"ကလစ်တစ်ချက်နှိပ်ကြည့်လိုက်ပါ ➡ မြေခွေးစိတ်တိုကအွန်လိုင်းပေါ်မှာလူတွေကိုရိုက်နှက်နေပါတယ်ဗျို့။"

........................................................................

သူလားရာကိုရှာနေသည့်အခိုက်၊ ထိုတဝီဝီဆူညံနေသောပိုးကောင်များမှာ သတ်ဖြတ်လူစု၏ဓားချက်အောက်တွင်အတုံးအရုန်းခံနေရဆဲပင်။ ရှုလင်ကျားမှအပ၊ လူတိုင်း၏လက်များမှာထုံကျင်လျက်ရှိသည်။

"ဂျွတ်"ခနဲမြည်သံကိုကြားလိုက်ရရင်း ရွှယ်ရုန်ကအာရုံမစိုက်ဘဲ သူ့လက်ထဲရှိဓားမြှောင်ဖြင့်ဘေးကကျောက်နံရံကိုရိုက်ချလိုက်ရာ ၎င်းကမြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။

သူ့နံဘေးတွင်တစ်ခဏတာရပ်တန့်သွားပြီး ထိုပိုးကောင်များမှာပိသေသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ရှုလင်ကျားသည်ဓားအသက်ရှုသံ၏ယာယီဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရကာ ရွှယ်ရုန်၏လက်မောင်းကိုမြန်မြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့် ရွှယ်ရုန့်ကိုလက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်မလုနီးပါးပင်၊ သူ့ကိုသူ့အနောက်ကိုဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ရိလင်းကသူတို့ဘေးတွင်ရှိနေခြင်းပင်။ လူတိုင်းကတစ်လမ်းတည်းဖြစ်နေမှတော့ အရင်ကဆက်ဆံရေးကဘာပဲဖြစ်နေပါစေ ယခုဝင်ကူညီတာကသဘာဝကျသည်။

သူသည်အကြေးခွံမျိုးနွယ်စု၏ရေထိန်းချုပ်ခြင်းနည်းလမ်းကိုသုံး၍ သူ့လက်ထဲတွင်ချိပ်စည်းတစ်ခုဖော်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင်ရေကန့်လန့်ကာတစ်ခုချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပိုးကောင်များ၏တိုက်ခိုက်မှုကိုယာယီကာကွယ်ပေးထား၏။

ရှုလင်ကျားဝတ်ရုံလက်ကိုခါ၍ ရိလင်း၏လက်ကသူ့ကိုအလုံးစုံမထိလာခင် ဘေးကိုဖယ်ပေးလိုက်သည်။

သူ့တွင်အခြားသူများကိုကူညီချင်သည့်သဘောထားရှိနေလိမ့်မည်ဟု ရိလင်းမထင်ထားမိသဖြင့် သူ့ကိုတအံ့တသြစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤမဖုံးကွယ်ထားသောအခိုက်အတန့်၌ ရှုလင်ကျား၏မျက်ဝန်းထဲမှတစ်ခဏတာစိတ်ပျက်ရွံရှာမှုကို သူဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။

ဤမျက်နှာထားထဲကအထင်သေးခြင်းနှင့်ပြက်ရယ်ပြုခြင်းကို မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင်ရင်းနှီးနေသည်ဟု သူရုတ်တရက်ခံစားမိကာ သူ့ကိုထူးထူးဆန်းဆန်းခံစားသွားရစေသည်။

လျှပ်တပြက်အတွင်းတွင် ရေထိန်းချုပ်ခြင်းမန္တာန်ကအကန့်အသတ်ကျော်လွန်သွားသဖြင့် ပိုးကောင်တွေကိုတားဆီးထားသောရေကန့်လန့်ကာမှာ ရုတ်တရက်ပေါက်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင်မြူနှင်းစက်လေးများအဖြစ်ပြန့်ကြဲသွားတော့သည်။

မြေခွေးလူသားများစွာကရှေ့တိုးလာပြီး ရှုလင်ကျားကိုသူတို့နောက်တွင်ဂရုတစိုက်ကာကွယ်ထားသည်။

သူသည်သခင်လေးကိုကာကွယ်ရန်ကျရှုံးသွားရုံတင်မက သူကသခင်လေး၏ပြန်ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရမည်ဟု ရွှယ်ရုန်မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့နှလုံးသားမှာပျော်ရွှင်မှုနှင့်ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့ရောယှက်လျက်ရှိပြီး သူ့မျက်နှာနီမြန်းသွားရသည်။

သူ့ခေါင်းငုံ့ကာ ဓားမြှောင်ကိုပြန်ကောက်လိုက်သည်။ သူရှုလင်ကျားကိုမကြည့်ရဲပေမဲ့ ထပ်ကြည့်ချင်နေမိသည်။ သူ့ပေါင်ပေါ်ကဘောင်းဘီကိုလက်ဗလာဖြင့်ပွတ်နေမိရင်း ရှက်တက်တက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်လေး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်လေးရယ်..."

ရှုလင်ကျားသူ့ပုံစံကိုကြည့်လိုက်ပြီး မေးချင်နေမိသည်:

"မင်းကတကယ်ရောမြေခွေးဟုတ်ရဲ့လား။"

ရွှယ်ရုန်ဘောင်းဘီထပ်ပွတ်နေမည်စိုးသဖြင့် သူမမေးတော့ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၍ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။"

ရှုလင်ကျားသည်အစတုန်းကထူးဆန်းသောဓားချီစွမ်းအင်အကြောင်း လူတိုင်းကိုအသိပေးချင်မိသည်။ သို့သော် လင်ရှောင်းဂိုဏ်းမှလူများစွာကလည်းဓားကိုအသုံးပြုကြ၏။ ခုနတုန်းကဓားအသက်ရှုသံဟာမှုန်ဝါးဝါးသာဖြစ်ရာ သူ့ခန့်မှန်းချက်မှန်၊ မမှန်မသေချာသဖြင့် သူရှေ့တိုးဖို့လိုနေဆဲပင်။

ဤတစ်ကြိမ် လျို့ဝှက်နယ်ပယ်အတွင်းကိုဝင်ရောက်လာနိုင်သောလူများအားလုံးဟာ ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည်ပိုးကောင်များကိုသတ်ရတာကအရမ်းပင်ပန်းသော်လည်း သူတို့ကတကယ်တမ်းမနှေးကွေးပေ။

လင်ရှောင်းဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းသားအများစုဟာ ဓားကိုအားကိုး၍ လမ်းကိုဦးဆောင်သည့်တာဝန်ကိုလျင်မြန်စွာယူလိုက်ကြသည်။ ယခုတွင်ရှုလင်ကျားဖက်၌ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်လာသော် စုန့်ယွင်တစ်ယောက်မှာလည်းပိပြားပြီးလဲကျလုမတတ်ဖြစ်နေသဖြင့် မုန့်ခုန်ကသူ့ကိုကာကွယ်ရန်အရှေ့ကိုအလျင်စလိုလှမ်းလာခဲ့သည်။

သူသည်ဓားတစ်လက်ဖြင့်ပိုးကောင်များကိုသတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ထုံကျင်နေသောညာလက်ကိုခါ၍ ဓားကိုဘယ်လက်နှင့်ကိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှုလိုက်ရ၏။

ဤကဲ့သို့အရှက်ရစဖွယ်အခြေအနေမျိုးတွင် မုန့်ခုန်တစ်ယောက်သူ့ခေါင်းကိုမသိလိုက်မသိဘာသာလှည့်လိုက်မိရာ ရိလင်း၏ရေမြူနှင်းများကြားတွင်လမ်းလျှောက်နေသော ရှုလင်ကျားကိုမြင်လိုက်ရပြီး သူကားအလယ်တွင်လူတစ်စု၏တင်းကြပ်စွာစောင့်ရှောက်ခြင်းခံနေရပေသည်။

သူကိုယ်တိုင်လက်ချောင်းတစ်ချောင်းပင်မြှောက်စရာမလိုဘဲ သူလမ်းလျှောက်နေရင်း ဝတ်ရုံနှင့်ဆံနွယ်တို့ဟာ ဓားပေါင်းများစွာ၏လေပြေထဲတွင်တဖျတ်ဖျတ်လွှင့်ခါလျက်ရှိသည်မှာ အတော်လေးလှပတင့်တယ်နေပေသည်။

လူသားတွေကားအခြားသောသတ္တဝါများထက် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်လွယ်သည်။ မုန့်ခုန်ကဒါကိုမတွေးဘဲတဟုန်ထိုးပြေးသွားကာ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

"မင်သခင်လေး၊ ခင်ဗျားကတကယ်ကံကောင်းတာပဲ။ ခင်ဗျားကလည်း ခင်ဗျားရဲ့လေးစားဖွယ်ရာလက်ကို ကျွန်တော်တို့ကိုကူညီဖို့ နည်းနည်းလေးတောင်မြှောက်ပေးလို့မရဘူးလားဗျ။"

မုန့်ခုန်သည်တူညီသောစိတ်နေသဘောထားရှိနေဆဲပင်။ မတိုင်ခင်ကသူမင်ကျန့်တောင်ထွတ်တွင်ရှိနေစဥ် သူဒါကိုဖျောက်ဖျက်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးတွင်တော့မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှုလင်ကျားသူ့ကိုစိုက်ကြည့်၍ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့အလုပ်ရှုပ်ခံနေရမှာလဲ။ စုန့်တောက်ကျန့်ရဲ့ဓားက သန့်စင်ဖြောင့်မတ်ပြီး သူ့ဓားအသက်ရှုသံကကြည်လင်တယ်။ သူအနည်းဆုံးနာရီဝက်တောင့်ခံနိုင်တယ်လေ။ ကျွန်တော်သူ့ကိုယုံတယ်။"

သူ့ရှေ့ရှိဓားကိုဝေဖန်နေစဥ် သူ့လေသံကားမောက်မာနေသေးသဖြင့် မုန့်ခုန်ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့်ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ခင်ဗျားကသိပ်ကိုဗဟုသုတကြွယ်ဝသကိုး။ ဒါဖြင့်ရင် ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုဘယ်လိုထင်လဲ။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဓားကဝမ်းနည်းကြေကွဲနေပြီး သတ္တိကြောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်စိုးရိမ်မိတာက အဲ့ဒါက--"

သူတစ်ဝက်ပြောကာ ရုတ်တရက်အရှေ့တည့်တည့်ကိုကြည့်၍ သူ့မျက်နှာထက်ရှစွာနစ်မြုပ်သွားပြီး စကားလုံးနှစ်လုံးကိုထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။"

မုန့်ခုန်က"ဘာအဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ"ဟုပြောလိုက်ပြီးမကြာမီတွင် သူ့လက်ထဲရှိဓားရှည်ကပြင်းထန်စွာတုန်ခါလာသည်ကို သူရုတ်ခြည်းခံစားမိလိုက်ပြီး ၎င်းမှာထိန်းချုပ်၍မရလောက်အောင်ပင်။

ထိုစဥ်၊ ဓားထိပ်ဖျားမှသူ့နှလုံးသားထဲကူးပြောင်းပျံ့နှံ့လာသော အကြောက်တရားအသိတစ်ခုရှိလာပုံပေါ်ပြီး ဓားရှည်ကမြေပြင်ပေါ်လွတ်ကျသွားချေသည်။

တစ်ချိန်တည်း၌၊ သူ့ရှေ့ရှိကျောက်နံရံမှာလည်း ဘမ်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူပြိုကျသွားကာ ကြီးမားသောအနက်ရောင်ပုံရိပ်က အတွင်းမှဟိန်းဟောက်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏သွားစွယ်ချွန်ချွန်များဟာ မုန့်ခုန်လည်ပင်း၏သေစေနိုင်သောနေရာကိုထိခတ်မိသွားသည်။

မုန့်ခုန်၏မျက်စိသူငယ်အိမ်ရုတ်တရက်ကျုံ့သွားရကာ သူ့တွင်ခုခံရန်အချိန်မရှိလိုက်ပေ။ သို့ပေမဲ့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ရှုလင်ကျားကသူ့ရှေ့တွင်ဖျတ်ခနဲပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက် သူကျယ်လောင်စွာအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကျောက်နံရံအနောက်မှာ ဓားတည်ဆောက်ပုံရှိနေနိုင်တယ်၊ လူတိုင်းဂရုစိုက်ကြ!"

မုန့်ခုန်အံ့အားသင့်စွာပြောမိသည်။

"ဟေး၊ ခင်ဗျား!"

အရာရာတိုင်းကအရမ်းကိုလျင်မြန်လှသဖြင့် မည်သူမျှသူ့ကိုမကယ်နိုင်ဘဲ အရိပ်ကိုသာရပ်ကြည့်နေရတော့သည်။ အစွယ်ထိပ်ဖျားက ရှုလင်ကျား၏လည်မျိုကိုထိလုမတတ်ပင်။

သို့သော် ရှုလင်ကျားကရှောင်ပင်မရှောင်ဘဲ ခုနကအောက်ကျသွားသောမုန့်ခုန်၏ဓားကိုလက်ညှိုးထိုး၍ ခပ်ဖွဖွဆိုလိုက်သည်။

"ဓားမြှောက်လိုက်!"

ငွေရောင်အလင်းဖျတ်ခနဲလက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံးရုတ်တရက်တောက်ပသွားပြီး ဓားကအေးစက်စက်အလင်းရောင်နှင့်အတူပျံဝဲထွက်လာသည်။

ဤဓားကား အလွန်လျင်မြန်ပြီး စွမ်းအင်ပြည့်ဝလွန်းလှသဖြင့် သူ့ဓားထိပ်ဖျားကဤမျှပြင်းထန်သောအရှိန်နှင့်ပျံသန်းနိုင်သည်ကို မုန့်ခုန်ပင်မသိခဲ့ပေ။

အရိပ်နက်၏အစွယ်ချွန်ချွန်ကရှုလင်ကျား၏လည်ဟိုက်ကိုပွတ်တိုက်မိလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်၊ သို့ပေမဲ့ အဆုံးတွင်၎င်းကကိုက်ချနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ဝေးကွာသောနေရာမှသွေးများပန်းထွက်လာပြီး ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာမြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက်လဲကျသွားတော့သည်။

မုန့်ခုန်တစ်ယောက်ရှုလင်ကျားကိုကြက်သေသေလျက်ကြည့်နေမိသည်။

သူတင်မကဘဲ မျက်မှောက်ရှိလူအကုန်လုံးနီးပါးမှာ မိန်းမောနေမိကြပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သခင်လေးတွင်ဤကဲ့သို့အစွမ်းအစရှိလိမ့်မည်ဟု မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏လူတိုင်းပင်မထင်ထားဘဲ သူတို့လည်းပဲအံ့သြကာ ဆွံ့အနေမိသည်။

လေပြင်းတစ်ချက်ကသူ့မျက်နှာကိုဓားတစ်လက်သဖွယ်ဖြတ်တိုက်သွားကာ ရိလင်းခေါင်းကိုထက်ရှစွာလှည့်လိုက်တော့ တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာဘေးတစ်ခြမ်းကိုမြင်လိုက်ရသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်နှာသွင်ပြင်လက္ခဏာများမှာမှုန်ဝါးလျက်ရှိပြီး သူ၏ဘေးတိုက်မျက်နှာထားမှာအေးစက်မာကျော၍ ဓားအလင်းရောင်သာလျှင် သူ၏ငှက်မွှေးသဖွယ်မျက်တောင်များကိုရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ သူသည်မျက်တောင်ပင်မခတ်။

အဆုံးစွန်သောရက်စက်မှု၊ အဆုံးမဲ့သောအလှတရား။

သူ့ကို...ရင်းနှီးနေသလိုပင်။

လင်ရှောင်းဂိုဏ်းမှရှုလင်ကျားထွက်သွားသည့်နေ့တုန်းက သူ၏စွမ်းရည်အများအပြားပျက်စီးနေပေမဲ့ ဓားကိုဆွဲထုတ်၍ သူ၏အပြစ်ကင်းစင်မှုကိုသက်သေပြ၍ ရိလင်းလိမ်ပြောနေသည်ကိုလည်း သက်သေပြသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ရှုလင်ကျားတွင်ဤကဲ့သို့မျက်နှာထားရှိခဲ့သည်။

သူရှက်ရွံ့မိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲထိတ်လန့်အံ့သြသွားလို့များလား သူမသိပေမဲ့ ဤမြင်ကွင်းကြောင့်ရိလင်းအရမ်းကိုအထင်ကြီးသွားရသည်။

ညလယ်အိမ်မက်ထဲတွင်ပင်လျှင် ရှုလင်ကျားကဤကဲ့သို့မျက်နှာထားဖြင့် သူကိုစိုက်ကြည့်လာသည်ကို ထပ်မံမြင်မက်ခဲ့ဖူးသည်။

မောက်မာမှု၊ ကြီးမြတ်ခြင်း၊ လွယ်လင့်တကူအထင်သေး၍မရ။

ထိုကဲ့သို့အကြည့်အောက်တွင် သူကားအကြေးခွံမျိုးနွယ်စု၏သခင်လေးတစ်ယောက်မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ လောကကြီးထဲရှိနိမ့်ကျပြီးသေးငယ်သောဖုန့်မှုန့်တစ်စက်မျှသာဖြစ်သည့်ပုံပေါ်၏။

ဤအခိုက်၊ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူ့ရှေ့ရှိလူသားကထိုတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူ့ကိုလာကူညီတုန်းကမင်သခင်လေးတွင် မဖော်ပြနိုင်သောစိတ်ပျက်ရွံရှာမှုရှိနေသည်ကို ရိလင်းမှတ်မိသွားရပြီး အစောပိုင်းတုန်းကကျန်းရွေ့ပြောခဲ့သောစကားများက ဤလူ၏ဇစ်မြစ်အစစ်အမှန်ကို သူ့အားအနည်းငယ်သံသယပွားမိစေသည်။

သို့သော် အကယ်၍ ရှုလင်ကျားသာတကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် သူကမြေခွေးမျိုးနွယ်စုနှင့်ဘာများလုပ်စရာရှိနေလို့လဲ။

ဤအချိန်တွင်ထိုအကြောင်းတွေးဖို့အချိန်မရှိ။ အချိန်အတော်ကြာသွားပုံပေါ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတွင်မူ တဒဂ်သာကုန်ဆုံးသွားခြင်းပင်။ ပိုးကောင်တို့၏တဝီဝီမြည်သံများက လူတိုင်းကိုလက်တွေ့သို့ပြန်ရောက်လာစေသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိပြိုကျသွားသည့်နံရံနောက်ကွယ်တွင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုရှိနေသည်ကို သူတို့မြင်လိုက်ကြရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်၌မူ၊ ရှုလင်ကျားတွင်ဓားအာရုံခံနိုင်သောပါရမီစွမ်းရည်မရှိရင်တောင်မှ သွေးဆာနေသောဓား၏လူသတ်ချင်သောပြိုင်ဘက်ကင်းအရှိန်အဝါကို လက်ရှိလူအများစုခံစားမိပေသည်။

သူတို့အနောက်ရှိပြဿနာပေးသောအဆိပ်ရှိပိုးကောင်တို့ပင် နောက်ဆုတ်သထက်ဆုတ်သွားကြပေမဲ့ ၎င်းကသူတို့ကိုပြဿနာတစ်ခုဖြေရှင်းရန်ကူညီပေးလိုက်ရာရောက်သည်။

နံရံထဲရှိတွင်းနက်ကြီးဘေးတွင်လူတိုင်းစုရုံးလိုက်ကြပြီး သူတို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သော် အမှောင်ထုကိုသာမြင်ရ၍ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ဟိန်းဟောက်သံဖျော့ဖျော့သာရှိပြီး သူတို့ဘာကိုမျှသေချာမမြင်ရပေ။

တစ်ယောက်ကမေးလာသည်။

"မင်သခင်လေး၊ ဒါကဘယ်နေရာလဲ​ဗျ။ အလင်းရောင်ထွန်းဖို့မှော်ပညာသုံးလို့ရလား။"

ရှုလင်ကျားခေါင်းခါ၍ အတွေးနက်နက်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ငါလဲမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မထွန်းတာအကောင်းဆုံးပဲ။"

ရွှယ်ထိုင်းကဆိုသည်။

"အရင်တုန်းကကျွန်တော်မျိုးနွယ်စုခေါင်နဲ့အတူဒီကိုရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဘာပိုးကောင်နဲ့မှမတွေ့သလို ဒီနေရာကိုလည်းမတွေ့ဘူး။ ဒီလျို့ဝှက်နယ်မြေကထူးခြားတယ်။ ဒီမှာအရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ပန်းနဲ့အပင်အမျိုးအစားတွေ၊ အဆိပ်ရှိပိုးကောင်တွေနဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေကိုမမြင်ရတာနှစ်ပေါင်းရာချီနေပြီ။ လူတွေရောက်လာတာနဲ့ ဘာအကောင်တွေထပ်ထွက်လာမလဲဆိုတာပြောဖို့ခက်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီးအားလုံးဂရုစိုက်ကြနော်။"

အခြားသူများကလည်း မန္တာန်တွေကိုမဆင်မခြင်သုံးမိခြင်း၏ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သောအကျိုးဆက်များအကြောင်းတွေးမိသဖြင့် သူတို့ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

အဆုံးတွင် ကျင်းဟိုင်ဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းသားအနည်းစုက နံရံထဲရှိနေရာအဟအကြားတွင် အရံအတားတစ်လွှာအရင်တည်ဆောက်ပြီး ထို့နောက်အတွင်းရှိလျို့ဝှက်ချက်များကိုရှာဖွေမည်ဟု သူတို့တွေဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အခြားသူတွေကတော့ခဏနားကြမည်။

ရိလင်းကရှုလင်ကျားကိုတိတ်တိတ်လေးစူးစမ်းနေပြီး သူမည်သူဖြစ်ကြောင်းသံသယဝင်နေသည့်အတွေးကိုစိတ်ထဲတွင်သိမ်းထားလိုက်ကာ သူပို၍ကြည့်လေလေ တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟုသူခံစားရလေလေပင်။

မတိုင်ခင်ကကျန်းရွေ့ပြောခဲ့သည့်အကြောင်းကိုစဥ်းစားလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာချိန်ဆလိုက်ပြီးနောက် ရှုလင်ကျားကဘေးကိုလျှောက်သွားပြီး မျက်စိမှိတ်ကာအနားယူနေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် သူလိုက်သွားလိုက်သည်။

ရှုလင်ကျား၏ဇာတ်ကောင်ကအဆင့်တစ်ဆင့်မြင့်သွားပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားလျော့ကျမှုအရှိန်ကလည်း နှေးကွေးသွားခဲ့ကာ သူ့ကိုအချိန်ကြာမြင့်စွာနေခွင့်ပေးပေမဲ့ ဒါကသူ့ကိုအတွင်းဒဏ်ရာမဖြစ်စေဟုမဆိုလိုပေ။

ခုနကဓားကိုသုံးလိုက်သောအခါ သူ၏ရင်ဘတ်ရှိဒဏ်ရာမှာတစ်ဖန်ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တုန်းကတော့ ထုံထိုင်းသောနာကျင်မှုသာရှိသည်။ ရှုလင်ကျားကအရမ်းကိုစိတ်ဓာတ်မာ၍ သူများတွေကိုမမြင်တွေ့စေချင်သဖြင့် သန့်ရှင်းသောနေရာတစ်ခုရှာကာ အနားယူချင်ယောင်ဆောင်မိသည်။

သူအားပြန်ပြည့်သောအခါ လာရောက်နှောင့်ယှက်ကြသောသူတွေကို သဘာဝကျကျပင်သူမကြိုဆိုမိပေ။ သူ့ဆီကိုလာနေသောခြေသံများကို ရှုလင်ကျားကြားလိုက်ရသော် သူစိတ်မရှည်ဖြစ်လာရသည်။ သူမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရိလင်းဖြစ်ကြောင်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်နှာထားမှာပို၍ပင်အေးစက်လာရသည်...

သူကျောက်နံရံကိုကျောမှီ၍ တင်ပျဥ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် သူမတ်တပ်မထဘဲ မျက်လုံးပဲဖွင့်လိုက်သဖြင့် မျက်လုံးအသာပင့်ကာ ရိလင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။"

ရိလင်းကသူရှေ့တွင်ရပ်နေပြီး ခေတ္တကြာသော် သူဖြေးဖြေးချင်းသက်မချ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ခုနကမင်သခင်လေးရဲ့ဓားက သေခြင်းကိုရှင်ခြင်းအဖြစ်ချက်ချင်းဆိုသလိုပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။ စိတ်နှလုံးစင်ကြယ်စရာမလိုဘဲ အရှေ့ကိုတိုးသွားတာက လျင်မြန်ပြီးရဲရင့်လှပါပေတယ်။ လူတစ်ယောက်အတွက်ဒီလိုလုပ်ဖို့ကမဖြစ်နိုင်ဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျွန်တော်အရင်တုန်းကလူတစ်ယောက်ကိုတွေ့ဖူးတယ်။ သူကလည်းဒီလိုစိတ်ဓာတ်ရှိပြီးတော့ ဓားရေးကျွမ်းကျင်တယ်လေ။"

ရှုလင်ကျားနှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်စိတ်နှလုံးစင်ကြယ်တာ၊ မစင်ကြယ်တာကိုဆုံးဖြတ်ဖို့က မင်းကအမြင့်ဆုံးဖြစ်ဖို့လိုတယ်။ မင်းဒီလိုအခြေအနေနဲ့မတွေ့သေးဘူးဆိုရင်တော့ ဓားရေးကိုနှိမ့်ချတာမျိုးမလုပ်ပါနဲ့။"

ရိလင်း၏မျက်နှာထားအေးခဲသွားရသည်။

သူသည်လည်းတော်ဝင်မိသားစုမှလာခဲ့ပြီး ငယ်စဥ်ကတည်းကမိသားစု၏တင်းကြပ်စွာထိန်းကျောင်းခြင်းခံခဲ့ရ၏။ အကယ်၍ သူသာကျန်းရွေ့ကိုကာကွယ်ရန်စိတ်အားမထက်သန်နေခဲ့ရင် ဤကဲ့သို့ဆိုးဝါးသောလုပ်ရပ်များကိုဘယ်တော့မှလုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်။

ထို့ကြောင့် ရှုလင်ကျားကိုချောက်ချမှုအတွက် လင်ရှောင်း၏တောင်ထွတ်ပေါ်မှမောင်းထုတ်ခံရသည်ကို ရိလင်းတွေးမိလိုက်တိုင်း အပြစ်ရှိစိတ်နှင့်နောင်တတို့ကိုခံစားခဲ့ရသည်။ ရှုလင်ကျား၏သဘောထားကသူ့အပေါ်တွင်အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ အေးစက်နေတာကိုပြောမနေနဲ့တော့။

သူဒေါသတကြီးသက်ပြင်းရှိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကိုခင်ဗျားဖြစ်နေတာပဲ၊ လူကြီးမင်းရှု။"

ရှုလင်ကျားဒူးပေါ်လက်တင်၍ဖြေးညှင်းစွာထလိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများကကျန်းရွေ့နှင့်တစ်တန်းတည်းဖြစ်သွားပြီး သူကမရှောင်တိမ်းလိုက်ပေ။

"ငါပဲ၊ အဲ့တော့ဘာဖြစ်လဲ။"

ရိလင်းကသတိထားနေမိသည်။

"ခင်ဗျားကဂိုဏ်းကထွက်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာမြေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့သခင်လေးအဖြစ်ဟန်ဆောင်နေပြန်တယ်။ ခင်ဗျားဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ။"

ရှုလင်ကျားမျက်ခုံးပင့်၍ သူ့ကိုအေးစက်စွာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရိလင်းကရိုးသားပွင့်လင်းစွာဆိုသည်။

"ရှုလင်ကျား၊ ကျွန်တော်အတိတ်မှာလုပ်ခဲ့တာတွေက ခင်ဗျားအပေါ်မှာတကယ်အကြွေးတင်နေခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတစ်ခုခုလုပ်ချင်လို့ရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီကိုလာခဲ့လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရွေ့ရဲ့ဘဝခရီးကမလွယ်ကူဘူး။ သူအရင်ကဒါကိုမသိခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့သူ့ကိုအရှက်ရအောင်မလုပ်ပါနဲ့။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"ပြောလို့ပြီးပြီလား။"

ရိလင်းတန့်သွားကာပြောလိုက်သည်။

"အင်း။"

သူထိုစကားလုံးကိုပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့နားထဲကိုလေဝင်လာသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာရှုလင်ကျားကသူ့လက်သီးကိုမြှောက်၍ ရိလင်း၏မျက်နှာကိုထိုးလာခြင်းဖြစ်ပေ၏။

ရိလင်းအကာအကွယ်မဲ့သွားကာ သူ့မျက်နှာကိုလှည့်ကာရှောင်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာရုတ်တရက်ဖူးယောင်လာတော့သည်။

"ခင်ဗျား!"

ရှုလင်ကျားလက်သီးဆုပ်ကိုဖြည်၍ သူ့မျက်လုံးကိုသူ့ထံလှိမ့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဦးနှောက်ကသိပ်မကောင်းလို့ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့ဝတ်ရုံလက်ကိုခါကာ လှည့်ထွက်လာလိုက်သည်။

[အမြှောက်စာဇာတ်ကောင်ရဲ့လက်နက်သေတ္တာမှာလည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိပါတယ်! အဓိကဇာတ်ဆောင်ရဲ့အုပ်စုထဲကကောက်ကျစ်တဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကိုရိုက်နှက်ခြင်း၊ ကံကောင်းမှုတန်ဖိုး: +2! ခွန်အားကြီးတဲ့အစွမ်းပကား! ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ကောင်းကောင်းဆက်လုပ်ထားပါ!]

____________________________________________(3429)words____________________

!zawgyi!

"ကလစ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္ၾကည့္လိုက္ပါ ေျမေခြးစိတ္တိုကအြန္လိုင္းေပၚမွာလူေတြကိုရိုက္ႏွက္ေနပါတယ္ဗ်ိဳ႕။"

........................................................................

သူလားရာကိုရွာေနသည့္အခိုက္၊ ထိုတဝီဝီဆူညံေနေသာပိုးေကာင္မ်ားမွာ သတ္ျဖတ္လူစု၏ဓားခ်က္ေအာက္တြင္အတုံးအ႐ုန္းခံေနရဆဲပင္။ ရႈလင္က်ားမွအပ၊ လူတိုင္း၏လက္မ်ားမွာထုံက်င္လ်က္ရွိသည္။

"ဂြၽတ္"ခနဲျမည္သံကိုၾကားလိုက္ရရင္း ႐ႊယ္႐ုန္ကအာ႐ုံမစိုက္ဘဲ သူ႕လက္ထဲရွိဓားျမႇောင္ျဖင့္ေဘးကေက်ာက္နံရံကိုရိုက္ခ်လိဳက္ရာ ၎ကေျမျပင္ေပၚသို႔လဲက်သြားသည္။

သူ႕နံေဘးတြင္တစ္ခဏတာရပ္တန့္သြားၿပီး ထိုပိုးေကာင္မ်ားမွာပိေသသြားၾကၿပီျဖစ္သည္။

ရႈလင္က်ားသည္ဓားအသက္ရႈသံ၏ယာယီဆြဲေဆာင္ျခင္းခံလိုက္ရကာ ႐ႊယ္႐ုန္၏လက္ေမာင္းကိုျမန္ျမန္ဆုပ္ကိုင္လိုက္သျဖင့္ ႐ႊယ္႐ုန့္ကိုလက္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္မလုနီးပါးပင္၊ သူ႕ကိုသူ႕အေနာက္ကိုဆြဲသြင္းလိုက္သည္။

ရိလင္းကသူတို႔ေဘးတြင္ရွိေနျခင္းပင္။ လူတိုင္းကတစ္လမ္းတည္းျဖစ္ေနမွေတာ့ အရင္ကဆက္ဆံေရးကဘာပဲျဖစ္ေနပါေစ ယခုဝင္ကူညီတာကသဘာဝက်သည္။

သူသည္အေၾကးခြံမ်ိဳးႏြယ္စု၏ေရထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းနည္းလမ္းကိုသုံး၍ သူ႕လက္ထဲတြင္ခ်ိပ္စည္းတစ္ခုေဖာ္လိုက္ရာ သူ႕ေရွ႕တြင္ေရကန့္လန့္ကာတစ္ခုခ်က္ခ်င္းျဖစ္ေပၚလာၿပီး ပိုးေကာင္မ်ား၏တိုက္ခိုက္မႈကိုယာယီကာကြယ္ေပးထား၏။

ရႈလင္က်ားဝတ္႐ုံလက္ကိုခါ၍ ရိလင္း၏လက္ကသူ႕ကိုအလုံးစုံမထိလာခင္ ေဘးကိုဖယ္ေပးလိုက္သည္။

သူ႕တြင္အျခားသူမ်ားကိုကူညီခ်င္သည့္သေဘာထားရွိေနလိမ့္မည္ဟု ရိလင္းမထင္ထားမိသျဖင့္ သူ႕ကိုတအံ့တၾသစိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဤမဖုံးကြယ္ထားေသာအခိုက္အတန့္၌ ရႈလင္က်ား၏မ်က္ဝန္းထဲမွတစ္ခဏတာစိတ္ပ်က္႐ြံရွာမႈကို သူဖမ္းဆုပ္မိလိုက္သည္။

ဤမ်က္ႏွာထားထဲကအထင္ေသးျခင္းႏွင့္ျပက္ရယ္ျပဳျခင္းကို မေဖာ္ျပနိုင္ေလာက္ေအာင္ရင္းႏွီးေနသည္ဟု သူ႐ုတ္တရက္ခံစားမိကာ သူ႕ကိုထူးထူးဆန္းဆန္းခံစားသြားရေစသည္။

လွ်ပ္တျပက္အတြင္းတြင္ ေရထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းမႏၱာန္ကအကန့္အသတ္ေက်ာ္လြန္သြားသျဖင့္ ပိုးေကာင္ေတြကိုတားဆီးထားေသာေရကန့္လန့္ကာမွာ ႐ုတ္တရက္ေပါက္ထြက္သြားၿပီး ေလထဲတြင္ျမဴႏွင္းစက္ေလးမ်ားအျဖစ္ျပန့္ႀကဲသြားေတာ့သည္။

ေျမေခြးလူသားမ်ားစြာကေရွ႕တိုးလာၿပီး ရႈလင္က်ားကိုသူတို႔ေနာက္တြင္ဂ႐ုတစိုက္ကာကြယ္ထားသည္။

သူသည္သခင္ေလးကိုကာကြယ္ရန္က်ရႈံးသြား႐ုံတင္မက သူကသခင္ေလး၏ျပန္ကယ္တင္ျခင္းခံလိုက္ရမည္ဟု ႐ႊယ္႐ုန္မထင္ထားခဲ့ေပ။ သူ႕ႏွလုံးသားမွာေပ်ာ္႐ႊင္မႈႏွင့္ရွက္႐ြံ႕ျခင္းတို႔ေရာယွက္လ်က္ရွိၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာနီျမန္းသြားရသည္။

သူ႕ေခါင္းငုံ႕ကာ ဓားျမႇောင္ကိုျပန္ေကာက္လိုက္သည္။ သူရႈလင္က်ားကိုမၾကည့္ရဲေပမဲ့ ထပ္ၾကည့္ခ်င္ေနမိသည္။ သူ႕ေပါင္ေပၚကေဘာင္းဘီကိုလက္ဗလာျဖင့္ပြတ္ေနမိရင္း ရွက္တက္တက္ေျပာလိုက္သည္။

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ သခင္ေလး...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ သခင္ေလးရယ္..."

ရႈလင္က်ားသူ႕ပုံစံကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး ေမးခ်င္ေနမိသည္:

"မင္းကတကယ္ေရာေျမေခြးဟုတ္ရဲ႕လား။"

႐ႊယ္႐ုန္ေဘာင္းဘီထပ္ပြတ္ေနမည္စိုးသျဖင့္ သူမေမးေတာ့ဘဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပ၍ေျပာလိုက္သည္။

"ရပါတယ္။"

ရႈလင္က်ားသည္အစတုန္းကထူးဆန္းေသာဓားခ်ီစြမ္းအင္အေၾကာင္း လူတိုင္းကိုအသိေပးခ်င္မိသည္။ သို႔ေသာ္ လင္ေရွာင္းဂိုဏ္းမွလူမ်ားစြာကလည္းဓားကိုအသုံးျပဳၾက၏။ ခုနတုန္းကဓားအသက္ရႈသံဟာမႈန္ဝါးဝါးသာျဖစ္ရာ သူ႕ခန့္မွန္းခ်က္မွန္၊ မမွန္မေသခ်ာသျဖင့္ သူေရွ႕တိုးဖို႔လိုေနဆဲပင္။

ဤတစ္ႀကိမ္ လ်ိဳ႕ဝွက္နယ္ပယ္အတြင္းကိုဝင္ေရာက္လာနိုင္ေသာလူမ်ားအားလုံးဟာ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔သည္ပိုးေကာင္မ်ားကိုသတ္ရတာကအရမ္းပင္ပန္းေသာ္လည္း သူတို႔ကတကယ္တမ္းမႏွေးေကြးေပ။

လင္ေရွာင္းဂိုဏ္း၏ဂိုဏ္းသားအမ်ားစုဟာ ဓားကိုအားကိုး၍ လမ္းကိုဦးေဆာင္သည့္တာဝန္ကိုလ်င္ျမန္စြာယူလိုက္ၾကသည္။ ယခုတြင္ရႈလင္က်ားဖက္၌ဤျဖစ္ရပ္ျဖစ္လာေသာ္ စုန့္ယြင္တစ္ေယာက္မွာလည္းပိျပားၿပီးလဲက်လဳမတတ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ မုန့္ခုန္ကသူ႕ကိုကာကြယ္ရန္အေရွ႕ကိုအလ်င္စလိုလွမ္းလာခဲ့သည္။

သူသည္ဓားတစ္လက္ျဖင့္ပိုးေကာင္မ်ားကိုသတ္ပစ္လိုက္ၿပီး သူ၏ထုံက်င္ေနေသာညာလက္ကိုခါ၍ ဓားကိုဘယ္လက္ႏွင့္ကိုင္ကာ အသက္ျပင္းျပင္းရႈလိုက္ရ၏။

ဤကဲ့သို႔အရွက္ရစဖြယ္အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ မုန့္ခုန္တစ္ေယာက္သူ႕ေခါင္းကိုမသိလိုက္မသိဘာသာလွည့္လိုက္မိရာ ရိလင္း၏ေရျမဴႏွင္းမ်ားၾကားတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ရႈလင္က်ားကိုျမင္လိုက္ရၿပီး သူကားအလယ္တြင္လူတစ္စု၏တင္းၾကပ္စြာေစာင့္ေရွာက္ျခင္းခံေနရေပသည္။

သူကိုယ္တိုင္လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းပင္ျမႇောက္စရာမလိုဘဲ သူလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ဝတ္႐ုံႏွင့္ဆံႏြယ္တို႔ဟာ ဓားေပါင္းမ်ားစြာ၏ေလေျပထဲတြင္တဖ်တ္ဖ်တ္လႊင့္ခါလ်က္ရွိသည္မွာ အေတာ္ေလးလွပတင့္တယ္ေနေပသည္။

လူသားေတြကားအျခားေသာသတၱဝါမ်ားထက္ စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္လြယ္သည္။ မုန့္ခုန္ကဒါကိုမေတြးဘဲတဟုန္ထိုးေျပးသြားကာ ေဒါသတႀကီးေျပာလိုက္သည္။

"မင္သခင္ေလး၊ ခင္ဗ်ားကတကယ္ကံေကာင္းတာပဲ။ ခင္ဗ်ားကလည္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ေလးစားဖြယ္ရာလက္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုကူညီဖို႔ နည္းနည္းေလးေတာင္ျမႇောက္ေပးလို႔မရဘူးလားဗ်။"

မုန့္ခုန္သည္တူညီေသာစိတ္ေနသေဘာထားရွိေနဆဲပင္။ မတိုင္ခင္ကသူမင္က်န့္ေတာင္ထြတ္တြင္ရွိေနစဥ္ သူဒါကိုေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ေပမဲ့ အဆုံးတြင္ေတာ့မေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ေပ။

ရႈလင္က်ားသူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္၍ေျပာလိုက္သည္။

"ဘာလို႔အလုပ္ရႈပ္ခံေနရမွာလဲ။ စုန့္ေတာက္က်န့္ရဲ႕ဓားက သန့္စင္ေျဖာင့္မတ္ၿပီး သူ႕ဓားအသက္ရႈသံကၾကည္လင္တယ္။ သူအနည္းဆုံးနာရီဝက္ေတာင့္ခံနိုင္တယ္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကိုယုံတယ္။"

သူ႕ေရွ႕ရွိဓားကိုေဝဖန္ေနစဥ္ သူ႕ေလသံကားေမာက္မာေနေသးသျဖင့္ မုန့္ခုန္ေဒါသထြက္ထြက္ျဖင့္ရယ္ေမာလိုက္မိသည္။

"ခင္ဗ်ားကသိပ္ကိုဗဟုသုတႂကြယ္ဝသကိုး။ ဒါျဖင့္ရင္ ခင္ဗ်ားကြၽန္ေတာ့္ကိုဘယ္လိုထင္လဲ။"

ရႈလင္က်ားေျပာလိုက္သည္။

"မင္းရဲ႕ဓားကဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနၿပီး သတၱိေၾကာင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္စိုးရိမ္မိတာက အဲ့ဒါက--"

သူတစ္ဝက္ေျပာကာ ႐ုတ္တရက္အေရွ႕တည့္တည့္ကိုၾကည့္၍ သူ႕မ်က္ႏွာထက္ရွစြာနစ္ျမဳပ္သြားၿပီး စကားလုံးႏွစ္လုံးကိုထုတ္ေျပာလိုက္သည္။

"မေကာင္းေတာ့ဘူး။"

မုန့္ခုန္က"ဘာအဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ"ဟုေျပာလိုက္ၿပီးမၾကာမီတြင္ သူ႕လက္ထဲရွိဓားရွည္ကျပင္းထန္စြာတုန္ခါလာသည္ကို သူ႐ုတ္ျခည္းခံစားမိလိုက္ၿပီး ၎မွာထိန္းခ်ဳပ္၍မရေလာက္ေအာင္ပင္။

ထိုစဥ္၊ ဓားထိပ္ဖ်ားမွသူ႕ႏွလုံးသားထဲကူးေျပာင္းပ်ံ့ႏွံ႕လာေသာ အေၾကာက္တရားအသိတစ္ခုရွိလာပုံေပၚၿပီး ဓားရွည္ကေျမျပင္ေပၚလြတ္က်သြားေခ်သည္။

တစ္ခ်ိန္တည္း၌၊ သူ႕ေရွ႕ရွိေက်ာက္နံရံမွာလည္း ဘမ္းခနဲျမည္သံႏွင့္အတူၿပိဳက်သြားကာ ႀကီးမားေသာအနက္ေရာင္ပုံရိပ္က အတြင္းမွဟိန္းေဟာက္ထြက္လာၿပီး ၎၏သြားစြယ္ခြၽန္ခြၽန္မ်ားဟာ မုန့္ခုန္လည္ပင္း၏ေသေစနိုင္ေသာေနရာကိုထိခတ္မိသြားသည္။

မုန့္ခုန္၏မ်က္စိသူငယ္အိမ္႐ုတ္တရက္က်ဳံ႕သြားရကာ သူ႕တြင္ခုခံရန္အခ်ိန္မရွိလိုက္ေပ။ သို႔ေပမဲ့ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးတြန္းထုတ္ခံလိုက္ရၿပီး ရႈလင္က်ားကသူ႕ေရွ႕တြင္ဖ်တ္ခနဲေပၚလာသည္။

ထိုအခိုက္ သူက်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

"ဒီေက်ာက္နံရံအေနာက္မွာ ဓားတည္ေဆာက္ပုံရွိေနနိုင္တယ္၊ လူတိုင္းဂ႐ုစိုက္ၾက!"