အပိုင်း-83

ကုန်းကုန်းများစွာအလျင်စလို ရောက်ချလာသည်။ မကြာခင် သူတို့ ပြန်ထွက်လာတော့ ဉယျာဉ်ထဲက ယောကျ်ားနဲ့မိန်းမ ခေါ် ထုတ်လာသည်။ လူတိုင်းမြင်တော့ အံ့ဩသွားပြီး သူတို့မျက်လုံး ငုံ့ကျသွား၏။

အဲမိန်းမက အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်း မလား?!

အခုလက်ရှိအခြေအနေအရ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်း အဝတ်အစားအသစ်လဲပြီးပြီ။သို့ပေမဲ့ သူ့ဝတ်ရုံ ရူပ်ပွနေပြီး ဆံပင်လည်းပွရူပ်နေ၏။ မျက်နှာပေါ် မျက်လုံးများမှ ပြည့်လျှံလာသည့် မျက်ရည်များအပြည့် ရှိနေ၏။ ဒီ ကိစ္စ ဖမ်းမိခံလိုက်ရတဲ့ စော်ကားမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းမှသည်းမခံနိုင်ပုံရတယ်။

သူ့ဘေးက အမျိုးသားက နန်းတော် အစောင့်ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူ့အဝတ်အစားကြောင့် ခန့်မှန်းမိတာဖြစ်ပြီး တိတ်တဆိတ်ခေါင်းငုံ့နေ၏။

ဧကရီမေ့လဲလုနီးပါး သူ့ရင်ဘတ်ကိုအချိန်အတော်ကြာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စကားမပြောနိုင်ချေ။

ရှိနေသည့် လူတိုင်းလည်း တောင့်ခဲနေ၏။ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းတစ်ယောက်ထဲ ဒူးထောက်ထားပြီး ရိူက်ငိုနေ၏။

"အရှင် ကျေးဇူးပြုပြီးကယ်တင်ပေးပါ။! ကျွန်မ ဖြတ်သွားရုံပါပဲ ဒါပေမဲ့ အဲလူယုတ်မာက သစ်တောထဲကို ဆွဲခေါ် သွားခဲ့တာ ပါ။ ကျွန်မ ..ကျွန်မ... " အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းပန်ခယပြီး " အရှင် မျှတအောင်ဆုံးဖြတ်ပေးပါ!"

အချိန်အတော် ကြာတော့ ဧကရီ စိတ်ပြန်လည်လာကာ စတင်မေးခွန်းထုတ်တယ်။ "ဘာကြောင့် မင်းတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေရတာလဲ? မင်းကိုလိုက်ပါစောင့်ရှောက်တဲ့အစေခံ ဘယ်မလဲ?"

ကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်း ရိူက်ငိုပြိး တုန့်ပြန်လာသည်။ "အဲလူယုတ်မာ သူ့ကိုဖယ်ထုတ်လိုက်တာ"

ဒါကိုကြားတော့ နန်းတွင်းအစောင့် ခေါင်းရုတ်တရက် အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းကိုမော့ကြည့်လာသည်။ ခေါင်းမော့ လာတော့ လက်ရှိ ရှိနေသည့် လူတိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ထားစွာ ထိုအစောင့်က မမျှမတရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းလုပ်တက်တဲ့ရုပ်သွင်မျိုးနှင့်မတူပေ။အမှန်ပြောရရင် ထိုလူ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသည်။ ထိုအစောင့်မျက်နှာပေါ် စိတ်ရူပ်ချင်းသာရှိ၏။ ကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းထပ်ငုံ့ကျသွား၏။

ဒီလိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖော်ထုတ်ခြင်းဖြင့် ထိုလူရဲ့ ပုံစံက စော်ကားဖို့ရာခက်ခဲလှ၏။

သံသယဖြစ်ဖွယ်အနေအထားအောက်ရောက်နေတော့ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းတစ်ယောက်တည်းသာ ငိုယိုခယတယ်။ "အရှင် ဒီငယ်သားအတွက်မျှတအောင်ဆုံးဖြတ်ပေးပါ!"

ဧကရီ တိတ်နေပြီး စကားမပြောချေ။အားလုံးခြုံပြောရရင် ဒီကိစ္စ က အလှမ်းမှီဖို့ ကွာဝေးနေ၏။ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းနှလုံးသားထဲက သိနေတာက သူတို့ ဒီနေ့ သူ့စကားကိုယုံကြရင်တောင် မှ ဒီမောင်းမဆောင်ထဲ ကြာကြာခြေကုပ်ယူနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာပင်။ ဧကရာဇ် သူ့ကို ပြန်နှစ်သက်ယုံကြည်လာဖို့ ပိုလို့တောင်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

သူ့ဘဝ လုံးဝထောင်ခြောက်ထဲပိတ်မိနေပြီ။ဒါက..ဒါက..မူလ ရှောင်လန်အတွက် စီစဉ်ထားတာ!!

အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်း နန်းတော် အစောင့်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းမျက်လုံးထဲနာကြည်းမှုအပြည့် ရှိနေပြီး "ဒါ နင့်ကြောင့် !!အဲလူယုတ်မာ ကျွန်တော်မျိုးမ ကိုအကွက်ချတာ!!"

နန်းတော်အစောင့် ဝါးတောအုပ်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့ တနည်းနည်းနဲ့တစ်ယောက်ယောက်ပေါ် ထွက်လာမည်။ ရှောင်လန် ဒီလမ်းအတိုင်းလျှောက်လာမှာ။ ထို့အစား သူ စီစဉ်ထားတဲ့အစီအစဉ်ထဲ သူကိုယ်တိုင်ကျရောက်သွားရတယ်။

ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!!

ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ?

ဘယ်သူလဲ? ငါ့ အစီအစဉ်တွေကို ဘယ်သူကြိုသိနေတာလဲ?

အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်း ရူပ်ထွေးပြီးငိုယိုကာ ကျိန်ဆဲပြီးဘေးနားက နန်းတော်အစောင့်ကို ကန်တယ်။ ဒါပေမဲ ထိုအစောင့်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ရုတ်တရက် အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းလူအုပ်ထဲ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်လေးကို မြင်သွား၏။

မီးပုံး မီးရောင်အောက် ထိုမိန်းကလေး အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းကာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်း၏။ သူ့အကြည့်ကို သတိထားပြီးထိုမိန်းကလေး သူ့ကိုပြန်ကြည့်လာတယ်။

ထိုကလေးမ ပါးပါးလေးပြန်ပြုံးပြတယ်။

ဒါ နာခံတဲ့မိန်းကလေးငယ်လေးဆီကရိုးရှင်းတဲ့အပြုံးတစ်ခုပဲ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်း ထိုမိန်းကလေးငယ်ရဲ့အပြုံးကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချွေးအေးထွက်လာတယ်။ လည်ချောင်းထဲနှစ်မြုပ်နေသည့် အပြစ်တင်စကားတခွန်းမှထွက်မလာချေ။

ဘယ်လို...ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ..ဒါဖြစ်နိုင် လို့လား?