ဂျီမင်းက မနက်နိုးလာတော့လည်း နိုးကောင်းခြင်း

မနိုးခဲ့ရပဲ ဖုန်းမှာ အဝင် Call သို့မဟုတ် မက်ဆေ့ချ်

များ ရှိမလားလို့ စစ်ဆေးမိသည် ။

ဂျီမင်းက ညက အိမ်ကိုသာ ပြန်လာခဲ့ရပေမယ့်

ဂျောင်ကု အဆင်မှပြေရဲ့လားဆိုတဲ့စိတ်က လူကို

သတ်နေသည် ။ ပိုဆိုးသည်က ညကလည်း စာမပို့ဘဲ

အခုတောင် ဂျောင်ကုက ဖုန်းဆက်သည်ကို မကိုင် ။

ဒေါက် ဒေါက် ~

စိတ်ညစ်နေရတဲ့အထဲ တံခါးကို ဘယ်သူက ခေါက်

သည် မသိ ။

" ဘယ်သူလဲဗျာ !!!! "

ဂျီမင်းက တံခါးကို ရှုံ့မဲ့မဲ့နဲ့ ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ မိုးကြိုး

ပစ်သလို ခံစားလိုက်ရသည် ။

" နင့်အမေ နင့်အမေ "

" ဟာ အဒေါ်ကြီး ! "

ခိုအိမ်သာသာ ရှိတဲ့ အိမ်ကို ငှားထားပြီး လခဆို

အချိန်ကို မှန်နေအောင် တောင်းတတ်သော အပေါက်

ဆိုးဆိုးအိမ်ရှင် အဒေါ်ကြီး ဖြစ်သည် ။

" ပေး ငါ့လခ !! "

" ပေးမှာပေါ့ အဒေါ်ကြီးတို့များ အချိန်ကို မှန်နေတာ

ပဲ ။ တစ်မိနစ်လောက်များနောက်ကျရင် ဘာဖြစ်မှာမို့လဲ ? "

" ဟဲ့ နောက်ကျလို့မရဘူး ပိုက်ဆံဆိုတာ အရေးကြီး

တယ်ဟဲ့ "

" ဟုတ်ပါပြီဗျာ ရော့ ... "

ဂျီမင်းက သူနဲ့ ကြာကြာစကားမပြောချင်တာကြောင့်

ပိုကဆံကိုပေးပြီး တံခါးကို အမြန် ပြန်ပိတ်လိုက်သည် ။

" ဟဲ့နေဦး ! ပြောစရာရှိသေးတယ် "

" ဘာလဲဗျ !! "

တံခါးကို ပြန်ဆွဲထားတာကြောင့် ဂျီမင်းက စိတ်ရှုပ်

သွားသည် ။

" နောက်လအတွက် လစာမပေးနဲ့တော့ "

" ဗျာ !!!!,အမလေး တကယ်လား ပျော်လိုက်တာ !!!! "

ဂျီမင်းက အရမ်းပျော်ပြီး ခုန်နေမိသည် ။

" ဟဲ့ နင်ဒီလကုန်ရင် အိမ်ပေါ်ကဆင်းလို့ပြောတာ

သိပ်ပျော်မနေနဲ့ "

" ဟမ် ! ဘာလို့ ကျွန်တော်က ဆင်းရမှာလဲ "

" ဟဲ့ ငါလူသစ်တင်မှာမို့ နင်ဆင်း !! "

ဒီ အဒေါ်ကြီးဟာ ဒီလောက် သဘောမကောင်းဘူး

လို့ ထင်တော့ထင်မိပြီးသား ဖြစ်သည် ။

" မဆင်းပါဘူးနော် ! "

" အောင်မယ် ! ငါ့အိမ်လေ မဆင်းကြည့်ပါလား နင်က

ငါနဲလဲ အကြောတည့်တာမဟုတ်ဘူး ခုလာမယ့်လူ

သစ်က မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ။ ငါနဲ့လဲ အဆင်ပြမှာ နင့်လိုလဲ မျက်စိနောက်ရမှာမဟုတ်ဘူး "

ပြောတာလည်း ရစရာမရှိဘူး ဖြစ်တော့မည် ။

အိမ်ပေါ်တက်နေတိုင်း စော်ကားဖို့မှ မဟုတ်ဘဲမို့

အိမ် အသစ်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။

" ပြီးရောဗျာ ... ဆင်းမယ်ဗျာ ... "

" အေး မြန်မြန်ဆင်း စောစောဆင်းရင် ပိုကောင်းတယ် "

" ဘာကိစ္စ စောစောဆင်းရမှာလဲ !!!!!!!! "

" အမလေး အော်လိုက်တာ Park Jimin ရယ် !

သေနာလေး !!! "

ဂျီမင်းက ထို အဒေါ်ကြီး ပြောတာတောင် ဆုံးအောင်

မစောင့်ဘဲ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ စောင့်ပိတ်လိုက်သည် ။

" ဒီ အဒေါ်ကြီးတော့ တော်တော် အကြင်အနာ

တရားမရှိတဲ့အဖွားကြီး ။ ငါ ညစ်နေပါတယ်ဆို "

ရုတ်တရက် မြည်လာသော ဖုန်းကြောင့် ဝမ်းပန်း

တသာ ကောက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဟိုဆော့ ဖုန်း

ဖြစ်နေသည် ။

" အာ ... အင်း .. အစ်ကို ဘာလဲ ? "

ဂျီမင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်လလေသံနဲ့ ဖုန်းကိုင်

လိုက်သည် ။

" မင်းနဲ့ ဂျောင်ကုက တကယ်တွေ တွဲနေကြပြီလား "

ဟိုဆော့ရဲ့ ဇဝေဇဝါမေးခွန်းက ဂျီမင်း တကယ်ကို

မျက်လုံးပြူးသွားမိသည် ။

" ဟမ် ပေါက်ကရ ဘာကိုတွဲတာလဲ ? "

" မင်းမသိသေးဘူးလား ? "

ဟိုဆော့ စကားကြောင့် ဂျီမင်းက ထိတ်လန့်သွားသည် ။

" ဘာကို ... ကို... "

" လိုင်းပေါ်မှာ ဒီလောက် ပျံ့နေတာကို လိုင်းပေါ်လေး

ဘလေး တက်ကြည့်ဦး !! "

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ကို စကားပြန်မပေးနိုင်တော့ဘဲ

ဖုန်းချပစ်လိုက်သည် ။ သတင်းတွေကို ကြည့်လိုက်

တော့ ဂျောင်ကုနဲ့ ဂျီမင်း သတင်းတွေချည်းဖြစ်ပြီး

ခေါင်းစဥ်တွေကလည်း သံသယဖြစ်စရာ ။

" ဒါက ဘာလဲ ? ဂျောင်ကုတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ?

သူ့အတွက် အမည်းစက်များဖြစ်သွားမလား ? ငါ ..

ငါ ... အဲ့ဒါ ငါ့ကြောင့် ။ "

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထုရိုက်မိရုံကလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင် ။

ရင်ထဲမှာရော ခေါင်းထဲမှာရော ပူထူနေသည် ။

" ကောင်လေးရယ် ငါဟာ မင်းအတွက် ကံမကောင်းခြင်း ပဲ "

ဖုန်းမကိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း သိလိုက်

ပြီမို့ ဖုန်းကိုလဲ အဆက်မပြတ်ခေါ်နေရာမှ ရပ်တန့်

လိုက်မိသည် ။

" အဲ့တာကြောင့် သူက ဖုန်းမကိုင်တာကိုး ။ ငါကပဲ

တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ ... "

//

တစ်မနက်လုံး အလုပ်ရှိသည်မို့ ဖုန်းလုံးဝ မကြည့်မိ

ရာက နားချိန်မှာ ဖုန်းကြည့်မိတော့ ပင်ပန်းတာတွေ

ပျောက်သွားစေသည့် ဖုန်း Call တွေက ဝင်နေသည် ။

" အစ်ကို ? ဖုန်းခေါ်ထားတယ် ! "

ဂျောင်ကုက ပြန်ခေါ်ကြည့်တော့လည်း ဂျီမင်းက မကိုင် ။

" မအားသေးလို့နေမှာပါ "

ဂျောင်ကုက တစ်ခြား မတွေးမိဘဲ စိတ်ထဲ ဒီကလေး

တွေ အတွက် အလုပ် အပြီးဖြတ်ပြီးရင် အဲ့ဒီနေရာက

ထွက်လာခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်းသာ ဖုန်းပြန်ဆက်လာရင် တစ်နေရာကို တွေ့ဖို့

ချိန်းပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ချစ်တယ် လို့ ပြောမည် ၊

ဒီလက်စွပ်လေးကို ပေးမည် ဟု ရည်ရွယ်ထားခဲ့ပြီး

ဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်း ကို Propose လုပ်ဖို့ ဝယ်ထားပြီးသားဖြစ်တဲ့

လက်စွပ်ဘူး အနီလေးကို ကြည့်ရင်း ဂျောင်ကုမှာ

ပီတိတွေ ဖြစ်နေရသည် ။

ဂျီမင်း ဘယ်လိုများတုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာလည်းဘမြင်ချင်

လွန်းလို့ ဂျောင်ကုမှာ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေရ

ပြန်သည် ။

အချိန်တွေ တော်တော်ကြာသည်အထိ ဖုန်းလဲမကိုင်

ဖုန်းလည်း ပြန်မခေါ်လာတဲ့ ဂျီမင်း ကြောင့် စိတ်ပူ

လာမိတာတော့အမှန် ။ ခဏကြာမှာ ခေါင်းထဲ

အတွေးတစ်ခု ရောက်လာသည် ။

" မဟုတ်မှလွဲရော သူ ဟိုသတင်းတွေ တွေ့သွားပြီလား ? "

ဂျောင်ကုက အဲ့ဒိနေရာက ထွက်လာခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး

တကြောင့် ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်ဂရုမထား ။ ဂျီမင်း

ကတော့ ဂျောင်ကု အတွေးနဲ့ ကွာခြားနေလိမ့်မည် ။

" မဖြစ်ဘူး ခု အစ်ကို့ ဆီသွားရမယ် "

ဂျွန်ဂျောင်ကု ဆိုသည်မှာ ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို

တဇွတ်ထိုးဆန်ခဲ့ဖူးသလဲ ? မလုပ်သင့်ဘူးဆိုသော

အရာကိုမှ ရွေးပြီး လုပ်မယ်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချ

သည့်အပြင် အားလုံးစောင့်ကြည့်နေကြတဲ့အထဲမှာ

မှ မတွေ့သင့်သောသူကို ပြေးတွေ့ပေဦးမည် ။

လမ်းမှာလဲ တောက်လျှောက် ဂျီမင်း ဖုန်းကိုခေါ်နေ

ပေမယ့် လုံးဝ ဖြေဆိုသံမကြား ။

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းအိမ်ရှေ့ကို အမြန်ရောက်အောင်

မိုင်ကုန် လီဗာနင်းလိုက်သည် ။ အရှိန်လည်း မလျှော့

ဘဲ လမ်းထဲသို့ ကွေ့ချလိုက်ပာ နောက်ဆုံးတော့

အိမ်ရှေ့ထွက်ထိုင်နေတဲ့ ချစ်စရာ ကောင်လေးကို

တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဂျီမင်းကို မြင်လိုက်တော့မှ

စိတ်ကလည်း ' ဟင်း ' ချနိုင်သည် ။

" အစ်ကို ရယ် စိတ်ပူလိုက်ရတာ ! ဘာလို့ဖုန်းမကိုင် ... "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု ကို မြင်မြင်ချင်း အလန့်တကြား

နဲ့ ချောင်တစ်နေရာကို ဆွဲခေါ်သွားသည် ။

" မင်က ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ ? "

" ဟမ် ! ဘာလို့လာရမှာလဲ ? အစ်ကို က ဖုန်းမကိုင်

ဘူးလေ ပြီးတော့ ... တော့ ... "

" ငါ တမင်မကိုင်တာလေ !!!!! "

ဂျီမင်း ရဲ့ အော်သံကြောင့် ဂျောင်ကု တစ်ယောက်

တိတ်ဆိတ်သွားသည် ။

" အဲ့တာ ... ဘာကိုပြောတာလဲ ? မနက်က အစ်ကို

ခေါ်တာ မကိုင်လို့လား ? တကယ်က ကျွန်တော်

အလုပ်များနေ ... နေ ... "

" မင်း ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ ခုပြန်တော့ !!!! "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းရဲ့ သွေးအေးအေး စကားကြောင့်

ကြောင်နေမိသည် ။

" ဘာလို့ပြန်ရမှာလဲ ? အစ်ကို ရဲ့ "

ခေါင်းမာတဲ့ ဂျောင်ကုကလည်း ဂျီမင်းနားကနေ

တစ်ဖဝါးတောင်မှ မရွေ့။

" မင်း အရူးလား ? မသိလို့လာမေးနေတာလား ? "

" အဲ့သတင်းတွေလား ? ကျွန်တော် အဲ့ဒါတွေဂရု

မစိုက်ဘူး အစ်ကို ! ကျွန်တော်ကလေ တကယ်ဆို

အစ်ကို့ ကို ... "

" တော်တော့ !!! "

ဂျီမင်းက မလွန်ခင်မှာ ကြိုတားလိုက်သည် ။

" မပြောနဲ့ !!! "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို အပြောမခံဘဲ တားလိုက်သည် ။

ဘာပြောမယ်ဆို ရိပ်မိပေမယ့် မပြောစေချင်ခဲ့ဘူး ။

ငါက မင်းအတွက် မကောင်းတဲ့သူ ။ ငါ့ကြောင့် မင်း

ရဲ့ လမ်းတွေ အကုန်ပိတ်ပင်ခံရမှာလား ။ ကျေးဇူးပြပြီး ဘာကိုမှ မပြောလိုက်နဲ့ ။

" မပြောနဲ့တော့ ဂျွန်ဂျောင်ကု ! ငါပြောတာပဲ နားထောင် !

နောက် ငါ့ကိုလည်းမဆက်သွယ်နဲ့ လာလည်း မတွေ့နဲ့ ။ "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း စကားကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဖြစ်

ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည် ။

" အစ်ကို အဲ့လိုလုပ်ဖို့မလိုပါဘူး ။ ကျွန်တော် ကိုယ

တိုင်ကိုက အဲ့လိုကန့်သတ်ချက်များနေတဲ့ နယ်ပယ်

တဲ့ မနေဘူး "

" ဘာ ? မင်းပေါ့ပေါ့ ပြောရလား ? ငါက မင်းကို

Stage ပေါ်မှာ တောက်ပနေတာပဲ မြင်ချင်တာ ။

မင်း ဒီထိ ရောက်အောင် ဘယ်လိုကြိုးစားခဲ့ရလဲ ။

ဂျီမင်း အတွက်တော့ ဂျောင်ကုကသာ အရာရာ

ဦးစားပေးဖြစ်သည် ။

" ကျွန်တော်တို့ သံယောစဉ်တွေကရော ဘယ်လို

တည်ဆောက်ခဲ့ရတာမို့လဲ အစ်ကို ရယ် "

ဂျီမင်းက ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာပေမယ့် နှုတ်က

ဘာမှ ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ ။

" ဘာမှမကြားချင်ဘူး ဂျောင်ကု .. ငါမင်းနဲ့ပတ်သက်

ချင်တော့ဘူး "

နှစ်ယောက်လုံး နာကျင့်ရမယ့် စကားတွေ ပြောနေ

ချိန်မှာ အလိုက်မသိ နှင်းတွေဟာ ကျနေသည် ။

" ကျွန်တော့်ဘက်က ရပါတယ်ဆို... "

" မင်း ငါပြောနေတာမရဘူးလား ။ ငါမရဘူး !!! "

" အစ်ကို !! အဲ့တာတွေကို ကြောက်နေတာလား ? "

" အေး ကြောက်တယ် ။ မင်းနဲ့ပတ်သက်လို့ ငါက

သက်သက် လူပြောဆိုခံရမှာလား မင်းပြောခံနိုင်

ပေမယ့် ငါမခံနိုင်ဘူး "

ဂျီမင်းက မပြောချင်တဲ့ စကားတွေကိုပါ ထုတ်ပြောနေရသည် ။

" အစ်ကို !!! "

ဂျောင်ကု အသံတို့က တိုးဝင်စွာဖြင့် ကောင်းကောင်း

ထွက်မလာတော့ပေ ။

" ပြီးတော့ ခုလိုပြောနေကြတာတွေ ဒီသတင်းတွေ

လဲ ထပ်မမြင်ချင်ဘူး "

ဂျီမင်း လိမ်နေတာဆိုတာ ဂျောင်ကုက ကောင်း

ကောင်း သိသည် ။ လိမ်တာ မကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂျီ

မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဖော်ပြနေပါလျက် အရာ

အားလုံး ဂျောင်ကု ကြောင့်မို့ ခံစားချက်ကို နောက်

ပို့ထားခြင်း ဖြစ်သည် ။

အစ်ကို က ဘယ်သူမို့လဲ ပတ်ဂျီမင်းလေ ။ ဂျွန်ဂျောင်

ကုအတွက် အရင်ကတည်းက ဘာမဆို ဖြည့်ဆည်း

ပေးလာတဲ့ ပတ်ဂျီမင်း လေ ။ အစ်ကို ဒီလို ဘာလို့

ပြောနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိတာပေါ့ အစ်ကိုရယ် ။

ဂျောင်ကုက အတင်းဟန်ဆောင်နေတဲ့ ဂျီမင်းကို

ငေးကြည့်ကာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာမိသည် ။

" သွားပါတော့ !!! ဒီလိုနဲ့ သတင်းပိုပြန့်ပြီး ငါ့ကို လူ

မုန်းများအောင် မလုပ်နဲ့ ။ ငါနဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့်

မင်းအဲ့ဒီလောက က ထွက်လာစရာမလိုဘူး !!! ကြား

လား ? မင်းနဲ့ ငါက ဘာမှ ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေး

လည်း မဟုတ်ဘူး ... "

" အစ်ကို !!!!! "

ဂျောင်ကုက အသံကိုမြင့်ကာ ဂျီမင်းကို အော်လိုက်သည် ။

" ငါပြောတာ မင်းမသိဘူးလား ? "

ဂျီမင်းကလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး မျက်ရည်တွေကို

ဖုံးကွယ်ကာ လိမ်ကြည့်နေသည် ။

" ကောင်းပါပြီ အဲ့လိုဆို အစ်ကို့ သဘောပါပဲ ဒါပေမဲ့

အစ်ကို့ဘက်ကသာ ဆက်သွယ်လာမယ်ဆို အချိန်

မရွေးပါပဲ "

အခုချိန်မှာ ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းဆန္ဒကိုပဲ ရွေးဖို့ ဆုံး

ဖြတ်လိုက်သည် ။ နှစ်ယောက်လုံး ထိခိုက်မဲ့ လမ်း

ကို ဂျီမင်းက ရှောင်ချင်နေတယ်ဆိုရင် ဂျီမင်း

သဘော

သာ ဖြစ်သည် ။

ဂျောင်ကု လက်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထား

တဲ့ အနီရောင် ကတ္တီပါဘူးလေးက အသက်မဲ့စွာ ။

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းရှေ့က လှည့်ထွက်သွားကာ ကျော

ခိုင်းလိုက်သည် ။ ဆတ်ခနဲ လှည့်ထွက်သွားသော

ကြောင့် နောက်ဆုံးမျက်နှာလေးကိုတောင် သေချမမြင်လိုက်ရပါ ။

" အချိန်မရွေးပါပဲတဲ့လား ။ ဘယ်လိုတောင် နာကျင်

ရတဲ့စကားလဲ ။ မင်းရှေ့မှာ မျက်ရည်တွေ ထိန်းချုပ်

နေရတဲ့ ငါ့ကို ဒီထက်နာကျင်စေချင်ရင် ဓားနဲ့သာ

ထိုးသွားလိုက်ပါတော့ ။ "

ဂျီမင်းက အာခေါင်ခြစ်ကာ အော်ငိုမိရင်း ထိုင်ချလိုက်မိသည် ။

" မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိရှိနဲ့ ငါ့ဘဝထဲကို လာ

လာ ငါက မင်းကို ငါ့လိုပျော့ညံ့တဲ့သူဆီ အလာခံမှာ

မဟုတ်ဘူး ။ ငါက အရင်ထဲက ပျော့ညံ့တဲ့သူ ။ မင်း

ကို ချစ်တယ်ပြောရမှာတောင် မဝံ့ရဲတဲ့သူ ။ ဒါက

အဆုံးသတ်ဆိုရင်တောင် မင်း ပဲမနာကျင်ရပါစေနဲ့

ကောင်လေးရယ် "

လမ်းခွဲခြင်း မမည်တဲ့ နောက်ဆုံး လမ်းခွဲဟာ နှစ်ဦး

လုံးအတွက် မျက်ရည်တွေသာ ပြည့်နေခဲ့ရသည် ။

//

သုံးလခန့်ကြာသော် ~

လွမ်းပါသည် ။ ကော်ဖီသောက်တိုင်းလဲ လွမ်းသည် ။

အိပ်ရာ နိုးတာကနေ အိပ်သည် အထိ လွမ်းသည် ။

Hoodie အနက်ရောင်တွေ မြင်လည်း လွမ်းသည် ။

ရယ်သံလေးတွေကတော့ အလွမ်းဆုံးအရာ ဖြစ်လိမ့်

မည် ။

အဲ့ဒီ အမြင့်မှာ ကောင်းကောင်း တောက်ပနေမယ့်

ဂျောင်ကု ကို မြင်ကြည့်လိုက်ရင် မျက်ရည်တွေ ဝဲမိ

ပြန်သည် ။ အသံလေးတွေ ပြန်ကြားယောင်မိရင်

ငါတို့ ဘယ်ကများ စပြီး မှားယွင်းခဲ့ကြသလဲလို့ တွေး

မိသည် ။

" အစ်ကို နဲ့ ကျွန်တော်က Soulmate တွေ သိလား "

" ဟမ် ... ဟုတ်လား ဘယ်လိုသိလဲ ? "

" ကြိုက်တာလဲ တူတယ် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်

လဲ လိုက်လျောညီထွေရှိတယ် ။ တော်တော်များများ

တူနေတာကတော့ အဓိကအချက်ပဲ "

ဂျောင်ကုက ပြောရင်း ရီလိုက်သည် ။

" Soulmate က လူတိုင်းဖြစ်ခွင့်ရှိတာပဲ ! "

" နိုး နိုး နိုး !!! "

ဂျောင်ကုက လက်ညိုးလေးတစ်ခါခါနဲ့ ပြောရှာသည် ။

" မဟုတ်ဘူးလား ? "

" မဟုတ်ဘူး Soulmate ဆိုတာ 100000 မှာမှ 1 ယောက်

တွေ့နိုင်တာ "

" အင်း ဒါဆိုလဲ အခွင့်အရေးရှိတာပဲလေ 0.000001 %

အခွင့်အရေးရှိတယ် "

" မဟုတ်ဘူး 100000 ဆိုတာ ဘဝအရေအတွက်

100000 မှာမှ တစ်ကြိမ်ပဲတွေ့နိုင်တာ ... "

အသံလေးတွေဟာ လေထဲမှာ ဆိုပေမယ့် မှတ်ဉာဏ်

က တစ်ဆင့်ရိုက်ခတ်ပြီး ကြားယောင်နေတုန်းပါပဲ ။

အတိတ်တွေက ရွေ့လျားနေပေမယ့် ငါတော့ အတိတ်

တွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတုန်းပဲ ဂျောင်ကု ။ မင်းပြောခဲ့

တဲ့ အကြိမ် 100000 မှာ 1 ယောက်ပဲတွေ့နိုင်တဲ့

Soulmate ကိုလည်း ငါဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီထင်ပါတယ် ။

ဂ်ီမင္းက မနက္နိုးလာေတာ့လည္း နိုးေကာင္းျခင္း

မနိုးခဲ့ရပဲ ဖုန္းမွာ အဝင္ Call သို႔မဟုတ္ မက္ေဆ့ခ်္

မ်ား ရွိမလားလို႔ စစ္ေဆးမိသည္ ။

ဂ်ီမင္းက ညက အိမ္ကိုသာ ျပန္လာခဲ့ရေပမယ့္

ေဂ်ာင္ကု အဆင္မွေျပရဲ့လားဆိုတဲ့စိတ္က လူကို

သတ္ေနသည္ ။ ပိုဆိုးသည္က ညကလည္း စာမပို႔ဘဲ

အခုေတာင္ ေဂ်ာင္ကုက ဖုန္းဆက္သည္ကို မကိုင္ ။

ေဒါက္ ေဒါက္ ~

စိတ္ညစ္ေနရတဲ့အထဲ တံခါးကို ဘယ္သူက ေခါက္

သည္ မသိ ။

" ဘယ္သူလဲဗ်ာ !!!! "

ဂ်ီမင္းက တံခါးကို ရွုံ႔မဲ့မဲ့နဲ႔ ဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့ မိုးႀကိဳး

ပစ္သလို ခံစားလိုက္ရသည္ ။

" နင့္အေမ နင့္အေမ "

" ဟာ အေဒၚႀကီး ! "

ခိုအိမ္သာသာ ရွိတဲ့ အိမ္ကို ငွားထားၿပီး လခဆို

အခ်ိန္ကို မွန္ေနေအာင္ ေတာင္းတတ္ေသာ အေပါက္

ဆိုးဆိုးအိမ္ရွင္ အေဒၚႀကီး ျဖစ္သည္ ။

" ေပး ငါ့လခ !! "

" ေပးမွာေပါ့ အေဒၚႀကီးတို႔မ်ား အခ်ိန္ကို မွန္ေနတာ

ပဲ ။ တစ္မိနစ္ေလာက္မ်ားေနာက္က်ရင္ ဘာျဖစ္မွာမို႔လဲ ? "

" ဟဲ့ ေနာက္က်လို႔မရဘူး ပိုက္ဆံဆိုတာ အေရးႀကီး

တယ္ဟဲ့ "

" ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ ေရာ့ ... "

ဂ်ီမင္းက သူနဲ႔ ၾကာၾကာစကားမေျပာခ်င္တာေၾကာင့္

ပိုကဆံကိုေပးၿပီး တံခါးကို အျမန္ ျပန္ပိတ္လိုက္သည္ ။

" ဟဲ့ေနဦး ! ေျပာစရာရွိေသးတယ္ "

" ဘာလဲဗ် !! "

တံခါးကို ျပန္ဆြဲထားတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက စိတ္ရွုပ္

သြားသည္ ။

" ေနာက္လအတြက္ လစာမေပးနဲ႔ေတာ့ "

" ဗ်ာ !!!!,အမေလး တကယ္လား ေပ်ာ္လိုက္တာ !!!! "

ဂ်ီမင္းက အရမ္းေပ်ာ္ၿပီး ခုန္ေနမိသည္ ။

" ဟဲ့ နင္ဒီလကုန္ရင္ အိမ္ေပၚကဆင္းလို႔ေျပာတာ

သိပ္ေပ်ာ္မေနနဲ႔ "

" ဟမ္ ! ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ဆင္းရမွာလဲ "

" ဟဲ့ ငါလူသစ္တင္မွာမို႔ နင္ဆင္း !! "

ဒီ အေဒၚႀကီးဟာ ဒီေလာက္ သေဘာမေကာင္းဘူး

လို႔ ထင္ေတာ့ထင္မိၿပီးသား ျဖစ္သည္ ။

" မဆင္းပါဘူးေနာ္ ! "

" ေအာင္မယ္ ! ငါ့အိမ္ေလ မဆင္းၾကည့္ပါလား နင္က

ငါနဲလဲ အေၾကာတည့္တာမဟုတ္ဘူး ခုလာမယ့္လူ

သစ္က မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ။ ငါနဲ႔လဲ အဆင္ျပမွာ နင့္လိုလဲ မ်က္စိေနာက္ရမွာမဟုတ္ဘူး "

ေျပာတာလည္း ရစရာမရွိဘူး ျဖစ္ေတာ့မည္ ။

အိမ္ေပၚတက္ေနတိုင္း ေစာ္ကားဖို႔မွ မဟုတ္ဘဲမို႔

အိမ္ အသစ္ရွာဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္ ။

" ၿပီးေရာဗ်ာ ... ဆင္းမယ္ဗ်ာ ... "

" ေအး ျမန္ျမန္ဆင္း ေစာေစာဆင္းရင္ ပိုေကာင္းတယ္ "

" ဘာကိစၥ ေစာေစာဆင္းရမွာလဲ !!!!!!!! "

" အမေလး ေအာ္လိုက္တာ Park Jimin ရယ္ !

ေသနာေလး !!! "

ဂ်ီမင္းက ထို အေဒၚႀကီး ေျပာတာေတာင္ ဆုံးေအာင္

မေစာင့္ဘဲ တံခါးကို ဝုန္းခနဲ ေစာင့္ပိတ္လိုက္သည္ ။

" ဒီ အေဒၚႀကီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အၾကင္အနာ

တရားမရွိတဲ့အဖြားႀကီး ။ ငါ ညစ္ေနပါတယ္ဆို "

႐ုတ္တရက္ ျမည္လာေသာ ဖုန္းေၾကာင့္ ဝမ္းပန္း

တသာ ေကာက္ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ဟိုေဆာ့ ဖုန္း

ျဖစ္ေနသည္ ။

" အာ ... အင္း .. အစ္ကို ဘာလဲ ? "

ဂ်ီမင္းက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္လေလသံနဲ႔ ဖုန္းကိုင္

လိုက္သည္ ။

" မင္းနဲ႔ ေဂ်ာင္ကုက တကယ္ေတြ တြဲေနၾကၿပီလား "

ဟိုေဆာ့ရဲ့ ဇေဝဇဝါေမးခြန္းက ဂ်ီမင္း တကယ္ကို

မ်က္လုံးျပဴးသြားမိသည္ ။

" ဟမ္ ေပါက္ကရ ဘာကိုတြဲတာလဲ ? "

" မင္းမသိေသးဘူးလား ? "

ဟိုေဆာ့ စကားေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ထိတ္လန႔္သြားသည္ ။

" ဘာကို ... ကို... "

" လိုင္းေပၚမွာ ဒီေလာက္ ပ်ံ႕ေနတာကို လိုင္းေပၚေလး

ဘေလး တက္ၾကည့္ဦး !! "

ဂ်ီမင္းက ဟိုေဆာ့ကို စကားျပန္မေပးနိုင္ေတာ့ဘဲ

ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္သည္ ။ သတင္းေတြကို ၾကည့္လိုက္

ေတာ့ ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ ဂ်ီမင္း သတင္းေတြခ်ည္းျဖစ္ၿပီး

ေခါင္းစဥ္ေတြကလည္း သံသယျဖစ္စရာ ။

" ဒါက ဘာလဲ ? ေဂ်ာင္ကုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ?

သူ႔အတြက္ အမည္းစက္မ်ားျဖစ္သြားမလား ? ငါ ..

ငါ ... အဲ့ဒါ ငါ့ေၾကာင့္ ။ "

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထုရိုက္မိ႐ုံကလြဲ၍ ဘာမွမတတ္နိုင္ ။

ရင္ထဲမွာေရာ ေခါင္းထဲမွာေရာ ပူထူေနသည္ ။

" ေကာင္ေလးရယ္ ငါဟာ မင္းအတြက္ ကံမေကာင္းျခင္း ပဲ "

ဖုန္းမကိုင္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သိလိုက္

ၿပီမို႔ ဖုန္းကိုလဲ အဆက္မျပတ္ေခၚေနရာမွ ရပ္တန႔္

လိုက္မိသည္ ။

" အဲ့တာေၾကာင့္ သူက ဖုန္းမကိုင္တာကိုး ။ ငါကပဲ

ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ... "

//

တစ္မနက္လုံး အလုပ္ရွိသည္မို႔ ဖုန္းလုံးဝ မၾကည့္မိ

ရာက နားခ်ိန္မွာ ဖုန္းၾကည့္မိေတာ့ ပင္ပန္းတာေတြ

ေပ်ာက္သြားေစသည့္ ဖုန္း Call ေတြက ဝင္ေနသည္ ။

" အစ္ကို ? ဖုန္းေခၚထားတယ္ ! "

ေဂ်ာင္ကုက ျပန္ေခၚၾကည့္ေတာ့လည္း ဂ်ီမင္းက မကိုင္ ။

" မအားေသးလို႔ေနမွာပါ "

ေဂ်ာင္ကုက တစ္ျခား မေတြးမိဘဲ စိတ္ထဲ ဒီကေလး

ေတြ အတြက္ အလုပ္ အၿပီးျဖတ္ၿပီးရင္ အဲ့ဒီေနရာက

ထြက္လာခဲ့ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီးသားျဖစ္သည္ ။

ဂ်ီမင္းသာ ဖုန္းျပန္ဆက္လာရင္ တစ္ေနရာကို ေတြ႕ဖို႔

ခ်ိန္းၿပီး ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးပဲ ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာမည္ ၊

ဒီလက္စြပ္ေလးကို ေပးမည္ ဟု ရည္ရြယ္ထားခဲ့ၿပီး

ျဖစ္သည္ ။

ဂ်ီမင္း ကို Propose လုပ္ဖို႔ ဝယ္ထားၿပီးသားျဖစ္တဲ့

လက္စြပ္ဘူး အနီေလးကို ၾကည့္ရင္း ေဂ်ာင္ကုမွာ

ပီတိေတြ ျဖစ္ေနရသည္ ။

ဂ်ီမင္း ဘယ္လိုမ်ားတုံ႔ျပန္မလဲ ဆိုတာလည္းဘျမင္ခ်င္

လြန္းလို႔ ေဂ်ာင္ကုမွာ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေနရ

ျပန္သည္ ။

အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္အထိ ဖုန္းလဲမကိုင္

ဖုန္းလည္း ျပန္မေခၚလာတဲ့ ဂ်ီမင္း ေၾကာင့္ စိတ္ပူ

လာမိတာေတာ့အမွန္ ။ ခဏၾကာမွာ ေခါင္းထဲ

အေတြးတစ္ခု ေရာက္လာသည္ ။

" မဟုတ္မွလြဲေရာ သူ ဟိုသတင္းေတြ ေတြ႕သြားၿပီလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက အဲ့ဒိေနရာက ထြက္လာခဲ့ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး

တေၾကာင့္ ဒီကိစၥေတြကို သိပ္ဂ႐ုမထား ။ ဂ်ီမင္း

ကေတာ့ ေဂ်ာင္ကု အေတြးနဲ႔ ကြာျခားေနလိမ့္မည္ ။

" မျဖစ္ဘူး ခု အစ္ကို႔ ဆီသြားရမယ္ "

ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ဆိုသည္မွာ ဘယ္တုန္းကမ်ား ဒီလို

တဇြတ္ထိုးဆန္ခဲ့ဖူးသလဲ ? မလုပ္သင့္ဘူးဆိုေသာ

အရာကိုမွ ေရြးၿပီး လုပ္မယ္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်

သည့္အျပင္ အားလုံးေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတဲ့အထဲမွာ

မွ မေတြ႕သင့္ေသာသူကို ေျပးေတြ႕ေပဦးမည္ ။

လမ္းမွာလဲ ေတာက္ေလၽွာက္ ဂ်ီမင္း ဖုန္းကိုေခၚေန

ေပမယ့္ လုံးဝ ေျဖဆိုသံမၾကား ။

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းအိမ္ေရွ႕ကို အျမန္ေရာက္ေအာင္

မိုင္ကုန္ လီဗာနင္းလိုက္သည္ ။ အရွိန္လည္း မေလၽွာ့

ဘဲ လမ္းထဲသို႔ ေကြ႕ခ်လိုက္ပာ ေနာက္ဆုံးေတာ့

အိမ္ေရွ႕ထြက္ထိုင္ေနတဲ့ ခ်စ္စရာ ေကာင္ေလးကို

ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။ ဂ်ီမင္းကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ

စိတ္ကလည္း ' ဟင္း ' ခ်နိုင္သည္ ။

" အစ္ကို ရယ္ စိတ္ပူလိုက္ရတာ ! ဘာလို႔ဖုန္းမကိုင္ ... "

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကု ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း အလန႔္တၾကား

နဲ႔ ေခ်ာင္တစ္ေနရာကို ဆြဲေခၚသြားသည္ ။

" မင္က ဘာလို႔ဒီကိုလာတာလဲ ? "

" ဟမ္ ! ဘာလို႔လာရမွာလဲ ? အစ္ကို က ဖုန္းမကိုင္

ဘူးေလ ၿပီးေတာ့ ... ေတာ့ ... "

" ငါ တမင္မကိုင္တာေလ !!!!! "

ဂ်ီမင္း ရဲ့ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကု တစ္ေယာက္

တိတ္ဆိတ္သြားသည္ ။

" အဲ့တာ ... ဘာကိုေျပာတာလဲ ? မနက္က အစ္ကို

ေခၚတာ မကိုင္လို႔လား ? တကယ္က ကၽြန္ေတာ္

အလုပ္မ်ားေန ... ေန ... "

" မင္း ဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ ခုျပန္ေတာ့ !!!! "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းရဲ့ ေသြးေအးေအး စကားေၾကာင့္

ေၾကာင္ေနမိသည္ ။

" ဘာလို႔ျပန္ရမွာလဲ ? အစ္ကို ရဲ့ "

ေခါင္းမာတဲ့ ေဂ်ာင္ကုကလည္း ဂ်ီမင္းနားကေန

တစ္ဖဝါးေတာင္မွ မေရြ႕။

" မင္း အ႐ူးလား ? မသိလို႔လာေမးေနတာလား ? "

" အဲ့သတင္းေတြလား ? ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒါေတြဂ႐ု

မစိုက္ဘူး အစ္ကို ! ကၽြန္ေတာ္ကေလ တကယ္ဆို

အစ္ကို႔ ကို ... "

" ေတာ္ေတာ့ !!! "

ဂ်ီမင္းက မလြန္ခင္မွာ ႀကိဳတားလိုက္သည္ ။

" မေျပာနဲ႔ !!! "

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကုကို အေျပာမခံဘဲ တားလိုက္သည္ ။

ဘာေျပာမယ္ဆို ရိပ္မိေပမယ့္ မေျပာေစခ်င္ခဲ့ဘူး ။

ငါက မင္းအတြက္ မေကာင္းတဲ့သူ ။ ငါ့ေၾကာင့္ မင္း

ရဲ့ လမ္းေတြ အကုန္ပိတ္ပင္ခံရမွာလား ။ ေက်းဇူးျပၿပီး ဘာကိုမွ မေျပာလိုက္နဲ႔ ။

" မေျပာနဲ႔ေတာ့ ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ! ငါေျပာတာပဲ နားေထာင္ !

ေနာက္ ငါ့ကိုလည္းမဆက္သြယ္နဲ႔ လာလည္း မေတြ႕နဲ႔ ။ "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္း စကားကို လုံးဝ လက္မခံနိုင္ျဖစ္

ကာ ေခါင္းခါလိုက္သည္ ။

" အစ္ကို အဲ့လိုလုပ္ဖို႔မလိုပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ

တိုင္ကိုက အဲ့လိုကန႔္သတ္ခ်က္မ်ားေနတဲ့ နယ္ပယ္

တဲ့ မေနဘူး "

" ဘာ ? မင္းေပါ့ေပါ့ ေျပာရလား ? ငါက မင္းကို

Stage ေပၚမွာ ေတာက္ပေနတာပဲ ျမင္ခ်င္တာ ။

မင္း ဒီထိ ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုႀကိဳးစားခဲ့ရလဲ ။

ဂ်ီမင္း အတြက္ေတာ့ ေဂ်ာင္ကုကသာ အရာရာ

ဦးစားေပးျဖစ္သည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံေယာစဥ္ေတြကေရာ ဘယ္လို

တည္ေဆာက္ခဲ့ရတာမို႔လဲ အစ္ကို ရယ္ "

ဂ်ီမင္းက ရင္ထဲမွာ ဆို႔တက္လာေပမယ့္ ႏွုတ္က

ဘာမွ ထြက္မလာနိုင္ေတာ့ေပ ။

" ဘာမွမၾကားခ်င္ဘူး ေဂ်ာင္ကု .. ငါမင္းနဲ႔ပတ္သက္

ခ်င္ေတာ့ဘူး "

ႏွစ္ေယာက္လုံး နာက်င့္ရမယ့္ စကားေတြ ေျပာေန

ခ်ိန္မွာ အလိုက္မသိ ႏွင္းေတြဟာ က်ေနသည္ ။

" ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ရပါတယ္ဆို... "

" မင္း ငါေျပာေနတာမရဘူးလား ။ ငါမရဘူး !!! "

" အစ္ကို !! အဲ့တာေတြကို ေၾကာက္ေနတာလား ? "

" ေအး ေၾကာက္တယ္ ။ မင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ငါက

သက္သက္ လူေျပာဆိုခံရမွာလား မင္းေျပာခံနိုင္

ေပမယ့္ ငါမခံနိုင္ဘူး "

ဂ်ီမင္းက မေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကိုပါ ထုတ္ေျပာေနရသည္ ။

" အစ္ကို !!! "

ေဂ်ာင္ကု အသံတို႔က တိုးဝင္စြာျဖင့္ ေကာင္းေကာင္း

ထြက္မလာေတာ့ေပ ။

" ၿပီးေတာ့ ခုလိုေျပာေနၾကတာေတြ ဒီသတင္းေတြ

လဲ ထပ္မျမင္ခ်င္ဘူး "

ဂ်ီမင္း လိမ္ေနတာဆိုတာ ေဂ်ာင္ကုက ေကာင္း

ေကာင္း သိသည္ ။ လိမ္တာ မကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဂ်ီ

မင္းရဲ့ မ်က္လုံးေတြက ေဖာ္ျပေနပါလ်က္ အရာ

အားလုံး ေဂ်ာင္ကု ေၾကာင့္မို႔ ခံစားခ်က္ကို ေနာက္

ပို႔ထားျခင္း ျဖစ္သည္ ။