အပိုင်း-63

လင်းနန်းရှီ နှလုံးသားထူးထူးဆန်းဆန်းစိတ်ဓာတ်ကျသလိုခံစားရတယ်။ခက်ထန်စွာ ဆုံးမတယ်။ "အဲအမှိုက်က ဘာများသုံးရတော့လို့လဲ? ငါ့ အစေခံတောင် ဒါမျိုးမသုံးဘူး"

အစေခံဘက်လှည့်ပြီး "အဲဒါကိုယူပြီး ဖယ်လိုက်"

အစေခံ လင်းဖေးလုကိုကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ "မင်းသမီးလေး ကျွန်တော်မျိုးမ တို့ မင်းသမီးက မင်းသမီးလေးကို ဂရုစိုက်ချင်ပါတယ်. ဒီလက်ဆွဲမီးဖိုငယ်က မင်းသမီးကို နွေးထွေးအောင်လုပ်မပေးနိုင်ဘူး ဒါ့အပြင် အလွယ်တကူ လက်ကို ခြစ်ရာထင်သွားနိုင်တယ်။ ဒီအစေခံ ဖယ်ရှားလိုက်ပါမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဆွဲမီးဖိုအသစ်သုံးပါ။ မင်းသမီးသေချာပေါက် ကြိုက်နှစ်သက်မှာပါ"

လင်းဖေးလု သူ့ကိုကြည့်ပြီး ဖြေးညှင်းစွာ လက်ဆွဲမီးဖိုအသစ်ကိုယူပြီး လက်ဖဝါးထဲကိုင်ထားတော့ အပြုံးတစ်ခုပေါ် ထွက်လာတယ်။ "နွေးလိုက်တာ"

လင်းနန်းရှီ မာနကြီးစွာ ထပ်ပြောတယ်. "အနာဂတ်မှာ မင်းဘာပဲပြတ်လတ်နေပစေ မင်းလိုချင်တာ ရှိရင် ဒီအစ်မတော် ဆီ ကတိုက်ရိုက်တောင်းနိုင်တယ်။ ငါ ဒီမှာနေသရွေ့ မင်းကို လက်လွှတ်စပါယ်ဆက်ဆံတာ ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်ပါ့မလဲ? "

လင်းနန်းရှီ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြန်ကြည့်ပြီး ထပ်မေးတယ်။ "ဘာလို့အဲဝတ်ရုံပဲ ထပ်ဝတ်ရတာလဲ? အရင်ကခေါက် မင်းကိုတွေ့တုန်းကလည်း ဒါပဲ ဝတ်ထားတာ။ မင်းမှာ တခြားဆောင်းတွင်းဝတ်စုံမရှိတော့ဘူးလား?"

လင်းဖေးလု တီးတိုးပြန်ဖြေတယ်။ "ဒါက အနွေးဆုံးထဲက တစ်ခုမို့လို့"

လင်းနန်းရှီ ချက်ချင်း သူ့အစေခံကိုထပ်အမိန့်ပေးတယ်။ " ငါအရင်ရက်ပိုင်း အင်ပါယာ ပန်းထိုးရုံက ရထားတဲ့ ဆောင်းတွင်း အထည်တွေ မင်ယွဲ့ နန်းဆောင်ကို ပို့လိုက်"

အစေခံက ပြန်ဖြေကြားတယ်။ "မင်းသမီး ..မင်းသမီးက မင်းသမီး ၅ ထက်ပိုအရပ်ရှည်တယ်။မင်းသမီး ၅ နဲ့မတော်မှာစိုးမိပါတယ်"

လင်းနန်းရှီ ခဏတွေးပြီး ဆက်ပြောတယ်။" ဒါဆိုလည်း ပန်းထိုး အလုပ်ရုံကိုပြန်ပို့ပြီး လဲလိုက်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ဉီးရီးတော် ငါ့ အတွက် နှင်းမြေခွေး သားမွေးပို့ထားတယ်မလား? အဲဒါလည်းယူပြီး ညီမတော် ၅ အတွက် ဝတ်ရုံအသစ် ချုပ်ခိုင်းလိုက်"

လင်းဖေးလု လက်ခါယမ်းပြီး အထပ်ထပ်အခါခါပြောတယ်။ "မဟုတ်ဘူး။ အင်ပါယာအစ်မတော် လုလေး မလိုအပ်ဘူး။ လုလေးက အရမ်းငယ်ပြီးသေးသေးလေး။ အဲဒါ မဝတ်နိုင်ဘူး"

လင်းနန်းရှီ လင်းဖေးလုကို စိုက်ကြည့်ပြီး တုန့်ပြန်တယ်။ "ဘာလို့မဝတ်နိုင်ရမှာလဲ? မင်းလိုညစ်ညစ်ပတ်ပတ် တခြားမင်းသမီးတွေ ဝတ်ဆင်ကြတာ မြင်ဖူးလား? " စကားဆုံးအောင်ပြောပြီး သူ့စကားနည်းနည်းကြမ်းတမ်းသွားခံစားမိကာ ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်" မင်းက မင်းသမီး၅။ မင်းကြိုက်တာ ဘာမဆိုဝတ်ခွင့်ရှိတယ်!!"

လင်းဖေးလု မျက်ရည်ဝဲတက်လာကာ စူးရှတဲ့အကြည့်နဲ့ မော့ကြည့်သည်။

လင်းဖေးလု ကိုကယ်ဆယ်လိုက် တော့လင်းနန်းရှီ အတော်လေးကျေနပ်သွား၏။

အစေခံများ အမိန့်အတိုင်းထွက်သွားကြသည်။ လင်းနန်းရှီ အစေခံအားလုံးကိုထွက်သွားခိုင်းပြီး ညင်သာတဲ့ထိုင်ခုံပေါ် လင်းဖေးလု နဲ့အတူ ဖရဲစေ့ စားရင်း ပဟေဋိ ကွင်းများဆော့ရင်း ထိုင်နေ၏။

ငယ်ငယ်တည်းက ဒီပဟေဋိ ကွင်းဆော့တာကိုကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သည်။ အခု လူငယ်ဖြစ်လာတော့လည်း သူမ ဒီပဟေဋိကွင်း ကိုးကွင်းကိုရိုးရှင်းစွာဖြေရှင်းနိုင်ဆဲပဲ။ ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ဒီပဟေဋိကွင်း ပိုပို ခက်ခဲမှုတိုးလာသည်။ အခု ရူပ်ထွေးတဲ့ ပဟေဋိကွင်း ကို ဖြေရှင်းဖို့လုပ်နေတာ လွန်ခဲ့တဲ့လတည်းက။

လင်းဖေးလု သရေစာ စားနေရင်းစောင့်ကြည့်နေ၏။ ရုတ်တရက်စကားထပြောတယ်။ "အစ်မတော် ဒီကွင်းက နောက်ပြန်လှည့်ရတာထင်တယ်"

လင်းနန်းရှီ ပြန်လှည့်ကြည့်တယ်။ "မင်း ဒါ ဘယ်လိုကစားသလဲ သိလား?"

လင်းဖေးလု ခေါင်းခါယမ်းပြီး "မသိဘူး။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးတာပဲ"

လင်းနန်းရှီ သံသယဖြစ်စွာကြည့်ရင်း သူ့အကြုံပေးချက်အတိုင်း ကွင်းကိုနောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ထားစွာ အလုပ်ဖြစ်တယ်။ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့လင်းဖေးလုကိုမေးတယ်။

"နောက်တဆင့်ကကော?"