အပိုင်း-85

လူတိုင်းအာရုံ အစောင့်ပေါ် မှာသာရှိနေ၏။ ထိုနန်းတွင်းအစောင့် အနည်းငယ်ဖျော့တော့နေပြီး အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်း ထက်ပိုပြီးအသိဉာဏ်ရှိပုံပေါ် ၏။လက်သီးတင်းတင်းဆုပ်ထားပြီးသွားတင်းတင်းကြိတ်ထား၏။ ခဏကြာတော့ သူ့စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ဧကရီကို "ဒီငယ်သားက အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းကိုမသိပါဘူး။ ဒီငယ်သားရဲ့တဏှာကြောင့် သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲ မိတာပါ။ဒီငယ်သား အပြစ်ကိုသေဆုံးခြင်းနဲ့ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်!!"

ပြောပြီး အဆက်မပြတ်ငိုနေသည့်အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းကိုလေးနက်စွာပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းတုန့်ပြန်တာမစောင့်ဆိုင်းပဲ ခါးက ဓားထုတ်ကာ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွား၏။

ထိုအဖြစ်အပျက်မြန်ဆန်လွန်းတာကြောင့် ဘယ်သူမှတားမြစ်ဖို့ မတုန့်ပြန်နိုင်ဘူး. အော်ဟစ်သံများနဲ့ သွေးများ ပက်ဖြန်းသည့်မြင်ကွင်း များနဲ့အစောင့်မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွား၏. သူ့မျက်လုံးက လူအုပ်က တနေရာဆီ ရုန်းကန်စွာကြည့်နေဆဲပင်။

ဘယ်သူ့ကိုကြည့်မှန်းမသိပေမဲ့ ပြုံးနေ၏။ ထို့နောက်အသက်မဲ့သွားလေပြီ။

ကိုယ်လုပ်တော် များ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဖျော့တော့ထိတ်လန့်သွား၏။ တချို့ ထိုနေရာတင်မေ့လဲသွား၏။ ဧကရီ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားချေ။ လူတိုင်းလည်း ထိုနေရာတင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွား၏။ ကံကောင်းတာက အချိန်မှီ ကင်းစောင့်များရောက်ရှိလာသည်။ နန်းတွင်းထဲကအစေခံများ အလျင်စလို သူ့သခင်မ များနှင့် ထွက်သွားကြပြီး ကင်းစောင့် အစောင့်များသာ ထိုမြင်ကွင်းနဲ့သက်ဆိုင်သူအဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်းဖေးလု ရှည်လျားသည့်လူအုပ်ကြီးနဲ့အတူလျှောက်လာသည်။ ပရမ်းပတာမြင်ကွင်း ထဲ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းကိုအဝေးသို့ ဆွဲခေါ် သွားသည့်မြင်ကွင်းနဲ့ နန်းတွင်းအစောင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အလောင်းသယ်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းကိုကြည့်နေ၏.နောက်ဆုံး လင်းတန်က လင်းဖေးလု လက်ကိုင်လာ၏။ နွေးထွေးသည့်လက်ချောင်းများ က သူမ မျက်လုံးကိုအုပ်ထားပြီး တီးတိုး "မကြည့်နဲ့ လုလေး။ သွားစို့"

အနည်းငယ်ရူးကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေ၏။ လင်းတန် လုလေးမှာစောင့်ကြပ်တဲ့အခြံအရံမရှိတာမြင်တယ်။ ဒါ့ကြောင့် သူမရဲ့ နန်းဆောင် ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြင်ယာတော်ရွယ် နှလုံးသားထဲက အကြောက်တရားနဲ့သူ့ကို ခေါ် လာတယ်။

လင်းတန်လည်း သူ့အစေခံကို လင်းဖေးလုကိုခြံရံလိုက်ပို့ပေးဖို့ပြောလိုက်တယ်။လမ်းတစ်ဝက်ရောက်တော့ ချင်းရန်က သူ့ကိုလာကြိုတယ်။ချင်းရန် ယွမ်ရှီနန်းဆောင်ကအစေခံကိုကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြီးလင်းဖေးလု လက်ဆွဲကာ မင်ယွဲ့ဆီပြန်လာခဲ့တယ်။

ချင်းရန် အကြောက်တလန့် "မင်းသမီးလေး။ တစ်ယောက်ယောက်သေတယ်လို့ ကျွန်မကြားခဲ့တယ်။ ဒါ တအားလန့်ဖို့ကောင်းတယ်"

လင်းဖေးလု အသံပြန်ထွက်လာတယ်။" မယ်တော် ကော?"

"သခင်မက ဝိုင်သောက်တာများသွားလို့ခေါင်းကိုက် နေတယ် ပြန်ရောက်တာ ကြာပြီ။တစ်ခုခုဖြစ်တယ်ကြားလို့ သခင်မက မင်းသမီးလေးကိုအမြန်သွားကြိုဖို့ ကျွန်မကိုလွှတ်လိုက်တာပဲ။ မင်းသမီးလေး စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်တစ်ခုခု မြင်လိုက်သေးလား?'

ထိုသတင်းသိပ်မပျံသေးတာကြောင့် လင်းဖေးလုတိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏.

မင်ယွဲ့ နန်းဆောင် ပြန်လာတော့ ရှောင်လန် စိတ်ပူလို့ အရှေ့ဂိတ်မှာစောင့်ဆိုင်းနေ၏. သူ့သမီးပြန်လာတာမြင်တော့ အလျင်စလို လျှောက်လာပြီး ချီလိုက်တယ်။ရှောင်လန် သူ့သမီးနောက်ကျော ကိုပုတ်ပေးပြီး အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်လာတယ်။

လင်းဖေးလု သူ့အမေကိုပြန်ပွေ့ဖက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ စတင်စကားပြောတယ်။

"မယ်တော် သူသေပြီ"

ရှောင်လန် တုန်ယင်သွား၏။ဒါပေမဲ့ သူ့သမီးကိုစကားတခွန်းမှမပြောပဲ ဆက်ပွေ့ထား၏.

လင်းဖေးလု ဆက်ပြောတယ်။ "သူသေတော့ လုလေးကိုကြည့်နေတာ။ လုလေးတို့ကို ကတိ တည်ဖို့ သတိပေးနေသလိုကြီး"

ရှောင်လန် ထိတ်လန့် နေတာ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းနည်းနေတာလား မရှင်းလင်းပဲ မျက်ရည်များကျဆင်းလာသည်။ သွားတင်းတင်းကြိတ်ကာစကားပြောတယ်။

"လုအာ ကိုယ်ကိုကိုယ်အပြစ်မတင်ရဘူး။အခုလိုဖြစ်လာတာ မယ်တော် တို့အမှားမဟုတ်ဘူး။ မယ်တော် တို့ ကိုယ်ဟာကိုယ် ကာကွယ်တာ။ အားလုံး အဲမိန်းမ အမှားပဲ။အဲ့မိန်းမ မဖြစ်ခဲ့ရင် အဲနေရာမှာ ဒီနေ့ မယ်တော် တို့ဖြစ်နေမှာ!"

လင်းဖေးလု သူ့လက်မောင်းသေးသေးလေးနဲ့ ရှောင်လန် ရဲ့လည်ပင်းကို ချိတ်ထားပြီး သက်ပြင်းလေးလံစွာ ရူထုတ်၏။ တီးတိုး "မယ်တော်။ လူတစ်ယောက်သေတာ စောင့်ကြည့်တာ လုလေးအတွက် ပထမဆုံးပဲ။လုလေး ကြောက်တယ်"

ရှောင်လန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ဖက်ပြီး "မကြောက်နဲ့။လုအာ။မယ်တော် ရှိတယ်"

လင်းဖေးလု ခေါင်းညိတ်တယ်။ အနည်းငယ်တည်ငြိမ်သွားတော့ သူမ မေးလိုက်တယ်။

"မယ်တော် အဲအစေခံ တစ်ခုခု သတိထားမိသေးလား?"