ဆုဆုကိုဖုန်းဝယ်ပေးဖို့အပြင်ထွက်လာတော့ဖုန်းဆိုင်ဘေးနားကစားသောက်ဆိုင်မှာသူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့်အတူထိုင်နေသောမဟာမေတ္တာကိုဖျတ်ကနဲတွေ့လိုက်ရသည်။ရှိုင်းကဆုဆုရဲ့ပခုံးကိုဖက်ပြီးဆိုင်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။ဆုဆုနဲ့ရှိုင်းကညီအစ်မတွေဆိုပေမဲ့ဆုဆုရဲ့အရပ်ကရှိုင်းရဲ့ရင်ဘတ်လောက်သာရှိသည်။ဘယ်နေရာမှမတူတဲ့တစ်အူထုံဆင်းညီအစ်မမဟုတ်လား။

ဖုန်းဆိုင်ထဲဝင်ရင်းတစ်ခါလောက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြန်သေးသည်။

ဖုန်းဆိုင်ထဲရောက်တော့အရောင်ဝန်ထမ်းကောင်မလေးပြသောဖုန်းတွေကိုဆုဆုကတစ်လုံးပြီးတစ်လုံးကြည့်နေသဖြင့်တော်တော်နှင့်မပြီး။

"ဆုဆု ကြာနေပြီနော်"

"ဟုတ် ခဏလေးပါ "

ခဏလေးပါ သာဆိုတယ် ၁၅မိနစ်လောက်ကြာသေးသည်။သူကြိုက်တာတွေ့တော့ ရှိုင်းကပိုက်ဆံရှင်းပေးလိုက်ပြီးဆိုင်ထဲကနေထွက်လာခဲ့သည်။

လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ရှိသေးသည်မို့ဆုဆုလက်ကိုဆွဲကာဆိုင်ထဲဝင်လာလိုက်သည်။ဆုဆုကကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

"မမ ဘယ်သွားမလို့လဲ "

"ညနေစာသွားစားမလို့လေ ....ဆုဆုနဲ့မမအပြင်မှာမစားရတာကြာပြီမဟုတ်လား"

"ဟာ....တကယ်လား ၊ ဟီး 😁ပျော်လိုက်တာ ဆုကမမကိုမပြောရဲလို့သာ အိမ်မှာချည်းစားနေရတာငြီးငွေ့လာပြီ😁"

ကလေးတစ်ယောက်လိုချစ်စဖွယ်အမူအရာလေးတွေနဲ့ပြောနေသောဆုဆုကိုကြည့်ပြီးရှိုင်းကခေါင်းလေးကိုအသာဖွလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်လိုက်သူကတော့မဟာရယ်လေ။ရှိုင်းဆိုင်ထဲစဝင်လာကတည်းကမြင်လိုက်ပါသည်။သို့သော်ဘေးနားမှာက မနေ့ကလိုများဖြစ်နေမလားဟုတွေးကာခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်သည်။

တော်ကြာရောက်လာမှဖြင့်ဒုက္ခ။

ငုံ့ပြီးစားနေသောမဟာ့ကိုကြည့်ပြီး မြတ်နှင့်ပြည့်ပြည့်ကဘာဖြစ်နေတာလဲဟူသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်နေကြသည်။

"ဟဲ့နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

မြတ်ကမေးငေါ့ပြောနေတုန်းပြည့်ပြည့်ကအနောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။မဟာတို့ဆီတည့်တည့်လာနေသောရှိုင်းကိုတွေ့သွားသဖြင့်-

"ဟာ မ "

ပြည့်ပြည့်ကရုတ်တရက်အံသြသွားသော်လည်း မဟာမှာတော့သူ့မျက်နှာကိုမြင်တိုင်းရှက်မိသည်။ပြီးတော့ဒေါသထွက်သည်။မဟာ့အဖြစ်ကိုမသိကြတဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ထိုင်ခုံတွေပင်ဆွဲယူပြီးထိုင်ခိုင်းကြသေးသည်။လာတာကနှစ်ယောက်မို့ထိုင်ခုံနှစ်ခုံဆွဲပေးကြသည်။ရှိုင်းကဝင်ထိုင်ပေမဲ့ဘေးနားကကောင်မလေးကအူကြောင်ကြောင်ရပ်နေသဖြင့်-

"ဆုလေးထိုင်လေ၊မမအသိတွေပါ"

ရှိုင်းပြောမှကောင်မလေးကဝင်ထိုင်ရှာသည်။ကောင်မလေးကမဟာတို့ဖက်မကြည့်ဘဲဖုန်းဘူးကိုသာအားရပါးရဖွင့်ကြည့်နေသည်။

"တို့ကကလေးတို့ကိုတွေ့လို့ဝင်လာတာ"

"ဟုတ်လား....ညီမလေးတို့ကမကိုမတွေ့လိုက်မိဘူးဆိုင်ထဲဝင်လာမှတွေ့တာ ဆောရီးမ"

"အင်း ရပါတယ်.....စားလို့ပြီးကြပြီလား မဝသေးရင်ထပ်မှာကြနော် တို့ရှင်းပေးမှာ "

"ဟာ....တကယ်"

မြတ်နှင့်ပြည့်ပြည့်စကားဖောက်နေကြပေမဲ့မဟာကတော့ယောင်လို့ပင်စကားမပြောမိ။သူတို့ကတော့ရှိုင်းအကြောင်းဘာမှမှမသိကြတာကိုး။ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကိုဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာမှန်းသိရင်ဒီလိုစားနိုင်ကြအုံးမလားမသိ😫။

ရှိုင်းကမဟာ့ဆီတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးဘေးကကောင်မလေးရဲ့ပခုံးကိုသွားဖက်ပြန်သည်။

"ဆုဆု....ဖုန်းကြီးပဲကြည့်မနေနဲ့၊ဘာစားမှာလဲခုနကတော့စားချင်တယ်ဆို"

မေးနေပုံကတကယ့်ကိုကြင်ကြင်နာနာယုယုယယလေးရယ်ပါ။မေးနေရင်းခေါင်းလေးကိုလည်းဖွဖွလေးပုတ်သေးသည်။

ရှင်ကဘယ်လိုတောင်လားဒီရှိုင်းနားရယ်ဟုစိတ်ထဲအမြင်ကတ်မိသေးသည်။

"ကလေးတို့ကိုမိတ်ဆက်ပေးရအုံးမယ်"

အင်း!လာပြီ။မိတ်ဆက်ပေးရအုံးမယ်ဆိုပြီးဟိုကောင်မလေးရဲ့ပါးကိုဖွဖွလေးဆွဲညစ်လိုက်သည်။ချစ်ဖွယ်သောအကြည့်လေးတွေနဲ့ရွှန်းရွှန်းစားစားကြည့်နေသေးသည်။ပြည့်ပြည့်နဲ့မြတ်ကစိတ်ဝင်တစားနားထောင်ဟန်ဖြစ်နေသော်လည်းမဟာကတော့ဂရုမစိုက်သလိုသာလုပ်နေလိုက်သည်။

"ဒါကတို့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောညီမလေးပါ ဒီဆုအလင်္ကာတဲ့ ဆုလေး မမတို့ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်လေ"

ဟိုက်😩။သေရောပဲ။ကိုယ့်မှာဟိုထင်ဒီထင်ထင်နေတာသူ့ညီမတဲ့လား။စိတ်ထဲကနေရောအားနာသွားရသည်။ရုပ်ကတော့လုံးဝကိုမတူတာ။ ဒီဆုအလင်္ကာကပါးဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ရယ်လိုက်ရင်သွားတက်လေးနဲ့တကယ့်ကလေးလေးပင်။

သူ့အစ်မပြောလိုက်တော့မတ်တပ်ရပ်ပြီးမဟာတို့အားလုံးကိုကြည့်ကာပြုံးပြပြီးနှုတ်ဆက်လေသည်။အရုပ်မလေးအတိုင်းပင်။

"ဟုတ် ဒီဆုအလင်္ကာလို့ခေါ်ပါတယ်"

"မရဲ့ညီမလေးကချစ်စရာလေးပဲ"

ပြည့်ပြည့်နဲ့မြတ်ပြောတာကိုမဟာလည်းလက်ခံပါသည်။ထို့ကြောင့်သူ့အစ်မကိုမကြည်သော်လည်းသွားတက်လေးနဲ့ပြုံးနေသောကလေးမလေးကိုခေါင်းညိမ့်ပြီးရယ်ပြလိုက်သည်။

"သိပ်မမြောက်ကြနဲ့ကလေးတို့ရဲ့၊သူကအမြှောက်သိပ်ကြိုက်တယ်"

"ဟာ မမကလည်း "

ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ပြောနေပုံလေးကိုကြည့်ပြီးမဟာတို့အားလုံးအူတွေယားနေကြသည်။ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊အရုပ်ကလေးအတိုင်းပင်။

"ဆုလေးရယ်နေတာကြည့်ပြီးပါးတွေဆွဲညစ်ပစ်ချင်တာ"

မြတ်ရဲ့စကားကြောင့်အားလုံးဝိုင်းရယ်မိကြသည်။

သြော်....သူတို့ညီအစ်မကလည်းမျက်နှာမြင်ချစ်ခင်ပါစေဟူသောဆုနဲ့များပြည့်စုံလေသလားဟုတွေးမိသေးသည်။သူ့အစ်မကိုဖယ်ပြီးဆုဆုလေးကိုတော့မဟာလည်းချစ်ခင်မိသည်။

"ဆုလေးကအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင်"

"၁၇ပါ"

"သြော်.....ဆယ်တန်းအောင်ထားတာလား"

"ပထမနှစ် civil ပါမမ Bright College မှာပါ"

"သြော်..."

သူတို့အချင်းချင်းစကားကောင်းနေကြတာကိုဘေးနားကနေကြည်ကြည်နူးနူးနဲ့ကြည့်နေတာကရှိုင်းရယ်လေ။

မဟာကတော့ရှိုင်းမျက်နှာကိုခိုးခိုးကြည့်မိသေးသည်။တစ်ခါတစ်လေအကြည့်ချင်းဆုံရင်မသိသလိုလုပ်သွားတတ်သေးသည်။တော်တော်မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့မိန်းမဟုမှတ်ချက်ချမိသည်။

ခဏကြာတော့ စားပွဲထိုးလေးကိုခေါ်ပြီးသူ့ညီမစားချင်တာတွေမှာပေးနေလေသည်။

သူ့ရဲ့အပြုအမူတိုင်းကဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်ဆိုတာတော့မဟာလက်ခံပါသည်။သူဘာပဲလုပ်နေလုပ်နေကြည့်လိုက်ချင်သည်။မသိသလိုနေပြီးခိုးကြည့်ရသည်ကလည်းအတော်ဆိုးသည်။

ဆုလေးနဲ့ဟိုနှစ်ယောက်စကားကောင်းနေကြသလိုမဟာ့မှာလည်းရှိုင်းကိုခိုးခိုးကြည့်ရတာအမော။ပြည့်ပြည့်နဲ့မြတ်ရဲ့စကားတွေကိုသဘောကျစွာရယ်နေသောဆုလေးကရုတ်တရက်ရယ်သံတိတ်သွားသဖြင့်အားလုံးအံ့သြသွားပြီးဘာဖြစ်သွားတာလဲဟူ၍ ဆုလေးကိုကြည့်လိုက်စဉ်တံခါးပေါက်ကနေဝင်လာသောအမျိုးသားတစ်ယောက်ကိုကြည့်နေတာတွေ့လိုက်ရသည်။

ရှိုင်းကလည်းဆုလေးကြည့်နေရာကိုကြည့်လိုက်တော့ရုတ်တရက်မျက်နှာကတင်းသွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်ထိုအမျိုးသားနဲ့ဆုလေးရဲ့ကြားမှာပတ်သက်မှုတစ်ခုခုရှိရမည်ဆိုတာကိုမဟာကောက် ချက်ချမိသည်။

အသားဖြူဖြူထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့မဟာ့အထင် အသက်၃၅လောက်ပဲရှိအုံးမည်ထင်သည်။တကယ့်ကိုမင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ပုံစံပင်။ရှိုင်းကတော့ထိုသူကိုမြင်တော့မျက်နှာလွှဲပစ်သည်။

"ဆုဆု.....ဘာလို့ကြည့်နေတာလဲ "

အသံမာမာနဲ့ဟောက်လိုက်သဖြင့်ရုတ်တရက်အကြည့်လွှဲပြီးခေါင်းလေးငုံ့သွားရှာသည်။ထိုအမျိုးသားကမြင်ဟန်တူသည်။လာမည်ပြုပြီးမှရှိုင်းကိုကြည့်ပြီးမျက်နှာငယ်လေးနဲ့နောက်ပြန်လှည့်သွားရှာသည်။မဟာမှာသူတို့ရဲ့ပုံစံတွေကိုအကဲဖြတ်နေမိသည်။

ကလေးမလေးရဲ့မျက်နှာကပျက်ယွင်းနေရှာသည်။

"ဆုဆု.....မျက်နှာကဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ဘာလို့မျက်နှာကအဲ့လိုဖြစ်သွားရတာလဲ ၊တော်တော်နှုတ်ဆက်ချင်နေတာလားပြောစမ်း!!! ဟမ်!!"

"ကလေးကိုဘာလို့အဲ့လောက်ငေါက်နေရတာလဲဒီရှိုင်းနား၊ကလေးကိုအပြစ်မရှိမရှာ"

ဒီတစ်ခါတော့မဟာမနေနိုင်တော့။ဆုလေးကဘာမှလုပ်တာလဲမဟုတ်ဘဲဆိုင်ကြီးမှာငေါက်လားငမ်းလားနဲ့ဆိုတော့မျက်ရည်လေးဝဲနေရှာသည်။မဟာ့အသံကြားတော့ စုတ်တစ်ချပ်သပ်ပြီးမျက်နှာလွှဲသွားသည်။ပြည့်ပြည့်နဲ့မြတ်ကတော့နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

"ပြုံးနေလေခုနကလို ငါမကြိုက်ဘူးလို့ပြောထားနော်ဆုလေး၊အဲ့မျက်နှာကိုချက်ချင်းပြင်"

"ဟာ....ရှင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲရှိုင်း၊ဝမ်းနည်းသွားတဲ့မျက်နှာကိုရှင်ဆိုရင်ရော ချက်ချင်းပြင်နိုင်လား"

ရှိုင်းရဲ့မျက်နှာကတင်းသည်ထက်တင်းလာသည်။မဟာကဂရုမစိုက်။ဆုလေးကခေါင်းငုံ့နေသဖြင့်မျက်ရည်လေးတစ်ပေါက်ကျသွားတာကိုမဟာမြင်လိုက်ရသည်။အေးလေဒီလောက်တောင်လူကြားထဲငေါက်နေမှတော့ဝမ်းနည်းရှာမှာပေါ့။

မြတ်နဲ့ပြည့်ပြည့်တို့ကရှိုင်းရဲ့မျက်နှာပုံစံကိုကြည့်ပြီးမဟာ့ကိုမပြောနှင့်ဟူသောမျက်နှာပေးဖြင့်လုပ်ပြကြသော်လည်းမဟာကဂရုမစိုက်။

ရှိုင်းကမဟာ့မျက်နှာကိုစူးစူးရဲရဲကြည့်ပြီးနေရာမှဆတ်ကနဲထလိုက်သဖြင့်အားလုံးအံသြသွားကြသည်။ပြီးတော့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကဘယ်နှစ်ရွက်မှန်းမသိသောသောင်းတန်တွေထုတ်ပြီးစားပွဲပေါ်ချကာ ဆုလေးရဲ့လက်ကိုအတင်းဆွဲကာထသွားလေသည်။

"ရှိုင်း"

မဟာအော်လိုက်သော်လည်းရှိုင်းကဂရုမစိုက်စွာထသွားသည်။အနောက်ကနေယက်ကန်ယက်ကန်ပါသွားရှာသောဆုလေးကိုကြည့်ပြီးအားလုံးစိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။

မဟာတို့ရဲ့နှစ်ဝိုင်းကျော်မှာထိုင်နေသောထိုအမျိုးသားရဲ့အကြည့်တွေကလည်းရှိုင်းတို့ဆီကပ်ပါသွားသည်။ဝမ်းနည်းနေသောမျက်ဝန်းတွေနဲ့ကြည့်နေရှာသည်။

ရှင်ကဘယ်လိုလူမျိုးလဲဒီရှိုင်းနားရယ်။

>>>>>>>>>>>>>>>

အန်တီမိုးဖုန်းဆက်သဖြင့်နေ့မှာရှိုင်းဆီအပြေးလာခဲ့ရသည်။ရှိုင်းအိမ်မှာသောင်းကျန်းနေသည်ဟုဆိုသဖြင့်အိမ်ထဲမြန်မြန်ဝင်လာခဲ့သည်။အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်းအန်တီမိုးနဲ့တွေ့သဖြင့် ဘာဖြစ်တာလဲ ဟူသောပုံစံဖြင့်မေးငေါ့ပြတော့ထုံးစံအတိုင်းဟုပြန်ပြောလေသည်။နေကသက်ပြင်းချနေတုန်း-

"ငါမေးနေတယ်လေ တော်တော်တွေ့ချင်နေတာလားလို့"

အပေါ်ထပ်ကနေအော်သံအကျယ်ကြီးကြားလိုက်ရသဖြင့်လန့်ဖျတ်မိသည်။ဆုလေးဘယ်လောက်တောင်ကြောက်နေရှာမလဲဟုတွေးပြီးအပေါ်ထပ်ကိုအမြန်ပြေးတက်လာခဲ့သည်။

ဆုလေးရဲ့အခန်းထဲရောက်တော့ ပစ္စည်းတွေဖွာလန်ကြဲနေတာတွေ့လိုက်ရသည်။ကုတင်ပေါ်မှာတရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသောဆုလေးကိုအော်ဟစ်နေသဖြင့်နေ့မှာမြန်မြန်ပြေးပြီးဆုလေးကိုဖက်ထားပေးရသည်။

"ရှိုင်း.....တော်ပါတော့၊ကလေးလည်းတအားကြောက်နေပြီ"

"နေ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ အန်တီမိုးဖုန်းဆက်တာလား"

ဟုတ်တယ်လို့ပြောလိုက်လျှင်အမှုကတိုးအုံးမှာမို့ခေါင်းခါလိုက်ရသည်။နေ့ရင်ခွင်ထဲမှာခေါင်းဝင်လျှိုပြီးငိုနေရှာသောဆုလေးရဲ့ခေါင်းလေးကိုအသာပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။

ရှိုင်းကဆုလေးရဲ့စားပွဲပေါ်ကဓာတ်ပုံတွေအားလုံးအားရပါးရဆုတ်ဖြဲနေသည်။နေလည်းကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့်-

"ရှိုင်းရယ်တော်ပါတော့ ကျေးဇူးပြု၍၊ဒီလောက်လုပ်တာတောင်အားမရသေးဘူးလား"

"နေ ဘာမှမသိဘဲအပြစ်မတင်နဲ့၊ဒီနေ့လေ ဘယ်သူနဲ့တွေ့ခဲ့တယ်ထင်လဲ"

ဒီလောက်ဆိုရိပ်မိပြီမို့ သိတယ်သိတယ်ဟုခေါင်းငြိမ့်ပြရသည်။ဒါကိုတောင်တောက်ကခေါက်လိုက်သေးသည်။

"တွေ့တာကိုအပြစ်မတင်ဘူး၊ဆုဆုရဲ့မျက်နှာဘာဖြစ်သွားတယ်ထင်လဲ"

"အင်းပါ အင်းပါ တော်ပါတော့ "

"မတော်နိုင်ဘူး ဒီဆုအလင်္ကာ၊ငါမကြိုက်ဘူးလို့ပြောထားရဲ့အသားနဲ့နင်ဘာလို့ဒီလိုချည်းဖြစ်နေရတာလဲပြောစမ်း"

နေ့ရင်ခွင်ထဲကဆွဲထုတ်ပြီးပခုံးနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ကာဆွဲယမ်းနေသဖြင့်နေ့မှာ ထိုင်ရာမှထပြီးရှိုင်းလက်တွေကိုဆွဲဖယ်ရသေးသည်။

နဂိုကတည်းကဆုလေးကကြောက်တတ်ပါတယ်ဆိုအခုတော့တုန်ရီနေသည်။

"ရှိုင်း ကလေးကိုမဆူပါနဲ့တော့ကျေးဇူးပြု၍"

"ဒီမှာနေ....တို့ကရောဆူချင်လို့ဆူနေတယ်များထင်နေသလား၊တို့ရင်ထဲကခံစားချက်တွေလောလောလတ်လတ်ကြီးဖြစ်နေသေးတယ်အခုထိ အဲ့ဒါနေအသိဆုံးပဲမဟုတ်လား"

"အင်းပါ....နေနားလည်ပါတယ်၊ဒါပေမဲ့ဆုလေးဖက်ကကြည့်တော့လည်း သူ့ရဲ့...."

"ဟိုး!!!!အဲ့စကားလုံးကိုလုံးဝမထွက်နဲ့၊ဒီဆုအလင်္ကာမှာဒီရှိုင်းနားတစ်ယောက်ထဲရှိတယ်၊နောက်တစ်ခါအဲ့လိုဖြစ်ရင် ငါလုံးဝခွင့်မလွှတ်ဘူးနော် ဆုဆု"

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့"

"ရှိုင်းကလည်းကွာ ဆုလေးကဘာအပြစ်ကြီးလုပ်တာလည်းမဟုတ်ဘဲ၊မျက်နှာထားလောက်ကတော့ဘယ်သူမဆိုပျက်မှာပဲ၊ရှိုင်းလိုသူကအသည်းမာတဲ့သူမှမဟုတ်တာ"

"အို....မာရမယ်၊ရှိုင်းတို့ဘဝကိုပျက်စီးသွားအောင်လုပ်တဲ့သူကိုဆုလေးလည်းတမ်းတစရာမလိုဘူး အိုကွာ ရှုပ်တယ် ဆုလေးကိုဒီမှာမထားဘူး US ကိုသွားခိုင်းမယ်"

"ရှင်"

"ဟာ....ရှိုင်းအဲ့လိုတော့မလုပ်နဲ့လေ "

"မဟုတ်ဘူး ဒီမှာနေရင်သူဆက်သွယ်ဖို့ကြိုးစားနေအုံးမှာပဲ"

"ရှိုင်းရယ်အဲ့လောက်တောင်လုပ်ဖို့လိုလို့လား"

ဆုလေးမှာတော့ရှိုင်းစကားကြားကြားပြီးချင်းကုတင်ပေါ်ထိုင်ချတာခေါင်းခါပြီးငိုနေရှာသည်။သနားစရာကလေး။

"လိုတာပေါ့ နေရယ်၊ ဆုလေးဒီအရွယ်ထိရောက်အောင်ဒီရှိုင်းနားဆိုတဲ့ငါကတစ်ယောက်ထဲပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ အဲ့ဒီတုန်းကဘယ်သူမှကိုယ့်ကိုလှည့်ကြည့်ခဲ့ကြတာတောင်မဟုတ်ဘူး၊ဆုလေးနို့ဆာလို့ငိုတဲ့အချိန်တွေတိုင်း တို့ဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိတဲ့အချိန်တွေကိုအခုထိသတိရနေတုန်းပဲ "

"ဒါပေမဲ့"

"တော်ပြီတို့ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ နက်ဖြန် Visa သွားလုပ်မယ်"

ပြောပြီးထွက်သွားသောရှိုင်းကျောပြင်ကိုကြည့်ကာဆုလေးကချုံးပွဲချငိုတော့သည်။နေလည်းဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။

"တိတ်ပါဆုလေးရယ် မမကစိတ်ဆိုးတုန်းပြောတာနေမှာပါ"

"ဆုကိုမသွားခိုင်းပါနဲ့ မမနေရယ်၊ဆုမသွားချင်ဘူး မမနဲ့လည်းမခွဲနိုင်ဘူး ကျေးဇူးပြု၍မမကိုပြောပေးပါမမနေ"

"အင်း အင်းပါ ပြောပေးမယ်နော် ၊ဆုမသွားစေရဘူးစိတ်ချ"

ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေရှာသောဆုလေးကိုကြည့်ပြီးနေ့မှာစိတ်မကောင်းမိ။ဆုလေးဖက်ကကြည့်တော့လည်းမှန်နေပြန်သည်။

ရှိုင်းဖက်ကကြည့်တော့လည်းမမှားသောအမှန်တရားမို့ဘယ်သူ့ဖက်လိုက်ရတော့မည်ဆိုတာမသိတော့ဘဲခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ခါယမ်းနေမိတော့သည်။