" ပတ်ဂျီမင်း ဆိုတာလား မသိဘူး ခင်ဗျ ။ ဒီဖုန်းပိုင်

ရှင်ကကား Accident ဖြစ်ထားလို့ ။ ခုဆေးရုံပို့ထား

ပါတယ် ။ အမြန်လာပေးနိုင်လား ခင်ဗျ ? ဆေးရုံက ... "

တစ်ဖက်က တရစပ် ပြန်ပြောသော အသံကြောင့်

လက်ထဲက ဖုန်းက မြေကြီးပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားသည် ။

ပထမဆုံး စခေါ်တဲ့ ဖုန်းဟာ ကား Accident ဖြစ်လို့

တဲ့လေ ။ ဂျီမင်းက မယုံနိုင်သေးဘဲ ကြောင်နေမိသည် ။

" နောက်နေတာမလား ? "

" မြန်မြန်လာပေးပါ ... "

ချသွားတဲ့ဖုန်းနောက်ကွယ်မှာ ဂျောင်ကု ဘာတွေဖြစ်

နေလဲဆိုတာ ဘာမှ မသိရ ။ အနည်းဆုံးတော့ သူက

ကောင်းကောင်းရှိနေရမှာကို ဝေးကွာနေတော့မှ ဒီလို

အဖြစ်ကို ဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်းက မိုးရေထဲမှာ အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ ထီးလဲ

မပါဘဲ ဂျောင်ကု ရှိတဲ့ ဆေးရုံဆီ ဦးတည်ရင်း ပြေး

နေမိသည် ။

" မဟုတ်ဘူး ... ပြေးနေလို့မဖြစ်ဘူး ။ တက္ကစီ ...

တက္ကစီ "

လူက ရူးသွားမလိုတော့ ဖြစ်ချင်သည်မို့ အသိစိတ်

လည်း လွတ်နေမိသည် ။

တက္ကစီကို အမြန်တားလိုက်ကာ ဆေးရုံဆီသို့ ရောက်

လာခဲ့သည် ။ ဂျီမင်းက ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း

ဆေးရုံထဲကို ရွှဲစိုနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဝင်လာ

တာကြောင့် အားလုံးက အထူးတဆန်း ကြည့်နေကြ

သည် ။

" ဂျွန်ဂျောင်ကု ဆိုတဲ့ လူနာက ဘယ်မှာလဲ မသိဘူး

ခင်ဗျာ ... "

" ဒီလှေကားက တက်သွားရင် ညာဘက် အစွန်ဆုံး

အခန်းမှာပါနော် "

ဂျီမင်းက အမောဖောက်မတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း

ပြေးတာကိုမရပ်နိုင်သေးဘဲ အခန်းရှေ့ ရောက်သည်

အထိ ပြေးနေမိသည် ။

အခန်းရှေ့ကိုရောက်တော့ တံခါးကို အမြန်ဆွဲဖွင့်

လိုက်သည် ။

" ဂျွန်ဂျောင်ကု ... ကု ... "

ကုတင်ပေါ်မှာ အကောင်းပကတိအတိုင်း ထိုင်နေတဲ့

ဂျောင်ကု ကို မြင်လိုက်ရသည် ။

" ဂျောင် ... ဂျောင်ကု ? "

" ဂျီမင်းရှိ ! ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ ? "

ဂျောင်ကုကလည်း အတော်အံ့သြနေတဲ့ မျက်လုံး

များနဲ့ ကြည့်နေသလို ဂျီမင်းကလည်း အတော်အံ့

သြစွာ ကြည့်နေမိသည် ။

" အော် ... ဝင်ဦးလေ ။ အပေါက်ဝမှာ ဘာလုပ်နေ

တာလဲ ? "

" ကား Accident ဖြစ်တယ်ဆို ? တစ်ခုခု ထိခိုက်မိ

တာ မရှိဘူးလား ? ပါးမှာလည်း ဒဏ်ရာတွေပဲ ... "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို ခေါင်းစ ခြေဆုံး ကြည့်လိုက်

ပြီး ပူပန်နေသည် ။

" ဟုတ်တယ် ! နည်းနည်းလေး ပွန်းပဲ့ရုံလောက်ပါပဲ "

ဂျီမင်းက အဲ့တော့မှ သက်ပြင်းကို ချနိုင်သည် ။

" ဟူး ! တော်ပါသေးရဲ့ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူ

သွားတယ်မှတ်လဲ ? "

" စိတ်ပူတယ် ? ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ ? "

" ဖုန်းဝင်လာတာလေ ! "

" ဖုန်းဝင်တယ် ? "

ဂျောင်ကုက ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ Accident မတိုင်

ခင်က ဂျီမင်းဆီ ဖုန်းခေါ်ဖို့လုပ်ခဲ့မိသည် ။

" အာ ... ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်မလို့

လုပ်ခဲ့တာ "

ဂျောင်ကု စကားကြောင့် ဂျီမင်းက ဆွံ့အသွားခဲ့

သည် ။ အဆက်အသွယ်တွေ မရှိတာကြာလို့ ဘာ

မှလည်း မပြောဖြစ်ကြတော့တာကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ လုပ်

သည်တဲ့လား ။

" ဘာလို့ ဖုန်းခေါ်မလို့ လုပ်ခဲ့တာလဲ ? "

" အာ ... အဲ့ဒါ အဲ့ဒါက ... "

" လူနာ ... ဂျွန်ဂျောင်ကု မှန်ပါတယ်နော် "

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော ဆရာဝန်ကြောင့် ဂျီမင်းတို့

စကားစပြတ်သွားသည် ။

" ပွန်းပဲ့ရုံလေးဆိုတော့ ဆေးရုံဆင်းချင်ရင် အခု

ဆင်းလို့ရပါပြီ "

ထို့နောက် ဆရာဝန်က ဂျောင်ကု ကို တစ်ချက်

စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရင်း သတိပေးစကားပြော

သည် ။

" နောက်ခါ မူးနေရင် ကားမမောင်းနဲ့နော် "

" ဟုတ် .. ဟုတ်ကဲ့ "

ဂျောင်ကုက ခေါင်းငုံ့လျက် အမှားလုပ်ထားသူ

လို ပြောနေသည် ။

ဆရာဝန်က ဂျီမင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ -

" ဒါက လူနာရှင်ထင်တယ် ဆေးရုံဆင်းဖို့ ပြင်လို့

ရပြီနော် "

" ဟုတ်ကဲ့ဗျ ! "

ဆရာဝန်က ပြောပြီး ထွက်သွားတော့ နှစ်ယောက်

သား ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိအောင် မျက်နှာပူ

နေကြသည် ။

" ဂျောင်ကုရှိ ! " " ဂျီမင်းရှိ ! "

တစ်ပြိုင်နက် ထွက်လာသော အသံနှင့် အတူ နှစ်

ယောက်လုံး ပြန်ငြိမ်သွားကြပြန်သည် ။

" ဒါနဲ့ ဘာတွေဖြစ်တာတုန်း ? မူးနေတာကို ဘာလို့

ကားမောင်းရတာလဲ ? "

" နောက်မှ ပြောပြပါ့မယ် အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ကို

အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်မလား ? ကားတိုက်ထားတဲ့ အရှိန်

က ခေါင်းနည်းနည်း မူး ... မူး ... "

" ဟင် ? ခေါင်းမူးနေတာလား အဆင်ပြေရဲ့လား ?

ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆရာဝန်ကို ပြန်ခေါ်ပေးရမလား ? "

" မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး အဲ့လောက်မဟုတ်ပါဘူး ။

အဆင်ပြေပါတယ် "

ဂျီမင်းက တကယ်တမ်းကျ စိတ်ပူပြီး ဂျောင်ကုရဲ့

လက်တွေကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေ

တာ သတိမထားလိုက်မိ ။ ထို့နောက် လက်တို့ကို

အသာယာဖြေလျှော့ပြီး လွှတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်

သည် ။

" သိပါပြီ ... ဒါဆိုလည်း အိမ်ထိပြန်ပို့ပေးပါ့မယ် "

//

ဂျီမင်းက ကိုယ်တိုင် ဂျောင်ကု ကားကို မောင်းလာ

ပေးကာ ဂျောင်ကုကို အိမ်ထိပြန်လိုက်ပို့သည် ။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိပြီး ပတ်

ဝန်းကျင်ကလည်း တိတ်ဆိတ်သလို နှစ်ယောက်လုံး

ကလည်း တိတ်ဆိတ်နေသည် ။

" ကျွန်တော်တို့ ပြတ်သွားပြီ ! "

ရုတ်တရက် ပြောလာသော ဂျောင်ကု စကားကြောင့်

ဂျီမင်းက မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည် ။

" ဘာပြောတာ ? "

" ကျွန်တော်တို့ ပြတ်သွားပြီ ! "

ဂျီမင်းက ကားကို ဘေးချကာ ရုတ်တရက်ရပ်

လိုက်သည် ။

ဂျီမင်းက တအံ့တသြ ဂျောင်ကုကို ကြည့်နေတော့

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

ပြန်လှည့်သွားသည် ။

" ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်တို့ ပြတ်သွားကြပြီ "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု လက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မြင်

တိုင်း ရင်နာခဲ့ရတဲ့ လက်သန်းကြွယ်မှာ ဘာလက်စွပ်

မှ ရှိမနေတော့ ။

" နေပါဦး ! ဘာက ဘယ်လို .. ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ? "

" သူက ဖြတ်တာပါ ! သူ့ အလုပ်အတွက် အနှောင့်

အယှက်ဖြစ်တယ်တဲ့လေ ။ Debut တော့မယ်ထင်ပရဲ့ ။ ကျွန်တော်ဒီလောက် သိုသိုသိပ်သိပ် နေပေးခဲ့

တာတောင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်တဲ့လေ "

ဒေါသသံတစ်ချို့နဲ့ပြောနေသော ဂျောင်ကုကို ကြည့်

ရတာ ခံပြင်းနေပုံပေါက်သည် ။ ဂျီမင်းကတော့ ဘာ

ပြောရမှန်းမသိတာကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည် ။

"လွယ်လိုက်တာ ။ လမ်းခွဲတာကို ပါးစပ်က လွယ်

လွယ်ပြောထွက်ကြတယ် ။ ဘာကိုမှလဲ မထောက်

တတ်ကြဘူး ။ တကယ်မချစ်ကြတော့ဘူးဆိုရင်

လွယ်လွယ်လေးပဲ ပြောထွက်ကြတယ် "

ဂျောင်ကုက ကားမှန်ကို ထုလိုက်ကာ လေသံက

လည်း မာနေသည် ။

" မင်း အခု ခံစားနေရတာလား ? "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း မျက်နှာကိုတစ်ချက်လှည့်ကြည့်

ကာပြောလိုက်သည် ။

" ကျစ် ! ကျွန်တော့်ပုံက ခံစားနေရတဲ့ ပုံပေါက်နေလို့လား ? "

" မင်း မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်စတွေကို အရင်သုတ်

ပါဦး "

တကယ်တမ်းကျ ဂျောင်ကုက ခံလည်း ခံပြင်းရင်း

နာကျင်ရတာမို့ မျက်ရည်ကျမိတာ ဖြစ်သည် ။

" ကျွန်တော်မငိုပါဘူး "

" အင်း ... ဒီလောက်အကြာကြီးချစ်ခဲ့တဲ့သူက ထား

သွားခဲ့တော့လည်း ဘယ်သူက မခံစားရပဲနေမှာလဲ "

" ကျွန်တော် မခံစားပါဘူး "

ဂျောင်ကု မျက်လုံးတွေက လိမ်နေသည် ။

တော်တော်လေး ခံစားနေရတာကို မြင်နေပါလျက် ။

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို ငေးကြည့်နေရင်း ထပ်တူ

နာကျင်ရပြန်သည် ။ လမ်းခွဲခံရတဲ့ချိန် ဘယ်လောက်

နာကျင်နေလိုက်မလဲ ။ သောက်နေတဲ့ အချိန်ကဆို

အဖော်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လောက်များ

တောင် နာကျင်နေလိုက်မလဲ ။

ဂျီမင်းက တွေးရင်း တွေးရင်း ဂျောင်ကုကို ပိုသနားမိ

လာသည် ။

" ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ

လား ။ ဒါ ဘာလို့ ကျွန်တော်မှလဲ ? "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ကာ

ပြောစရာတို့ ပျောက်သွားသည် ။

" တောင်းပန်ပါတယ် ။ မူးကလည်း မူးနေတော့

လျှောက်ခေါ်မလို့ နှိပ်ရင်းက မျက်စိရှေ့ကို ကား

တစ်စီး ထိုးဝင်လာတာပဲ မှတ်မိတယ် ။ ဆေးရုံပို့

ပေးတဲ့သူတွေက အဲ့ဒီဖုန်းနံပါတ်ခေါ်ဖို့လုပ်ထား

တာကို မြင်ပြီး တန်းခေါ်လိုက်တာနေမယ် ။ တောင်း

ပန်ပါတယ် "

တကယ်ဆို ဒီလို နာကျင်နေရချိန်မှာ ဘေးနားရှိနေ

ရတာက ကံကောင်းနေပြီမို့ ဘယ်လိုတောင်းပန်မှုမျိုး

ကိုမှ မလိုချင်ခဲ့ ။

" ဂျောင်ကု ! "

ဂျောင်ကုက ဝမ်းနည်းနေသောမျက်လုံးများနဲ့ ဂျီမင်း

ကို ဆတ်ခနဲလှည့်ကြည့်သည် ။

" တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး ။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်

လိုက်တာမှန်ပါတယ် ။ ဒီတော့ အခု ငိုချင်ရင်လည်း

ငိုလို့ရပါတယ် ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် ငိုတာပဲ

လေ ။ အဆင်ပြေပါတယ် ။ တစ်ခါတစ်လေ အဲ့လို

ငိုချလိုက်ရတော့လည်း ပေါ့သွားတတ်တယ် "

တစ်ချိန်က မျက်စိရှေ့က ကောင်လေး ကြောင့်ပဲ

ကျခဲ့ရတဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်ကို တွေး

ရင်း ပြောမိသည် ။

" ကျွန်တော် သူ့ကို မုန်းသင့်တာမလား ? သူက ထား

သွားတာလေ ကျွန်တော်က မုန်းသင့်တာ "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုရဲ့မျက်လုံးတွေကို စူးစိုက်ကြည့်

ရင်း ပြောလိုက်သည် ။

"ဂျောင်ကုရယ် ချစ်ခဲ့တဲ့သူကို မုန်းရတာခက်

တယ်လေ "

​ဂျီမင်းရဲ့ စကားတွေဟာ ဆို့နင့်သံအပြည့် ။ ဂျောင်

ကုက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကားရဲ့အပြင်ဘက်ကို

မျက်နှာမူထားလိုက်သည် ။

" မင်းအရမ်းခံစားနေရမယ်ဆို သွားပြီးပြောပေး

ရမလား ? "

ဂျောင်ကုက အံ့သြနေတဲ့ မျက်လုံးအစုံတို့နဲ့ ဂျီမင်း

ကို ကြည့်လိုက်သည် ။

" ဘယ်လို ? မဟုတ်တာ !!! "

" မင်း ခံစားနေရတာကို မကြည့်ချင်လို့ပါ "

ချစ်ရတဲ့သူက တစ်ခြားတစ်ယောက်အတွက် ခံစား

နေရတာကိုလည်း ဘယ်သူက မြင်ချင်မှာလဲလေ ။

" ကျွန်တော် အဆင်ပြေသွားမှာပါ "

" အဲ့လိုမျှော်လင့်ပါတယ် မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ် "

ဂျီမင်း က တကယ်ကို လှလှပပလေး ပြုံးကာ ဂျောင်

ကုကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည် ။ ဂျောင်ကု ရင်ထဲ နွေး

ထွေးသွားပုံများ ပျော်သွားမိတာလား အေးချမ်း

သွားတာလား မဝေခွဲတတ်ခဲ့ပါ ။

" ကောင်းပါပြီ သွားကြရအောင် "

ဂျီမင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြရင်း ကား

ကို အဲ့ဒီနေရာက မောင်းထွက်လာခဲ့သည် ။

//

မောင်းလာရင်းနဲ့ ဂျောင်ကု အိမ်ရှေ့ကို တစ်ရွေ့ရွေ့နဲ့

ရောက်လာခဲ့သည် ။

" ရော့ ဒီမှာ ... ကားသော့ သေချာသွား ။ ခေါင်းတွေ

ဘာတွေ မူးရင်လည်း ဖုန်းဆက်လိုက် လိုတာရှိရင်လဲ

လှမ်းပြော ။ အချိန်ပိုင်း ရှိနေလည်း ရအောင် လာခဲ့

ပေးမယ် "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု လက်ထဲကို ကားသော့ ထည့်ကာ

မှာစရာရှိတာတွေ မှာနေသည် ။

" ရပါတယ် ။ အစ်ကိုယွန်းဂီတို့လည်း ရှိနေတာပဲ ။

ကျွန်တော်က အနှောင့်အယှက်ပေးမိပြီ "

" မဟုတ်ပါဘူး ။ အဲ့လိုမဖြစ်တာမို့ ကျိန်းသေပေါက်

အကူအညီတောင်းလို့ ရပါတယ် "

" ဂျီမင်း က ဘယ်လိုပြန်မှာလဲ ? "

" ဒီတိုင်း တက္ကစီငှားပြန်မှာ ... "

" ကျွန်တော့်ကားကို ယူသွားပါ ! နေတာက ဝေးတယ်

မလား "

" မလိုပါဘူး မင်း ကို လိုက်ပို့ခွင့်ရတာပဲ လုံလောက်

ပါပြီ "

ဂျီမင်းက တကယ်ကို နွေးထွေးကျေနပ်စွာ ပြုံးပြ

သည် ။ ထို့နောက် ကားသော့ကိုပေးကာ ထွက်သွား

သည် ။

အသဲကွဲပြီး အချိန်မှာ ပထမဆုံး စိတ်ချမ်းသာမှုကို

ပေးခဲ့တဲ့သူက ဂျီမင်း ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ ထွက်သွားတဲ့

နောက်ကျောကို ငေးကြည့်ရင်း လှလှပပလေး ဖြစ်

တည်နေတဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ယောင်ရင် ထပ်မြင်

ချင်မိသည် ။

အရင်လို ရှက်နေတဲ့သူမဟုတ်တော့ဘဲ တည်တည်

ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ စကားတွေ ပြောလာနိုင်ပြီး ရင့်ကျက်တဲ့

ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ

ကိုလည်း ဂျောင်ကုက သတိထားမိသည် ။ အပြုံး

တွေနဲ့ တည်ငြိမ်စေပြီး ' မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ် ' ဆိုပြီး

သွယ်ဝိုက်ပြောကာ ဆဲအင်း ကိုလဲ မေ့နိုင်ဖို့ ပြော

သွားခဲ့သည် ။

ဂျောင်ကုက စဥ်းစားကာ ထပ်ပြုံးမိသည် ။ ဒီနေ့မှာ

တော့ ​ဂျီမင်းကြောင့် ဂျောင်ကုက အကြိမ်တော်တော်

များများ ပြုံးနေမိသည် ။

" ကျွန်တော်က ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်တာတောင် ဘေး

မှာ ရှိနေပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂျီမင်း "

//

မနက် ရှစ်နာရီခန့် ။

နေက ဂျောင်ကု မျက်နှာဆီ ပြပြလေး ထိုးနေသည် ။

ဂျောင်ကု က နိုးလာတော့ ခေါင်းက မဆိုသလောက်

လေးတော့ မူးနေသည် ။

" အာ ... ခေါင်းကြည်အောင် သံပုရာရည် ဖြစ်ဖြစ်

ဖျော်သောက်ရင် ကောင်းမယ် "

*Ding Dong*

ဂျောင်ကု နိုးလာချိန်နဲ့ တံခါးဘဲလ် မြည်သံဟာ

ကွက်တိ ။

" ဒီချိန်ကို ဘယ်သူပါလိမ့် "

ဂျောင်ကုက တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်တော့ အံ့သြမိ

သွားသည် ။

" ဟင် ... ဂျီမင်းရှိ !!!!!!! "

ဂျီမင်းက မျက်လုံးတွေ ပျောက်သွားသည် အထိ

ဂျောင်ကုကို ပြန်ပြုံးပြနေသည် ။

" ဟီး နိုးသေးဘူးလား ? ဂျောင်ကု အတွက် မနက်စာ

ဝယ်လာတယ် မြန်မြန် မျက်နှာသစ်တော့ "

ဂျောင်ကုက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အိမ်ထဲဝင်သွားတဲ့

ဂျီမင်း ကို ကြောင်၍သာ ကြည့်နေမိသည် ။

" ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ ? ခုမှ အိပ်ရာထလာတဲ့

ပုံနဲ့ ။ မြန်မြန် မျက်နှာသစ် "

ဂျီမင်းက ပြောနေသည့်အပြင် ဂျောင်ကု ကျောကို

နောက်ကနေ တွန်းကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အတင်း

ထည့်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ အပြင်က တံခါးပိတ်

လိုက်သည် ။

" ဟမ် ??? ဂျီမင်း ... "

ဂျီမင်းက တံခါး ပြန်ဖွင့်လာပြီး သဘက်ကို ပစ်ပေး

လိုက်သည် ။

" မေ့လို့ ရော့ သဘက် !! "

သဘက်ကို ကိုယ်ပေါ်သို့ပစ်ပေးပြီး တံခါးပြန်ပိတ်

သွားသည် ။

" ဟမ် ... ဘာလဲ ? "

ဂျီမင်းက ရုတ်တရက်ကြီးရောက်ချလာပြီး လုပ်

ချင်တာတွေ လုပ်နေတော့သည် ။

" ဟဟဟ ... တကယ့်ကို လူကို ဘယ်လို ရီအောင်

လုပ်ရမလဲ သိတဲ့ဟာလေးပဲ "

ဂျောင်ကုက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ကာ မျက်နှာသစ်ဖို့

ပြင်လိုက်သည် ။

//

ဂျီမင်းက မနက်စာပြင်နေရင်း ဂျောင်ကု ထွက်မလာ

သေးတာကြောင့် ရေချိုးခန်းတံခါးဆီ လှမ်းကြည့်

လိုက်သည် ။

" ဂျောင်ကု က ကြာလိုက်တာ မျက်နှာလေးပဲ သစ်

ခိုင်းတာကို ... ကို ... ကို ... ဟမ် ! "

အပေါ်ပိုင်းဗလာနဲ့ အောက်ပိုင်းလေးဘဲ Towel နဲ့

ပတ်ထားကာထွက်လာတဲ့ ဂျောင်ကု ကြောင့် ဂျီမင်း

က မှင်သက်သွားမိသည် ။

ရုတ်တရက် ထွက်လာတာမို့ ဂျီမင်းက တည့်တိုး

ရှေ့တည့်တည့်က မြင်နေရသည် ။

ရင်ဘတ်မှာ ဖုထစ်ထွက်နေသော ကြွက်သား တွေ

အပြင် စိုနေသောခေါင်းကို သုတ်နေသေးသည်က

ရင်ခုန်ချင်စရာ ။

" ဂျီမင်းက ပြင်တောင်ပြင်ပြီးပြီလား ? ကျွန်တော်

ရေချိုးပြီး ခေါင်းပါ လျှော်နေလို့ နည်းနည်းကြာ

သွားတာ ။ ဆောရီးဗျာ ! "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို ဆတ်ခနဲ ကျောခိုင်းလိုက်ကာခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိတွေ ဖြစ်နေသည် ။

" ဘာလို့လဲ ဂျီမင်း ! "

ဂျီမင်းက ဘာမှလည်း ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျောသာ

ခိုင်းထားမိသည် ။

" ဂျီမင်း !!?? ဘာလုပ်နေတာလဲ ? "

လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ပန်းကန်ကြီးကို ဆက်တိုက် ပွတ်နေ

တဲ့ ဂျီမင်းကြောင့် ဂျောင်ကုက ခွိခနဲ မြည်အောင်

ရယ်လိုက်မိသည် ။

" ဟင် ... အင်း .. ဘာမှမလုပ်ပါဘူး မြန်မြန် အဝတ်

လဲ ! ရှေ့မှာစောင့်နေမယ် "

ပါးတွေ ရဲတက်နေတဲ့ ဂျီမင်းကြောင့် ဂျောင်ကုရဲ့

ရီချင်စိတ်တွေက ထိန်းမရ ။ ဂျီမင်းကပဲ ရှက်နေ

သည်မို့ ပိုချစ်စရာကောင်းနေသည် ။

ခြေလှမ်းသွက်သွက်တွေနဲ့ ဂျောင်ကု ဘေးက လှစ်

ခနဲထွက် သွားသော ဂျီမင်းမှာ မြန်မြန် မြန်မြန်နဲ့

ဘောလုံးလိမ့်သလို သွားနေသည် ။

ဂျောင်ကုက ခေါင်းခါရင်း ရယ်လိုက်ကာ စိုနေသော

ဆံပင်တွေကိုသာ ဆက်သုတ်နေလိုက်သည် ။ ပြီး

တော့ ဂျီမင်း ပြင်ထားတဲ့ မနက်စာတွေကို လှမ်း

ကြည့်လိုက်သည် ။

ရုတ်တရက် မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်လာတဲ့ ဂျီမင်း

ကြောင့် ဂျောင်ကု ကိုယ်တိုင်တောင် လန့်သွားသည် ။

" ဟိုလေ ... မြန်မြန်ခေါင်းကို သုတ်နော် အအေး

ပတ်မှာစိုးလို့ ။ အဲ့တာ လာပြောတာ ... "

မျက်လွှာကြီးကိုချပြီး ဂျောင်ကုကိုလည်း မကြည့်ဘဲ

ပြောနေပုံမှာ တော်တော် ရယ်စရာကောင်းသည် ။

" အာ ... သိပါပြိ "

ထို့နောက် ဂျီမင်းက ပြောပြီးပြီးချင်းပဲ ပြန်ထွက်

သွားသည် ။

" အော် ကဲ ! ဘာလဲဟ ဟဟဟဟ တကယ်ပါပဲ ... "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းပုံစံကြောင့် ဆက်တိုက် ရီနေမိ

တော့သည် ။

//

" ကျစ် ! ဘာလဲ ! ဘာလို့ အဲ့လိုကြီးနေနေတာလဲ ?

ငါက အပြင်မှာ ရှိနေမှန်း သူသိရဲ့သားနဲ့ ။ လာမိတာ

မှားပြီလားမသိပါဘူး ။ ပါးတွေလဲပူလာပြီ !!!!! မြန်

မြန်ပြီးအောင် မလုပ်သေးဘူးလား မသိဘူး ကြက်

သီး ထလာပြီ !!!! "

ဂျီမင်းက တစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခန်းမှာထိုင်ရင်း

ပြောနေမိသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ !!!! "

" ဘာလဲ ကြက်သီးထပါတယ်ဆို ! "

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့မှ ဂျွန်ဂျောင်ကု ဖြစ်နေသည် ။

" အာ ... မဟုတ် ... မဟုတ်ပါဘူး ... ဘာ ... လဲ ? "

ဧည့်ခန်းဆီကို ထွက်လာတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဘာမှ

မလဲရသေးတဲ့ အပေါ်ပိုင်း ဗလာ အနေအထားနဲ့

ဖြစ်သည် ။

" ခုထိ ဘာမှ မလဲရသေးဘူးလား ဂျောင်ကုရှိ ?

မြန်မြန်လုပ်ပါဆို "

" ဂျီမင်းကလည်း ... ကျွန်တော် ဒီလိုနေနေတာ

ဆယ်မိနစ်တောင် မပြည့်သေးတာကို "

" မဖြစ်သေးပါဘူး ဒီလိုပုံနဲ့တော့ မြန်မြန်အင်္ကျီယူ "

" ဘာလို့လဲ ? "

" မရှည်နဲ့ ခုယူဆိုယူ "

ဂျောင်ကုက မအူမလည်နဲ့ ဂျီမင်းကို ကြောင်ကြည့်

ရင်း အင်္ကျီကို သွားယူရှာသည် ။

" မြန်မြန်ဝတ် ! ပေး ... အဲ့သုတ်နေတဲ့ သဘက်ကို "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း ပြောသမျှကို ဘာတစ်ခုမှ ပြန်

မပြောဘဲ တကယ် လုပ်နေသည် ။

" ကဲ ဒီမှာထိုင် ... သုတ်ပေးမယ် "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းကို အံ့သြတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့

ကြည့်လာသည် ။

" ကဲ ကြည့်မနေနဲ့ ... ထိုင်ပါ အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ထား "

ဂျောင်ကုက အင်္ကျီကို အမြန်လေး ဝတ်ကာ ဂျီမင်း

ခေါင်းသုတ်ပေးနေတာကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေရှာ

သည် ။ ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်

ထဲမှာ ပျော်သလိုလို ကြည်နူးသလိုလိုတော့ ခံစားရသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! ဘာလို့ပြုံးနေတာလဲ "

" ဟမ် အာ ... အာ .. မပြုံးပါဘူး ဘယ်မှာ ပြုံးလို့လဲ ? "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း ပြုံးနေတာကို ကျိန်းသေမြင်

လိုက်တာကို ငြင်းနေတဲ့ ဂျီမင်းကြောင့် ခေါင်းငုံ့

ကာ ကြိတ်ရယ်လိုက်သည် ။

ဂျောင်ကု က ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ကာ ခေါင်း အငြိမ်မနေ ။

" အာ ... ဂျောင်ကု ငြိမ်ငြိမ်နေလေ "

ဂျီမင်း အဲ့လိုပြောမှ ဂျောင်ကုက ပိုလှုပ်ပြတော့သည် ။

" ဟာ အဲ့လိုပေါ့ ... ငြိမ်ငြိမ်နေပါဆို "

" မနေဘူးဗျာ ဟိဟိ "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းကို စရတာ ပျော်နေသည်မို့ ကြံ

ကြံဖန်ဖန် အငြိမ်မနေ စ သည် ။

" ဟာ !!!! ဂျွန်ဂျောင်ကု ငြိမ်ငြိမ်နေ "

ဂျီမင်းက မျက်စောင်းလေး တကဲကဲထိုးကာ ဆူ

လိုက်သည် ။

" နေမယ်နေမယ် ဟီးဟီး ... "

ဂျောင်ကုက ငြိမ်ငြိမ်နေမယ်ဆိုပြီး ဂျီမင်း ခေါင်းစ

သုတ်တာနဲ့ ခေါင်းကို စ လှုပ်တော့သည် ။

" ဟာ ဂျွန်ဂျောင်ကု !!!"

" ဟီးဟီး စတာ ... "

" ဘာလဲ ? စတာပေါ့ ။ ငြိမ်ငြိမ်နေနော် ရေစိုနဲ့ ပစ်

ထားလိုက်မယ် "

ဂျီမင်းက ပြောမဲ့သာပြောတာ တကယ် မထားဘူးဆို

တာကိုလည်း ဂျောင်ကုက သိနေသည် ။

" ဟုတ်ပါပြီ သိပါပြီ သိပါပြီ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ့မယ် ဟီး .. "

အခြေအနေဟာ အားလုံး အနည်ထိုင်နေမှ တစ်စုံ

တစ်ယောက်က လှုပ်ခတ်အောင် လုပ်လိုက်သလို

ပါပဲ ။ ထပ်ပြီး မချစ်ကြည့်ချင်တော့ပေမယ့် ချစ်ခဲ့

ရသူက ထပ်ချစ်စရာမလိုတဲ့ အချစ်ဟောင်း ဖြစ်နေ

ခဲ့သည်လေ ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း ဆိုတာလား မသိဘူး ခင္ဗ် ။ ဒီဖုန္းပိုင္

ရွင္ကကား Accident ျဖစ္ထားလို႔ ။ ခုေဆး႐ုံပို႔ထား

ပါတယ္ ။ အျမန္လာေပးနိုင္လား ခင္ဗ် ? ေဆး႐ုံက ... "

တစ္ဖက္က တရစပ္ ျပန္ေျပာေသာ အသံေၾကာင့္

လက္ထဲက ဖုန္းက ေျမႀကီးေပၚကို ျပဳတ္က်သြားသည္ ။

ပထမဆုံး စေခၚတဲ့ ဖုန္းဟာ ကား Accident ျဖစ္လို႔

တဲ့ေလ ။ ဂ်ီမင္းက မယုံနိုင္ေသးဘဲ ေၾကာင္ေနမိသည္ ။

" ေနာက္ေနတာမလား ? "

" ျမန္ျမန္လာေပးပါ ... "

ခ်သြားတဲ့ဖုန္းေနာက္ကြယ္မွာ ေဂ်ာင္ကု ဘာေတြျဖစ္

ေနလဲဆိုတာ ဘာမွ မသိရ ။ အနည္းဆုံးေတာ့ သူက

ေကာင္းေကာင္းရွိေနရမွာကို ေဝးကြာေနေတာ့မွ ဒီလို

အျဖစ္ကို ျဖစ္သည္ ။

ဂ်ီမင္းက မိုးေရထဲမွာ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ထီးလဲ

မပါဘဲ ေဂ်ာင္ကု ရွိတဲ့ ေဆး႐ုံဆီ ဦးတည္ရင္း ေျပး

ေနမိသည္ ။

" မဟုတ္ဘူး ... ေျပးေနလို႔မျဖစ္ဘူး ။ တကၠစီ ...

တကၠစီ "

လူက ႐ူးသြားမလိုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္သည္မို႔ အသိစိတ္

လည္း လြတ္ေနမိသည္ ။

တကၠစီကို အျမန္တားလိုက္ကာ ေဆး႐ုံဆီသို႔ ေရာက္

လာခဲ့သည္ ။ ဂ်ီမင္းက ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း

ေဆး႐ုံထဲကို ရႊဲစိုေနတဲ့ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ ဝင္လာ

တာေၾကာင့္ အားလုံးက အထူးတဆန္း ၾကည့္ေနၾက

သည္ ။

" ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ဆိုတဲ့ လူနာက ဘယ္မွာလဲ မသိဘူး

ခင္ဗ်ာ ... "

" ဒီေလွကားက တက္သြားရင္ ညာဘက္ အစြန္ဆုံး

အခန္းမွာပါေနာ္ "

ဂ်ီမင္းက အေမာေဖာက္မတတ္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း

ေျပးတာကိုမရပ္နိုင္ေသးဘဲ အခန္းေရွ႕ ေရာက္သည္

အထိ ေျပးေနမိသည္ ။

အခန္းေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ တံခါးကို အျမန္ဆြဲဖြင့္

လိုက္သည္ ။

" ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ... ကု ... "

ကုတင္ေပၚမွာ အေကာင္းပကတိအတိုင္း ထိုင္ေနတဲ့

ေဂ်ာင္ကု ကို ျမင္လိုက္ရသည္ ။

" ေဂ်ာင္ ... ေဂ်ာင္ကု ? "

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ေရာက္လာတာလဲ ? "

ေဂ်ာင္ကုကလည္း အေတာ္အံ့ၾသေနတဲ့ မ်က္လုံး

မ်ားနဲ႔ ၾကည့္ေနသလို ဂ်ီမင္းကလည္း အေတာ္အံ့

ၾသစြာ ၾကည့္ေနမိသည္ ။

" ေအာ္ ... ဝင္ဦးေလ ။ အေပါက္ဝမွာ ဘာလုပ္ေန

တာလဲ ? "

" ကား Accident ျဖစ္တယ္ဆို ? တစ္ခုခု ထိခိုက္မိ

တာ မရွိဘူးလား ? ပါးမွာလည္း ဒဏ္ရာေတြပဲ ... "

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကုကို ေခါင္းစ ေျခဆုံး ၾကည့္လိုက္

ၿပီး ပူပန္ေနသည္ ။

" ဟုတ္တယ္ ! နည္းနည္းေလး ပြန္းပဲ့႐ုံေလာက္ပါပဲ "

ဂ်ီမင္းက အဲ့ေတာ့မွ သက္ျပင္းကို ခ်နိုင္သည္ ။

" ဟူး ! ေတာ္ပါေသးရဲ့ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူ

သြားတယ္မွတ္လဲ ? "

" စိတ္ပူတယ္ ? ဒါကို ဘယ္လိုသိတာလဲ ? "

" ဖုန္းဝင္လာတာေလ ! "

" ဖုန္းဝင္တယ္ ? "

ေဂ်ာင္ကုက ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မွ Accident မတိုင္

ခင္က ဂ်ီမင္းဆီ ဖုန္းေခၚဖို႔လုပ္ခဲ့မိသည္ ။

" အာ ... ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းေခၚမလို႔

လုပ္ခဲ့တာ "

ေဂ်ာင္ကု စကားေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ဆြံ႕အသြားခဲ့

သည္ ။ အဆက္အသြယ္ေတြ မရွိတာၾကာလို႔ ဘာ

မွလည္း မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့တာကို ဖုန္းေခၚဖို႔ လုပ္

သည္တဲ့လား ။

" ဘာလို႔ ဖုန္းေခၚမလို႔ လုပ္ခဲ့တာလဲ ? "

" အာ ... အဲ့ဒါ အဲ့ဒါက ... "

" လူနာ ... ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု မွန္ပါတယ္ေနာ္ "

အခန္းထဲသို႔ ဝင္လာေသာ ဆရာဝန္ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းတို႔

စကားစျပတ္သြားသည္ ။

" ပြန္းပဲ့႐ုံေလးဆိုေတာ့ ေဆး႐ုံဆင္းခ်င္ရင္ အခု

ဆင္းလို႔ရပါၿပီ "

ထို႔ေနာက္ ဆရာဝန္က ေဂ်ာင္ကု ကို တစ္ခ်က္

စစ္ေဆးၾကည့္လိုက္ရင္း သတိေပးစကားေျပာ

သည္ ။

" ေနာက္ခါ မူးေနရင္ ကားမေမာင္းနဲ႔ေနာ္ "

" ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ "

ေဂ်ာင္ကုက ေခါင္းငုံ႔လ်က္ အမွားလုပ္ထားသူ

လို ေျပာေနသည္ ။

ဆရာဝန္က ဂ်ီမင္းဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ကာ -

" ဒါက လူနာရွင္ထင္တယ္ ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔ ျပင္လို႔

ရၿပီေနာ္ "

" ဟုတ္ကဲ့ဗ် ! "

ဆရာဝန္က ေျပာၿပီး ထြက္သြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္

သား ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ မ်က္ႏွာပူ

ေနၾကသည္ ။

" ေဂ်ာင္ကုရွိ ! " " ဂ်ီမင္းရွိ ! "

တစ္ၿပိဳင္နက္ ထြက္လာေသာ အသံႏွင့္ အတူ ႏွစ္

ေယာက္လုံး ျပန္ၿငိမ္သြားၾကျပန္သည္ ။

" ဒါနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္တာတုန္း ? မူးေနတာကို ဘာလို႔

ကားေမာင္းရတာလဲ ? "

" ေနာက္မွ ေျပာျပပါ့မယ္ အရင္ဆုံး ကၽြန္ေတာ့္ကို

အိမ္ျပန္ပို႔ေပးနိုင္မလား ? ကားတိုက္ထားတဲ့ အရွိန္

က ေခါင္းနည္းနည္း မူး ... မူး ... "

" ဟင္ ? ေခါင္းမူးေနတာလား အဆင္ေျပရဲ့လား ?

ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆရာဝန္ကို ျပန္ေခၚေပးရမလား ? "