ဒါမာနကြီးအင်ပါယာအစ်မတော် ၁။ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ငြင်းခုံနေပြီး ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်နေတယ်။

"ရှီရှင်းဂျန် ငါ ကျိန်ဆိုတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုအမိန့်ပေးပြီး နင့် ကို ရိုက်ခိုင်းမယ်!!"

လောင်စာထဲမီးထည့် တဲ့ နောက်ထပ်အသံတစ်ခုထွက်လာတယ်။ "အိုး... ဘုရားရေ..အရမ်းကြောက်တာပဲ!ကြောက်လွန်းလို့ ညဘက်အိပ်လို့ပျော်မယ်မထင်ဘူး!"

ရှီရှင်းဂျန်? လင်းဖေးလု အဲနေ့က သူ့ဆံထုံးကိုရူပ်ပွအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ မြို့စားငယ်အကြောင်းပြန်တွေးမိတယ်။

အဲ NPC ငါလိုအပ်တဲ့အချိန် တိုက်ရိုက်ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒီနေ့ သူ့ကိုမဖမ်းလိုက်ရင် သပ်သပ်ဖြုန်းတီးတာ ဖြစ်သွားမယ်မလား?

သူမ အဖြူရောင် ဇီးပန်းပွင့်ကို အိတ်ထဲထည့်ကာ အိတ်ကို ခါးမှာချည်လိုက်သည်။ထို့နောက် ဉယျာဉ် ဂိတ်ဆီ အလျင်စလိုပြေးထွက်လာသည်။ အရိပ်ရ သစ်ပင်အောက် ခေါင်းက ခြေဆုံး လင်းနန်းရှီ ဝတ်စားထားတာမြင်ရတယ်။ ဒေါသတကြီးခြေဆောင့်နေကာ ဘေးက အစေခံများက နှစ်သိမ့်နေ၏။

အားလုံးခြုံပြောရရင် အဲကောင်လေးက အထက်တန်းလွှာကြင်ယာတော် ရှီ ရဲ့ တူ ဖြစ်ပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ စစ်သူကြီးရဲ့သား။ လင်းနန်းရှီ သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ရူပ်ထွေးတဲ့ကိစ္စတွေ မှာ ပါဝင်တာ ဘာမှမကောင်းတာ သိတယ်။

သိပ်မဝေးသည့်နေရာက လင်းနန်းရှီ ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံလေး ဝတ်ထားပြီး တံတားပေါ် ထိုင်နေ၏။ မျက်နှာက ကြည့်ရတာ ပါးရိုက်ချင်စရာ။

ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်တဲ့သူက အကြားအာရုံပါးတယ်။ ပုံရိပ်လေးမမြင်ရသေးပေမဲ့ ခြေလှမ်းသံကိုကြားရပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်တယ်။ အနောက်က ဉယျာဉ် ထဲ ထိုကလေးမလေး ခေါင်းပေါ် ဇီးပန်းပွင့်အပြည့်ရှိနေ၏။ အစက သူ တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ် အပြုံးကြီးတစ်ခု တဖြေးဖြေးပေါ် ထွက်လာ၏။

တံတားပေါ် ခုန်ချပြီး သူ့ခြေလှမ်းများ ထိုကလေးမဆီလျှောက်လာသည်။လင်းဖေးလု မတုန့်ပြန်ခင် သူမ ဆံထုံးကိုတစ်ယောက်ယောက် လာထိတာ ခံစားရတယ်။

"ငါတို့ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ။ ပဲစေ့လေး"

လင်းဖေးလု ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ခေါင်းကိုပြန်ထိတယ်။ လှည့်ထွက်သွားပြီး လင်းနန်းရှီ ဆီပြေးထွက်သွား၏။

လင်းနန်းရှီ လည်း ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။ လင်းဖေးလု ရုတ်တရက်ထွက်လာတာမြင်တော့ပြင်းထန်နေသည့် သူ့အသံ ရုတ်တရက်ပျော့ကျသွား၏။

"ဘာလို့ဒီရောက်နေတာလဲ? ဘာလာလုပ်တာလဲ?"

လင်းဖေးလု သူ့ဆီပြေးလာသည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး နာခံတဲ့အမူအရာလေးနဲ့ " အင်ပါယာအစ်မတော် ဘိုင်မိန်ဉယျာဉ် မှာအနိုင်ကျင့်ခံရတယ် ကြားတယ် ဒါ့ကြောင့် လာကူညီတာ!!"

လင်းနန်းရှီ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ့ အသံကြောင့် အပြစ်ရှိ စိတ်ဝင်သွားရပြီး ကိုးရိုးကားယားခေါင်းလှည့်သွားကာ ဘာမှမပြောချေ။

လင်းဖေးလု လင်းနန်းရှီ ရှေ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်သေးသေးလေးများနှင့် ရှင်းဂျန်ကို ခက်ထန်စွာ လက်ညိုးထိုးပြီး "လုလေး အစ်မကြီးကို အနိုင်မကျင့်နဲ့!"

ရှီရှင်းဂျန် လက်နှစ်ဖက်ပိုက်ထား၏။ထိုကလေးမကြောင့် ရွှင်မြူးသွားကာနှုတ်ခမ်းကော့တက်သွား၏။

"မင်းအစ်မတော် စိတ်သဘောထားဆိုးတာပဲလို့ ဘာကြောင့်မတွေးတာလဲ? ငါ ဒီမှာထိုင်နေတာ။ ငါ့ ကိစ္စပဲ ငါ စိတ်ထဲ ထားတာ ဘယ်သူမှမနှောက်ယှက်ဘူး။ သူလာရင် ငါ ကဘေးကပ်လမ်းဖယ်ပေးရမယ်လို့ သူ အခိုင်အမာပြောတာ။ ပြောစမ်း သူမ အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလား?!!"

လင်းနန်းရှီ အရမ်းထိတ်လန့်သွားကာ ကျိန်ဆဲချင်လာတယ်။ " ရှီရှင်းဂျန် ...နင်..."

စကားဆုံးအောင်မပြောခင် သူ့ရှေ့က ပဲစေ့လေးရဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့အသံ ထွက်လာတယ်။ " လုလေးအစ်မတော်က ဒီကမ္ဘာမှာအလှဆုံးမိန်းကလေးပဲ။ လှပတဲ့မိန်းကလေးတိုင်း ဒီလို စိတ်သဘောထားဆိုးရှိတယ်!!"

ရှီရှင်းဂျန် "??"

လင်းနန်းရှီ "..."

လင်းနန်းရှီ သူ့ညီမတော် ၅ အင်္ကျီစလေးကိုဆွဲကာ အသံသေးသေးနဲ့ "ငါ့ ..ငါ့..စိတ်ထားအဲလောက်မဆိုးပါဘူး"

သာသာမှ။

ဒါလေး Paidရှိတယ်နော်။