အချိန်က ည ရှစ်နာရီ ကျော်ကျော် ။

" ပတ်ဂျီမင်း ... မင်း အလုပ်မဆင်းသေးဘူးလား ? "

အတူ အလုပ်လုပ်နေသော သူငယ်ချင်းမှ မေးလာသည် ။

" အေး ဆင်းဖို့ လုပ်နေတာ ! "

" မင်း ကြည့်ရတာ အမြဲ တစ်ခုခုကို တွေးနေသလိုပဲ ။

ဘာတွေ စိတ်ရှုပ်စရာရှိတာလဲ ? "

ဘေးလူတောင် ရိပ်မိသည်အထိ ဂျီမင်း ငူငိုင်နေမိ

တာ ဖြစ်သည် ။

" အာ ... အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး ။ မင်း ပြန်တော့လေ "

" အေးပါ ! ငါသွားပြီနော် ! "

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဂျီမင်းလဲ အလုပ်ဆင်းဖို့ ပြင်

ဆင်လိုက်သည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! "

ဂျီမင်းက ခေါ်သံကြောင့် အနောက်ကို ဆတ်ခနဲလှည့်

ကြည့်ပေမယ့်လည်း ဘယ်သူမှမရှိ ။

" အာ ... တကယ် ငါရူးနေပြီပဲ ။ သူ့အသံကိုတောင်

ကြားယောင်နေမိတာ ။ မဖြစ်တော့ဘူးပဲ ... "

အမြန် ဘေးက လွယ်အိတ်ကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲက

ထွက်လာခဲ့လိုက်သည် ။

//

ဟိုဆော့က တံခါးပွင့်သံ ကြားတာမို့ ထွက်ကြည့်

လိုက်တော့ ဂျီမင်း ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။

" အာ ... ဂျီမင်း ! မင်း ဒီနေ့နောက်ကျတယ်နော် ။

ငါတောင် ခု ဖုန်းဆက်တော့မလို့ "

" အော် အင်း ! "

ထုံးစံအတိုင်း ဂျီမင်း ပုံစံအရဆို စိတ်ညစ်နေတဲ့ ပုံဆို

တာ သိသာသည် ။

" မင်း နေကောင်းတယ်မလား ? "

" အင်း "

" မြန်မြန် ခြေလက်ဆေးတော့ ! "

" အင်း "

ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ဝင်လိုက်သည် ။

ရေချိုးခန်း မှန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာက

အတော်လေး ချောင်သွားတာ သတိထားမိသည် ။

" ဒီကြားထဲ ငါဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဖိစီးနေခဲ့

တာလဲ ? "

ဆိုးလ်ကို စစရောက်တုန်းက ပါးဖောင်းဖောင်းတွေ

တောင် မရှိတော့ဘူး ။

ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ ဟိုဆော့

က နားကြပ်နဲ့ Laptop တစ်လုံး နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသည် ။

" ဂျီမင်း ... အိပ်တော့မလား ? "

" ဟင့်အင်း ! "

" ငါ အလုပ်လေး နည်းနည်း လုပ်လိုက်ဦးမယ် "

" ရတယ် လုပ်လုပ် အစ်ကို ! "

ဂျီမင်းက အိပ်လို့လည်း မပျော်သေးတာရယ် တစ်

ခြားထွေထွေထူးထူး မရှိတာရယ်နဲ့ ဖုန်းကိုယူကာ

သီချင်း နားထောင်နေလိုက်သည် ။

အနည်းဆုံးတော့ အာရုံထဲကနေ ဂျောင်ကု ခဏ

ဖြစ်ဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖြစ်သည် ။

အဲ့လိုနဲ့ မျက်လုံးက စဥ်းလာကာ ပင်ပန်းသည့် ဒဏ်နဲ့

မို့ ဆိုဖာခုံမှာ ထိုင်ရင်း အိပ်လို့ပျော်ခဲ့သည် ။ ဒီတစ်

ညလည်း ဒီလိုနည်းနဲ့ အိပ်ပျော်အောင် ဖြတ်သန်းခဲ့

သည် ။

အရင်ကဆို တက်တက်ကြွကြွ ရှိတတ်တဲ့ ကောင်

လေးဟာ ဟိုနားမှိုင် ဒီနားမှိုင်ခွေပြီး အိပ်ပျော်သွား

တာကို ဟိုဆော့က အဝေးက ကြည့်ရင်း သက်ပြင်း

သာ ချလိုက်မိသည် ။

//

ချိုးချိုးချွတ်ချွတ် အသံကြားတာကြောင့် နိုးလာ

သော ဟိုဆော့ မှာ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာထားနဲ့ ဂျီ

မင်း ကို လှမ်းကြည့်သည် ။

" မင်း ထပ်ပြီး သူနဲ့ စောစောစီးစီး ချိန်းထားပြန်ပြီလား ? "

" ဟာ ဘယ်က ချိန်းရမှာ ? ကိုယ့်ဘာသာ စောစော

နိုးနေလို့ "

" စောစောနိုးနေလို့ ဂျောင်ကုကို သွားစောင့်နေ

မယ်ပေါ့ ? "

" မဟုတ်ပါဘူး ။ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်

မလို့ လိုက်မလို့လား ? "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကို ပျင်းရိရိနဲ့ တစ်ဝါးဝါးသန်းပြ

နေပုံက မလိုက်ချင်ကြောင်း တပ်အပ်ပြောနေသည် ။

" ကဲ တော်ပါ အစ်ကိုရယ် သန်းပြမနေနဲ့ ကိုယ့်ဘာ

သာ သွားမယ် "

ဂျီမင်းက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့သာ ထွက်လာခဲ့ရသည် ။

စောစောနိုးလာတာရယ် စိတ်က လွင့်နေတာရယ်

ကြောင့် လမ်းလျှောက်ဖို့ လာပေမယ့် ခြေလှမ်းတွေ

က ဦးတည်ရာမရှိ ။

ဘယ်ကို ရောက်ရောက်ဆိုပြီး လျှောက်လာတဲ့ ခြေ

လှမ်းတွေက ချန်ဖြောင်လမ်းကိုပဲ ရောက်လာနေခဲ့

သည် ။

" အာ ... ထပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပဲ "

ဂျောင်ကုနဲ့သာ တူတူ လမ်းလျှောက်ကြဖို့ မထင်မှတ်

ပဲဆုံဖြစ်မယ် ဆိုရင် ကောင်းမည် ထင်သည် ။

" ထပ်ပြီး ငါ စိတ်ကူးတွေ ယဉ်နေပြန်ပါပြီလေ "

" ဂျီမင်းရှိ !!? "

ခပ်ဝေးဝေးတစ်နေရာက အသံကြောင့် ဂျီမင်းက

ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ဆိုင်းသွားမိသည် ။ သို့သော် ထပ်

ပြီး အယောင်ယောင်အမှားမှားနဲ့ နားကြားမှားတာလို့

ပဲ ထင်မိသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ? "

ဂျီမင်းရဲ့ ပုခုံးကို ထိခတ်လာသော လက်တစ်စုံ

ကြောင့် ဂျီမင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည် ။

" ဂျောင်ကု ? "

​ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို မြင်မြင်ချင်း ကြောင်နေမိ

သည် ။ တကယ်ကြီး သူ ဖြစ်နေတာကို ပို၍ အံ့သြ

သည် ။ နားကြားမှားတာရော စိတ်စွဲနေတာရော သူ့

ကို တမ်းတနေလို့ရောတစ်ခုမှမဟုတ်ဘဲ အလိုလို

သူဘေးနား ရောက်လာသည်က ထူးဆန်းမိသည် ။

" ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ ? ကျွန်တော့်ကို

စောင့်နေတာလား ? "

အနည်းဆုံးတော့ ဂျောင်ကုကြောင့် ဒီရောက်နေတာ

ဆိုတာမျိုး မထင်စေချင်ဘူး ဖြစ်သည် ။

" မဟုတ်ဘူး ! ဒီနေ့စောစောနိုးနေတာနဲ့ ခြေဦး

တည့်ရာလာရင်း ဒီရောက်လာတာ "

" အော် ! ဒါဆို တိုက်ဆိုင်တာပဲ ! "

" အာ ဟုတ်လား ? "

ဘယ်လိုပဲပြောပြော ဂျီမင်း က ဒီကို ခြေဦးတည့်ရာ

ရောက်လာတာ မဟုတ်တာတော့ ဂျောင်ကု သိသည် ။

" မထူးပါဘူး ဆုံလက်စနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တစ်နေရာမှာ

ထိုင်ကြရအောင် ကော်ဖီ ဝယ်တိုက်ပါ့မယ် "

" အာ ... အဲ့လို လုပ်ကြမလား ? "

ဘယ်လိုပဲ ခပ်ဝေးဝေးနေမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထား

လည်း ဂျောင်ကုနဲ့ တွေ့ရင် မသိစိတ်ကိုက ပြောင်း

လဲသွားတာ ကိုယ်တိုင်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်

နေသည် ။

ဂျောင်ကု ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းက

တွေ့တဲ့ ခုံတန်းလေးဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြသည် ။

" အဲ့ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေ ။ ကျွန်တော် ကော်ဖီ သွား

ဝယ်လာခဲ့မယ် "

ပြောရင်း လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ဂျောင်ကု ကျောပြင်

ဟာ ဂျီမင်း အဖို့တော့ ထာဝရ မပိုင်ဆိုင်ရတော့မယ့်

အရာလိုမျိုး ဝမ်းနည်းဖို့ ကောင်းနေသည် ။

ဂျောင်ကုက ကော်ဖီသွားဝယ်ရင်း ဂျီမင်းက ခုံတန်း

မှာ ထိုင်နေတာကို အဝေးက လှမ်းမြင်နေရသည် ။

မနက်စောစော အေးနေတာကြောင့် ဂျီမင်းရဲ့ နှုတ်

ခမ်းတို့မှာ ရဲနီနေကာ ချစ်စရာကောင်းလှသည် ။

ဒါ့အပြင် Hoodieလေးကို မျက်စိ ဖုံးအောင်ထိ စွပ်

ထားသော ခုံတန်မှာ ထိုင်လျက် ခြေထောက်ကို

ရှေ့နောက်လွှဲနေပုံက အတော်ကို ချစ်စရာကောင်း

နေသည် ။

" ဘာလဲဟ ? ဒီလောက်ထိ ချစ်စရာကောင်းဖို့

လိုလို့လား ? "

" အစ်ကို ကော်ဖီ နှစ်ခွက် ရပါပြီ !! "

အရောင်းဝန်ထမ်းကောင်မလေးက ကော်ဖီ ပေး

လာမှ ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းဆီက အကြည့်လွှဲမိ

လိုက်သည် ။

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုက ပြန်လာနေသည်မို့ မျက်နှာကို

တစ်နေရာဆီ အကြည့်လွှဲထားလိုက်သည် ။ ဒါကို

လည်း မျက်စိလျင်သည့် ဂျောင်ကုက မြင်လိုက်

သည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! ဒီမှာ ရပြီ "

ဂျီမင်းက ကမ်းပေးသော ကော်ဖီခွက်ကို ယူလိုက်သည် ။

" ဟုတ် ! "

" ဒီနေ့ အေးတယ်နော် ! "

" အာ အင်း ! "

နှစ်ယောက်သား ပြောစရာစကားတို့ ပျောက်ကာ

ငြိမ်သွားခဲ့သည် ။ သေချာသည်ကတော့ ဂျီမင်းက

စပြီး စကား စပြောမည် မဟုတ် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! "

" ဟုတ် ! "

" သန်ဘက်ခါ ကျွန်တော့် မွေးနေ့သိလား ? "

" တကယ် ? "

ဂျီမင်းက ကော်ဖီသောက်နေရာက မျက်လုံးတို့

အရောင်ဝင်းလက်လာကာ ဂျောင်ကုကို လှည့်

ကြည့်လိုက်သည် ။

" တကယ်ပေါ့ အဲ့ဒါ ပါတီ အသေးစားလေး အပျော်

လုပ်ကြမှာမို့ လာမယ်မလား ? "

" သန်ဘက်ခါ ??? အာ ... ကျွန်တော် အလုပ်ရှိနေတာပဲ ! "

ဂျီမင်းက အလုပ်ရှိတာ သတိရသွားပြီး ခေါင်းကို ပြန်

ငုံ့လိုက်သည် ။

" မလာတော့ဘူးလား ? "

အပြီးပြတ် ငြင်းလိုက်ရမှာပေမယ့်လည်း မငြင်းဖြစ်

ခဲ့ပါ ။

" ကျွန်တော် လာနိုင်အောင်တော့ ကြိုးစားပါ့မယ် ! "

" ဆက်ဆက်လာခဲ့နော် စောင့်နေမှာမို့ ။ နောက်ကလည်း စောင့်နေမယ် "

" သိပါပြီ ! "

လာစေချင်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်နေရတာမို့ ဂျီမင်း

က အရာအားလုံး ပစ်ချခဲ့ချင်သည် ။ သို့သော်လည်း

နောက်ဆုံးကျ မျှော်လင့်ချက် တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်နဲ့

ခံစားရမှာက ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်မှာကို သိနေသည် ။

" သွားရအောင် ! "

" အင်း ! "

တကယ်တမ်းကျတော့ နေရခက်နေပေမယ့် အချိန်

ကြာလာလေ ဂျောင်ကုနဲ့ အတူ ရှိနေရတာ သက်တောင့်

သက်သာဖြစ်လာသည် ။ ခြေလှမ်းတွေကလည်း ပို

တက်ကြွလာပြီး အပြုံးတွေကလည်း ပိုမိုအသက်ဝင်

လာသည် ။ တိမ်ဝင်နေတဲ့ စကားသံတွေကလည်း ပို

ထွက်လာခဲ့သည် ။

ဒီလို အချိန်တွေကို ရပ်တန့်လို့ရရင် ရပ်တန့်ထားချင်

မိသည် ။ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ဂျောင်ကုရဲ့ ရှေ့

ဆံပင်လေး လွှင့်သွားတာကို ကြည့်မိတိုင်း မြတ်နိုးမိသည် ။

ဂျီမင်းက ဒီလို အတူတူရှိနေရတဲ့ အချိန်ကို

သဘောကျကာ ခပ်တိုးတိုး ပြုံးလိုက်သည် ။

" ဘာရီနေတာလဲ ? "

" အာ ... မဟုတ်ပါဘူး "

ဂျီမင်း ရဲ့ မျက်နှာမှာ အတော်ကြာကြာမှ ဒီလို အပြုံး

တွေ နေရာယူလာတာလည်း ဖြစ်သည် ။

စကားတွေ ပြောနေရင်း ရုတ်တရက် အင်္ကျီဆိုင်လေး

တစ်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ကျန်နေခဲ့သော ဂျောင်ကုကြောင့်

ဂျီမင်းက ရှေ့ကရောက်နှင့်နေသည် ။ ဂျီမင်း လှည့်

ကြည့်လိုက်တော့ ဂျောင်ကုက တစ်ခုခုကို စိတ်ဝင်

တစားကြည့်နေသည် ။

" ဂျောင်ကု ... ဘာကြည့်နေတာလဲ ? "

" ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သွားကြမယ် ! "

ဂျောင်ကုက ရီလျက် ပြောရင်း ဂျီမင်းကို ကျော်ကာ အရှေ့က ထွက်သွားနှင့်သည် ။ ခုဏက ဂျောင်ကု ကြည့် နေတဲ့နေရာကို ဂျီမင်း ပြန်သွားကြည့်လိုက်

တော့ မိုးပြာရောင် Jean Coat လေး ချိတ်ထားတာ

ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။

" မဟုတ်မှ ... ဒီ Jean Coat လေးကို သူကြည့်နေခဲ့

တာလား ? "

ဂျောင်ကုကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ရှေ့တော်

တော်ကိုရောက်နှင့်နေပြီ ။

" ဂျောင်ကု ခဏစောင့်ဦးလေ မြန်လိုက်တာ ! "

" ဟားဟား ဂျီမင်းက နှေးတာကို ! "

" ဂျောင်ကု က မြန်နေတာကို "

နှစ်ယောက်သား တူတူ ရီလိုက်ကြသည် ။

" အော် ဒါနဲ့ မနက်ဖြန်ကျ ကျွန်တော် လမ်းထလျှောက်

ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒီနေ့ည ညဉ့်နက်တဲ့အထိ

အလုပ်တစ်ခုရှိလို့ မနက် နိုးနိုင်မယ် မထင်ဘူး ။

တော်ကြာ ဂျီမင်း တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေရ

မှာစိုးလို့ "

" ကျွန်တော်က စောင့်ပါမယ်လို့ ပြောလို့လားနော် "

ဂျီမင်းကလည်း ဂျောင်ကုကို ခပ်ကြောကြောလေး

ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

" အာ ဟုတ်သားပဲ ။ ကျွန်တော်ကိုက ပြောပြချင်လို့ကို "

ဂျောင်ကုကလည်း အတည်ပေါက်နဲ့ ဂျီမင်းကို

ပြန်စနေသည် ။ ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု ပြန်ပြောတဲ့

စကားကြောင့် ရီလိုက်သည် ။

" အဲ့လိုဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ "

​ဂျီမင်းက မျက်နှာကို ခပ်ချေချေလေး ပြောလိုက်

တော့ ဂျောင်ကုက အသံထွက်လျက် ရီမိတော့သည် ။

ဂျီမင်းလည်း ဂျောင်ကုကို ကြည့်ပြီး လိုက်ရီမိသည် ။

ဂျောင်ကုရယ် ။ ငါလေ အချိန်တွေသာ ရပ်တန့်ပစ်

ချင်ပါရဲ့။ ဘယ်သူမှ မပါဘဲ နှစ်ယောက်တည်းသာရှိ

ရင် အားလုံး အဆင်ပြေနေတာကို ။

ဒီလိုမျိုး ပြုံးရီနေတာကို အချိန်တိုင်း မြင်ရမည်ဆို

ရင်လည်း ဂျီမင်းအတွက်ကတော့ နိဗ္ဗာန် ဖြစ်သည်မို့ ။

//

လေချွန်သံလေး တဝီဝီနဲ့ ပြန်လာသော ဂျီမင်း ကို

ဘဝင်မကျဖြစ်နေသူက ဟိုဆော့ ဖြစ်သည်

" လာပါဦး တစ်နေကုန် ဘယ်သွားနေလို့ ခုမှပြန်လာ

တာလဲ ? "

" ဘယ်သွားရမှာလဲ ? နာရီလဲကြည့်ဦးလေ ညရောက်

နေပြီ ! ကျွန်တော့် အလုပ်က ပြန်လာတာပေါ့ ! "

" အဲ့ဒါတော့ ငါသိတယ်လေ တစ်နေ့လုံး ပျောက်

ချက်သားကောင်းနေတာလေ ဘယ်တွေ သွားနေ

တာလဲ လို့ပြောတာ "

" အော် မနက်က အစောကြီးထတယ်လေ ။ လမ်း

လျှောက်တယ်လေ ။ ကော်ဖီသောက်တယ် ။ နေ့ခင်း

အိမ်ပြန်လာတော့ အစ်ကိုက အပြင်ရောက်နေတယ်

လေ ။ ညနေကျတော့ အလုပ်သွားတယ်လေ ! ကဲ

ဘာသိချင်သေးတုန်း ! "

ဂျီမင်းက လက်ချိုးရေရင်း ဟိုဆော့ကို တစ်ခုချင်း

ပြောပြနေသည် ။

" တော်ပါပြီ ရပြီ ။ မသိပါဘူး မင်း ဘဲနဲ့များ Date

နေလားလို့ "

" ဘယ်ကဘဲလဲ ? ဘဲမဟုတ်ပါဘူး ဟီးဟီး "

ဂျီမင်းက ခေါင်းကို ကုတ်ပြီး ရှက်နေတာကြောင့် ဟို

ဆော့က ထူးဆန်းနေတာ သိလိုက်သည် ။

" အမယ် ပြောပုံကိုက ဘာလဲ မင်းက ! "

" ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ။ ခုတော့ ကိုယ်လက်သန့်စင်

လိုက်ဦးမယ် ။ ပြီးရင် အိပ်တော့မယ်နော် ဟိဟိ "

" မဟုတ်သေးပါဘူး ဒီကောင် ဘာဖြစ်လာပါလိမ့် ?

Mood အတက်အကျကလည်း မြန်လိုက်တာ "

လေတစ်ချွန်ချွန်နဲ့ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသော ဂျီ

မင်း ကို ဟိုဆော့က ကြောင်ကြည့်ရင်းသာ ကျန်ခဲ့

သည် ။

//

ဂျီမင်းက ဒီနေ့လည်း မနက်စောစောနိုးနေကာ မျက်

နှာကလည်း ပြုံးရွှင်လို့ သီချင်းတအေးအေးနဲ့ ဖြစ်

နေသည် ။ ဟိုနေ့က မနက်ဘက် ပြန်လာတုန်းက

မျက်နှာက တစ်မျိုး ညဘက်ပြန်လာတော့ တစ်မျိုး

ဖြစ်နေတဲ့ ဂျီမင်းကို အဆင်မှပြေနေရဲ့လားလို့ ဟို

ဆော့က လိုက်ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည် ။

ခေါင်းဖြီးကာ အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေသော ဂျီမင်း

ကို ဟိုဆော့က မေးလိုက်သည် ။

" ဒါက ထပ်ပြီးဘယ်တုန်း ? "

" သွားစရာရှိလို့ ! "

" ဘယ်ကိုတုန်းလို့ ? "

ဟိုဆော့ကို ဂျီမင်းက မျက်စောင်းထိုးပြီး ကြည့်

လိုက်သည် ။

" ဝယ်စရာပစ္စည်းလေးရှိလို့ ! "

" ဘာဝယ်မလို့လဲ ? "

" အာ ... အစ်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ ? "

ခရေစေ့တွင်းကျ လိုက်မေးနေသာ ဟိုဆော့ကို

ဂျီမင်းက ပြန်ငေါက်လိုက်သေးသည် ။

" ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ။ မင်းက ထူးဆန်းနေလို့လေ "

" ဘာကိုလဲ ? "

" အခုပဲ မျက်နှာမကောင်း ။ အခုပဲ ပြုံးရွှင် ။ မင်းကို

ကြည့်ရတာ အမျိုးမျိုးဖြစ်နေလို့ "

" အော် လူပါဆို ။ အမျိုးမျိုးဖြစ်မှာပေါ့ "

" အခု ဘာသွားဝယ်မလဲတော့ ပြောသွား "

" အာ ... အဲ့တာက ... "

" အမယ် မင်းက ငါ့ကိုတောင် လျှို့ဝှက်နေတယ် ?! "

" မဟုတ်ပါဘူး ။ အမှန်က ဂျောင်ကု မွေးနေ့ရှိတယ်

လေ ။ အဲ့ဒါ မွေးနေ့လက်ဆောင် ... ဆောင် ... "

" အော် ! သူက မင်းကို ဖိတ်ထားလား ? "

ဂျီမင်းက မျက်လုံးများ ပိတ်သွားသည် အထိ ပြုံးပြ

ကာ ခေါင်းကို ဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်သည် ။

" သောက်ကောင်လေး !! ဒါကြောင့်ကို ငါသိပြီ ... "

" ကဲ ကျွန်တော် သွားပြီ ! "

" အေး သတိထားသွား "

မွေးနေ့ကို မသွားပါနဲ့လို့ ပြောချင်ပေမယ့် ဟိုဆော့က

ပြောမထွက်ခဲ့ ။ အခုသာ ပျော်နေပေမယ့် မွေးနေ့မှာ

ဆဲအင်း ရောက်လာရင် ဂျီမင်း နာကျင်ရဦးမည် မလား ။

ဂျိမင်း ဆိုသည်မှာ ဂျောင်ကု ဆိုတဲ့ လူသားအတွက်

ဝဠ်ကြွေး ပေးဆပ်ဖို့ ပါလာတယ် ဆိုရမည် ။ ဂျောင်

ကုက နည်းနည်းလေး ပြန်ပျော့လိုက်ရင် ဂျီမင်းက

ပြန်ပါသွားတာချည်း ဖြစ်နေသည် ။

ငါတော့ နောက်ဆုံးဇာတ်သိမ်းဟာ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ

ဆိုတာ သိချင်မိပါရဲ့ ပတ်ဂျီမင်း ရယ် ။ အဲ့ဇာတ်သိမ်း

ဟာ မင်းနာကျင်ရတဲ့ အဆုံးသတ်မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်

ပါတယ် ။

အခ်ိန္က ည ရွစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း ... မင္း အလုပ္မဆင္းေသးဘူးလား ? "

အတူ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမွ ေမးလာသည္ ။

" ေအး ဆင္းဖို႔ လုပ္ေနတာ ! "

" မင္း ၾကည့္ရတာ အျမဲ တစ္ခုခုကို ေတြးေနသလိုပဲ ။

ဘာေတြ စိတ္ရွုပ္စရာရွိတာလဲ ? "

ေဘးလူေတာင္ ရိပ္မိသည္အထိ ဂ်ီမင္း ငူငိုင္ေနမိ

တာ ျဖစ္သည္ ။

" အာ ... အဲ့လို မဟုတ္ပါဘူး ။ မင္း ျပန္ေတာ့ေလ "

" ေအးပါ ! ငါသြားၿပီေနာ္ ! "

ႏွုတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ ဂ်ီမင္းလဲ အလုပ္ဆင္းဖို႔ ျပင္

ဆင္လိုက္သည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! "

ဂ်ီမင္းက ေခၚသံေၾကာင့္ အေနာက္ကို ဆတ္ခနဲလွည့္

ၾကည့္ေပမယ့္လည္း ဘယ္သူမွမရွိ ။

" အာ ... တကယ္ ငါ႐ူးေနၿပီပဲ ။ သူ႔အသံကိုေတာင္

ၾကားေယာင္ေနမိတာ ။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးပဲ ... "

အျမန္ ေဘးက လြယ္အိတ္ကို ဆြဲကာ ဆိုင္ထဲက

ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္ ။

//

ဟိုေဆာ့က တံခါးပြင့္သံ ၾကားတာမို႔ ထြက္ၾကည့္

လိုက္ေတာ့ ဂ်ီမင္း ျပန္ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္ ။

" အာ ... ဂ်ီမင္း ! မင္း ဒီေန႔ေနာက္က်တယ္ေနာ္ ။

ငါေတာင္ ခု ဖုန္းဆက္ေတာ့မလို႔ "

" ေအာ္ အင္း ! "

ထုံးစံအတိုင္း ဂ်ီမင္း ပုံစံအရဆို စိတ္ညစ္ေနတဲ့ ပုံဆို

တာ သိသာသည္ ။

" မင္း ေနေကာင္းတယ္မလား ? "

" အင္း "

" ျမန္ျမန္ ေျခလက္ေဆးေတာ့ ! "

" အင္း "

ကိုယ္လက္သန႔္စင္ရန္ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔ဝင္လိုက္သည္ ။

ေရခ်ိဳးခန္း မွန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက

အေတာ္ေလး ေခ်ာင္သြားတာ သတိထားမိသည္ ။

" ဒီၾကားထဲ ငါဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ဖိစီးေနခဲ့

တာလဲ ? "

ဆိုးလ္ကို စစေရာက္တုန္းက ပါးေဖာင္းေဖာင္းေတြ

ေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး ။

ကိုယ္လက္သန႔္စင္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဟိုေဆာ့

က နားၾကပ္နဲ႔ Laptop တစ္လုံး နဲ႔ အလုပ္ရွုပ္ေနသည္ ။

" ဂ်ီမင္း ... အိပ္ေတာ့မလား ? "

" ဟင့္အင္း ! "

" ငါ အလုပ္ေလး နည္းနည္း လုပ္လိုက္ဦးမယ္ "

" ရတယ္ လုပ္လုပ္ အစ္ကို ! "

ဂ်ီမင္းက အိပ္လို႔လည္း မေပ်ာ္ေသးတာရယ္ တစ္

ျခားေထြေထြထူးထူး မရွိတာရယ္နဲ႔ ဖုန္းကိုယူကာ

သီခ်င္း နားေထာင္ေနလိုက္သည္ ။

အနည္းဆုံးေတာ့ အာ႐ုံထဲကေန ေဂ်ာင္ကု ခဏ

ျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ ျဖစ္သည္ ။

အဲ့လိုနဲ႔ မ်က္လုံးက စဥ္းလာကာ ပင္ပန္းသည့္ ဒဏ္နဲ႔

မို႔ ဆိုဖာခုံမွာ ထိုင္ရင္း အိပ္လို႔ေပ်ာ္ခဲ့သည္ ။ ဒီတစ္

ညလည္း ဒီလိုနည္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ျဖတ္သန္းခဲ့

သည္ ။

အရင္ကဆို တက္တက္ႂကြႂကြ ရွိတတ္တဲ့ ေကာင္

ေလးဟာ ဟိုနားမွိုင္ ဒီနားမွိုင္ေခြၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြား

တာကို ဟိုေဆာ့က အေဝးက ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္း

သာ ခ်လိုက္မိသည္ ။

//

ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံၾကားတာေၾကာင့္ နိုးလာ

ေသာ ဟိုေဆာ့ မွာ ရွုံ႔မဲ့ေနေသာ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ဂ်ီ

မင္း ကို လွမ္းၾကည့္သည္ ။

" မင္း ထပ္ၿပီး သူနဲ႔ ေစာေစာစီးစီး ခ်ိန္းထားျပန္ၿပီလား ? "

" ဟာ ဘယ္က ခ်ိန္းရမွာ ? ကိုယ့္ဘာသာ ေစာေစာ

နိုးေနလို႔ "

" ေစာေစာနိုးေနလို႔ ေဂ်ာင္ကုကို သြားေစာင့္ေန

မယ္ေပါ့ ? "

" မဟုတ္ပါဘူး ။ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလၽွာက္

မလို႔ လိုက္မလို႔လား ? "

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္းကို ပ်င္းရိရိနဲ႔ တစ္ဝါးဝါးသန္းျပ

ေနပုံက မလိုက္ခ်င္ေၾကာင္း တပ္အပ္ေျပာေနသည္ ။

" ကဲ ေတာ္ပါ အစ္ကိုရယ္ သန္းျပမေနနဲ႔ ကိုယ့္ဘာ

သာ သြားမယ္ "

ဂ်ီမင္းက ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔သာ ထြက္လာခဲ့ရသည္ ။

ေစာေစာနိုးလာတာရယ္ စိတ္က လြင့္ေနတာရယ္

ေၾကာင့္ လမ္းေလၽွာက္ဖို႔ လာေပမယ့္ ေျခလွမ္းေတြ

က ဦးတည္ရာမရွိ ။

ဘယ္ကို ေရာက္ေရာက္ဆိုၿပီး ေလၽွာက္လာတဲ့ ေျခ

လွမ္းေတြက ခ်န္ေျဖာင္လမ္းကိုပဲ ေရာက္လာေနခဲ့

သည္ ။

" အာ ... ထပ္ၿပီး ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာပဲ "

ေဂ်ာင္ကုနဲ႔သာ တူတူ လမ္းေလၽွာက္ၾကဖို႔ မထင္မွတ္

ပဲဆုံျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ ေကာင္းမည္ ထင္သည္ ။

" ထပ္ၿပီး ငါ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနျပန္ပါၿပီေလ "

" ဂ်ီမင္းရွိ !!? "

ခပ္ေဝးေဝးတစ္ေနရာက အသံေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက

ေျခလွမ္းေတြ တုံ႔ဆိုင္းသြားမိသည္ ။ သို႔ေသာ္ ထပ္

ၿပီး အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔ နားၾကားမွားတာလို႔

ပဲ ထင္မိသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ? "

ဂ်ီမင္းရဲ့ ပုခုံးကို ထိခတ္လာေသာ လက္တစ္စုံ

ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။

" ေဂ်ာင္ကု ? "

​ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကုကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ေၾကာင္ေနမိ

သည္ ။ တကယ္ႀကီး သူ ျဖစ္ေနတာကို ပို၍ အံ့ၾသ

သည္ ။ နားၾကားမွားတာေရာ စိတ္စြဲေနတာေရာ သူ႔

ကို တမ္းတေနလို႔ေရာတစ္ခုမွမဟုတ္ဘဲ အလိုလို

သူေဘးနား ေရာက္လာသည္က ထူးဆန္းမိသည္ ။

" ဘာလို႔ ဒီကို ေရာက္ေနတာလဲ ? ကၽြန္ေတာ့္ကို

ေစာင့္ေနတာလား ? "

အနည္းဆုံးေတာ့ ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ ဒီေရာက္ေနတာ

ဆိုတာမ်ိဳး မထင္ေစခ်င္ဘူး ျဖစ္သည္ ။

" မဟုတ္ဘူး ! ဒီေန႔ေစာေစာနိုးေနတာနဲ႔ ေျခဦး

တည့္ရာလာရင္း ဒီေရာက္လာတာ "

" ေအာ္ ! ဒါဆို တိုက္ဆိုင္တာပဲ ! "

" အာ ဟုတ္လား ? "

ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ဂ်ီမင္း က ဒီကို ေျခဦးတည့္ရာ

ေရာက္လာတာ မဟုတ္တာေတာ့ ေဂ်ာင္ကု သိသည္ ။

" မထူးပါဘူး ဆုံလက္စနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေနရာမွာ

ထိုင္ၾကရေအာင္ ေကာ္ဖီ ဝယ္တိုက္ပါ့မယ္ "

" အာ ... အဲ့လို လုပ္ၾကမလား ? "

ဘယ္လိုပဲ ခပ္ေဝးေဝးေနမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ထား

လည္း ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ ေတြ႕ရင္ မသိစိတ္ကိုက ေျပာင္း

လဲသြားတာ ကိုယ္တိုင္လည္း မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ ျဖစ္

ေနသည္ ။

ေဂ်ာင္ကု ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေရွ႕မလွမ္းမကမ္းက

ေတြ႕တဲ့ ခုံတန္းေလးဆီသို႔ လက္ညိဳးထိုးျပသည္ ။

" အဲ့ဒီမွာ ထိုင္ေစာင့္ေန ။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ဖီ သြား

ဝယ္လာခဲ့မယ္ "

ေျပာရင္း လွည့္ထြက္သြားတဲ့ ေဂ်ာင္ကု ေက်ာျပင္

ဟာ ဂ်ီမင္း အဖို႔ေတာ့ ထာဝရ မပိုင္ဆိုင္ရေတာ့မယ့္

အရာလိုမ်ိဳး ဝမ္းနည္းဖို႔ ေကာင္းေနသည္ ။

ေဂ်ာင္ကုက ေကာ္ဖီသြားဝယ္ရင္း ဂ်ီမင္းက ခုံတန္း

မွာ ထိုင္ေနတာကို အေဝးက လွမ္းျမင္ေနရသည္ ။

မနက္ေစာေစာ ေအးေနတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းရဲ့ ႏွုတ္

ခမ္းတို႔မွာ ရဲနီေနကာ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္ ။

ဒါ့အျပင္ Hoodieေလးကို မ်က္စိ ဖုံးေအာင္ထိ စြပ္

ထားေသာ ခုံတန္မွာ ထိုင္လ်က္ ေျခေထာက္ကို

ေရွ႕ေနာက္လႊဲေနပုံက အေတာ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္း

ေနသည္ ။

" ဘာလဲဟ ? ဒီေလာက္ထိ ခ်စ္စရာေကာင္းဖို႔

လိုလို႔လား ? "

" အစ္ကို ေကာ္ဖီ ႏွစ္ခြက္ ရပါၿပီ !! "

အေရာင္းဝန္ထမ္းေကာင္မေလးက ေကာ္ဖီ ေပး

လာမွ ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းဆီက အၾကည့္လႊဲမိ

လိုက္သည္ ။

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကုက ျပန္လာေနသည္မို႔ မ်က္ႏွာကို

တစ္ေနရာဆီ အၾကည့္လႊဲထားလိုက္သည္ ။ ဒါကို

လည္း မ်က္စိလ်င္သည့္ ေဂ်ာင္ကုက ျမင္လိုက္

သည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ဒီမွာ ရၿပီ "

ဂ်ီမင္းက ကမ္းေပးေသာ ေကာ္ဖီခြက္ကို ယူလိုက္သည္ ။

" ဟုတ္ ! "

" ဒီေန႔ ေအးတယ္ေနာ္ ! "

" အာ အင္း ! "

ႏွစ္ေယာက္သား ေျပာစရာစကားတို႔ ေပ်ာက္ကာ

ၿငိမ္သြားခဲ့သည္ ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဂ်ီမင္းက

စၿပီး စကား စေျပာမည္ မဟုတ္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! "

" ဟုတ္ ! "

" သန္ဘက္ခါ ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးေန႔သိလား ? "

" တကယ္ ? "

ဂ်ီမင္းက ေကာ္ဖီေသာက္ေနရာက မ်က္လုံးတို႔

အေရာင္ဝင္းလက္လာကာ ေဂ်ာင္ကုကို လွည့္

ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" တကယ္ေပါ့ အဲ့ဒါ ပါတီ အေသးစားေလး အေပ်ာ္

လုပ္ၾကမွာမို႔ လာမယ္မလား ? "

" သန္ဘက္ခါ ??? အာ ... ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွိေနတာပဲ ! "

ဂ်ီမင္းက အလုပ္ရွိတာ သတိရသြားၿပီး ေခါင္းကို ျပန္

ငုံ႔လိုက္သည္ ။

" မလာေတာ့ဘူးလား ? "

အၿပီးျပတ္ ျငင္းလိုက္ရမွာေပမယ့္လည္း မျငင္းျဖစ္

ခဲ့ပါ ။

" ကၽြန္ေတာ္ လာနိုင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားပါ့မယ္ ! "

" ဆက္ဆက္လာခဲ့ေနာ္ ေစာင့္ေနမွာမို႔ ။ ေနာက္ကလည္း ေစာင့္ေနမယ္ "

" သိပါၿပီ ! "

လာေစခ်င္တဲ့ အၾကည့္ေတြကို ျမင္ေနရတာမို႔ ဂ်ီမင္း

က အရာအားလုံး ပစ္ခ်ခဲ့ခ်င္သည္ ။ သို႔ေသာ္လည္း

ေနာက္ဆုံးက် ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္နဲ႔

ခံစားရမွာက ကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္မွာကို သိေနသည္ ။

" သြားရေအာင္ ! "

" အင္း ! "

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေနရခက္ေနေပမယ့္ အခ်ိန္

ၾကာလာေလ ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ အတူ ရွိေနရတာ သက္ေတာင့္

သက္သာျဖစ္လာသည္ ။ ေျခလွမ္းေတြကလည္း ပို

တက္ႂကြလာၿပီး အျပဳံးေတြကလည္း ပိုမိုအသက္ဝင္

လာသည္ ။ တိမ္ဝင္ေနတဲ့ စကားသံေတြကလည္း ပို

ထြက္လာခဲ့သည္ ။

ဒီလို အခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန႔္လို႔ရရင္ ရပ္တန႔္ထားခ်င္

မိသည္ ။ လမ္းေလၽွာက္လိုက္တိုင္း ေဂ်ာင္ကုရဲ့ ေရွ႕

ဆံပင္ေလး လႊင့္သြားတာကို ၾကည့္မိတိုင္း ျမတ္နိုးမိသည္ ။

ဂ်ီမင္းက ဒီလို အတူတူရွိေနရတဲ့ အခ်ိန္ကို

သေဘာက်ကာ ခပ္တိုးတိုး ျပဳံးလိုက္သည္ ။

" ဘာရီေနတာလဲ ? "

" အာ ... မဟုတ္ပါဘူး "

ဂ်ီမင္း ရဲ့ မ်က္ႏွာမွာ အေတာ္ၾကာၾကာမွ ဒီလို အျပဳံး

ေတြ ေနရာယူလာတာလည္း ျဖစ္သည္ ။