ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း ဖင်လေးကုန်းကာ ဟိုရှာဒီရှာ

လုပ်နေသည်ကို သေချာစိုက်ကြည့်နေပြီး ခေါင်းငုံ့

ကာ ရယ်နေမိသည် ။

" ကျွန်တော်ကူရှာပေးရမလား ခင်ဗျာ ! "

အလိုက်ကန်းဆိုး မသိတဲ့ စားပွဲထိုး ကောင်လေးကို

ဂျီမင်းက ပြေးပြေးထုချင်နေသည် ။

" အား !! မင်း တိတ်တိတိမနေဘူးလား ? တော်ပြီ

တော်ပြီ ... မရှာတော့ဘူး "

" ဟမ် ? "

" မရှာတော့ဘူးလို့ကွ !!!! "

အသံကလည်း ပြဲ လူကလည်း ပိစိနဲ့ ဂျီမင်းက

တအား ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည် ။

" အာ ဟုတ်ကဲ့ပါ .."

ဂျီမင်းက ခပ်တည်တည်နဲ့ အင်္ကျီကို တစ်ချက်နှစ်

ချက် ဆွဲချလိုက်ရင်း ဂျောင်ကု ထိုင်နေတဲ့ ခုံဆီကို

တည့်တည့်သွားလိုက်သည် ။ ဂျီမင်းက ခပ်တည်

တည်ပဲ ဘာမှ မဖြစ်သလိုနဲ့ ထိုင်ရန် ခုံကိုဆွဲလိုက်သည် ။

" ရှာလို့ တွေ့ရဲ့လား ? "

ဂျောင်ကု စကား ကြောင့် ဂျီမင်းက ရှက်သွားမိသည် ။

Mask အုပ်ထားပေမယ့်လည်း ဂျောင်ကုက ရီပြီး

ပြောနေသည် ဆိုတာ ဂျီမင်း သိသည် ။

" ဟမ် ? "

ဂျောင်ကုက Mask ကို အောက်ဆွဲချလိုက်ကာ ဂျီ

မင်း မျက်လုံးတွေကိုကြည့်သည် ။

" ရှာလို့တွေ့ရဲ့လား ? ခုဏ က ရှာနေတဲ့ ပစ္စည်းဆိုတာ ...? "

ဂျောင်ကုက သိလျက်သားနဲ့ တမင် နေရခက်အောင်

စနေသည် ။

" ဂျောင်ကုရှိ !!!!! "

အော်သံကြောင့် ဘေးလူတွေက ဝိုင်းကြည့်လာသည် ။

" ဘာလို့တုန်း ? ဒီတိုင်း ရှာတွေ့လားပဲ သိချင်တာကို ... "

" အာ အဲ့ဒါ ... အင်း ရှာမတွေ့ဘူး ! "

ဂျီမင်းက ခုံကိုယူလက်စနဲ့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။

ဂျောင်ကုဆီက တခစ်ခစ်ရယ်သံများ ထွက်လာသညကို ကြားနေရသည် ။

" ဘာလဲ ? ဘာရယ်တာလဲ ? "

" မဟုတ်ပါဘူး ! ကျွန်တော်ပါ ကူရှာပေးရဦးမလားလို့ "

" ဂျွန်ဂျောင်ကု ! မင်း .. မင်း ကပါ ဘာဖြစ်နေတာ

လဲ ? နောက်နေတယ်ပေါ့ ။ ဒီတိုင်း ... အင်း ...

ဒီတိုင်း .. မသိတော့ဘူး ... "

အူတီးအူကြောင် အထစ်ထစ်အအအနဲ့ ဂျီမင်းက

ဘာတွေပြောမှန်းမသိ ။

" ဒီတိုင်း ဘာဖြစ်လဲ ? "

" ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ !!! "

ဂျီမင်းက ရှေ့မှာချထားသော ရေတစ်ခွက်ကို ယူ၍

တစ်ကျိုက်မော့လိုက်သည် ။ ဂျီမင်းကို ကြည့်ရင်း

ဂျောင်ကုက ခပ်တိုးတိုး ထပ်ရယ်ပြန်သည် ။

" မင်း .. အရမ်းရယ်ရနေလို့လား ရယ်စရာလား ။ငါက မင်းထက် နှစ်နှစ်တောင် ကြီးတာနော် နှစ်နှစ်

နှစ်နှစ် .... "

" ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ရတာ အဲ့လောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေလား ? "

ရေပက်မဝင် တောက်လျှောက်ပြောလာသမျှ ခုတော့

တုံ့ခနဲ ရပ်သွားသည် ။

" အာ အဲ့ဒါက .. နည်းနည်းတော့ .... မဟုတ်ပါဘူး ။

ငါက ဘာလို့လဲ ? "

စကားက ခပ်တိုးတိုးသာ ထွက်လာပေမယ့် ဂျောင်ကကတော့ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားရင်း ဆက်တိုက် ရယ်

နေသည် ။

" ဟမ် ! ထပ်ရီပြန်ပြီ ။ ငါက ရယ်ရလား ဘာလို့ရယ်

နေတာလဲ ? "

ခပ်စွာစွာနဲ့ နှုတ်ခမ်းထော်ကာ ရန်တွေ့နေသည်က

လည်း ရီနေတာကို ထပ်ပြီး ရီချင်စရာ ။

" အင်း ... ဒီတိုင်း ချစ်ဖို့ကောင်းနေလို့ "

" ဟမ် ? ချစ်ဖို့ကောင်းတယ် ? "

ဂျီမင်းက ထပ်ပြီး ပါးတွေရဲတက်လာရပြန်သည် ။

" ဟုတ်တယ် ! တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတယ် "

ဂျီမင်းက ပါးတွေ ပူတက်လာတာကို သတိထားမိပေ

မယ့် ဂျောင်ကုရှေ့မှာမို့ ဟန့်ကိုယ့်နေလိုက်သည် ။ ဂျီ

မင်းက ဂျောင်ကုကို ဘာမှမပြောဘဲ ပါးတွေကိုသာ

ပွတ်နေလိုက်သည် ။

" ဒါနဲ့ ခုဏက နှစ်နှစ်ကြီးတယ်လို့ ပြောလိုက်တာနော် "

" အင်း အဲ့တာ ... ဘာလို့လဲ ? "

ဂျီမင်းက ပြောပြီးမှ မျက်လုံး အကြောင်သားလေးနဲ့

ပြန်မေးသည် ။

" သေးသေးလေးမို့ တွေ့ခါစကဆို ကျွန်တော့်ထက်

ငယ်မယ်တောင် ထင်နေတာ "

" အဲ့လောက်လဲ မသေးပါဘူးနော် "

ဒီနေ့ကျမှ စွာတေးလန်လေးက အရမ်းကို စွာစိလန်

နေသည် ။

" ဟုတ်ပါတယ် အဲ့လောက်လဲ မဟုတ်ပါဘူး ။ အဲ့ဒါ

ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းခေါ် ကြည့်ကြမလား "

" ဘယ်လိုမျိုး ... "

" ကျွန်တော်က ဂျီမင်း ကို အစ်ကို လို့ ခေါ်မယ်လေ "

" အစ် ... အစ် ... အစ်ကို .. ကို .. ကို ??? "

ဂျောင်ကုဆီက အစ်ကိုလို့ အခေါ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်

က ဒီလိုမျိုးလားလို့ တွေးမိသည်အထိ နှလုံးသား

တစ်ခုလုံးက ယမ်းခါသွားသည် ။

" အင်း သဘောမကျဘူးလား ? "

" အာ ... ကျ .. ကျ .. ကျတာပေါ့ ကျတာပေါ့ ။ "

ဂျီမင်းက သဘောကျလွန်းလို့ အသံတွေပါ တုန်နေမိသည် ။

" အင်း ..ဒါဆို ဂျီမင်း က အယ် ... အစ်ကို က ကျွန်

တော့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံပေး ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

ကျွန်တော်တို့ ရင်းနှီးလာတာလည်း မကြာတော့တာကို "

" သိပါပြီ ! အဲ့လိုပဲ လုပ်ကြမလား "

နှစ်ယောက်သား အတူတူ ပြုံးလိုက်ကြသည် ။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရေရေရာရာအကြောင်း

ရယ်မရှိဘဲ ရယ်မောဖြစ်ကြသည် ။ အချိန်ကြာကြီး

နေမှ ပြန်ဆုံဖြစ်ခြင်းသည် ဘာခေါင်းစဥ်ကိုမှ တိတိ

ကျကျမပြောဘဲ ရောက်တတ်ရာရာ စကားတွေကို

အတူတူ ရီမောခဲ့ကြသည် ။

တစ်ခြားအရာတွေမစဉ်းစားဖြစ်တော့ဘဲ ဂျီမင်းအတွက်တော့ ဂျောင်ကု နဲ့ အတူရှိနေရတာကိုသာ

ပျော်နေမိသည် ။

" အာ ... အချိန်က အတော်ကြာသွားပြီပဲ ။ ကျွန်တော်

သွားတော့မယ် ။ နောက်အားရင်လည်း ဒီလိုမျိုး

ထပ်တွေ့ကြရအောင် "

" အာ သွားတော့မှာလား ? "

ဂျီမင်းရဲ့ အသံတို့က တိုးဝင်သွားမိသည် ။

" ဟုတ် သွားရတော့မယ် ! ဒီကြားထဲ Ent က ကလေး

တွေရဲ့ Comeback ရှိသေးလို့ ကျွန်တော်က သိပ်

မအားတော့ဘူး ထင်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ အဆက်အသွယ်

တော့ လုပ်ကြရအောင် "

ဂျီမင်းက နည်းနည်းတော့ စိတ်ညစ်သွားသလို ရှိပေ

မယ့် အခုလို အဆက်အသွယ်ပြန်ရပြီး ခဏတာ ရီ

မောခွင့်ရတာတောင် ကံကောင်းနေပြီမို့ ဘာပဲဖြစ်

ဖြစ် အဆင်ပြေပါသည် ။

" ဟုတ်ပါပြီ ... "

" ဟုတ် ကျွန်တော် သွားတော့မယ် "

" ခဏ ... "

ဂျောင်ကုက ကျောခိုင်းထားရာကနေ တစ်ခါပြန်

လှည့်ကြည့်နေပုံမှာ မျက်လုံးအပြူးသားလေးနဲ့

ကလေးလို ချစ်ဖို့ကောင်းလှသည် ။ ဒီလိုမျက်နှာ

လေး မမြင်ရတာလည်း အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

" ကျွန်တော် ... အာ ... အစ်ကိုက မင်းကို ဆက်

သွယ်လို့ရတယ်မလား "

ဂျောင်ကု က မျက်လုံးများ ဝင်းလက်လာကာ ခေါင်း

ကို အဆက်မပြတ်ညိတ်သည် ။

" ရတာပေါ့ .. အဲ့ဒီနံပါတ်ကို အချိန်မရွေး ခေါ်လို့ရပါတယ် "

" ကောင်းပါပြီ ကောင်းကောင်းသွားနော် ! "

" သိပါပြီ ... "

ဂျောင်ကုက ဆက်ပြောမလို့ပေမယ့် ငြိမ်ကျသွားပြီး

ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည် ။

" သိပါပြီ အစ် ... အစ်ကို ... "

ဂျောင်ကုကလည်း ကျောခိုင်းသွားတော့ ဂျီမင်း

မမြင်အောင် ပြုံးမိပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ဂျီမင်းမှာလည်း

ပြုံးမိသည် ။ အချစ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးဖြစ်တည်မှုပါ

လားလို့ သိလိုက်ရတဲ့အချိန် စိတ်ညစ်စရာတွေ

အားလုံးနဲ့ သင်ပုန်းချေပစ်လိုက်နိုင်သည် ။

//

ဂျီမင်းက ဖုန်းကို ကိုင်ရင်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည် ။

" ဆက်ရင်ကောင်းမလား မကောင်းဘူးလား ။

ဆက်မယ် မဆက်ဘူး ဆက်မယ် မဆက်ဘူး ။

အား !! မသိတော့ဘူး ။ "

ဂျီမင်းက သနားစရာ ဖုန်းလေးကို အိပ်ရာပေါ် ဘုံးခနဲ

ပစ်ချလိုက်သည် ။ ထို့နောက် ခေါင်းအုံးပေါ်ကို လက်

နှစ်ဖက် တင်ကာ အိပ်ရာထဲ မျက်နှာကို နစ်မြုပ်လိုက်သည် ။

" ငါ ဘာဖြစ်နေပါလိမ့် ? ဒီနေ့ပဲ တွေ့ကြတယ် အခု

ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ရမှာလား ? ငါ နည်းနည်းတော့

မူရမယ်လေ ။ ပတ်ဂျီမင်း မင်းကလေ တော်တော်ကို

အမှတ်မရှိ ။ သူက အရင်လို Class လေးက ဆရာ

တင် မဟုတ်တော့ဘူး ဒီ့ထက်ကြီးမားတဲ့ နေရာမှာ

ရောက်နေပြီ ။ နည်းနည်းလေး လာပြန်ပတ်သက်တာ

နဲ့ စိတ်ကပျော့ချင်နေပြီလား ။ မဖြစ်သေးဘူး မဖြစ်

သေးဘူး ။ စိတ်တင်းထားဦး !!!! "

ဂျီမင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထုရိုက်ကာ ပြောနေမိသည် ။

ဖုန်း ရဲ့ တုန်ခါမှုကြောင့် ဖုန်း မျက်နှာပြင်သို့ လှမ်း

ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းခေါ်သူက ဂျောင်ကုဖြစ်သည် ။

" ဂျောင်ကု ? ဂျောင်ကု !!!!!!!!!!!! "

ဂျီမင်းက အိပ်ရာကြီး ပေါက်ထွက်သွားမတတ်

ထခုန်နေမိသည် ။

" သူက အရင် ခေါ်နေတာပဲ !!!! "

အရင်ဆုံး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ စိတ်ကို လျှော့ချ

လိုက်သည် ။ ချောင်းကိုလည်း ရှင်းလိုက်သည် ။

" အဟမ်း အဟမ်း !!! "

ထို့နောက် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် ။

" ဟဲလို ! "

" အစ်ကို ! "

အစ်ကိုတဲ့လေ ။ နူးနူးညံ့ညံ့လေးနဲ့ ခေါ်နေပုံများ

ဒီကောင်ကြီးရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးသာ ဖြုတ်

ယူသွားပါတော့ ။

ဂျောင်ကုက သာမန်အသံမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘဲ လေကို

ဆောင့်ဆောင့်လေးနဲ့ ချွဲချွဲလေး ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်

သည် ။ ဂျီမင်း မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ပြင်း

ပြင်းရှူ ရပြန်သည် ။

" အင်း ... ဂျောင်ကု ပြော "

" အစ်ကို ဘာလုပ်နေတာလဲ ? "

" အယ် ! ဖုန်း ကြည့်နေတာ "

တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်နေသည်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်

ပဲ သိသည် ။

" ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ဖုန်းမဆက်တာလဲ ? "

အချွဲလေးက ဆူပူကာ ဂျီမင်းကို ပြောနေတော့သည် ။

" ဟင် ? ကိစ္စလဲမရှိဘူး ။ ပြီးတော့ အနှောင့်အယှက်

ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ "

" ကိစ္စမရှိရင် မဆက်တော့ဘူးပေါ့ ကျွန်တော်က

အစ်ကို ဆက်ရင် အမြဲကိုင်မှာပါ "

ဂျီမင်းက အိပ်ရာခင်းစကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်

ကိုင်ထားကာ မအော်ဘဲ ထိန်းထားလိုက်သည် ။

ဂျောင်ကုကလည်း အခုမှ ပြောင်းလဲသွားလိုက်တာ

ဆိုတာကို ဂျီမင်းက သတိထားမိနေသည် ။

" အင် အင်း အင်း !! နောက်ဆက်ပါ့မယ် "

" အမှန်တော့ ကျွန်တော် အခုအိပ်တော့မလို့ အစ်ကို ရော "

" အယ် ... အင်း .. ကျွန်တော် အယ် ... အစ်ကို လည်း

အိပ်တော့မှာ "

" သေချာအိပ်ပါ ဂွတ်နိုက် အစ်ကို ! "

အိပ်ရာဝင်တေးတွေထက် ချိုမြိန်လှတဲ့ နှုတ်ဆက်

စကားလေးပင်ဖြစ်သည် ။

" အင်း ... "

ဂျီမင်းက အသံချိုချိုလေးကြောင့် ဘာမှ ပြန်မပြော

နိုင်သလို တစ်ဖက်က ဂျောင်ကုကလည်း ဂျီမင်းရဲ့

နှုတ်ဆက်သံကို မကြားရမချင်း ရစ်နေသည် ။

" တစ်ခုခု ပြန်ပြောဦးလေ အစ်ကို "

" အင်း Goodnight ဂျောင်ကု ! "

ဂျီမင်းရဲ့ ရှက်နေတဲ့ ဂွတ်နိုက်အသံဟာ ဂျောင်ကု ရဲ့

ရင်ဘတ်ထဲကို လိပ်ပြာတွေဝေသွားစေသည် ။

" တစ်ခေါက်လောက် ? "

" ဟမ် ! "

" တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြောကြည့်ပါဦး "

" အာ ... Goodnight ဂျောင်ကု "

ဂျီမင်းက ဘုမသိဘမသိနဲ့ ဂျောင်ကုက ထပ်ပြော

ခိုင်းလို့သာ ပြောလိုက်ရသည် ။ ဂျောင်ကုက အဲ့ဒီ

အသံကြောင့် ပြုံးနေမိတာ ပါးစပ်က နားရွက်တက်

ချိတ်မိတော့မည် ။

ဖုန်းက နှစ်ယောက် တူတူချလိုက်ပေမယ့် နှစ်ယောက်

လုံး ကုတင်ပေါ်မှာ ကိုယ်စီ ခုန်နေကြရင်း အော်နေ

ကြသည် ။ တစ်ခြမ်းစီမှာ ရှင်သန်နေတဲ့ ကောင်လေး

နှစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ တစ်ဖက်စီမှာ

ထပ်တူ ဖြစ်တည်နေကြတော့သည် ။

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္း ဖင္ေလးကုန္းကာ ဟိုရွာဒီရွာ

လုပ္ေနသည္ကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ေခါင္းငုံ႔

ကာ ရယ္ေနမိသည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ကူရွာေပးရမလား ခင္ဗ်ာ ! "

အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတဲ့ စားပြဲထိုး ေကာင္ေလးကို

ဂ်ီမင္းက ေျပးေျပးထုခ်င္ေနသည္ ။

" အား !! မင္း တိတ္တိတိမေနဘူးလား ? ေတာ္ၿပီ

ေတာ္ၿပီ ... မရွာေတာ့ဘူး "

" ဟမ္ ? "

" မရွာေတာ့ဘူးလို႔ကြ !!!! "

အသံကလည္း ျပဲ လူကလည္း ပိစိနဲ႔ ဂ်ီမင္းက

တအား ခ်စ္စရာေကာင္းေနေတာ့သည္ ။

" အာ ဟုတ္ကဲ့ပါ .."

ဂ်ီမင္းက ခပ္တည္တည္နဲ႔ အကၤ်ီကို တစ္ခ်က္ႏွစ္

ခ်က္ ဆြဲခ်လိုက္ရင္း ေဂ်ာင္ကု ထိုင္ေနတဲ့ ခုံဆီကို

တည့္တည့္သြားလိုက္သည္ ။ ဂ်ီမင္းက ခပ္တည္

တည္ပဲ ဘာမွ မျဖစ္သလိုနဲ႔ ထိုင္ရန္ ခုံကိုဆြဲလိုက္သည္ ။

" ရွာလို႔ ေတြ႕ရဲ့လား ? "

ေဂ်ာင္ကု စကား ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ရွက္သြားမိသည္ ။

Mask အုပ္ထားေပမယ့္လည္း ေဂ်ာင္ကုက ရီၿပီး

ေျပာေနသည္ ဆိုတာ ဂ်ီမင္း သိသည္ ။

" ဟမ္ ? "

ေဂ်ာင္ကုက Mask ကို ေအာက္ဆြဲခ်လိုက္ကာ ဂ်ီ

မင္း မ်က္လုံးေတြကိုၾကည့္သည္ ။

" ရွာလို႔ေတြ႕ရဲ့လား ? ခုဏ က ရွာေနတဲ့ ပစၥည္းဆိုတာ ...? "

ေဂ်ာင္ကုက သိလ်က္သားနဲ႔ တမင္ ေနရခက္ေအာင္

စေနသည္ ။

" ေဂ်ာင္ကုရွိ !!!!! "

ေအာ္သံေၾကာင့္ ေဘးလူေတြက ဝိုင္းၾကည့္လာသည္ ။

" ဘာလို႔တုန္း ? ဒီတိုင္း ရွာေတြ႕လားပဲ သိခ်င္တာကို ... "

" အာ အဲ့ဒါ ... အင္း ရွာမေတြ႕ဘူး ! "

ဂ်ီမင္းက ခုံကိုယူလက္စနဲ႔ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္ ။

ေဂ်ာင္ကုဆီက တခစ္ခစ္ရယ္သံမ်ား ထြက္လာသညကို ၾကားေနရသည္ ။

" ဘာလဲ ? ဘာရယ္တာလဲ ? "

" မဟုတ္ပါဘူး ! ကၽြန္ေတာ္ပါ ကူရွာေပးရဦးမလားလို႔ "

" ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ! မင္း .. မင္း ကပါ ဘာျဖစ္ေနတာ

လဲ ? ေနာက္ေနတယ္ေပါ့ ။ ဒီတိုင္း ... အင္း ...

ဒီတိုင္း .. မသိေတာ့ဘူး ... "

အူတီးအူေၾကာင္ အထစ္ထစ္အအအနဲ႔ ဂ်ီမင္းက

ဘာေတြေျပာမွန္းမသိ ။

" ဒီတိုင္း ဘာျဖစ္လဲ ? "

" ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ !!! "

ဂ်ီမင္းက ေရွ႕မွာခ်ထားေသာ ေရတစ္ခြက္ကို ယူ၍

တစ္က်ိဳက္ေမာ့လိုက္သည္ ။ ဂ်ီမင္းကို ၾကည့္ရင္း

ေဂ်ာင္ကုက ခပ္တိုးတိုး ထပ္ရယ္ျပန္သည္ ။

" မင္း .. အရမ္းရယ္ရေနလို႔လား ရယ္စရာလား ။ငါက မင္းထက္ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတာေနာ္ ႏွစ္ႏွစ္

ႏွစ္ႏွစ္ .... "

" ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ရတာ အဲ့ေလာက္စိတ္လွုပ္ရွားေနလား ? "

ေရပက္မဝင္ ေတာက္ေလၽွာက္ေျပာလာသမၽွ ခုေတာ့

တုံ႔ခနဲ ရပ္သြားသည္ ။

" အာ အဲ့ဒါက .. နည္းနည္းေတာ့ .... မဟုတ္ပါဘူး ။

ငါက ဘာလို႔လဲ ? "

စကားက ခပ္တိုးတိုးသာ ထြက္လာေပမယ့္ ေဂ်ာင္ကကေတာ့ ေခါင္းကိုသာ ငုံ႔ထားရင္း ဆက္တိုက္ ရယ္

ေနသည္ ။

" ဟမ္ ! ထပ္ရီျပန္ၿပီ ။ ငါက ရယ္ရလား ဘာလို႔ရယ္

ေနတာလဲ ? "

ခပ္စြာစြာနဲ႔ ႏွုတ္ခမ္းေထာ္ကာ ရန္ေတြ႕ေနသည္က

လည္း ရီေနတာကို ထပ္ၿပီး ရီခ်င္စရာ ။

" အင္း ... ဒီတိုင္း ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနလို႔ "

" ဟမ္ ? ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ? "

ဂ်ီမင္းက ထပ္ၿပီး ပါးေတြရဲတက္လာရျပန္သည္ ။

" ဟုတ္တယ္ ! တကယ္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ "

ဂ်ီမင္းက ပါးေတြ ပူတက္လာတာကို သတိထားမိေပ

မယ့္ ေဂ်ာင္ကုေရွ႕မွာမို႔ ဟန႔္ကိုယ့္ေနလိုက္သည္ ။ ဂ်ီ

မင္းက ေဂ်ာင္ကုကို ဘာမွမေျပာဘဲ ပါးေတြကိုသာ

ပြတ္ေနလိုက္သည္ ။

" ဒါနဲ႔ ခုဏက ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာေနာ္ "

" အင္း အဲ့တာ ... ဘာလို႔လဲ ? "

ဂ်ီမင္းက ေျပာၿပီးမွ မ်က္လုံး အေၾကာင္သားေလးနဲ႔

ျပန္ေမးသည္ ။

" ေသးေသးေလးမို႔ ေတြ႕ခါစကဆို ကၽြန္ေတာ့္ထက္

ငယ္မယ္ေတာင္ ထင္ေနတာ "

" အဲ့ေလာက္လဲ မေသးပါဘူးေနာ္ "

ဒီေန႔က်မွ စြာေတးလန္ေလးက အရမ္းကို စြာစိလန္

ေနသည္ ။

" ဟုတ္ပါတယ္ အဲ့ေလာက္လဲ မဟုတ္ပါဘူး ။ အဲ့ဒါ

ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းေခၚ ၾကည့္ၾကမလား "

" ဘယ္လိုမ်ိဳး ... "

" ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ီမင္း ကို အစ္ကို လို႔ ေခၚမယ္ေလ "

" အစ္ ... အစ္ ... အစ္ကို .. ကို .. ကို ??? "

ေဂ်ာင္ကုဆီက အစ္ကိုလို႔ အေခၚခံရတဲ့ ခံစားခ်က္

က ဒီလိုမ်ိဳးလားလို႔ ေတြးမိသည္အထိ ႏွလုံးသား

တစ္ခုလုံးက ယမ္းခါသြားသည္ ။

" အင္း သေဘာမက်ဘူးလား ? "

" အာ ... က် .. က် .. က်တာေပါ့ က်တာေပါ့ ။ "

ဂ်ီမင္းက သေဘာက်လြန္းလို႔ အသံေတြပါ တုန္ေနမိသည္ ။

" အင္း ..ဒါဆို ဂ်ီမင္း က အယ္ ... အစ္ကို က ကၽြန္

ေတာ့္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံေပး ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္းႏွီးလာတာလည္း မၾကာေတာ့တာကို "

" သိပါၿပီ ! အဲ့လိုပဲ လုပ္ၾကမလား "

ႏွစ္ေယာက္သား အတူတူ ျပဳံးလိုက္ၾကသည္ ။

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ေရေရရာရာအေၾကာင္း

ရယ္မရွိဘဲ ရယ္ေမာျဖစ္ၾကသည္ ။ အခ်ိန္ၾကာႀကီး

ေနမွ ျပန္ဆုံျဖစ္ျခင္းသည္ ဘာေခါင္းစဥ္ကိုမွ တိတိ

က်က်မေျပာဘဲ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြကို

အတူတူ ရီေမာခဲ့ၾကသည္ ။

တစ္ျခားအရာေတြမစဥ္းစားျဖစ္ေတာ့ဘဲ ဂ်ီမင္းအတြက္ေတာ့ ေဂ်ာင္ကု နဲ႔ အတူရွိေနရတာကိုသာ

ေပ်ာ္ေနမိသည္ ။

" အာ ... အခ်ိန္က အေတာ္ၾကာသြားၿပီပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္

သြားေတာ့မယ္ ။ ေနာက္အားရင္လည္း ဒီလိုမ်ိဳး

ထပ္ေတြ႕ၾကရေအာင္ "

" အာ သြားေတာ့မွာလား ? "

ဂ်ီမင္းရဲ့ အသံတို႔က တိုးဝင္သြားမိသည္ ။

" ဟုတ္ သြားရေတာ့မယ္ ! ဒီၾကားထဲ Ent က ကေလး

ေတြရဲ့ Comeback ရွိေသးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္

မအားေတာ့ဘူး ထင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အဆက္အသြယ္

ေတာ့ လုပ္ၾကရေအာင္ "

ဂ်ီမင္းက နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ညစ္သြားသလို ရွိေပ

မယ့္ အခုလို အဆက္အသြယ္ျပန္ရၿပီး ခဏတာ ရီ

ေမာခြင့္ရတာေတာင္ ကံေကာင္းေနၿပီမို႔ ဘာပဲျဖစ္

ျဖစ္ အဆင္ေျပပါသည္ ။

" ဟုတ္ပါၿပီ ... "

" ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ "

" ခဏ ... "

ေဂ်ာင္ကုက ေက်ာခိုင္းထားရာကေန တစ္ခါျပန္

လွည့္ၾကည့္ေနပုံမွာ မ်က္လုံးအျပဴးသားေလးနဲ႔

ကေလးလို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလွသည္ ။ ဒီလိုမ်က္ႏွာ

ေလး မျမင္ရတာလည္း အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ ... အာ ... အစ္ကိုက မင္းကို ဆက္

သြယ္လို႔ရတယ္မလား "

ေဂ်ာင္ကု က မ်က္လုံးမ်ား ဝင္းလက္လာကာ ေခါင္း

ကို အဆက္မျပတ္ညိတ္သည္ ။

" ရတာေပါ့ .. အဲ့ဒီနံပါတ္ကို အခ်ိန္မေရြး ေခၚလို႔ရပါတယ္ "

" ေကာင္းပါၿပီ ေကာင္းေကာင္းသြားေနာ္ ! "

" သိပါၿပီ ... "

ေဂ်ာင္ကုက ဆက္ေျပာမလို႔ေပမယ့္ ၿငိမ္က်သြားၿပီး

ျပဳံးလ်က္ ဆက္ေျပာသည္ ။

" သိပါၿပီ အစ္ ... အစ္ကို ... "

ေဂ်ာင္ကုကလည္း ေက်ာခိုင္းသြားေတာ့ ဂ်ီမင္း

မျမင္ေအာင္ ျပဳံးမိၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ ဂ်ီမင္းမွာလည္း

ျပဳံးမိသည္ ။ အခ်စ္ဆိုတာ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္တည္မွုပါ

လားလို႔ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ စိတ္ညစ္စရာေတြ

အားလုံးနဲ႔ သင္ပုန္းေခ်ပစ္လိုက္နိုင္သည္ ။

//

ဂ်ီမင္းက ဖုန္းကို ကိုင္ရင္း ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္ေနသည္ ။

" ဆက္ရင္ေကာင္းမလား မေကာင္းဘူးလား ။

ဆက္မယ္ မဆက္ဘူး ဆက္မယ္ မဆက္ဘူး ။

အား !! မသိေတာ့ဘူး ။ "

ဂ်ီမင္းက သနားစရာ ဖုန္းေလးကို အိပ္ရာေပၚ ဘုံးခနဲ

ပစ္ခ်လိုက္သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းအုံးေပၚကို လက္

ႏွစ္ဖက္ တင္ကာ အိပ္ရာထဲ မ်က္ႏွာကို နစ္ျမဳပ္လိုက္သည္ ။

" ငါ ဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္ ? ဒီေန႔ပဲ ေတြ႕ၾကတယ္ အခု

ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းဆက္ရမွာလား ? ငါ နည္းနည္းေတာ့

မူရမယ္ေလ ။ ပတ္ဂ်ီမင္း မင္းကေလ ေတာ္ေတာ္ကို

အမွတ္မရွိ ။ သူက အရင္လို Class ေလးက ဆရာ

တင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဒီ့ထက္ႀကီးမားတဲ့ ေနရာမွာ

ေရာက္ေနၿပီ ။ နည္းနည္းေလး လာျပန္ပတ္သက္တာ

နဲ႔ စိတ္ကေပ်ာ့ခ်င္ေနၿပီလား ။ မျဖစ္ေသးဘူး မျဖစ္

ေသးဘူး ။ စိတ္တင္းထားဦး !!!! "

ဂ်ီမင္းက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထုရိုက္ကာ ေျပာေနမိသည္ ။

ဖုန္း ရဲ့ တုန္ခါမွုေၾကာင့္ ဖုန္း မ်က္ႏွာျပင္သို႔ လွမ္း

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းေခၚသူက ေဂ်ာင္ကုျဖစ္သည္ ။

" ေဂ်ာင္ကု ? ေဂ်ာင္ကု !!!!!!!!!!!! "

ဂ်ီမင္းက အိပ္ရာႀကီး ေပါက္ထြက္သြားမတတ္

ထခုန္ေနမိသည္ ။

" သူက အရင္ ေခၚေနတာပဲ !!!! "

အရင္ဆုံး အသက္ျပင္းျပင္း ရွူကာ စိတ္ကို ေလၽွာ့ခ်

လိုက္သည္ ။ ေခ်ာင္းကိုလည္း ရွင္းလိုက္သည္ ။

" အဟမ္း အဟမ္း !!! "

ထို႔ေနာက္ ဖုန္းကို ကိုင္လိုက္ကာ ေျပာလိုက္သည္ ။

" ဟဲလို ! "

" အစ္ကို ! "

အစ္ကိုတဲ့ေလ ။ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးနဲ႔ ေခၚေနပုံမ်ား

ဒီေကာင္ႀကီးရဲ့ ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးသာ ျဖဳတ္

ယူသြားပါေတာ့ ။

ေဂ်ာင္ကုက သာမန္အသံမ်ိဳးနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ေလကို

ေဆာင့္ေဆာင့္ေလးနဲ႔ ခၽြဲခၽြဲေလး ေခၚလိုက္ျခင္း ျဖစ္

သည္ ။ ဂ်ီမင္း မွာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အသက္ျပင္း

ျပင္းရွူ ရျပန္သည္ ။

" အင္း ... ေဂ်ာင္ကု ေျပာ "

" အစ္ကို ဘာလုပ္ေနတာလဲ ? "

" အယ္ ! ဖုန္း ၾကည့္ေနတာ "

တကယ္တမ္း ဘာေတြျဖစ္ေနသည္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္

ပဲ သိသည္ ။

" ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလို႔ဖုန္းမဆက္တာလဲ ? "

အခၽြဲေလးက ဆူပူကာ ဂ်ီမင္းကို ေျပာေနေတာ့သည္ ။

" ဟင္ ? ကိစၥလဲမရွိဘူး ။ ၿပီးေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္

ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ "

" ကိစၥမရွိရင္ မဆက္ေတာ့ဘူးေပါ့ ကၽြန္ေတာ္က

အစ္ကို ဆက္ရင္ အျမဲကိုင္မွာပါ "

ဂ်ီမင္းက အိပ္ရာခင္းစကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္

ကိုင္ထားကာ မေအာ္ဘဲ ထိန္းထားလိုက္သည္ ။

ေဂ်ာင္ကုကလည္း အခုမွ ေျပာင္းလဲသြားလိုက္တာ

ဆိုတာကို ဂ်ီမင္းက သတိထားမိေနသည္ ။

" အင္ အင္း အင္း !! ေနာက္ဆက္ပါ့မယ္ "

" အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုအိပ္ေတာ့မလို႔ အစ္ကို ေရာ "

" အယ္ ... အင္း .. ကၽြန္ေတာ္ အယ္ ... အစ္ကို လည္း

အိပ္ေတာ့မွာ "

" ေသခ်ာအိပ္ပါ ဂြတ္နိုက္ အစ္ကို ! "

အိပ္ရာဝင္ေတးေတြထက္ ခ်ိဳၿမိန္လွတဲ့ ႏွုတ္ဆက္

စကားေလးပင္ျဖစ္သည္ ။

" အင္း ... "

ဂ်ီမင္းက အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးေၾကာင့္ ဘာမွ ျပန္မေျပာ

နိုင္သလို တစ္ဖက္က ေဂ်ာင္ကုကလည္း ဂ်ီမင္းရဲ့

ႏွုတ္ဆက္သံကို မၾကားရမခ်င္း ရစ္ေနသည္ ။

" တစ္ခုခု ျပန္ေျပာဦးေလ အစ္ကို "

" အင္း Goodnight ေဂ်ာင္ကု ! "

ဂ်ီမင္းရဲ့ ရွက္ေနတဲ့ ဂြတ္နိုက္အသံဟာ ေဂ်ာင္ကု ရဲ့

ရင္ဘတ္ထဲကို လိပ္ျပာေတြေဝသြားေစသည္ ။

" တစ္ေခါက္ေလာက္ ? "

" ဟမ္ ! "

" တစ္ေခါက္ေလာက္ ထပ္ေျပာၾကည့္ပါဦး "

" အာ ... Goodnight ေဂ်ာင္ကု "

ဂ်ီမင္းက ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ေဂ်ာင္ကုက ထပ္ေျပာ

ခိုင္းလို႔သာ ေျပာလိုက္ရသည္ ။ ေဂ်ာင္ကုက အဲ့ဒီ

အသံေၾကာင့္ ျပဳံးေနမိတာ ပါးစပ္က နားရြက္တက္

ခ်ိတ္မိေတာ့မည္ ။

ဖုန္းက ႏွစ္ေယာက္ တူတူခ်လိုက္ေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္

လုံး ကုတင္ေပၚမွာ ကိုယ္စီ ခုန္ေနၾကရင္း ေအာ္ေန

ၾကသည္ ။ တစ္ျခမ္းစီမွာ ရွင္သန္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး

ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဟာ တစ္ဖက္စီမွာ

ထပ္တူ ျဖစ္တည္ေနၾကေတာ့သည္ ။