အပိုင်း-117

အသက်ပြင်းပြင်းရူသွင်းပြီးသတ္တိရှိတဲ့အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လက်လွှတ်ချလိုက်တော့ သေးငယ် တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး ဧကရာဇ် လက်မောင်းထဲ ကျဆင်းသွားသည်။

ဧကရာဇ် လင်း လို အတိုက်အခိုက်တော်သူ အဖို့ ထိုဇီးပန်း သစ်ပင်က သိပ်မမြင့်တာကြောင့် ထိုကလေးမ ကျလာတာနဲ့ သေချာပေါက် ဖမ်းမိသည်။

ဇီးပန်းပွင့်ချပ်လေးများ သူမ ကျဆင်းသည်နှင့်တပြိုင်နက် မိုးရွာသွန်းသလိုကျဆင်းလာသည်။ ပေါက်ဆီသေးသေးလေးကို လက်မောင်းထဲ ရောက်လာသည်နှင့် အနီရောင်ဇီးပန်းပွင့်ချပ်များလည်း အတူကျဆင်းလာသည်။ ထိုကလေး ဇီးပန်းဉယျာဉ်ထဲ တောနတ်သမီးလေး နဲ့တူသည်။

အရည်ဝေ့သီနေသည့်မျက်လုံးများဖွင့်ကာ ဘေးပတ်လည်ကြည့် ပြီးချိုမြိန်စွာ ပြုံးကာ " လုလေး ကိုဖမ်းမိတယ်ကွ!"

ပြုံးလိုက်တိုင်း ပါးနှစ်ဖက်က ပေါက်စီလေး ပေါ် ထွက်လာသည်။ အလွန်ချောမောပြီးအပြုအမူကောင်းတဲ့ ကလေးမလေး။ ဧကရာဇ် သူ့သမီးတော် ကိုနှစ်ပေါင်းများစွာလစ်လျုရူမိတဲ့ နောင်တရမိသလိုခံစားရတယ်။

ထိုပေါက်စီလေး လက်မောင်းကြားထဲလှုပ်ရှားလာပြီး နို့ဆန်သည့်အသံလေးနဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားပြောတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဉီးဉီး "

ဧကရာဇ် လင်း အခုမှ သက်တော် ၃၇ ရှိသေးပြီး သူ့အသက်အရွယ်အရဆိုရင် နှစ်လိုဖွယ်ချောမောသည့် ဉီးလေး ဖြစ်သည်။ သူ့သမီး တော် နဲ့သားတော် များကိုကြည့်ရုံနဲ့ သူက လုံးဝကြည့်ကောင်းသူဆိုတာ သူသိသည်။ ဒါ့အပြင် စာပေနဲ့ စစ်မှုပညာ ထူးချွန်သည့် သူ့ကိုယ်သူလည်းဂုဏ်ယူမိသည်။

မျက်ခုံးများမြင့်တက်သွားကာ ထိုပေါက်စီလေးကိုမြေပြင်ပေါ် ချပေးလိုက်သည်။ ထိုကလေးမလေး မွေးကင်းစကလေးထက်အနည်းငယ်သာကြီးသည်။ ထိုပေါက်စီလေး အရပ်က သူ့ဒူးတောင်မရှိ။ အနီရောင်ဝတ်ရုံချုံထားပြီးနှင်းလိုဖြူဖွေးသည့်အသားအရည် ရှိကာ ကြယ်များလို မျက်ဝန်းတစ်စုံရှိသည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လာတော့ ခေါင်းစွပ်အနောက်သို့လှန်ကျသွားပြီး ခေါင်းပေါ် က ဆံပင်အထုံးလေးနှစ်ခုပေါ် လာသည်။ အနီရောင် ခေါင်းစည်းကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ထိုကလေးမ နား၌ ရှိနေကြသည်။ ပန်းရောင်ကျောက်စိမ်းလေးနဲ့ တူပြီးလက်ရာမြောက်စွာ ပန်းချီထဲကနေ ခုန်ဆင်းလာသည့် နတ်သမီးလေးနဲ့တူသည်။

ဒါ ရှောင်လန်ရဲ့အလှကို သတိပေးနေသလိုပင်။ ထိုဘောလုံးအသေးလေးက သူ့အမေရဲ့ နှစ်လိုဖွယ်ရာများသေချာပေါက် ဆက်ခံထားသည်။

ဧကရာဇ်လင်း သူ့ရှေ့ ထိုင်ချပြီး ဆံပင်ထုံလေး နှစ်ခုကိုထိကြည့်ကာ အပြုံးလေးနဲ့ "မင်း နာမည်က လုလေး လား?"

ထိုပေါက်စီလေးက ခေါင်းညိတ်လာတယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်"

"ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီဟာ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ပေါက်စီလေးက မသိမသာ "လုလေး စောင့်နေ..." နှုတ်ခမ်း ဖိကိုင်ထား၏။

ဧကရာဇ် လင်းရီရင်း "ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ?"

ပေါက်စီအသေးစားလေး ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပါးစပ်သေးသေးလေး တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသည်။မျက်လုံးကြီးများနဲ့ ပြန်ကြည့်ပြီး စကားပြောဖို့ ငြင်းဆန်သည်။

.

ဧကရာဇ် လင်း ခဏတွေးပြီး နှင်းရုပ် လေး ခုကိုလက်ညိုးထိုးကာ "ဒါ ကိုမင်းလုပ်တာလား?"

ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့အသံလေး တုန့်ပြန်လာသည်။ "ဟုတ်တယ်.နှင်းလူသားလို့ခေါ် တယ်။!!"

ဧကရာဇ် လင်းဂရုတစိုက်ကြည့်တော့ နှင်းလူသားလေးတွေ မျက်လုံးကို သစ်သီးများနှင့် လုပ်ထားပြီး နှာခေါင်းကို မုန်လာဉ နဲ့လုပ်ထားသည်။လည်ပင်းနဲ့အနီရောင် မာဖလာတစ်ခုစီပတ်ထားသည်။ ကြည့်လိုက်ရင် အနည်းငယ်ရုပ်ဆိုးပေမဲ့လည်း အတော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။ ကြည့်ရတာ ပေါက်စီလေး ဒါတွေလုပ်ရတာ ကြိုက်ပုံရတယ်။

အကြီးဆုံး နှင်းလူသားကိုလက်ညိုးထိုးပြီး မေးလိုက်သည်. "ဒါက ဘယ်သူလဲ?"

" ဒါ က လုလေး ဖေဖေ။ "

သူမ ထပ်မေးတာမစောင့်တော့ပဲ ခြေထောက်တိုတိုလေးနဲ့ ပြေးလာပြီး တစ်ခုချင်းစီလက်ညိုးထိုးကာ "ဒါက လုလေး မယ်တော် ၊ဒါက လုလေး ရဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက လုလေး"

စကားဆုံးတော့ အရမ်းဂုဏ်ယူစွာ "ဒါက လုလေး တို့ မိသားစုလေးယောက်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်!!"

ဧကရာဇ် ရှောင်လန်နဲ့ရူးကြောင်ကြောင်သားကို တွေးမိပြီး မသက်မသာခံစားရတယ်. ဒါပေမဲ့သူ့ရှေ့က ပေါက်စီလေးကတော့ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပြီးနှလုံးသားထဲလှိုင်းများဖြစ်ပေါ် စေတယ်။