*Unicode*

လူရှုပ်သည့်လမ်း လူခြေတိတ်သည့်လမ်း အသိမရှိသောလူပမာ ခြေဦးတည့်ရာလျှောက်သွားနေသည့် ဂျွန့်ဟာ ကျိန်းစပ်နေသည့်မျက်ဝန်းတွေနှင့်အတူ လက်မလွတ်ချင်သော်ငြား မပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အသိကြောင့် ရင်အစံုကိုင်လှုပ်ခံရသည့်နှယ် အောင့်တက် တင်းကြပ်နေသည့်ဝေဒနာကိုလည်းအလူးအလဲခံနေရသည်။

မသေခင် ထိကွဲရှနာစပ်ပြင်းခါးသက်ချိုချဥ် အချစ်ရဲ့အရသာပေါင်းမျိုးစံုကို ခံစားဖူးသွားတော့ ဂျွန်ဂျောင်ဂုတို့ လူဖြစ်မရှုံးတော့ဘူးပေါ့ ဟားးးဟားး။

ဂျွန်ဂျောင်ဂုဘယ်လောက်ထိ အသိလွတ်နေသလဲဆို အနောက်မှတရိပ်ရိပ်လိုက်လာသည့်အနက်ရောင်ကားကိုပင်သတိမမူမိသည်အထိ။ တရွေ့ရွေ့သွားနေသောခြေလှမ်းတို့သည် မျက်စိရှေ့မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့်အစီအရီဖြတ်ပြေးနေသည့် ကားလမ်းမကိုမျက်နှာမူ၍ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"Darling...တစ်ပတ်မပြည့်သေးပဲ နှလုံးပေးခဲ့တော့မဲ့ငါကလေလိမ္မာတယ္ မဟုတ်လား...ငါ ငါက ငါကလေ ကတိတည် တည်ပေးခဲ့ပြီ..."

မျက်ရည်ပေါက်လေးနှင့်အတူ မိုးရည်ပေါက်တေဟာ ပလက်ေဖာင်းပေါ်သို့တပေါက်ခြင်းကြွေကြ၍လာခဲ့သည်။ အချိန်အခါမဟုတ်ရွာလာသောမိုးဟာ ဂျွန့်မျက်ရည်အားဖံုးကွယ်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်များလား။

ဂျွန့်ဆံုးဖြတ်ချက်ကို မြောင်ကြားရင် ဂျွန့်ကိုစိတ်အကြီးကြီးဆိုးနေတော့မှာ...မေမေ နဲ့ ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ် မွေးရကျိုးမနပ်ခဲ့တဲ့ဒီသားကို ခွင့်မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့။ အကိုဟိုဂီ...အကုိ့ကိုမပြောပဲလုပ်ချင်ရာလုပ်နေတဲ့ ဂျွန့်ကိုအလိုမကျစွာဆူတော့မယ်မဟုတ်လား...တောင်းပန်ပါတယ် ဂျွန်ခံနိုင်ရည်မရှိတော့လို့ပါ ဟင့်....။

Darling ရဲ့ပစ်ပယ်မှုတေက ဂျွန့်စိတ်ကို လက်နက်မလိုပဲအသေသတ်စေတယ္။ ရှင်သန်မှုမရှိတော့တဲ့ အသိနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့စိတ်ကြောင့် ရှင်သန်နေလည်း ဂျွန်ဘဝအဓိပ္ပါယ်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ သေပေးလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆံုး ဂျွန့်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းနဲ့အသံုးပြုပြီး ရှင်သန်ကြမဲ့လူသားတချို့အကြောင်းတွေးရင် ပီတိဖြစ်မိတယ်...

ဒီဝဋ်ကို ဒီနေရာမှာချွတ်ခဲ့ပြီ နှုတ်ဆတ်ခဲ့ပါတယ် ဆိုးလ်မြို့ကြီး....။

ဝေ့ခနဲတိုက်လာသည့်မိုးမှုန်အမွှားတို့ပါဝင်နေသောလေတစ်ချက်က တိုးဝေ့လာပြီး လမ်းမထက်ခြေချလိုက်သည်နှင့် မည်သည့်အချိန်ကတည်းကချောင်းနေမှန်းမသိသော ကားဟာအရှိန်ပြင်းထန်စွာမောင်းနှင်ပြီး အငြိုးကြီးစွာဂျွန့်ထံတည်မတ်မတ်။

နောက်ဆုံးပြုံးခဲ့သည့်အပြုံးနုနုဟာ ဟန်ဆောင်ခြင်းကင်းမဲ့နေသည်။ ကြီးမားသောကျယ်လောင်သံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်၏ကြေမွပျက်စီးသည့်နာကျင်ခြင်းရောယှက်လာသော အနက်ရောင်ကိုယ်လေး တော်တော်ဝေးဝေးသို့လွင့်ထွက်သွားလေပြီ။

ကြွေရုပ်ပမာ ဖူးကြွကြွမျက်နှာလှလှလေးနှင့် နူးညံ့နွဲ့နှောင်းသော တစ်စံုတစ်ယောက်အမြတ်တနိုးနမ်းရှုိက်ဖူးသည့်ဆံနွယ် တို့၌ အကျဥ်းတန်လွန်းသော အနီရောင်ပျစ်ချွဲချွဲအရည်များက ရွဲနစ်နစ်။ ဖူးရဲရဲနှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှ အံ့ကျလာသော ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှအသားစတစ်ချို့နှင့် နီတောက်တောက်သွေးများ။

အ့ဟ့ နာလိုက်တာ Darling ရယ်။ ငါလွှတ်မြောက်တော့မယ်ထင်ပါရဲ့...။

ဝိုးတဝါးစကားသံ ကားဟွန်းတီးသံ ဖွင့်မရတော့သည့်မျက်ဝန်း...သွေးများအိုင်နေသည့် ဂျွန်ဟာနောက်ဆုံးလက်သီးဆုတ်လေးပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး အမှောင်ထုစီထာဝရထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။

မိုးရည်နှင့်သွေး ချင်းချင်းနီနေကာအိုင်ပေါက်နေသည့် လမ်းမထက်ဆေးရံုကားဘီးများဖြတ်မောင်းကာ လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့လေသော ခန္ဓာငယ်အား စုရံုးစုရံုးဝိုင်းအံုကြည့်နေသည့်လူတေကြားမှ အရေးပေါ်ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်မှာ အလောတကြီး။ မေ့နေကြတာ တိုက်သွားသောကားနောက်လိုက်ဖို့ထိ ဘေးလူတေဟာမော့လျောနေကြတာ။

ချစ် ချစ်တယ်...င..ငါ့ရဲ့ Darling။

"အ့...ရှ်း...!"

"ထယ်ယောင်း!!!ထယ်ယောင်း!!သတိထားဦးလေ...ကင်မ်ထယ်!!"

အောင့်တက်စို့နင့်သွားသောခံစားချက်နဲ့အတူ ထယ်ယောင်းဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့မေ့မျောကျသွားသည်ကြောင့် အတူရှိနေသောဂျီမင်ဟာထိပ်ထိပ်ပြာပြာ။

ဂျွန်ငယ် နဲ့ ဒေစီ့အခြေအနေဘာမှန်းမသိေသးခင် မင်းဘာမှမဖြစ်ရဘူးကင်မ်ထယ်...မင်းကွာ။

လဲကျတာအရှိန်ပါသည်ကတစ်ကြောင်း ကြမ်းပြင်ကကြွေပြားခင်းထားသည်ကတစ်ကြောင်း ခေါင်းမှသွေးစသို့ယိုဖိတ်လာသည်။ လှဲနေသောကိုယ်ကြီးအား အတင်းလှုပ်နိုးနေသောဂျီမင်ကြောင့် သူနာပြုတချို့နှင့်အလုပ်သင်ဆရာဝန်တချို့ အနားသို့ရောက်လာကြသည်။

"လုပ်ပါဦး ကင်မ်ထယ်...ကင်မ်ထယ်"

"လူနာရှင်စိတ်အေးအေးထားပါ အားနည်းလို့မေ့လဲတာမျိုးဖြစ်နိုင်ပါတယ်...အသက်ကိုဖြည်းဖြည်းခြင်းရှူကြည့်ပါအကို...တော်တယ္"

တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသောဂျီမင်၌ ဖိအားတေများလွန်းနေတာကြောင့် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် သူနာပြုတစ်ဦးမှ လုပ်ဆောင်ချေသည်။

ဒေစီယာခွဲစိတ်မည့်ခွဲခန်းရှေ့ဖြစ်တာကြောင့် ထယ်ယောင်းအား လူနာတင်လှည်းဖြင့် ဒေစီနေခဲ့သော လူနာခန်းသို့ခေါ်သွားစေသည်။

စင်္ကြာလမ်းမှခွဲခန်းဘက်သို့ကွေ့လာသော ပိတ်ဖြူအုပ်ကာသယ်လာသော လူနာတင်လှည်းပေါ်မှ သွေးစကပ်ညိနေသည့် လက်ချောင်းလေးသည် ပိတ်ဖြူအောက်မှလျိုကျလာကာ ဘေးမှဖြတ်သွားသောထယ်ယောင်း၏ လက်နှင့်ထိတွေ့သွားသည်မှာ ရုပ်ရှင်သိပ်ဆန်သည်မဟုတ်လေလား။

ထိုတစ်ခဏအတွင်း လေလံုသည့်ထိုအထပ်၌ လေပြည်လေးတိုက်ခတ်သွားခြင်းသည် ကြေကွဲမှုအားဖော်ကြူးနေသည်များလား။

ခွဲစိတ်ခန်းသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သော အဖြူပိတ်အုပ်ထားသည့် တွန်းလှည်းသည် ဒေစီယာနှင့် ဘေးကပ်ရပ်တွင်နေရာယူလို့သွားသည်။

တစ်ဦးအတွက် အလင်းစ တစ်ဦးအတွက်အမှောင်စ...ကံကြမ္မာဆိုတာရက်စက်လေသော နိယာမ။ အေးစိမ့်စိမ့်အခန်းအတွင်း အကာအကွယ်ဝတ်စံုအပြည့်နှင့် ခွဲစိတ်ကြမည့်ဆရာဝန် သူနာပြု 8 ယောက်ကြား အီဆောင်း၏ အမိန့်သံသာအဓိကပေမို့ မှုိင်ဝေနေသောအီဆောင်းထံမှ စကားအားစောင့်နေကြသည်။

ဟိုဂီရားး မင်းရဲ့ဂျွန်ငယ်ကရက်စက်တယ်...ခန္ဓာတစ်ခုလံုးလှူသွားတော့ မင်းကြည့်ခွင့်တောင်မရတော့ပေဘူး။

"ခွဲ ခွဲစိတ်မှုစမယ်...4 ယောက်ကကောင်လေးရဲ့ရင်ကိုဖွင့်ပြီး နှလုံးထုတ်...ကျန်တဲ့သူတေ လူနာရဲ့ချုပ်ရိုးဖြည်ပြီး ဇာပေါက်နှလုံးကို ထုတ်ဖို့ကျွန်တော်ကိုကူညီ..."

"ကောင်းပြီ" (7)

.

.

.

"ခစ်ခစ်...."

"ကူး"

"Darling...ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

မိုးရွာထဲလက်နှစ်ဖက်ဆန့်တန်းကာ ကခုန်နေရတာသဘောကျသည့် ကူးကရယ်သံလွင်လွင်လေးတေပင်ထွက်ပေါ်လျက်။

ဒီရယ်သံချိုချိုလွင်လွင် ဒီအပြုံးလှလှ မမြင်ရတော့တာဘယ်လောက်တောင်ကြာခဲ့ပြီလဲ။ မြင်နေကြအနက်ရောင်တေဖြင့်မဟုတ်ပဲ အဖြူရောင်အင်္ကျီပါးလေးနှင့် မိုးရည်နှင့်အပြိုင်လှရက်နေသည့် မြင်ရခဲသည့်ပံုစံလေးအား ထယ်ယောင်းမှာ အမြတ်တနိုးငေးလိုက်ရတာ။ ထိုပံုရိပ်လေးကို မျက်ဝန်းတေထဲမှတ်မိသည်အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားရန္ တစ်ဝကြီးငေးကြည့်နေမိသည်။

"ကူးတော်ပြီလေ မိုးစိုပြီးအအေးပတ်ကုန်မယ်...Darling စိတ်ပူတယ်"

"ဟီး...မမစီသွားဘူးလား"

ဆံနွယ်အားနားနောက်ညှပ်ရင်း ပြုံးကာဆိုလာသည့်ကလေးငယ်။ အမြင်မမှားဘူးဆိုရင် ကူးဟာမိုးရွာထဲရပ်နေသော်လည်း မိုးရည်မရွဲနေခဲ့။

လျှောက်မတွေးတော့ဘဲ အလှမ်းဝေးဝေးကကူးထံလျှောက်သွားရင်း...

"ဟင့်အင်း...ကိုယ်ဒေစီကိုခွင့်တောင်းပြီး မင်းနဲ့လက်ထက်မယ်ကူး...ကိုယ်မင်းကိုရွေးချယ်ထားပြီးပြီ"

နားမလည်ဟန် လက်လေးပိုက်ကာနှုတ်ခမ်းလေးစူရင်း မျက်ဆံနက်လေးထောင့်ကပ်၍ စဥ်းစားခန်းဖွင့်ပြနေသည့် ကြွေရုပ်လေးကချစ်စရာကောင်းလိုက်သည်မှာ အသဲတယားယားဖြစ်စေသည်အထိ။

"ဒေစီယာနဲ့လက်ထက်ပွဲဖြတ်ဖို့ ကိုယ်သွားပြောတာ ဒေစီခွဲခန်းဝင်သွားတယ်...စိတ်ချဒေစီကျန်းမာတာနဲ့ ကိုယ်ကကူးကိုပဲလက်ထက်မဲ့အကြောင်း သေချာပြောလိုက်မယ်"

"မမစိတ်မကောင်းဖြစ်တော့မှာပေါ့..."

"မသိဘူး ကိုယ်ကကူးကိုပဲချစ်..."

"မပြောနဲ့!!"

နားပိတ်ကာ တားလာသည်ကြောင့် ထယ်ယောင်းခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်သွားရသည်။ နားမလည်သည့်မျက်ဝန်းစိမ်းဖြင့် နူးညံ့ညံ့ထိုလူသားငယ်ထံ အကြည့်စွန့်မိသည်။

ဖွင့်ဟခွင့်ပြုပါဦးလား ကလေးငယ်ရယ္...ခါးခါးသီးသီးမတားပါနဲ့

ချစ်တယ် ကိုယ်ခံစားချက်ကိုယ်သိခွင့်ရချိန် Darling ကမင်းကိုချစ်တယ်တဲ့။

"ကူးကို..."

"မရဘူး...မလာနဲ့ မင်းမလာနဲ့.."

"ကူး မပြေးနဲ့လေ!!..ကူးး"

ခြေဖလာဖြင့် သူနှင့်ဝေးရာပြေးထွက်သွားသည့် ကိုယ်ငယ်လေကြောင့် ရင်ထဲစူးအောင့်စွာ နေရခက်လာ၍ ရင်ဘတ်အားလက်ထုကာဒူးထောက်လျက်ကျထိုက်ချမိသွားသည်။

အဝေးကြီးပြေးထွက်သွားမှာစိုးသည့်စိတ်ကြောင့် ပြန်ထရန်အားအယူ ပံုရိပ်ငယ်အားလှမ်းကြည့်မိရာ ဒီကောင်အသည်းတို့ကြွေမွရသည်ကော။

"အားးးးးမဖြစ်ဘူး!!!ကူး.....!"

တဖြည်းဖြည်းမြူမှုန်ဖြင့် လွင့်ပြယ်နေသော ပြေးနေသည့်အရိပ်လေးကဝိုးတဝါးသာကျန်တော့သည်။

"မထားခဲ့ပါနဲ့!! ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ...ကူး!!!!!!"

ကျိန်းစပ်သည့်မျက်ဝန်းများအားယူဖွင့်ချကာ ခတ်ခနဲထထိုင်မိတော့ ခေါင်းကဒဏ်ရာကြောင့်မိုက်ခနဲ ပြာဝေသွားရသည်။

"သတိရလာပြီပဲ..."

"ကျွန်တော်ဘာလိုဆိုပြီး ဒီမှာရောက်နေရတာလဲ...ကူး ကူးရော"

ခဏကမှ ကူးနဲ့မိုးရည်ထဲမှမဟုတ်လား...ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒေစီလူနာခန်းထဲရောက်နေရတာလဲ။ လက်ကဆေးအပ်တေကရောဘာတေလဲ...ကျစ်!

"အားနည်းပြီးမူးလဲသွားရံုပါ...ခေါင်းကအပေါ်ယံပေါက်သွားရံုပဲမို့စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး"

"ဘယ်လို...မဟုတ်ပါဘူး ခဏကမှကူးနဲ့စကားပြောနေသေးတာ...ကူးကိုခေါ်ပေး...!"

"အိမ်မက်မက်တာဖြစ်ပါလိမ့်မယ် လူနာ မေ့မျောနေတာ 2 ရက်ရှိနေပြီ!"

စကားပင်မပြောနိုင်အောင်စွံ့အ မိသည်အမှန်...ကူး ကူးရော ထယ်ယောင်းတစ်ခုခုဖြစ်ရင်အပြေးလာတက်တဲ့ ကူးကအခုရောက်မလာသေး။

ဆေးအပ်တို့ဖြုတ်ပေးရင်း မှာစရာတေမှာနေသည့်သူနာပြုစကားတေလည်းနားထဲမဝင်ခဲ့။ ကူးကိုယ့်ကိုစိတ်ပျက်သွားပြီလား...။

"အော် မစ္စတာကင်မ်ရဲ့ဇနီးလောင်း နှလုံးခွဲစိတ်မှုအောင်မြင်သွားပါတယ်...ထပ်တူဝမ်းသာရပါတယ်"

"ဟင်...ဒေစီ...အခုဘယ်မှာလဲ"

"ဘေးခန်းမှာပါ မစ္စတာ!"

သူနာပြုထွက်သွားတော့မှ ကုတင်ပေါ်မှအသာဆင်းကာ ထံုနေသည့်ခြေအားအသုံးပြုကာ ဒေစီထံသွားမည်။ ကူးကိုမတွေ့ရသေးလို့ထင်ပါရဲ့ ရင်ထဲအောင်သက်သက်နဲ့ တစ်ခုခုလစ်ဟာနေသလို တစ်ခုခုပျောက်ဆုံးသွားသလိုနေရခက်ပါကောလား။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း မင်းကိုသတ်မှာ!!"

ခွပ်!ခွပ်'

"အ့...ကျစ်!"

အခန်းထဲဒုန်းဆိုင်းဝင်လာကာ မျက်နှာအားနှစ်ဆင့်ချက်ထိုးလာသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ထားသောလူကြောင့် ကြမ်းပြင်ထက်လဲသွား၍ ဒေါသဟာထောင်းခနဲ။ မော့ကြည့်မိတော့ စူးစိုက်စိုက်ကြည့် နေသည့်ထိုလူမျက်ဝန်းထဲ စိတ်ပြတ်မှုပေါင်းတစ်သိန်းခညောင်းလျက်။

ဒီလူ ဟိုတစ်ခေါက်ကကူးနဲ့ Hotel room မှာတွေ့တဲ့တစ်ယောက်။

"မင်း..."

"ပိတ်ထား!! မင်း$ပေါက်ပိတ်ထား!!! မင်းကြောင့် မင်းကြောင့်...!"

လက်ညိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဒေါသထွက်ပြနေသည့်သူကြောင့် ကြောင်အမိသည်အမှန်။

ဘာကိုလဲ သူ့ဘာလုပ်မိလို့လဲ..ဆိုသောအတွေးသာခေါင်းထဲရောက်လာသည်။

"မင်းဘာတေလာပြောနေတာလဲ ကျုပ်ဘာမှမသိဘူး..."

"ဘာ!..ဟားး ဘာမှမသိသလိုပဲသိပ်ဟန်ဆောင်ကောင်းနေတာပဲ!! ဒီအခြေအနေမှာတောင် အေးဆေးနေနိုင်တဲ့မင်းကို သိပ်ရွံ့တာပဲ"

"ဖယ်ပါ...ရန်မရှာနဲ့ ဒေစီကိုသွားတွေ့ရဦးမယ်...အစ်..အ့"

လည်ပင်းသို့အားပြင်းပြင်းလာညစ်သည့် လက်တစ်စံုကြောင့် အားနည်းနေသည့်ထယ်ယောင်းမှာ ပြန်မခုခံနိုင်။

"ကလေးကိုသေခိုင်းပြီး အဲ့ကောင်မကိုအသက်ရှင်ခိုင်းတာ တရားလား...ဟမ်...နောက်ဆုံးဂျွန်ငယ့်ဈာပနာကိုလာတွေ့ဖို့ထက် အဲ့ကောင်မကိုသွားတွေ့ဖို့ကအရေးကြီးတာလား ကင်မ်ထယ်ယောင်း!!တောက်စ့်!!..မင်းလိုလူက ဂျွန်ဂျောင်ဂုအချစ်နဲ့မတန်လိုက်တာ"

အံ့ကြိတ်သံဖြင့် တိုးလျလျဆိုသည့်စကားတေမှာ နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင်...။ သိတယ္ ကူးအချစ်က ဒီကကောင်နဲ့မတန်မှန်း ဒေစီကိုတွေ့ဖို့ကအရေးကြီးတာပေါ့ လက်ထက်ပွဲဖြတ်သိမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုရဦးမှာလေ ဒါမှကူးနဲ့လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွဲသွားတွဲလာလုပ်နိုင်မှာ။

"အ့ ဈာပ နာ...ဘာ ဘာကိုလဲ"

"မရှိတော့...ငါ့ဂျွန်ငယ်မရှိတော့ဘူး!!ကင်မ်ထယ်ယောင်း..."

"ကူး...အွတ်..အ့!"

"ဟုတ်တယ္ မင်းတို့သားအမိတေကြောင့် ဒဏ်ရာပလပွ သွေးအိုင်ထဲရက်ရက်စက်စက်ခံစားသွားရတာ!! သေစမ်း..ထယ်ယောင်း မင်းသေစမ်း!!"

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အငြိုးကြီးစွာလည်ပင်းညစ်နေသည့်ယွန်းဂီဟာ မျက်အိမ်တို့ရဲလျက် ငိုကြွေးနေသည့်မျက်ရည်ဟာလည်း အများအပြား။

"ယွန်းဂီ!! တော်တော့လက်လွန်ကုန်မယ်"

"ခင်ဗျားဖယ်နေ ဟိုဂီ!!"

"မင်ယွန်းဂီ မင်းဒီလိုလုပ်နေတာဂျွန်ငယ်သိရင် ကြိုက်မယ်ထင်လား လွတ်ပေးလိုက်"

ဟိုဂီဆွဲဖြည်နေသော ထယ်ယောင်းလည်တိုင်ပေါ်မှ ယွန်းဂီလက်တေဟာ ဂျွန်ငယ်ဆိုတဲ့နာမ်စားလေးမှပြေလျော့သွားပြီး ထယ်ယောင်းအား လက်ညိုးထိုးကာ တောက်စ်တစ်ချက်ခေါက်၍ အပြင်ပြေးထွက်၍သွားသည်။

"ကူး...ကူးဘာဖြစ်လို့လဲ...ဘာ ဘာတေလဲ!!!"

"ဆံုးပြီ...Car accident ကြောင့်ထက် မင်းအမေတောင်းထားတဲ့နှလံုးကို ဒေစီယာအတွက်ပေးပြီး ဂျွန်ငယ် လူ့လောကကထွက်သွားပြီ..."

"မ မဖြစ်နိုင်တာ"

"ပျော်လိုက်တော့ ဖြစ်နိုင်လို့ဖြစ်သွားပြီ...မင်းလက်ထဲကဂျွန့်ကိုမဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တာ ငါနောင်တသိပ်ရတာပဲ ကင်မ်ထယ်ယောင်း...နောက်ဆုံးအချိန်တောင်မချိမဆန့်ခံစားသွားရရှာတဲ့ ကူးငယ်စီကနှလံုးနဲ့ ဒေစီယာကိုအသက်သွင်းပြီး ပျော်စရာအိမ်ထောင်ရေးဖန်တီးလိုက်ပါ! ရှေ့လျှောက်အသက်ရှင်မဲ့မင်းတို့လမ်းမှာ လိပ်ပြာလံုနိုင်ပါစေ ဟက်"

ထယ်ယောင်းအားတစ်ချက်မျှမကြည့်ပဲ ဟိုဂီဆိုသွားသော စကားတေဟာသိပ်အထိနာရသည်။ မျက်ရည်တသွင်သွင်ယိုဖိတ်ကာ ထဖို့ပင်အားမရှိတော့။

Darling ကိုကူးစိတ်ပြတ်နေမှာသိတယ် ဒါ ဒါမျိုးကမနောက်ကောင်းဘူး ကူး...ကူးနဲ့ခဏကမှတွေ့ခဲ့သေးတာကို လိမ်နေတာ သူတို့လိမ်နေတာ!!

Darling ကူးကိုရွေးချယ်ကြောင်းပြောရဦးမှာ...ဒေစီယာနဲ့အိမ်ထောင်မပြုမဲ့အကြောင်းရော...Darling မင်းကို မင်းကို ချစ်တယ္ဆိုတဲ့အကြောင်း နားထောင်ရမယ်လေ အခုပုန်းခိုေနတာ မဟုတ်လား။ Darling ကိုပစ်ထားရက်ခဲ့ပြီလား...

"အော် မင်းသိချင်မယ်ထင်လို့လာပြောတာ

နှလုံးအလိုရှိသူလူနာနာမည် ဒေစီယာ

နှလုံးအလှူရှင်နာမည် ဂျွန်ဂျောင်ဂု

ဂျွန်ဂျောင်ဂု သေဆုံးချိန် ၉လပိုင်း ၄ရက်နေ့ စံတော်ချိ်န် ညနေ ၅နာရီ ၅၅မိနစ်။ "

အဲ့ဒီနေ့ ပျက်ယွင်းနေသောရာသီဥတုက ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းကိုဖော်ဆောင်နေခဲ့တာ။

တသုန်သုန်တိုက်ခတ်သည့်လေရူး

တသောင်းသောင်းရွာကျသည့် မုိး

တဖြည်းဖြည်းကြွေလွင့်သွားသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရား။

လွင့်အမြောက်သွားသည့် လိပ်ပြာငယ်။

ကံကြမ္မာကတကယ်တမ်း ဂျွန့်ကိုလွတ်မြောက်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူးဆိုရင်ရော...။

(A/Nအစိမ်းရောင်မျဥ်းက ထယ်ယောင်းကိုတင်ထားသော လူနာတင်လှည်းရဲ့သွားလမ်း၊ ခရမ်းရောင်မျဥ်းက ကူးရဲ့ လာလမ်း ၊ဝိုင်းထားသည့်နေရာက လက်ချောင်းလေးတေထိတွေ့သွားသောနေရာလေးပေါ့ မြင်သာအောင်ဆွဲပြတာ ဟဲ)

ကတိတည်ပါတယ်နော် အဟွန်း။

love you all ❤

**********

*Zawgyi*

လူရႈပ္သည့္လမ္း လူေျခတိတ္သည့္လမ္း အသိမရွိေသာလူပမာ ေျခဦးတည့္ရာေလွ်ာက္သြားေနသည့္ ဂြၽန့္ဟာ က်ိန္းစပ္ေနသည့္မ်က္ဝန္းေတြႏွင့္အတူ လက္မလြတ္ခ်င္ေသာ္ျငား မပိုင္ဆိုင္ထားသည့္အသိေၾကာင့္ ရင်အစံုကိုင်လှုပ်ခံရသည့်နှယ် ေအာင့္တက္ တင္းၾကပ္ေနသည့္ေဝဒနာကိုလည္းအလူးအလဲခံေနရသည္။

မေသခင္ ထိကြဲရွနာစပ္ျပင္းခါးသက္ခ်ိဳခ်ဥ္ အချစ်ရဲ့အရသာပေါင်းမျိုးစံုကို ခံစားဖူးသြားေတာ့ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုတို႔ လူျဖစ္မရႈံးေတာ့ဘူးေပါ့ ဟားးးဟားး။

ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဘယ္ေလာက္ထိ အသိလြတ္ေနသလဲဆို အေနာက္မွတရိပ္ရိပ္လိုက္လာသည့္အနက္ေရာင္ကားကိုပင္သတိမမူမိသည္အထိ။ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕သြားေနေသာေျခလွမ္းတို႔သည္ မ်က္စိေရွ႕ျမန္ဆန္ေသာအရွိန္ျဖင့္အစီအရီျဖတ္ေျပးေနသည့္ ကားလမ္းမကိုမ်က္ႏွာမူ၍ရပ္တန႔္သြားခဲ့သည္။

"Darling...တစ္ပတ္မျပည့္ေသးပဲ နှလုံးပေးခဲ့တော့မဲ့ငါကလေလိမ္မာတယ္ မဟုတ္လား...ငါ ငါက ငါကေလ ကတိတည္ တည္ေပးခဲ့ၿပီ..."

မ်က္ရည္ေပါက္ေလးႏွင့္အတူ မိုးရည္ေပါက္ေတဟာ ပလက်ေဖာင်းပေါ်သို့တပေါက်ခြင်းကြွေကြ၍လာခဲ့သည်။ အခ်ိန္အခါမဟုတ္႐ြာလာေသာမိုးဟာ ဂျွန့်မျက်ရည်အားဖံုးကွယ်ရန် ေရာက္လာခဲ့သည္မ်ားလား။

ဂျွန့်ဆံုးဖြတ်ချက်ကို ေျမာင္ၾကားရင္ ဂြၽန့္ကိုစိတ္အႀကီးႀကီးဆိုးေနေတာ့မွာ...ေမေမ နဲ႕ ေဖေဖ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေမြးရက်ိဳးမနပ္ခဲ့တဲ့ဒီသားကို ခြင့္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ႕။ အကိုဟိုဂီ...အကုိ့ကိုမပြောပဲလုပ်ချင်ရာလုပ်နေတဲ့ ဂြၽန့္ကိုအလိုမက်စြာဆူေတာ့မယ္မဟုတ္လား...ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဂြၽန္ခံနိုင္ရည္မရွိေတာ့လို႔ပါ ဟင့္....။

Darling ရဲ႕ပစ္ပယ္မႈေတက ဂြၽန့္စိတ္ကို လက်နက်မလိုပဲအသေသတ်စေတယ္။ ရွင္သန္မႈမရွိေတာ့တဲ့ အသိနဲ႕ ေသဆုံးသြားတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ရွင္သန္ေနလည္း ဂျွန်ဘဝအဓိပ္ပါယ်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ေသေပးလိုက္ျခင္းကသာ အကောင်းဆံုး ဂျွန့်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းနဲ့အသံုးပြုပြီး ရွင္သန္ၾကမဲ့လူသားတခ်ိဳ႕အေၾကာင္းေတြးရင္ ပီတိျဖစ္မိတယ္...

ဒီဝဋ္ကို ဒီေနရာမွာခြၽတ္ခဲ့ၿပီ ႏႈတ္ဆတ္ခဲ့ပါတယ္ ဆိုးလ္ၿမိဳ႕ႀကီး....။

ေဝ့ခနဲတိုက္လာသည့္မိုးမႈန္အမႊားတို႔ပါဝင္ေနေသာေလတစ္ခ်က္က တိုးေဝ့လာၿပီး လမ္းမထက္ေျခခ်လိဳက္သည္ႏွင့္ မည္သည့္အခ်ိန္ကတည္းကေခ်ာင္းေနမွန္းမသိေသာ ကားဟာအရွိန္ျပင္းထန္စြာေမာင္းႏွင္ၿပီး အၿငိဳးႀကီးစြာဂြၽန့္ထံတည္မတ္မတ္။

ေနာက္ဆုံးၿပဳံးခဲ့သည့္အၿပဳံးႏုႏုဟာ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းမဲ့ေနသည္။ ႀကီးမားေသာက်ယ္ေလာင္သံႏွင့္အတူ ခႏၶာကိုယ္၏ေၾကမြပ်က္စီးသည့္နာက်င္ျခင္းေရာယွက္လာေသာ အနက္ေရာင္ကိုယ္ေလး ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးသို႔လြင့္ထြက္သြားေလၿပီ။

ေႂကြ႐ုပ္ပမာ ဖူးႂကြႂကြမ်က္ႏွာလွလွေလးႏွင့္ ႏူးညံ့ႏြဲ႕ႏွောင္းေသာ တစ်စံုတစ်ယောက်အမြတ်တနိုးနမ်းရှုိက်ဖူးသည့်ဆံနွယ် တို႔၌ အက်ဥ္းတန္လြန္းေသာ အနီေရာင္ပ်စ္ခြၽဲခြၽဲအရည္မ်ားက ႐ြဲနစ္နစ္။ ဖူးရဲရဲႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားမွ အံ့က်လာေသာ ဝမ္းဗိုက္အတြင္းမွအသားစတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ နီေတာက္ေတာက္ေသြးမ်ား။

အ့ဟ့ နာလိုက္တာ Darling ရယ္။ ငါလႊတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕...။

ဝိုးတဝါးစကားသံ ကားဟြန္းတီးသံ ဖြင့္မရေတာ့သည့္မ်က္ဝန္း...ေသြးမ်ားအိုင္ေနသည့္ ဂြၽန္ဟာေနာက္ဆုံးလက္သီးဆုတ္ေလးေျပေလ်ာ့သြားခဲ့ၿပီး အေမွာင္ထုစီထာဝရထြက္ခြာသြားခဲ့ေလၿပီ။

မိုးရည္ႏွင့္ေသြး ခ်င္းခ်င္းနီေနကာအိုင္ေပါက္ေနသည့္ လမ်းမထက်ဆေးရံုကားဘီးများဖြတ်မောင်းကာ လႈပ္ရွားမႈကင္းမဲ့ေလေသာ ခႏၶာငယ္အား စုရံုးစုရံုးဝိုင်းအံုကြည့်နေသည့်လူတေကြားမှ အေရးေပၚေခၚေဆာင္သြားၾကသည္မွာ အေလာတႀကီး။ ေမ့ေနၾကတာ တိုက္သြားေသာကားေနာက္လိုက္ဖို႔ထိ ေဘးလူေတဟာေမာ့ေလ်ာေနၾကတာ။

ခ်စ္ ခ်စ္တယ္...င..ငါ့ရဲ႕ Darling။

"အ့...ရွ္း...!"

"ထယ္ေယာင္း!!!ထယ္ေယာင္း!!သတိထားဦးေလ...ကင္မ္ထယ္!!"

ေအာင့္တက္စို႔နင့္သြားေသာခံစားခ်က္နဲ႕အတူ ထယ္ေယာင္းဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ေမ့ေမ်ာက်သြားသည္ေၾကာင့္ အတူရွိေနေသာဂ်ီမင္ဟာထိပ္ထိပ္ျပာျပာ။

ဂြၽန္ငယ္ နဲ႕ ဒေစီ့အခြေအနေဘာမှန်းမသိေသးခင် မင္းဘာမွမျဖစ္ရဘူးကင္မ္ထယ္...မင္းကြာ။

လဲက်တာအရွိန္ပါသည္ကတစ္ေၾကာင္း ၾကမ္းျပင္ကေႂကြျပားခင္းထားသည္ကတစ္ေၾကာင္း ေခါင္းမွေသြးစသို႔ယိုဖိတ္လာသည္။ လွဲေနေသာကိုယ္ႀကီးအား အတင္းလႈပ္နိုးေနေသာဂ်ီမင္ေၾကာင့္ သူနာျပဳတခ်ိဳ႕ႏွင့္အလုပ္သင္ဆရာဝန္တခ်ိဳ႕ အနားသို႔ေရာက္လာၾကသည္။

"လုပ္ပါဦး ကင္မ္ထယ္...ကင္မ္ထယ္"

"လူနာရွင္စိတ္ေအးေအးထားပါ အားနည္းလို႔ေမ့လဲတာမ်ိဳးျဖစ္နိုင္ပါတယ္...အသက္ကိုျဖည္းျဖည္းျခင္းရႉၾကည့္ပါအကို...တော်တယ္"

တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနေသာဂ်ီမင္၌ ဖိအားေတမ်ားလြန္းေနတာေၾကာင့္ စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ သူနာျပဳတစ္ဦးမွ လုပ္ေဆာင္ေခ်သည္။

ေဒစီယာခြဲစိတ္မည့္ခြဲခန္းေရွ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအား လူနာတင္လွည္းျဖင့္ ေဒစီေနခဲ့ေသာ လူနာခန္းသို႔ေခၚသြားေစသည္။

စၾကၤာလမ္းမွခြဲခန္းဘက္သို႔ေကြ႕လာေသာ ပိတ္ျဖဴအုပ္ကာသယ္လာေသာ လူနာတင္လွည္းေပၚမွ ေသြးစကပ္ညိေနသည့္ လက္ေခ်ာင္းေလးသည္ ပိတ္ျဖဴေအာက္မွလ်ိဳက်လာကာ ေဘးမွျဖတ္သြားေသာထယ္ေယာင္း၏ လက္ႏွင့္ထိေတြ႕သြားသည္မွာ ႐ုပ္ရွင္သိပ္ဆန္သည္မဟုတ္ေလလား။

ထိုတစ္ခဏအတြင္း လေလံုသည့်ထိုအထပ်၌ ေလျပည္ေလးတိုက္ခတ္သြားျခင္းသည္ ေၾကကြဲမႈအားေဖာ္ၾကဴးေနသည္မ်ားလား။

ခြဲစိတ္ခန္းသို႔ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းေရာက္ရွိသြားၿပီျဖစ္ေသာ အျဖဴပိတ္အုပ္ထားသည့္ တြန္းလွည္းသည္ ေဒစီယာႏွင့္ ေဘးကပ္ရပ္တြင္ေနရာယူလို႔သြားသည္။

တစ္ဦးအတြက္ အလင္းစ တစ္ဦးအတြက္အေမွာင္စ...ကံၾကမၼာဆိုတာရက္စက္ေလေသာ နိယာမ။ ေအးစိမ့္စိမ့္အခန္းအတြင္း အကာအကွယ်ဝတ်စံုအပြည့်နှင့် ခြဲစိတ္ၾကမည့္ဆရာဝန္ သူနာျပဳ 8 ေယာက္ၾကား အီေဆာင္း၏ အမိန႔္သံသာအဓိကေပမို႔ မှုိင်ဝေနေသောအီဆောင်းထံမှ စကားအားေစာင့္ေနၾကသည္။

ဟိုဂီရားး မင္းရဲ႕ဂြၽန္ငယ္ကရက္စက္တယ္...ခန္ဓာတစ်ခုလံုးလှူသွားတော့ မင္းၾကည့္ခြင့္ေတာင္မရေတာ့ေပဘူး။

"ခြဲ ခြဲစိတ္မႈစမယ္...4 ေယာက္ကေကာင္ေလးရဲ႕ရင္ကိုဖြင့္ၿပီး ႏွလုံးထုတ္...က်န္တဲ့သူေတ လူနာရဲ႕ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္ၿပီး ဇာေပါက္ႏွလုံးကို ထုတ္ဖို႔ကြၽန္ေတာ္ကိုကူညီ..."

"ေကာင္းၿပီ" (7)

.

.

.

"ခစ္ခစ္...."

"ကူး"

"Darling...ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ"

မိုး႐ြာထဲလက္ႏွစ္ဖက္ဆန့္တန္းကာ ကခုန္ေနရတာသေဘာက်သည့္ ကူးကရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတပင္ထြက္ေပၚလ်က္။

ဒီရယ္သံခ်ိဳခ်ိဳလြင္လြင္ ဒီအၿပဳံးလွလွ မျမင္ရေတာ့တာဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ ျမင္ေနၾကအနက္ေရာင္ေတျဖင့္မဟုတ္ပဲ အျဖဴေရာင္အကၤ်ီပါးေလးႏွင့္ မိုးရည္ႏွင့္အၿပိဳင္လွရက္ေနသည့္ မြင်ရခဲသည့်ပံုစံလေးအား ထယ္ေယာင္းမွာ အျမတ္တနိုးေငးလိုက္ရတာ။ ထိုပံုရိပ်လေးကို မ်က္ဝန္းေတထဲမွတ္မိသည္အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားရန္ တစ္ဝႀကီးေငးၾကည့္ေနမိသည္။

"ကူးေတာ္ၿပီေလ မိုးစိုၿပီးအေအးပတ္ကုန္မယ္...Darling စိတ္ပူတယ္"

"ဟီး...မမစီသြားဘူးလား"

ဆံႏြယ္အားနားေနာက္ညွပ္ရင္း ၿပဳံးကာဆိုလာသည့္ကေလးငယ္။ အျမင္မမွားဘူးဆိုရင္ ကူးဟာမိုး႐ြာထဲရပ္ေနေသာ္လည္း မိုးရည္မ႐ြဲေနခဲ့။

ေလွ်ာက္မေတြးေတာ့ဘဲ အလွမ္းေဝးေဝးကကူးထံေလွ်ာက္သြားရင္း...

"ဟင့္အင္း...ကိုယ္ေဒစီကိုခြင့္ေတာင္းၿပီး မင္းနဲ႕လက္ထက္မယ္ကူး...ကိုယ္မင္းကိုေ႐ြးခ်ယ္ထားၿပီးၿပီ"

နားမလည္ဟန္ လက္ေလးပိုက္ကာႏႈတ္ခမ္းေလးစူရင္း မ်က္ဆံနက္ေလးေထာင့္ကပ္၍ စဥ္းစားခန္းဖြင့္ျပေနသည့္ ေႂကြ႐ုပ္ေလးကခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္သည္မွာ အသဲတယားယားျဖစ္ေစသည္အထိ။

"ေဒစီယာနဲ႕လက္ထက္ပြဲျဖတ္ဖို႔ ကိုယ္သြားေျပာတာ ေဒစီခြဲခန္းဝင္သြားတယ္...စိတ္ခ်ေဒစီက်န္းမာတာနဲ႕ ကိုယ္ကကူးကိုပဲလက္ထက္မဲ့အေၾကာင္း ေသခ်ာေျပာလိုက္မယ္"

"မမစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့..."

"မသိဘူး ကိုယ္ကကူးကိုပဲခ်စ္..."

"မေျပာနဲ႕!!"

နားပိတ္ကာ တားလာသည္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းေျခလွမ္းတို႔ရပ္တန့္သြားရသည္။ နားမလည္သည့္မ်က္ဝန္းစိမ္းျဖင့္ ႏူးညံ့ညံ့ထိုလူသားငယ္ထံ အၾကည့္စြန့္မိသည္။

ဖြင့္ဟခြင့္ျပဳပါဦးလား ကလေးငယ်ရယ္...ခါးခါးသီးသီးမတားပါနဲ႕

ခ်စ္တယ္ ကိုယ္ခံစားခ်က္ကိုယ္သိခြင့္ရခ်ိန္ Darling ကမင္းကိုခ်စ္တယ္တဲ့။

"ကူးကို..."

"မရဘူး...မလာနဲ႕ မင္းမလာနဲ႕.."

"ကူး မေျပးနဲ႕ေလ!!..ကူးး"

ေျခဖလာျဖင့္ သူႏွင့္ေဝးရာေျပးထြက္သြားသည့္ ကိုယ္ငယ္ေလေၾကာင့္ ရင္ထဲစူးေအာင့္စြာ ေနရခက္လာ၍ ရင္ဘတ္အားလက္ထုကာဒူးေထာက္လ်က္က်ထိဳက္ခ်မိသြားသည္။

အေဝးႀကီးေျပးထြက္သြားမွာစိုးသည့္စိတ္ေၾကာင့္ ျပန္ထရန္အားအယူ ပံုရိပ်ငယ်အားလှမ်းကြည့်မိရာ ဒီေကာင္အသည္းတို႔ေႂကြမြရသည္ေကာ။

"အားးးးးမျဖစ္ဘူး!!!ကူး.....!"

တျဖည္းျဖည္းျမဴမႈန္ျဖင့္ လြင့္ျပယ္ေနေသာ ေျပးေနသည့္အရိပ္ေလးကဝိုးတဝါးသာက်န္ေတာ့သည္။

"မထားခဲ့ပါနဲ႕!! ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ...ကူး!!!!!!"

က်ိန္းစပ္သည့္မ်က္ဝန္းမ်ားအားယူဖြင့္ခ်ကာ ခတ္ခနဲထထိုင္မိေတာ့ ေခါင္းကဒဏ္ရာေၾကာင့္မိုက္ခနဲ ျပာေဝသြားရသည္။

"သတိရလာၿပီပဲ..."

"ကြၽန္ေတာ္ဘာလိုဆိုၿပီး ဒီမွာေရာက္ေနရတာလဲ...ကူး ကူးေရာ"

ခဏကမွ ကူးနဲ႕မိုးရည္ထဲမွမဟုတ္လား...ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ေဒစီလူနာခန္းထဲေရာက္ေနရတာလဲ။ လက္ကေဆးအပ္ေတကေရာဘာေတလဲ...က်စ္!

"အားနည်းပြီးမူးလဲသွားရံုပါ...ခေါင်းကအပေါ်ယံပေါက်သွားရံုပဲမို့စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး"

"ဘယ္လို...မဟုတ္ပါဘူး ခဏကမွကူးနဲ႕စကားေျပာေနေသးတာ...ကူးကိုေခၚေပး...!"

"အိမ္မက္မက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ လူနာ ေမ့ေမ်ာေနတာ 2 ရက္ရွိေနၿပီ!"

စကားပင္မေျပာနိုင္ေအာင္စြံ႕အ မိသည္အမွန္...ကူး ကူးေရာ ထယ္ေယာင္းတစ္ခုခုျဖစ္ရင္အေျပးလာတက္တဲ့ ကူးကအခုေရာက္မလာေသး။

ေဆးအပ္တို႔ျဖဳတ္ေပးရင္း မွာစရာေတမွာေနသည့္သူနာျပဳစကားေတလည္းနားထဲမဝင္ခဲ့။ ကူးကိုယ့္ကိုစိတ္ပ်က္သြားၿပီလား...။