အပိုင်း-118

ထိုအချိန် ကုန်းကုန်း မီးအိမ်ယူပြီးရောက်လာသည်။ နှင်းသည်းထန်နေသည့် အမှောင်ထုလဲအလင်းရောင်ပြာပြာ လေးရှိသည်။ ပေါက်စီလေး နှင်းလူသားရှေ့ ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူလုပ်ထားတာကိုပြောပြနေသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်တော့ ကြက်သေသေသွား၏။

ဧကရာဇ် လင်း လည်း ပေါက်စီလေးပြောတာနားထောင်နေရင်း ရပ်သွားတာမြင်တော့ ပြုံးပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ပေါက်စီလေး မျက်ဝန်းတို့ ဧကရာဇ် လင်း အဝတ်အစားပေါ် ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ ပွဲကြောင့် အနက်ရောင်နဲ့အနီရောင် ဘရိုကိတ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှေ့၌ နဂါးတစ်ကောင်ပုံ ချည်ထိုးထားသည်။

ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ပေါက်စီလေး တဖြေးဖြေး မျက်မှောင်ကြုံ့သွားကာ နဂါး ပုံကိုကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကိုကြည့်လာသည်။အချိန်အတော်ကြာကြည့်ပြီး တုန့်ဆိုင်းစွာ အသံခပ်နိမ့်နိမ့် နဲ့ "..အရှင်..မင်း..ကြီး?" ၏

ဘယ်လိုတောင် ထက်မြက်တဲ့ နှင်းပွင့်လေး လဲ။

ဧကရာဇ် လင်း ပြုံးရင်း " ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ရုတ်တရက် ပေါက်စီလေး ထံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချစ်ဖို့ကောင်းသည့်အပြုအမူများပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေသည်။ အနောက်သို့ ကြောင်အစွာ ဆုတ်သွား၏။ အခု ထိုကလေးမ သူနဲ့ သိပ်နီးလွန်းသည်မဟုတ် သိပ်ဝေးလွန်းသည် မဟုတ်နေရာ၌ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး နှင်းပုံထဲ ဒူးထောက်ချကာ လေးစားဖွယ်အပြုအမူ ပြသလာသည်။

"လုလေးက တော်ဝင်ဖခင်ကို ရိုခိုးပါတယ်"

ဂရုတစိုက်နားထောင်ကြည့်တော့ နို့ဆန်သည့်အသံလေးနဲ့တုန်ရီနေတာ ကြားရတယ်။

ကြည့်ရတာ သူက ထိတ်လန့်စေပုံပဲ။

ဧကရာဇ် လင်း လျှောက်လာပြီး ဆွဲထူကာ ထိုပေါက်စီလေးရှေ့ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ပြီး ဂရုစိုက် ကြည့်ကာ စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် " ဒါ ကိုယ်တော့်မင်းသမီးလေး ၅ ပဲ ဆိုတော့ကား မင်းက ဒီလိုလေးပေါ့ "

အသက်ဝင်ခဲ့သည့် ပေါက်စီလေးရဲ့မျက်ဝန်းတစ်စုံ အခု မျက်လုံး နိမ့်ချထားပြီး အရင်ကလို စကားမပြောရဲတော့။ ဝတ်စုံထဲ တုန်ယင်နေသည့်ပုံရိပ်လေး နဲ့ ခေါင်းထိပ်က ဆံထုံးလေးနှစ်ဖက်ကို သာ သနားဖွယ်မြင်ရသည်။

ဧကရာဇ် လင်း ခေါင်းလေးကိုပုတ်ပြီး ကူရာမဲ့စွာ ညင်သာတဲ့အသံဖြင့် " ငါက မင်းရဲ့ဖခင်ပါ။ မင်း ကိုယ်တော့် ကိုကြောက်စရာမလိုဘူး"

ပေါက်စီလေး ပြန်ကြည့်လာပြီး ချက်ချင်းခေါင်းငုံ့ ကျသွားသည်။

ဘေးက ကုန်းကုန်းက သတိပေးလာတယ်။ "အရှင် အချိန်ပြည့်ပါပြီ။ ပြန်သွားရပါမယ်"

အားလုံးခြုံပြောရရင် ဒီနေ့ည ပေါင်းစည်းပွဲတော် ဖြစ်သည်။ ပွဲတစ်ဝက်၌ ထွက်လာခဲ့တည်းက သူ့ဆွေမျိုးများဆီ လူမူရေးအရပြန်သွားရမည်။

ဧကရာဇ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုပေါက်စီလေး ဆီက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခပ်နိမ့်နိမ့်အသံ ကြားရတယ်။

"လုလေးက တော်ဝင်အဖေ ကိုနှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ဧကရာဇ် လင်း ပျော်ရွှင်စွာ "Oh မင်း ကကိုယ့်တော် ကို ပစ်ထားခဲ့တယ် ပေါ့?"

ထိုကလေးမ ခေါင်းခါယမ်းတယ်။

ဧကရာဇ် လင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် နှင်းများခါချလိုက်သည်။ ဘေးက ကုန်းကုန်းကို " မင်းသမီး ၅ ကို လိုက်ပို့ဖို့ လူနှစ်ယောက် ရှာလိုက်။ မှောင်တော့ ချော်လဲနိုင်တယ်.ဂရုစိုက်ပါ"

ကုန်းကုန်း စကားမပြောပေမဲ့ ပေါက်စီလေးက ထိတ်လန့်စွာ တုန့်ပြန်တယ်။ " ပြန်မသွားဘူး။ !! လုလေး တစ်ယောက်ယောက် ကိုစောင့်နေတာ!!"

ဧကရာဇ် လင်း စိုက်ကြည့်ပြီး "Oh? ဘယ်သူများလဲ?"

အခု ထိုလူက သူ့တော်ဝင်ဖခင်ဆိုတာ သိထားတာကြောင့် မဖုံးကွယ်ရဲချေ။ တီးတိုး "လုလေးအတွက် အစားအစာ ယူလာမဲ့အစ်ကိုတော် ၄ ကိုစောင့်နေတာ .. "

ဧကရာဇ် လင်း ကျယ်လောင်စွာအော်ထုတ်လုနီးပါးပင်။

ပေါက်စီလေး က လောဘကြီးတဲ့ဝက်လေးပဲ။ သူ့သားတော် ၄ ရံဖန်ရံခါ အပြင်ကို ကြည့်ကြည့်နေတာ မအံ့ဩတော့ဘူး။ ကြည့်ရတာ ကြိုတင်သဘောတူထားပုံရတယ်။

နှစ်ကူးကျင်းပသည့် ပွဲ၌ အစောင့်များစွာရှိတာကြောင့် နန်းတော် လုံခြုံသည်။ဒါကိုတွေးကြည့်ရင်းဧကရာဇ် လင်း ဖိအားမပေးတော့ပဲ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး ကုန်းကုန်းနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ စားသောက်ပွဲခန်းမကိုပြန်လာတော့ ကြင်ယာတော် ရွမ် ကိုကြည့်လိုက်တော့ လင်းဂျင်းယွမ် စားပွဲကနေ ထွက်သွားနှင့်ပြီ။