ကျောင်းဖွင့်စဆိုတော့သိတဲ့အတိုင်းအတန်းချိန်တွေလည်းအချိန်ပြည့်မဝင်သေးဘူးဆိုတော့အေးဆေးဖြစ်နေသည်။နေ့လယ်ပိုင်းမှအတန်းသွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့်အိမ်မှာအိပ်နေမိသည်။ မေမေကလည်းဒီနေ့ဆိုင်မသွားသည်မို့အိမ်မှာ မဟာရယ်၊မေမေရယ်၊အိမ်ဖော်ကောင်မလေးရယ်၃ယောက်ရှိနေသည်။

ဒယ်ဒီကတော့ထုံးစံအတိုင်းအိပ်မကပ်သူမို့မရှိပေ။

မေမေ့ကိုတော့အတန်းမရှိလို့ဟုလိမ်ထားလိုက်သည်။တကယ်ကရှိတော့ရှိသည်။

သို့သော်ကျောင်းဖွင့်စဆိုတော့စာအုပ်တွေကလဲမစုံသေးသည်မို့အတန်းမဝင်ဖြစ်ဖို့ကများသည်မဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့်အိမ်မှာအိပ်ပြီးဂိမ်းဆော့နေလိုက်သည်။၁၁နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်းအခုထိ အိပ်ရာကနေမထမိသေး။

ထိုစဉ်ဖုန်းဝင်လာသည်။

Unknown call ဖြစ်သဖြင့်မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။ထို့ကြောင့် ဖုန်းကိုင်ကာ

"ဟဲလို"

"Good Girl"

ဘာလားဟ။သူများကိုများဘာမပြောညာမပြောနဲ့good girl တဲ့။ဘယ်လိုမိန်းမမှန်းမသိ။လူတကာကိုလိုက်အီနေတာထင်ပါ့။

မဟာနှုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲဖုန်းမှားနေပြီထင်တယ် ကျွန်မ Good Girl မဟုတ်ဘူး"

မဟာပြောလိုက်တော့သူဟက်ဟက်ပက်ပက်နဲ့ရယ်လိုက်သည်ကိုကြားလိုက်ရသည်။

နေပါအုံး။

ဒီလိုသူများကိုလှောင်သလိုလိုရယ်သံမျိုးပြောတဲ့အသံကိုကြားဖူးပါ့။စဉ်းစားစမ်း။စဉ်းစားစမ်း။

ဟင်။

"ရှင် !!!!!!ဒီရှိုင်းနားမဟုတ်လား"

"Wow!! တို့မိန်းကလေးကဥာဏ်ကောင်းသားပဲ၊ကြိုက်တယ်ဒါမျိုးဆိုအသေကြွေတာ"

"ဒီမှာရူးသလိုလိုပေါသလိုလိုအကွက်တွေလာမဆင်နဲ့၊လူကိုများဘာမှတ် ဒေါ်ဒီရှိုင်းနား"

"Oh ! God! တို့ရုပ်ကအဲ့လောက်တောင်အိုသွားပြီလား"

"မသိဘူး ဟုတ်မှာပေါ့"

အမှန်တော့သူ့ရုပ်ကမဟာ့ထက်အဆပေါင်းများစွာနုပျိုတယ်ဆိုတာသိပါသည်။အမြင်ကတ်လို့ပြောလိုက်ခြင်းသာ။

"ဒါနဲ့ ရှင် ကျွန်မ ဖုန်းနံပါတ်ဘယ်လိုသိ"

"အဟား!မင်းဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုရဖို့ကိုယ့်အတွက်ဘာခက်ခဲတာကျလို့ ၊ပုရွက်ဆိတ်သတ်သလောက်တောင်မခက်ဘူး"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သိပ်အထင်ကြီးမနေနဲ့ ကျွန်မကိုဘာလို့ဖုန်းဆက်တာလဲ"

"မင်းကိုတို့ပြောခဲ့တယ်လေ၊မင်းကတို့ကောင်မလေးဖြစ်ပြီးတို့နဲ့တွဲရမဲ့လူလို့"

"ရှင်ကရူးနေတာပဲ၊ရှင်ကမိန်းကလေးလေ"

"အဲ့ဒါတွေတို့ဂရုမစိုက်ဘူး၊ဒီနေ့တို့မင်းနဲ့အပြင်သွားချင်တယ်၊တို့စိတ်တွေအရမ်းညစ်နေလို့ အဲ့ဒါမင်းကိုလာခေါ်မယ် မိနစ်၂၀ အတွင်းရောက်မယ် မင်းအသင့်ပြင်ထားလိုက်"

"အောင်မာ!!!ရှင်ခေါ်တိုင်းလိုက်ရအောင် ရှင်မွေးထားတဲ့သမီးများမှတ်နေသလား၊ကျွန်မကိုမွေးတဲ့ကျွန်မအမေခိုင်းရင်တောင်ကျွန်မအထွန့်တက်သေးတာ"

"Never mind! This is not my business! Ok ?"

"Go to the hell!!!"

"အခုကစပြီးရေနေပြီနော် မိနစ်၂၀အတွင်း တို့ရောက်လာလို့မှမင်းမပြီးရင်တို့က သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းအောင်အပြစ်ပေးတတ်တယ်"

"What the fucking life?"

" ကဲ ဒါပဲကွာ"

မဟာဒေါသထွက်ထွက်နှင့်ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ဘယ်လောက်တောင်မုန်းစရာကောင်းလိုက်တဲ့မိန်းမလဲ။

သူခေါ်တိုင်းလိုက်ရအောင်သူ့ရဲ့အဖျော်ဖြေခံအရုပ်များမှတ်နေသလားမသိဘူး။ Middle Figure ပဲ ။

အမယ် သူကငါ့အိမ်သိတာမှတ်လို့။မလိုက်ချင်ဘူးဆိုရင်အခန်းထဲဝင်လာလို့မှမရတာ။

So Sad ပါ ဒေါ်ဒီရှိုင်းနား။

မဟာဆော့လက်စဂိမ်းကိုဆက်ဆော့နေလိုက်သည်။ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုသော်လည်းနာရီကိုတော့တချက်တချက်လှမ်းကြည့်မိသေးသည်။

၁၅မိနစ်လောက်ရောက်တော့ရောက်များနေပြီလားဟုလည်းအတွေးဝင်မိသေးသည်။

သို့သော် မန္တလေးမြို့ကြီးဒီလောက်ကျယ်တာလိပ်စာမသိဘဲရှာလို့မှမလွယ်ဟုတွေးပြီးပြန်အိပ်နေလိုက်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"သမီး မပြီးသေးဘူးလား အောက်မှာသမီး တီချယ်စောင့်နေတယ်"

"ဘယ်ကတီချယ်လဲမေမေရဲ့"

"ဟဲ့ ညည်းအခုမှရူးချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့အောက်မှာ ခမျာ စောင့်နေရှာတာ သူတို့အိမ်မှာဆွမ်းကပ်သွားမလို့ဆို"

"ဟာ မဟုတ်ပါဘူး မေမေကလည်း ဘယ်ကတီချယ်လဲ"

"ခင်သူဇာတဲ့"

"ရှင်"

မဟာကုတင်ပေါ်မှပြေးဆင်းကာတံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ဖွင့်ဖွင့်ချင်း မေမေ့လက်ကခေါင်းပေါ်ကျလာသည်။

"ဒေါက်!!!! ဘယ်အရာကိုမှအလေးမထားဘူး ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ အဝတ်အစားလဲပြီးဆင်းလာခဲ့"

"ဟာ မေမေကလဲ မဟုတ် ....."

"မဟာမေတ္တာ ငါ့ကိုဒေါသထွက်အောင်မလုပ်နဲ့နော်၊ အဲ့ဒါငါ့ဆရာမမဟုတ်ဘူး၊ ညည်းဆရာမဟဲ့ ဆရာမလေးကအိမ်တိုင်ရာရောက်လာခေါ်တာတောင် တပည့်ကဘယ်လိုမှန်းမသိဘူး"

"ဟာ မေမေကလည်း၊ အဲ့ဒါဆိုသမီးဆင်း

ကြည့်အုံးမယ်"

"အို ကြာနေပါ့မယ်၊အဝတ်လဲပြီးမှဆင်းလာခဲ့၊ညည်းဆရာမမို့လာခေါ်တာပေါ့ သွား"

မေမေကအတင်းတွန်းလွှတ်တော့မဟာမှာအောင့်သက်သက်နှင့်အခန်းထဲဝင်ခဲ့ရသည်။ teacher ခင်သူဇာကဘာမှလည်းပြောမထားပါဘူး။ပြီးတော့အဲ့လောက်ခင်တဲ့လူလည်းမဟုတ်ဘူးလေ။

မဟာစိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ဆင်စွယ်ရောင် ဇာအနား သတ်လေးတွေပါသောဒူးဖုံးဂါဝန်လေးကိုဝတ်လိုက်သည်။ဆံနွယ်လိမ်လိမ်လေးတွေကိုမြောက်မြောက်ကလေးစည်းလိုက်ပြီးအောင့်သက်သက်နှင့်ဆင်းလာခဲ့သည်။

အောက်ကိုရောက်တော့အမှန်ပင် teacher ဖြစ်နေသည်မို့အံသြသွားသည်။မေမေကမဟာ့ကိုမြင်တော့...

"အဲ့ဒါပဲတီချယ်ရေ.....မဟာကပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ဘာကိုမှအလေးမထားဘူး ဆုံးမစရာရှိရင်လဲဆုံးမပေးပါအုံး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါအန်တီ အဲ့ဒါဆိုရင် သွားရအောင်သမီး"

မဟာမှာကြောင်တောင်တောင်နဲ့လိုက်လာခဲ့ရသည်။ teacher ပဲအမှတ်မှားသလား မဟာပဲအမှတ်မှားလေသလား။ teacher ဆွမ်းကျွေးဆိုတာမဟာဖြင့်ကြားကိုမကြားဖူး။

သို့သော် အားနာနာနှင့်လိုက်ခဲ့ရသည်။ကားနားရောက်တော့တီချယ်ကအနောက်ခန်းမှာတက်သဖြင့်မဟာကြောင်သွားသည်။

"တီချယ် driver ပါလာတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူးသမီးရဲ့....ရှိုင်းလေကားမောင်းတာက"

ကားမှန်အနက်ရောင်ကိုချလိုက်မှမဟာမှာအံသြသွားရသည်။ တီချယ်ကကားပေါ်ရောက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်းမဟာမှာ ကြောင်အမ်း အမ်းဖြစ်နေသည်။

"တီချယ်ပြောတော့ဆွမ်းကျွေးဆို"

"အင်း ဟုတ်တယ်လေ လာလေတက် တို့ဘေးနားမှာလာတက်"

မျက်မှန်အနက်ကိုချွတ်ကာမျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကိုပင့်ပြီးပြောလိုက်ပုံကကျက်သရေတုံးလိုက်တာ။

"လာတက်ပါသမီးရဲ့"

တီချယ်ကခေါ်နေသဖြင့် အောင့်သက်သက်နဲ့မချစ်သော်လည်းအောင့်ကာနမ်းဆိုသလို

ဒီရှိုင်းနားဘေးနားဝင်ထိုင်ရသည်။

ကားပေါ်တက်တက်ချင်းရေမွှေးနံစူးစူးကထောင်းကနဲ။

မဟာကနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တော့သူကပြုံးကာကားကိုမောင်းလိုက်သည်။

>>>>>>>>>>

ကားမောင်းနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သုံးယောက်လုံးစကားတစ်ခွန်းမှမပြောကြဘဲတိတ်ဆိတ်နေသည်။ဒီရှိုင်းနားကကားကိုအိမ်တစ်အိမ်မှာရပ်လိုက်သည်။

ကားရပ်လိုက်တော့တီချယ်ဆင်းတာမြင်သဖြင့်မဟာလည်းဆင်းမည်ပြုတော့မဟာ့လက်ကိုအတင်းဆွဲထားသည်။

မဟာမှာဆင်း၍မရ။

"ကဲ ငါသွားပြီ သမီးရေ တီချယ်သွားပြီနော်"

"ရှင်!!!! တီ .....တီချယ်"

မဟာအော်နေစဉ်မှာပင်တီချယ်ကမြင်ကွင်းရှေ့ကပျောက်ကွယ်သွားသည်။လိမ်ခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့်အသားတွေပင်တဆတ်ဆတ်တုန်မိသည်။

"ရှင်တို့ပြောတော့ ဆွမ်းကျွေးဆို"

"ဟုတ်တယ်လေ သူဇာကဆွမ်းကျွေးကိုသွားတာ၊တို့ကသူဇာ့ကိုမင်းနဲ့တို့ချိန်းထားတာလို့လိမ်ပြောလိုက်တာ"

"ရှင်အကြံကြီးလှချည်လား"

"တို့လား? A Hak !မင်းကိုပြောသားပဲတို့ကမဖြစ်ဖြစ်အောင်လုပ်တတ်တယ်လို့ ပြီးတော့မင်း ၂၅မိနစ်နောက်ကျတယ် မင်းကိုတို့အပြစ်ပေးရမှာပေါ့"

"အံ့မှာရှင်အပြစ်ပေးတိုင်းခံရအောင်ကျွန်မကဒုက္ခိတမဟုတ်ဘူး၊ ပြန်လုပ်မှာပေါ့"

"တို့အစကလည်ဖို့စိတ်ကူးရှိတယ်၊ဒါပေမဲ့မင်းကတို့အချိန်တွေကို ၂၅မိနစ်ကြီးတောင်ယူလိုက်တဲ့အတွက်မင်းကိုသေချာပေါက်အပြစ်ပေးရမှာပဲ"

ပြောချင်ရာပြောပြီးတလှုပ်လှုပ်နဲ့ပီကေဝါးနေသောထိုပါးစပ်ကြီးကိုဆွဲကုပ်ပစ်ချင်သည်။လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ပြီးထိုင်ခုံတွေကိုအားရပါးရထုတော့သူကထရယ်သည်။သို့သော်ဘာမှမပြောဘဲကားကိုသာဆက်မောင်းနေလေသည်။

"မင်းကဒီပုံစံလေးနဲ့ချစ်ဖို့ကောင်းသားပဲ"

မဟာကလက်ပိုက်ကာလမ်းဖက်ကိုမျက်နှာလွဲပစ် လိုက်သည်။အဲ့ဒါကိုချေတယ်လို့ခေါ်တယ် ဒီရှိုင်းနားရဲ့။

သူမောင်းလာတာ မြို့သစ်ဖက်ပင်ရောက်လာသဖြင့်မဟာသူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်ဘယ်မောင်းလာတာလဲ"

"ရောက်ရင်သိမှာပေါ့"

မေးလည်းပြောမည့်ပုံမဟုတ်တော့လေကုန်ခံပြီးမေးမနေတော့။ စိတ်ထဲမှာတော့ရောင်းတော့မစား လောက်ပါဘူးဟုတွေးမိသေးသည်။သူကကားကိုခြံတစ်ခြံထဲထိုးဝင်လိုက်သည်။ထိုခြံကမြို့နဲ့အတော်ဝေးသဖြင့်မဟာမှာနည်းနည်းတော့ကြောက်စိတ်ဝင်မိသေးသည်။

သို့သော် သူကမိန်းမပဲ။ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လဲဟုတွေးလိုက်သည်။

"ကဲ ရောက်ပြီ ဆင်းတော့"

"ဘာလို့ဆင်းရမှာလဲမဆင်းဘူး"

"A hak! ဘာလဲတို့ပွေ့ချီအောင်ဥာဏ်ဆင်နေတာလားမဟာမေတ္တာ"

"ဘာရှင့်!"

မဟာစိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ကားပေါ်ကဆင်းကာကားတံခါးကိုဂျိမ်းကနဲမည်အောင်ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။သူကတခစ်ခစ်နဲ့ရယ်ပြီးနောက်ကလိုက်လာသည်။

မဟာကခြံပိုင်ကဲ့သို့ပင်လူမရှိတဲ့အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။

သူကအနောက်ကလိုက်လာပြီးအိမ်ထဲရောက်တော့တံခါးပိတ်လိုက်သံကြားသဖြင့်မဟာအနောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့တံခါးပိတ်တာလဲ"

"တို့အိမ်မှာတို့ပိတ်ချင်ရင်ပိတ်မှာပေါ့"

"ရှင်ပိတ်ချင်တိုင်းပိတ်....."

မဟာပြောနေစဉ်မှာပင် မဟာ့အနားလာကာမဟာ့လက်နှစ်ဖက်ကိုဆောင့်ဆွဲလိုက်သဖြင့်လက်တွေနာသွားရသည်။

"ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ"

ထို့နောက်ဘာမပြောဘာမဆိုနှင့်မဟာ့ကိုယ်ကိုစွေ့ကနဲ့ပွေ့ချီလိုက်သဖြင့်မဟာကြောင်သွားသည်။မဟာ့ကိုယ်လုံးကိုဖော့တုံးလေးမ,လိုက်သလိုပွေ့လိုက်သဖြင့်လည်းအံ့သြသွားရသည်။

သူကမဟာ့ကိုယ်ကိုပွေ့ပြီးလှေကားထစ်တွေကိုတက်ကာအပေါ်ထပ်ကိုဦးတည်နေသည်။မဟာနောက်မှသတိဝင်လာပြီးရှက်စိတ်ဝင်ကာရုန်းမိသည်။ရုန်းတော့ပိုပြီးတင်းတင်းချုပ်ထားသည်။

"ကျွန်မကိုချပေး"

"မင်းမေ့နေပြီထင်တယ် တို့ကအပြစ်ရှိတဲ့လူကိုအပြစ်ပေးတတ်တယ်လို့ပြောပြီးပြီလေ"

"ရှင်ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"A hak ! သိချင်တာလား"

အပေါ်ထပ်ရောက်တော့သော့ပိတ်မထားသောအခန်းတစ်ခန်းကိုအသာတွန်းကာဝင်ခဲ့သည်။ထူးဆန်းလွန်းသည့်အပြုအမူတွေအတွက်မဟာမှာသူ့ကိုအရူးဟုမှတ်ချက်ချနိုင်ရုံကလွဲ၍...။

ရှိုင်းကအခန်းထဲရောက်ရောက်ချင်းမဟာ့ကိုယ်လုံးလေးကို မွေ့ယာပေါ်ပစ်ချလိုက်

သဖြင့်အိကနဲကျသွားရသည်။

ပြီးတော့တံခါးကိုချက်ထိုးလိုက်သည်မို့မဟာကလှဲနေရာမှထကာကုတင်ပေါ်ကဆင်းမည်လုပ်တော့အနောက်ကနေပြန်ဆွဲပီးဖမ်းချုပ်တာခံလိုက်ရသည်။

"ဘယ်ပြေးချင်တာလဲမဟာမေတ္တာ"

"ရှင်ဘာလုပ်ဖို့ကျွန်မကိုဒီကိုခေါ်လာတာလဲ"

"မဟုတ်တာလုပ်မလို့"

"ဘာရှင့်!ရှင်လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်ရအောင်ကျွန်မကအရုပ်မဟုတ်ဘူး ကျွန်မကိုလွှတ်"

"တို့လွှတ်ပေးလိုက်လို့ရော မင်းကတို့လက်ကပဲလွတ်မှာဒီအခန်းထဲကလွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး "

ပြောနေရင်းသူ့နှုတ်ခမ်းတွေကမဟာ့လည်ကုပ်ပေါ်ရောက်လာသဖြင့်ကြက်သီးထသွားမိသည်။

"တို့မင်းကိုလိုချင်တယ်"

"ရှင်မရူးစမ်းပါနဲ့ဒီရှိုင်းနား၊ ရှင့်ရုပ်ရည်နဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုခေါင်းခေါက်ယူလို့ရတယ်"

"ဒါနဲ့ဘယ်လိုလုပ်မလဲ တို့ကမင်းကိုပဲလိုချင်တာ"

မဟာ့လက်နှစ်ဖက်ကိုဆွဲဆန်လိုက်သည်ကိုခံစားလိုက်ရသည်။ရှိုင်းကအနောက်ကနေချုပ်ထားသဖြင့်မဟာ့မှာလက်နောက်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ရှိုင်းကမဟာ့လက်တွေကိုတစ်ခုခုနဲ့စည်းနှောင်နေသလိုခံစားရသဖြင့်လှည်ပြန်ကြည့်လိုက်မိတော့လက်တွေကလှုပ်မရတော့။

"ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ကျွန်မကိုလွှတ်ပေးနော်၊ကျွန်မကိုဘယ်လိုမိန်းမမှတ်နေသလဲ"

သူကဂရုမစိုက်သလိုပင်အဝတ်စမည်းတစ်ခုကိုဗီရိုပေါ်ကဆွဲယူလိုက်သည်။ထို့နောက်သူ့လက်မောင်းတွေကမဟာ့ရင်သားတွေကိုဖိကာအတင်းလာဖက်သဖြင့်မဟာတောက်ခေါက်မိသည်။လက်ကိုချည်ထားသည်မို့အဆင်မပြေ။

"ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ"

မဟာ့အမေးကိုမဖြေသည့်အပြင်မဟာ့မျက်လုံးကိုအဝတ်စနှင့်လာပြီးချည်နှောင်တာကိုပင်ခံလိုက်ရသဖြင့်အရာအားလုံးမည်းမှောင်သွားသည်။မမြင်ရတော့မှရင်ထဲမှာကြောက်စိတ်တွေဝင်လာမိသည်။

"ကျွန်မကိုလွှတ်ပေးပါ ရှိုင်းရယ်"

အချိုသတ်ကာရှိုင်းဟုခေါ်လိုက်ရသည်။သူ့အကြံအစည်တွေကိုယ်မသိနိုင်တာမို့တတ်နိုင်သမျှစကားကိုချိုအောင်သာပြောရမည်မဟုတ်လား။

"လွှတ်ပေးမှာပေါ့၊တစ်နာရီလောက်ပဲ"

"ရှင်! ဘာ ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်"

"ကျွီ"

ဘာကိုဆွဲယူလိုက်မှန်းမသိပေမဲ့ထိုင်ခုံဟုတော့ခန့်မှန်းမိသည်။ထို့နောက်မဟာ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိုင်းလက်တွေလာဖက်တာကိုခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းပုံစံက သိပ်ပြီး sexy ဖြစ်တယ် မဟာမေတ္တာ၊မင်းကိုမြင်ရင် တို့စိတ်တွေမထိန်းနိုင်ဘူး"

မဟာဘာမှမပြန်မပြောမိ။မဟာ့ဘဝကတော့ယောက်ျားလက်ထဲမှာရေတိမ်မနှစ်ဘဲမိန်းမတစ်ယောက်လက်ထဲမှာ ရေနက်နက်နဲ့နှစ်တော့မည်ထင်ပါ့။

ပြောနေရင်းသူ့လက်တွေကမဟာ့ဂါဝန်နောက်ဇစ်ကိုဆွဲဖြုတ်တာခံလိုက်ရသဖြင့်မဟာတောင့်သွားသည်။

"ရှိုင်း.....မဟာ့ကိုသနားပါနော်၊အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ကျေးဇူးပြု၍"

မဟာပြောတော့ဇစ်ဖြုတ်နေတာရပ်သွား

သဖြင့်ဝမ်းသာမိသွားသည်။ သို့သော်ကြာကြာမခံပါ။ မဟာ့လည်ကုပ်သားပေါ်လာနမ်းတာကိုခံစားလိုက်ရသည်။ဖြစ်နိုင်လျှင်နေရာကနေပြေးထွက်သွားချင်မိသည်။သို့သော်ဘာမှမမြင်ရတဲ့ဘဝ။

လည်ကုပ်သားကိုအနောက်ကနေနမ်းပြီးမဟာ့အရှေ့ရောက်လာသည်ထင်သည်။မဟာ့နှုတ်ခမ်းကိုလာနမ်းသည်။နမ်းလဲနမ်းမဟာ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုဆွဲကာနံရံမှာဖိကပ်လိုက်သဖြင့်သူ့ကိုယ်လုံးနှင့်ဖိထားတာကိုခံနေရသည်။

မဟာ့မှာအတော်အနေခက်လှသည်။

ရှိုင်းကနှုတ်ခမ်းကိုနမ်းရင်းမဟာ့နှုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်ထားသဖြင့်မဟာ့မှာ ချိုမြိန်မှုရော၊စပ်ဖျင်းဖျင်းအရသာပါခံစားလိုက်ရသည်။သွေးထွက်သွားပြီထင့်ပါ။

ထို့နောက်ရှိုင်းရဲ့အနမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရောက်လာသည်။မဟာ့ကိုယ်ကိုနံရံမှခပ်ကြမ်းကြမ်းပြန်ဆွဲလိုက်ပြီးမွေ့ယာပေါ်ထိုင်ခိုင်းတာကိုခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်ရှိူင်းကလက်မှာစည်းထားသောကြိုးတို့ကိုဖြည်နေသဖြင့် မဟာကကြိုးဖြေပြီးလျှင်ထွက်ပြေးမည်ကြံလိုက်သည်။

သို့သော်မဟာ့အကြံကိုသိနေ၍လားမသိ။

ကြိုးဖြည်ပြီးပြီးလက်တစ်ဖက်စီကိုဖိကိုင်ကာအိပ်ရာပေါ်ပစ်လှဲချသည်မို့မဟာမှာရုန်းချိန်ပင်မရ။

မဟာ့ကိုယ်ပေါ်ရောက်နေသဖြင့်မဟာ့ရင်ဘတ်ကိုရှိုင်းကအားရစွာနမ်းရှိုက်နေသည်။

ရှိုင်းကတဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောဆင်းကာနမ်းရှိုက်နေတော့ရှိုင်းလက်တွေပြေလျှော့နေသော်ငြားရှိုင်းကိုယ်လုံးကိုမတွန်းဖယ်မိ။

အနမ်းတွေအောက်မှာရင်တလှပ်လှပ်ဖြစ်လာသည်။ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုသောအသိကိုမေ့သွားသည်။သိနေတာကရှိုင်းရဲ့အနမ်းတွေ။

ရုတ်ရက်အိပ်ရာပေါ်ပက်လက်အိပ်နေသောမဟာ့ကိုယ်လေးကိုဆွဲပွေ့လိုက်ပြီးမဟာခန္ဓာကိုယ်လေးမတ်လာတော့အရှေ့ဖက်ကိုဆွဲလှည့်လိုက်သည်။

"ချစ်တယ် မဟာ"

မဟာဘာမှပြန်မပြောမိ။

"ဖြေ တို့ကိုချစ်လား"

"ဟင့်အင်း"

"တို့ကိုချစ်လား"

"ဟင့်အင်း"

သို့သော်ရှိုင်းကမဟာ့ကိုယ်လေးကိုအိပ်ရာပေါ်ပြန်တွန်းလှဲလိုက်ပြီးသူ့စိတ်ကြိုက်ဆော့ကစားနေတော့သည်။မဟာမှာလက်တွေကအိပ်ရာခင်းကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကိုင်ထားမိရင်း

"နောက်ဆုံးအကြိမ် ချစ်သလားဖြေ"

"အင်း"

ထို့နောက်ကြေနပ်သောအပြုံးတစ်ပွင့်နဲ့အတူမဟာ့ကိုလည်းချိုမြိန်မှုတွေပေးရင်းနှုတ်ခမ်းဖျားကိုလာရောက်နမ်းရှိုက်တာကိုခံစားလိုက်ရသည်။

" My Barbie Doll"ဆိုပြီးပါးပြင်ကိုလာရောက်နမ်းရှိုက်သည်။မဟာ့မှာတော့မောပန်းနွမ်းနှယ်နေသည်သာ။