил их болсоноос би өглөө ганцаар сургуульруу алхдаг болж бас өвөл болсон учраас өглөөний долоон цагт гадаа харанхуй болсон байсан учраас ямар нэгэн хүн хулгайлчихвий гэж эмээсэндээ ээж худалдагч эгчийн хүүг ч бас манай сургуульд явдаг байсныг мэдэж авсан байв. Тиймээс тэр үеэс хойш Хусог бид хоёр бие биенийгээ эвгүй хүмүүсээс хамгаалах зориулалттай нэгдсэн юм.

Өглөө бүр халаасандаа адилхан өдрийн хоол уух зүйлтэй орой бүр адилхан нойрмог ядарсан байдлаар бид хоёр буцан гэр гэрлүүгээ явдаг байлаа. Гэхдээ би ганцаараа дахин нэг гудамж алхах ёстой байсан учраас дэлгүүрт ээж минь ажлаа таран хүлээн зогсдог байв.

Гэвч заримдаа Хусог намайг хамгаалах биш би түүнийг хамгаалах үе ч бас зөндөө гардаг байв. Гудамжны муур гэх зэрэг.

Нэг удаа бид хоёр оройн давтлагнаас болоод шөнийн арван цагт гэрлүүгээ хамтдаа алхаж байсан юм. Цаг агаар дулаахан хэн ч байсан үүнийг романтик шөнийн нэг гэж хэлэхэд тохирох шөнө байлаа. Хоосон хүнгүй гудамжинд зөвхөн Хусог бид хоёрын ярих , инээх дуу дүүргэж байхад бидний аль нь ч ард хүн алхаж байсныг хараахан анзаарагүй байсан юм. Гэнэт л Хусог чимээгүй болж биеэ чангалах нь мэдрэгдэж тэрээр алхадгаасаа арай хурдан алхаж байсан ч түүний гар аль хэдийн миний гарыг атгасан байв. Гэвч би арагш харалгүйгээр юу болсоныг анзаарч бид хоёр чив чимээгүйгээр алхаагаа түргэсгэж , удалгүй тэр эрэгтэй ардаас дуудаж эхлэх үед бид хоёр өөрсдийгөө гүйх ёстойгоо мэдэрч үг солилцолгүй хамаг хурдаараа гүйж эхлэсэн юм.

Харамсалтайгаар тэр шөнө Хусог гэртээ очиогүй.

Тэр манайд хоносон.

Галзуу мэт гүйж явахдаа бид хоёр өөрсдийн явдаг энгийн нэг гудамж биш төөрдөг байшин шиг газраар үсэрч авирсаар нэг мэдэхэд нүдний үзүүрт хайрт гэр минь үзэгдэн баярлахад , харин Хусог шууд л ээжрүүгээ залгаад манайд хонохоо хэлж байсан юм.

Инээдтэй биш гэж үү. Тэр арван гурван настай эр хүн гэж өөрийгөө дуудуулах дуртай байсан хэрнээ заримдаа би ганцаараа дахин нэг харанхуй гудамж алхаж байхад тэр ердөө хэд алхаад л гэрэлт гудамжруу гарчих байтал тэр гэрлүүгээ явья гэж дурсаагүй. Тиймээс би түүнийг дахин хамгаалсантай адил байсан. Эсвэл манай гэр түүнийг хамгаалсан гэж хэлвэл дээр үү?

Өвлийн улирал дуусч хавар эсвэл зун дуусч намар болоход би өдөр бүр үүрэгт ажлаа хийн Хусогийн гэрлүү алхадаг болсон байв. Түүний ээжийн дэлгүүр шатсанаас ээж нь гэртээ л байдаг болж харин аав нь гэр бүлээ тэжээдэг болсон байснаас би түүний гэрлүү очиж түүнийг зүүдний ертөнцөөс нь сэрээдэг байлаа.

Гэвч нэгэн үеэс бид хоёр өглөө бүр уулзаж сургуульруу явах хэрэггүй болсон байв. Гудамжны үзүүрт Хусогийн ээжийн шатсан дэлгүүрийг янзалж цагдаагийн хэлтэс нээгдэхэд бидний харанхуй гудамжийг гэрэл камераар дүүргэснээс хүмүүс тэрүүгээр шөнө дөлөөр ч байсан тайван явдаг болсон байлаа. Гэхдээ юу гээч. Бид хоёр ерөөсөө тусдаа явья гэдэг үг амнаасаа унагаагүй.

" Хоёулаа хамтдаа питер пэн тинкэрбэл хоёр шиг дандаа хамтдаа байна шүү. "

Хусогийн үгэнд би толгойгоо дохиход тэрээр аппараттай шүдээрээ надруу инээмсэглэн түүний нүд зураас шиг болж байлаа.

Гэхдээ тэр хэзээ ч Питер Пэн Тинкэрбэлийг бага багаар мартан Вэндиг даган явсанаар Тинкэрбэлийг үхдэгийг мэддэгүй. Тэр зүгээр л диснейд итгэсэн.

Гэхдээ би түүнд хэлээгүй. Түүнийг угаасаа намайг орхихгүй гэж итгэсэн болохоор.

***

" Чи түүний хичээлийг нь хамтдаа ч юмуу эсвэл хийгээд өгчих тэгэх үү? "

Утаснаасаа харцаа салгахдаа би жүүсний соруулаа сорохоо болин хажуу тийш Жиминруу харав.

" Яагаад? Би түүний хичээлийг нь хийж өгдөг ээж шиг харагдаад байна уу? "

Жимин ядарсан байдалтайгаар үсээ арагшлуулж нэг мөрөндөө үүрсэн цүнхнийхээ мөрөвчнөөс зуурлаа.

" Гуйж байна шүү дээ Исүл. Үнэндээ би энэ хичээл дээр үнэхээр унаж болохгүй ээ. "

Намайг бодосхийн утсаа хаах үед Жимин миний гарыг зөөлхөн цохиж " Алив ээ Исүл. Энэ тийм хэцүү биш шүү дээ. Зүгээр л түүнд ядаж жоохон зүйл ойлгуулаад өг. Би чамайг ярих хичээлүүд дээрээ сайн гэдгийг мэднэ. " гэв.

Би хөмсгөө өргөн " Би өөрийгөө ч давж гарах эсэхтээ эргэлзэж байхад тэр усан толгойтод хичээл заана гэж үү? Чи тоглоогүй биз дээ? "

Жимин гэнэт нэг юм олсон мэт түүний нүд нь гэрэлтэж тэрээр бүдэгхээн инээмсэглэх ба " Би чамд тэгвэл чихэр авч өгье. " хэмээлээ. Гэнэт инээд хүрсэндээ амандаа дүүргэсэн байсан жүүсээ цацчих дөхөн буруу хоолойгоороо оруулж хахан цацахад нүдэнд нулимс цийлэгнэж байв.

Хахаж дууссаныхаа дараа би нулимсаа арчин " Би юу юм? Таван настай охин уу? " гэж хэлэх явцдаа инээдээ барьж чадалгүй инээсээр л байлаа. Жимин дахин үг хэлэх гэсэн ч хэн нэгний гар миний мөрөн дээгүүр дарахад түүний үнэртэй усыг үнэртээд л би хэн гэдгийг нь мэдэв.

" Хөөе би зөвхөн найз охиноо л инээлгэдэг. "

Би түүний гарыг мөрнөөсөө холдуулж толгойгоо зөөлхөн сэгсрэх ба " Үгүй ээ Хусог. Найз охин чинь аль хэдийн алга болсон. Одооноос би чиний ээж бас дүү чинь. " гэж дахин инээж эхлэхэд Хусог Жиминруу гайхсан харц илгээлээ.

" Чи түүнд хар тамхи өгчихөө юу? "

Жимин толгойгоо сэгсэрч явахынхаа өмнө миний гарыг бариад " Гуйж байна шүү " гээд цааш алхан явах ба би инээмсэглэсээр сургуулийн хаалгаруу ардаа Хусогыг дагуулан алхаж эхлэв.

Хусог арагш нэг харж дараа нь миний царайлуу ээлжлэн хараад хажууд зэрэгцэн алхангаа сэрэмжилсэн хоолойгоор чимээгүй " Энэ миний бодож байгаа шиг хайрын гурвалжин биш биз дээ? " гэхэд би түүнрүү инээмсэглэсэн хэвээр харан өнөөдөр яагаад ингэж их инээгээд байгаадаа гайхширч байлаа.

" Битгий хард даа Хоби. Миний зүрх сэтгэл зөвхөн чамд л зориулиастай. "