အပိုင်း-112

လင်းဖေးလု မလိုအပ်တာမပြောပဲ နားထောင်တယ်။

ဒါက လင်းတန်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ဖြစ်သည်။ သူ့မယ်တော် ကသူ့ဘဝကိုစီမံခန့်ခွဲနေတာလုံလောက်နေပြီ။

လင်းဖေးလု ပြုံးရင်း သူ့လက်လေးကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး အဲခွေးလေး သွားယူရအောင်"

လင်းတန် ကြောင်အသွား၏။ "ဒါပေမဲ့ အရမ်းဝေးတယ်။ အဲခွေးလေး ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ။ ငါ ဘယ်မှာရှာရမှန်းမိဘူး"

လင်းဖေးလု သူ့လက်ကိုင်ကာ လျှောက်လာသည်။ "ဒီနေ့ ရှာမတွေ့လဲမနက်ဖြန်ရှာကြမယ်။ မနက်ဖြန်ရှာမတွေ့ရင် နောက်နေ့တွေ သွားရှာဉီးမယ်လေ"

လင်းကျန်းယွမ် ခြံဝန်းထဲ နှင်းလူသားသေးသေးလေးပေါ် နှင်းများ ထပ်ထည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ထွက်လာတာမြင်တော့ ချက်ချင်းပြေးလာပြီး "အစ်ကိုကြီးယုန်လေး ၊ ညီမလေး ဘယ်သွားမလို့လဲ?"

လင်းဖေးလု ပြုံးပြီး"ပါပီလေး သွားရှာမလို့။ ရှာတွေ့ရင် အတူဆော့လို့ရအောင် ယူခဲ့မယ်။"

လင်းကျန့်ယွမ် အလိုလိုက်ခံရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုသင်ယူခဲ့သလဲမသေချာဘူး။ လင်းတန် အနားရောက်တော့ အင်္ကျီထောင့်လေးကိုဆွဲပြီး"ညီတော်လည်း လိုက်ချင်တယ်.."

လင်းတန် အေးစက်နေသည့် ညီတော် ၆ လက်လေးကို သူ့လက်ဖဝါးထဲထည့်လိုက်သည်။ သူ့ညီမတော် တစ်ဖက် ညီတော် တစ်ဖက်ဆွဲထားသည်။ သူ့ညီတော် ဘက်လှည့်ပြီး စိတ်ချစေအောင် ညင်သာစွာ "ကောင်းပြီ။အတူသွားစို့"

လင်းကျန့်ယွမ် မင်ယွဲ့ နန်းဆောင် ကနေ အပြင်ထွက်တာ လက်ချိုးရေလို့ရသည်။

အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းများက ထူးဆန်းပြီး သူ့အတွက် အံ့ဩစေသည်။နည်းနည်းကြောက်တာကြောင့်အစ်ကိုကြီးယုန်လေး လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့အစ်ကိုတော် ခြေလှမ်းအတိုင်းလိုက်ပါလာပြီး လုံးဝမမြင်ဖူးသည့် ကမ္ဘာအသစ်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်နေ၏။

လင်းတန် မေးတယ်။ "ညီတော် ၆ အပြင်ထွက်ကစားရတာ ကြိုက်လား?"

အပြင်ဘက် အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်အောင် စိတ်ရူပ်သော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာခေါင်းညိတ်တုန့်ပြန်ဖို့ မှတ်မိသေးသည်။

"ကြိုက်တယ်။!! "

လင်းတန် နွေးထွေးစွာ "အခုက စပြီး မကြာခဏ အပြင်ထွက်ဆော့ဖို့ ခေါ် သွားမယ်"

လင်းကျန့်ယွမ် က "ညီမလေးကိုပါ ခေါ် မယ်!"

လင်းတန် ရီမောရင်း"ကောင်းပြီ။ ငါတို့ ညီမလေး ကိုပါခေါ် မယ်"

ပါပီလေးသည် နန်းတော် အစွန့်အဖျား၌ ရှိတာကြောင့် ထိုနေရာ၌ အစောင့်များတင်းကြပ်သည်။ လင်းတန် ပျက်စီးနေသည့် ခြံဝန်းထဲ ဝင်ပေါက်နေ လျှောက်လာချိန် အနီရောင်တံခါးကို ဖွင့် လိုက်ပြီး ပါပီလေး နာမည်ကိုခေါ် လိုက်တယ်။ "ချန်းအာ!"

သူတို့ ဒီနေရာမှာ စရှာဖို့ လုပ်ထားတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့သုံးယောက်ဝင်လာတော့ ထူပိန်းသည့်သစ်ရွက်ခြောက်များအောက်ကနေ အဖြူရောင်ဘောလုံးလေး ထွက်လာသည် ။အမြှီးလေးတယှမ်းယှမ်းနဲ့ လင်းတန် ခြေထောက်အောက် တိုးဝင်နေကာ သူ့ခေါင်းသေးသေးလေးနဲ့ပွတ်သပ်နေ၏။

လင်းတန် အံ့ဩဝမ်းသာသွားသည်။ အဖြူလေး ညစ်ပတ်နေတာ ဂရုစိုက်မအားပဲ ကောက်ယူကာ ပျော်ရွှင်စွာမေးတယ်။

"မင်း ငါ့ ကိုစောင့်နေခဲ့တာလား?"

ပါပီလေး သူ့စကား နားလည်လား နားမလည်လားကိစ္စမရှိဘူး။ အခုအမြှီးလေး ထက်သန်စွာခါယမ်းနေ၏။

လင်းတန် နှာခေါင်းရဲတက်နေကာ ထိုပါပီလေးကိုနမ်းလိုက်သည်။ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ပြန်ဖိနှိပ်နေပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ လင်းဖေးလုကို " ပါပီလေးကိုတွေ့ပြီ"

လင်းဖေးလု ပြုံးပြီးပါပီလေး ခေါင်းကိုထိကာ "တော်လိုက်တဲ့ကောင်လေး ချန်းအာ "

လင်းကျန်ယွမ် ဒီလို အပြုအမူကောင်းပြီး ကြည့်ကောင်းတဲ့ပါပီမျိုး မမြင်ဖူးတာကြောင့် ဘေး၌ မတ်တပ်ကြီးမိန်းမောနေသည်။လင်းတန် ပါပီလေးကိုခဏကြာဖက်ထားပြီး ပါပီလေးကို လင်းကျန်ယွမ် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ နူးညံ့စွာ "အခုကစပြီး ချန်းအာကို မင်းပဲ ဂရုစိုက်ပေး။ ညီတော် ၆"

လင်းကျန့်ယွမ် လင်းတန် ဘာပြောလိုက်သလဲ အပြည့်အဝနားမလည်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ သံသယဖြစ်စွာလက်ညိုးထိုးတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီးယုန်လေးပြောတာတဖြေးဖြေးနားလည်သွားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပါပီလေးကို လက်ခံလိုက်သည်။

ညနေမတိုင်ခင် ထိ လင်းတန် ယောင်ဟွားနန်းဆောင်မပြန်ဘူး။