ဆုဆုကိုဖုန္းဝယ္ေပးဖို႔အျပင္ထြက္လာေတာ့ဖုန္းဆိုင္ေဘးနားကစားေသာက္ဆိုင္မွာသူ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူထိုင္ေနေသာမဟာေမတၱာကိုဖ်တ္ကနဲေတြ႕လိုက္ရသည္။ရႈိင္းကဆုဆုရဲ႕ပခုံးကိုဖက္ၿပီးဆိုင္ထဲဝင္လာခဲ့သည္။ဆုဆုနဲ႔ရႈိင္းကညီအစ္မေတြဆိုေပမဲ့ဆုဆုရဲ႕အရပ္ကရႈိင္းရဲ႕ရင္ဘတ္ေလာက္သာရွိသည္။ဘယ္ေနရာမွမတူတဲ့တစ္အူထုံဆင္းညီအစ္မမဟုတ္လား။

ဖုန္းဆိုင္ထဲဝင္ရင္းတစ္ခါေလာက္ေစာင္းၾကည့္လိုက္ျပန္ေသးသည္။

ဖုန္းဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့အေရာင္ဝန္ထမ္းေကာင္မေလးျပေသာဖုန္းေတြကိုဆုဆုကတစ္လုံးၿပီးတစ္လုံးၾကည့္ေနသျဖင့္ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မၿပီး။

"ဆုဆု ၾကာေနၿပီေနာ္"

"ဟုတ္ ခဏေလးပါ "

ခဏေလးပါ သာဆိုတယ္ ၁၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေသးသည္။သူႀကိဳက္တာေတြ႕ေတာ့ ရႈိင္းကပိုက္ဆံရွင္းေပးလိုက္ၿပီးဆိုင္ထဲကေနထြက္လာခဲ့သည္။

လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ရွိေသးသည္မို႔ဆုဆုလက္ကိုဆြဲကာဆိုင္ထဲဝင္လာလိုက္သည္။ဆုဆုကေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားသည္။

"မမ ဘယ္သြားမလို႔လဲ "

"ညေနစာသြားစားမလို႔ေလ___ဆုဆုနဲ႔မမအျပင္မွာမစားရတာၾကာၿပီမဟုတ္လား"

"ဟာ___တကယ္လား ၊ ဟီး 😁ေပ်ာ္လိုက္တာ ဆုကမမကိုမေျပာရဲလို႔သာ အိမ္မွာခ်ည္းစားေနရတာၿငီးေငြ႕လာၿပီ😁"

ကေလးတစ္ေယာက္လိုခ်စ္စဖြယ္အမူအရာေလးေတြနဲ႔ေျပာေနေသာဆုဆုကိုၾကည့္ၿပီးရႈိင္းကေခါင္းေလးကိုအသာဖြလိုက္သည္။

ဒါကိုျမင္လိုက္သူကေတာ့မဟာရယ္ေလ။ရႈိင္းဆိုင္ထဲစဝင္လာကတည္းကျမင္လိုက္ပါသည္။သို႔ေသာ္ေဘးနားမွာက မေန႔ကလိုမ်ားျဖစ္ေနမလားဟုေတြးကာေခါင္းကိုငုံ႔ထားလိုက္သည္။

ေတာ္ၾကာေရာက္လာမွျဖင့္ဒုကၡ။

ငုံ႔ၿပီးစားေနေသာမဟာ့ကိုၾကည့္ၿပီး ျမတ္ႏွင့္ျပည့္ျပည့္ကဘာျဖစ္ေနတာလဲဟူေသာအၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။

"ဟဲ့နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"

ျမတ္ကေမးေငါ့ေျပာေနတုန္းျပည့္ျပည့္ကအေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။မဟာတို႔ဆီတည့္တည့္လာေနေသာရႈိင္းကိုေတြ႕သြားသျဖင့္-

"ဟာ မ "

ျပည့္ျပည့္က႐ုတ္တရက္အံၾသသြားေသာ္လည္း မဟာမွာေတာ့သူ႔မ်က္ႏွာကိုျမင္တိုင္းရွက္မိသည္။ၿပီးေတာ့ေဒါသထြက္သည္။မဟာ့အျဖစ္ကိုမသိၾကတဲ့ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ထိုင္ခုံေတြပင္ဆြဲယူၿပီးထိုင္ခိုင္းၾကေသးသည္။လာတာကႏွစ္ေယာက္မို႔ထိုင္ခုံႏွစ္ခုံဆြဲေပးၾကသည္။ရႈိင္းကဝင္ထိုင္ေပမဲ့ေဘးနားကေကာင္မေလးကအူေၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ေနသျဖင့္-

"ဆုေလးထိုင္ေလ၊မမအသိေတြပါ"

ရႈိင္းေျပာမွေကာင္မေလးကဝင္ထိုင္ရွာသည္။ေကာင္မေလးကမဟာတို႔ဖက္မၾကည့္ဘဲဖုန္းဘူးကိုသာအားရပါးရဖြင့္ၾကည့္ေနသည္။

"တို႔ကကေလးတို႔ကိုေတြ႕လို႔ဝင္လာတာ"

"ဟုတ္လား___ညီမေလးတို႔ကမကိုမေတြ႕လိုက္မိဘူးဆိုင္ထဲဝင္လာမွေတြ႕တာ ေဆာရီးမ"

"အင္း ရပါတယ္___စားလို႔ၿပီးၾကၿပီလား မဝေသးရင္ထပ္မွာၾကေနာ္ တို႔ရွင္းေပးမွာ "

"ဟာ___တကယ္"

ျမတ္ႏွင့္ျပည့္ျပည့္စကားေဖာက္ေနၾကေပမဲ့မဟာကေတာ့ေယာင္လို႔ပင္စကားမေျပာမိ။သူတို႔ကေတာ့ရႈိင္းအေၾကာင္းဘာမွမွမသိၾကတာကိုး။ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကိုဘယ္လိုလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာမွန္းသိရင္ဒီလိုစားႏိုင္ၾကအုံးမလားမသိ😫။

ရႈိင္းကမဟာ့ဆီတစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္ၿပီးေဘးကေကာင္မေလးရဲ႕ပခုံးကိုသြားဖက္ျပန္သည္။

"ဆုဆု___ဖုန္းႀကီးပဲၾကည့္မေနနဲ႔၊ဘာစားမွာလဲခုနကေတာ့စားခ်င္တယ္ဆို"

ေမးေနပုံကတကယ့္ကိုၾကင္ၾကင္နာနာယုယုယယေလးရယ္ပါ။ေမးေနရင္းေခါင္းေလးကိုလည္းဖြဖြေလးပုတ္ေသးသည္။

ရွင္ကဘယ္လိုေတာင္လားဒီရႈိင္းနားရယ္ဟုစိတ္ထဲအျမင္ကတ္မိေသးသည္။

"ကေလးတို႔ကိုမိတ္ဆက္ေပးရအုံးမယ္____"

အင္း!လာၿပီ။မိတ္ဆက္ေပးရအုံးမယ္ဆိုၿပီးဟိုေကာင္မေလးရဲ႕ပါးကိုဖြဖြေလးဆြဲညစ္လိုက္သည္။ခ်စ္ဖြယ္ေသာအၾကည့္ေလးေတြနဲ႔႐ႊန္း႐ႊန္းစားစားၾကည့္ေနေသးသည္။ျပည့္ျပည့္နဲ႔ျမတ္ကစိတ္ဝင္တစားနားေထာင္ဟန္ျဖစ္ေနေသာ္လည္းမဟာကေတာ့ဂ႐ုမစိုက္သလိုသာလုပ္ေနလိုက္သည္။

"ဒါကတို႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာညီမေလးပါ ဒီဆုအလကၤာတဲ့ ဆုေလး မမတို႔ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလ"

ဟိုက္😩။ေသေရာပဲ။ကိုယ့္မွာဟိုထင္ဒီထင္ထင္ေနတာသူ႔ညီမတဲ့လား။စိတ္ထဲကေနေရာအားနာသြားရသည္။႐ုပ္ကေတာ့လုံးဝကိုမတူတာ။ ဒီဆုအလကၤာကပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးနဲ႔ရယ္လိုက္ရင္သြားတက္ေလးနဲ႔တကယ့္ကေလးေလးပင္။

သူ႔အစ္မေျပာလိုက္ေတာ့မတ္တပ္ရပ္ၿပီးမဟာတို႔အားလုံးကိုၾကည့္ကာၿပဳံးျပၿပီးႏႈတ္ဆက္ေလသည္။အ႐ုပ္မေလးအတိုင္းပင္။

"ဟုတ္ ဒီဆုအလကၤာလို႔ေခၚပါတယ္"

"မရဲ႕ညီမေလးကခ်စ္စရာေလးပဲ"

ျပည့္ျပည့္နဲ႔ျမတ္ေျပာတာကိုမဟာလည္းလက္ခံပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္သူ႔အစ္မကိုမၾကည္ေသာ္လည္းသြားတက္ေလးနဲ႔ၿပဳံးေနေသာကေလးမေလးကိုေခါင္းညိမ့္ၿပီးရယ္ျပလိုက္သည္။

"သိပ္မေျမာက္ၾကနဲ႔ကေလးတို႔ရဲ႕၊သူကအေျမႇာက္သိပ္ႀကိဳက္တယ္"

"ဟာ မမကလည္း "

ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ေျပာေနပုံေလးကိုၾကည့္ၿပီးမဟာတို႔အားလုံးအူေတြယားေနၾကသည္။ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ၊အ႐ုပ္ကေလးအတိုင္းပင္။

"ဆုေလးရယ္ေနတာၾကည့္ၿပီးပါးေတြဆြဲညစ္ပစ္ခ်င္တာ"

ျမတ္ရဲ႕စကားေၾကာင့္အားလုံးဝိုင္းရယ္မိၾကသည္။

ေၾသာ္___သူတို႔ညီအစ္မကလည္းမ်က္ႏွာျမင္ခ်စ္ခင္ပါေစဟူေသာဆုနဲ႔မ်ားျပည့္စုံေလသလားဟုေတြးမိေသးသည္။သူ႔အစ္မကိုဖယ္ၿပီးဆုဆုေလးကိုေတာ့မဟာလည္းခ်စ္ခင္မိသည္။

"ဆုေလးကအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဟင္"

"၁၇ပါ"

"ေၾသာ္___ဆယ္တန္းေအာင္ထားတာလား"

"ပထမႏွစ္ civil ပါမမ Bright College မွာပါ"

"ေၾသာ္__"

သူတို႔အခ်င္းခ်င္းစကားေကာင္းေနၾကတာကိုေဘးနားကေနၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးနဲ႔ၾကည့္ေနတာကရႈိင္းရယ္ေလ။

မဟာကေတာ့ရႈိင္းမ်က္ႏွာကိုခိုးခိုးၾကည့္မိေသးသည္။တစ္ခါတစ္ေလအၾကည့္ခ်င္းဆုံရင္မသိသလိုလုပ္သြားတတ္ေသးသည္။ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာ ေျပာင္တိုက္တဲ့မိန္းမဟုမွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။

ခဏၾကာေတာ့ စားပြဲထိုးေလးကိုေခၚၿပီးသူ႔ညီမစားခ်င္တာေတြမွာေပးေနေလသည္။

သူ႔ရဲ႕အျပဳအမူတိုင္းကဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္ဆိုတာေတာ့မဟာလက္ခံပါသည္။သူဘာပဲလုပ္ေနလုပ္ေနၾကည့္လိုက္ခ်င္သည္။မသိသလိုေနၿပီးခိုးၾကည့္ရသည္ကလည္းအေတာ္ဆိုးသည္။

ဆုေလးနဲ႔ဟိုႏွစ္ေယာက္စကားေကာင္းေနၾကသလိုမဟာ့မွာလည္းရႈိင္းကိုခိုးခိုးၾကည့္ရတာအေမာ။ျပည့္ျပည့္နဲ႔ျမတ္ရဲ႕စကားေတြကိုသေဘာက်စြာရယ္ေနေသာဆုေလးက႐ုတ္တရက္ရယ္သံတိတ္သြားသျဖင့္အားလုံးအံ့ၾသသြားၿပီးဘာျဖစ္သြားတာလဲဟူ၍ ဆုေလးကိုၾကည့္လိုက္စဥ္တံခါးေပါက္ကေနဝင္လာေသာအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ေနတာေတြ႕လိုက္ရသည္။

ရႈိင္းကလည္းဆုေလးၾကည့္ေနရာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့႐ုတ္တရက္မ်က္ႏွာကတင္းသြားသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ထိုအမ်ိဳးသားနဲ႔ဆုေလးရဲ႕ၾကားမွာပတ္သက္မႈတစ္ခုခုရွိရမည္ဆိုတာကိုမဟာေကာက္ ခ်က္ခ်မိသည္။

အသားျဖဴျဖဴေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔မဟာ့အထင္ အသက္၃၅ေလာက္ပဲရွိအုံးမည္ထင္သည္။တကယ့္ကိုမင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ပုံစံပင္။ရႈိင္းကေတာ့ထိုသူကိုျမင္ေတာ့မ်က္ႏွာလႊဲပစ္သည္။

"ဆုဆု___ဘာလို႔ၾကည့္ေနတာလဲ "

အသံမာမာနဲ႔ေဟာက္လိုက္သျဖင့္႐ုတ္တရက္အၾကည့္လႊဲၿပီးေခါင္းေလးငုံ႔သြားရွာသည္။ထိုအမ်ိဳးသားကျမင္ဟန္တူသည္။လာမည္ျပဳၿပီးမွရႈိင္းကိုၾကည့္ၿပီးမ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ေနာက္ျပန္လွည့္သြားရွာသည္။မဟာမွာသူတို႔ရဲ႕ပုံစံေတြကိုအကဲျဖတ္ေနမိသည္။

ကေလးမေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကပ်က္ယြင္းေနရွာသည္။

"ဆုဆု___မ်က္ႏွာကဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ဘာလို႔မ်က္ႏွာကအဲ့လိုျဖစ္သြားရတာလဲ ၊ေတာ္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေနတာလားေျပာစမ္း!!! ဟမ္!!"

"ကေလးကိုဘာလို႔အဲ့ေလာက္ေငါက္ေနရတာလဲဒီရႈိင္းနား၊ကေလးကိုအျပစ္မရွိမရွာ"

ဒီတစ္ခါေတာ့မဟာမေနႏိုင္ေတာ့။ဆုေလးကဘာမွလုပ္တာလဲမဟုတ္ဘဲဆိုင္ႀကီးမွာေငါက္လားငန္းလားနဲ႔ဆိုေတာ့မ်က္ရည္ေလးဝဲေနရွာသည္။မဟာ့အသံၾကားေတာ့ စုတ္တစ္ခ်ပ္သပ္ၿပီးမ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။ျပည့္ျပည့္နဲ႔ျမတ္ကေတာ့နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကသည္။

"ၿပဳံးေနေလ___ခုနကလို ငါမႀကိဳက္ဘူးလို႔ေျပာထားေနာ္ဆုေလး၊အဲ့မ်က္ႏွာကိုခ်က္ခ်င္းျပင္"

"ဟာ___ရွင္ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲရႈိင္း၊ဝမ္းနည္းသြားတဲ့မ်က္ႏွာကိုရွင္ဆိုရင္ေရာ ခ်က္ခ်င္းျပင္ႏိုင္လား"

ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကတင္းသည္ထက္တင္းလာသည္။မဟာကဂ႐ုမစိုက္။ဆုေလးကေခါင္းငုံ႔ေနသျဖင့္မ်က္ရည္ေလးတစ္ေပါက္က်သြားတာကိုမဟာျမင္လိုက္ရသည္။ေအးေလဒီေလာက္ေတာင္လူၾကားထဲေငါက္ေနမွေတာ့ဝမ္းနည္းရွာမွာေပါ့။

ျမတ္နဲ႔ျပည့္ျပည့္တို႔ကရႈိင္းရဲ႕မ်က္ႏွာပုံစံကိုၾကည့္ၿပီးမဟာ့ကိုမေျပာႏွင့္ဟူေသာမ်က္ႏွာေပးျဖင့္လုပ္ျပၾကေသာ္လည္းမဟာကဂ႐ုမစိုက္။

ရႈိင္းကမဟာ့မ်က္ႏွာကိုစူးစူးရဲရဲၾကည့္ၿပီးေနရာမွဆတ္ကနဲထလိုက္သျဖင့္အားလုံးအံၾသသြားၾကသည္။ၿပီးေတာ့ပိုက္ဆံအိတ္ထဲကဘယ္ႏွစ္႐ြက္မွန္းမသိေသာေသာင္းတန္ေတြထုတ္ၿပီးစားပြဲေပၚခ်ကာ ဆုေလးရဲ႕လက္ကိုအတင္းဆြဲကာထသြားေလသည္။

"ရႈိင္း"

မဟာေအာ္လိုက္ေသာ္လည္းရႈိင္းကဂ႐ုမစိုက္စြာထသြားသည္။အေနာက္ကေနယက္ကန္ယက္ကန္ပါသြားရွာေသာဆုေလးကိုၾကည့္ၿပီးအားလုံးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကသည္။

မဟာတို႔ရဲ႕ႏွစ္ဝိုင္းေက်ာ္မွာထိုင္ေနေသာထိုအမ်ိဳးသားရဲ႕အၾကည့္ေတြကလည္းရႈိင္းတို႔ဆီကပ္ပါသြားသည္။ဝမ္းနည္းေနေသာမ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ၾကည့္ေနရွာသည္။

ရွင္ကဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲဒီရႈိင္းနားရယ္။

>>>>>>>>>>>>>>>

အန္တီမိုးဖုန္းဆက္သျဖင့္ေန႔မွာရႈိင္းဆီအေျပးလာခဲ့ရသည္။ရႈိင္းအိမ္မွာေသာင္းက်န္းေနသည္ဟုဆိုသျဖင့္အိမ္ထဲျမန္ျမန္ဝင္လာခဲ့သည္။အိမ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္းအန္တီမိုးနဲ႔ေတြ႕သျဖင့္ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟူေသာပုံစံျဖင့္ေမးေငါ့ျပေတာ့ထုံးစံအတိုင္းဟုျပန္ေျပာေလသည္။ေနကသက္ျပင္းခ်ေနတုန္း-

"ငါေမးေနတယ္ေလ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ခ်င္ေနတာလားလို႔"

အေပၚထပ္ကေနေအာ္သံအက်ယ္ႀကီးၾကားလိုက္ရသျဖင့္လန္႔ဖ်တ္မိသည္။ဆုေလးဘယ္ေလာက္ေတာင္ေၾကာက္ေနရွာမလဲဟုေတြးၿပီးအေပၚထပ္ကိုအျမန္ေျပးတက္လာခဲ့သည္။

ဆုေလးရဲ႕အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြဖြာလန္ႀကဲေနတာေတြ႕လိုက္ရသည္။ကုတင္ေပၚမွာတရႈံ႕ရႈံ႕ငိုေနရွာေသာဆုေလးကိုေအာ္ဟစ္ေနသျဖင့္ေန႔မွာျမန္ျမန္ေျပးၿပီးဆုေလးကိုဖက္ထားေပးရသည္။

"ရႈိင္း___ေတာ္ပါေတာ့၊ကေလးလည္းတအားေၾကာက္ေနၿပီ"

"ေန ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ အန္တီမိုးဖုန္းဆက္တာလား"

ဟုတ္တယ္လို႔ေျပာလိုက္လွ်င္အမႈကတိုးအုံးမွာမို႔ေခါင္းခါလိုက္ရသည္။ေန႔ရင္ခြင္ထဲမွာေခါင္းဝင္လွ်ိဳၿပီးငိုေနရွာေသာဆုေလးရဲ႕ေခါင္းေလးကိုအသာပြတ္ေပးေနလိုက္သည္။

ရႈိင္းကဆုေလးရဲ႕စားပြဲေပၚကဓာတ္ပုံေတြအားလုံးအားရပါးရဆုတ္ၿဖဲေနသည္။ေနလည္းၾကည့္မေနႏိုင္ေတာ့သျဖင့္-

"ရႈိင္းရယ္ေတာ္ပါေတာ့ ေက်းဇူးျပဳ၍၊ဒီေလာက္လုပ္တာေတာင္အားမရေသးဘူးလား"

"ေန ဘာမွမသိဘဲအျပစ္မတင္နဲ႔၊ဒီေန႔ေလ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕ခဲ့တယ္ထင္လဲ"

ဒီေလာက္ဆိုရိပ္မိၿပီမို႔ သိတယ္သိတယ္ဟုေခါင္းၿငိမ့္ျပရသည္။ဒါကိုေတာင္ေတာက္ကေခါက္လိုက္ေသးသည္။

"ေတြ႕တာကိုအျပစ္မတင္ဘူး၊ဆုဆုရဲ႕မ်က္ႏွာဘာျဖစ္သြားတယ္ထင္လဲ"

"အင္းပါ အင္းပါ ေတာ္ပါေတာ့ "

"မေတာ္ႏိုင္ဘူး ဒီဆုအလကၤာ၊ငါမႀကိဳက္ဘူးလို႔ေျပာထားရဲ႕အသားနဲ႔နင္ဘာလို႔ဒီလိုခ်ည္းျဖစ္ေနရတာလဲေျပာစမ္း"

ေန႔ရင္ခြင္ထဲကဆြဲထုတ္ၿပီးပခုံးႏွစ္ဖက္ကိုကိုင္ကာဆြဲယမ္းေနသျဖင့္ေန႔မွာ ထိုင္ရာမွထၿပီးရႈိင္းလက္ေတြကိုဆြဲဖယ္ရေသးသည္။

နဂိုကတည္းကဆုေလးကေၾကာက္တတ္ပါတယ္ဆိုအခုေတာ့တုန္ရီေနသည္။

"ရႈိင္း ကေလးကိုမဆူပါနဲ႔ေတာ့ေက်းဇူးျပဳ၍"

"ဒီမွာေန___တို႔ကေရာဆူခ်င္လို႔ဆူေနတယ္မ်ားထင္ေနသလား၊တို႔ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြေလာေလာလတ္လတ္ႀကီးျဖစ္ေနေသးတယ္အခုထိ အဲ့ဒါေနအသိဆုံးပဲမဟုတ္လား"

"အင္းပါ___ေနနားလည္ပါတယ္၊ဒါေပမဲ့ဆုေလးဖက္ကၾကည့္ေတာ့လည္း သူ႔___"

"ဟိုး___အဲ့စကားလုံးကိုလုံးဝမထြက္နဲ႔၊ဒီဆုအလကၤာမွာဒီရႈိင္းနားတစ္ေယာက္ထဲရွိတယ္၊ေနာက္တစ္ခါအဲ့လိုျဖစ္ရင္ ငါလုံးဝခြင့္မလႊတ္ဘူးေနာ္ ဆုဆု"

"ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့"

"ရႈိင္းကလည္းကြာ ဆုေလးကဘာအျပစ္ႀကီးလုပ္တာလည္းမဟုတ္ဘဲ၊မ်က္ႏွာထားေလာက္ကေတာ့ဘယ္သူမဆိုပ်က္မွာပဲ၊ရႈိင္းလိုသူကအသည္းမာတဲ့သူမွမဟုတ္တာ"

"အို__မာရမယ္၊ရႈိင္းတို႔ဘဝကိုပ်က္စီးသြားေအာင္လုပ္တဲ့သူကိုဆုေလးလည္းတမ္းတစရာမလိုဘူး အိုကြာ ရႈပ္တယ္ ဆုေလးကိုဒီမွာမထားဘူး US ကိုသြားခိုင္းမယ္"

"ရွင္"

"ဟာ__ရႈိင္းအဲ့လိုေတာ့မလုပ္နဲ႔ေလ "

"မဟုတ္ဘူး ဒီမွာေနရင္သူဆက္သြယ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနအုံးမွာပဲ"

"ရႈိင္းရယ္အဲ့ေလာက္ေတာင္လုပ္ဖို႔လိုလို႔လား"

ဆုေလးမွာေတာ့ရႈိင္းစကားၾကားၾကားၿပီးခ်င္းကုတင္ေပၚထိုင္ခ်တာေခါင္းခါၿပီးငိုေနရွာသည္။သနားစရာကေလး။

"လိုတာေပါ့ ေနရယ္၊ ဆုေလးဒီအ႐ြယ္ထိေရာက္ေအာင္ဒီရႈိင္းနားဆိုတဲ့ငါကတစ္ေယာက္ထဲျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရတာ အဲ့ဒီတုန္းကဘယ္သူမွကိုယ့္ကိုလွည့္ၾကည့္ခဲ့ၾကတာေတာင္မဟုတ္ဘူး၊ဆုေလးႏို႔ဆာလို႔ငိုတဲ့အခ်ိန္ေတြတိုင္း တို႔ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုအခုထိသတိရေနတုန္းပဲ "

"ဒါေပမဲ့___"

"ေတာ္ၿပီတို႔ဆုံးျဖတ္ၿပီးသြားၿပီ နက္ျဖန္ Visa သြားလုပ္မယ္"

ေျပာၿပီးထြက္သြားေသာရႈိင္းေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ကာဆုေလးကခ်ဳံးပြဲခ်ငိုေတာ့သည္။ေနလည္းဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။

"တိတ္ပါဆုေလးရယ္ မမကစိတ္ဆိုးတုန္းေျပာတာေနမွာပါ"

"ဆုကိုမသြားခိုင္းပါနဲ႔ မမေနရယ္၊ဆုမသြားခ်င္ဘူး မမနဲ႔လည္းမခြဲႏိုင္ဘူး ေက်းဇူးျပဳ၍မမကိုေျပာေပးပါမမေန"

"အင္း အင္းပါ ေျပာေပးမယ္ေနာ္ ၊ဆုမသြားေစရဘူးစိတ္ခ်"

ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေနရွာေသာဆုေလးကိုၾကည့္ၿပီးေန႔မွာစိတ္မေကာင္းမိ။ဆုေလးဖက္ကၾကည့္ေတာ့လည္းမွန္ေနျပန္သည္။

ရႈိင္းဖက္ကၾကည့္ေတာ့လည္းမမွားေသာအမွန္တရားမို႔ဘယ္သူ႔ဖက္လိုက္ရေတာ့မည္ဆိုတာမသိေတာ့ဘဲေခါင္းကိုသာတြင္တြင္ခါယမ္းေနမိေတာ့သည္။