"ရႈိင္း"

ကြန္ပ်ဴတာတစ္လုံးႏွင့္အလုပ္ရႈပ္ေနေသာရႈိင္းကိုေနစိတ္မရွည္ေတာ့။သူ႔အလုပ္ကိုပဲအာ႐ုံစိုက္ၿပီးအခုခ်ိန္ထိေန႔ကိုစကားတစ္ခြန္းတစ္ပဒမွမဟ။ရႈိင္းဟာအၿမဲအာ႐ုံကိုတခုတည္းထားတတ္သူမဟုတ္လား။သို႔ေသာ္ ေန ထိုင္ေနရသည္မွာတစ္နာရီေတာင္ျပည့္ေတာ့မည္ထင္သည္။ ေနစကားေျပာတိုင္းလဲတုံ႔ျပန္မႈမရွိ။ Profitေတြထိုင္တြက္ေနတာက ေန႔ကိုမရွိဘူးဟုထင္သည့္အတိုင္း။

သူအလုပ္မ်ားေနရင္လဲ ေနက အျပင္သြားစရာရွိသည္မို႔ သြားလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔သြားျပန္မယ္ဆို‌လည္းမဟုတ္။

အခုေတာ့ေန႔ကိုလည္းဂ႐ုမစိုက္။ သြားမယ္ဆိုျပန္ေတာ့လည္းမဟုတ္။

" ရႈိင္း နည္းနည္းလြန္ေနၿပီလို႔မထင္ဘူးလား ေနထိုင္ေနတာတစ္နာရီျပည့္ေတာ့မယ္"

ရႈိင္းထံမွတုံ႔ျပန္သံထြက္မလာ။ရႈိင္းရဲ႕ဂ႐ုမစိုက္တတ္တဲ့အက်င့္ေတြကိုေနဘာေၾကာင့္သည္းခံေနရသလဲမေျပာတတ္ေတာ့။တစ္ခါတစ္ေလစိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ သူနဲ႔ေဝးရာကိုသြားလိုက္ခ်င္ၿပီျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေန႔မွာ.....။

"ေနအေရးႀကီးတဲ့ကိစၥသြားစရာရွိေသးတယ္ ရႈိင္း လဲအခုၿပီးေသးတာမွမဟုတ္တာ "

ေနစိတ္မရွည္သည့္အတြက္ ပိုက္ဆံအိတ္ကိုကိုင္ကာထမည္ျပဳလိုက္သည္။

"ေနရပ္ဝန္း"

အလုပ္လုပ္ေနရာကမ်က္လုံးပင့္ၾကည့္လာေသာရႈိင္းရယ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေန႔ရင္ထဲမွာ မ်ိဳသိပ္ထားရသည့္ေဒါသေၾကာင့္ ရႈိင္း ေျပာတာကိုမၾကားဟန္ျပဳၿပီးထရပ္လိုက္သည္။

"ေန ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးေနတာလဲ"

တံခါးဖြင့္ဖို႔ျပင္ေနေသာေန႔လက္ေတြ တုံ႔သြားမိသည္။ ရႈိင္းသည္ေနရာကဝုန္းကနဲထၿပီး ေန႔ဆီေရာက္လာသည္။‌ေန႔ရင္ထဲမွာျဖစ္ေနေသာေဒါသေတြကိုဝုန္းဒိုင္းႀကဲပစ္ခ်င္သည္။သို႔ေသာ္ မ်ိဳသိပ္တတ္သည့္သဘာဝအတိုင္း......။

"ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးေနလို႔လဲ"

‌"ေန အခုတို႔ကိုဂ႐ုမစိုက္ဘူးဆိုတဲ့အခ်ိဳးခ်ိဳးျပေနတာပဲေလ"

"အဲ့ဒီေတာ့"

ေနက‌ဘာမွမျဖစ္သလိုပင္ေအးေအးေဆးေဆးျပန္ေျပာလိုက္သည္။ထိုအမူအရာကရႈိင္းကိုေဒါသပိုထြက္ေစသည္ထင္ပါရဲ႕။

"ေန႔ကိုတို႔ကသြားခိုင္းေသးလို႔လား"

"ရႈိင္း....."

"ဟိုး.... ေနရပ္ဝန္း.... ဒီရႈိင္းနားက ကိုယ့္ကိုမထီမဲ့ျမင္ျပဳတာကိုအမုန္းဆုံးပဲဆိုတာ အျခားလူထက္ေနကပိုသိမယ္ထင္တယ္"

ေနေျပာလိုက္ခ်င္သည့္စကားတို႔ကိုမ်ိဳသိပ္လိုက္သည္။ေဒါသသည္ဆိုးက်ိဳးကိုသာျဖစ္ေစသည္မဟုတ္လား။ေန႔ရဲ႕ေဒါသအေလ်ာက္ျပဳမူမိရင္ ေန႔အမွားပဲျဖစ္မယ္မဟုတ္လား။

"ရႈိင္းကို‌မထီမဲ့ျမင္ျပဳတာမႀကိဳက္ရင္ ေန႔ကိုလဲ မထီမဲ့ျမင္မျပဳနဲ႔ေပါ့ ‌ရႈိင္း ကိုယ္ခ်င္းစာေပါ့"

ေနေလသံေအးေအးႏွင့္ပင္ေျပာလိုက္သည္။ ရႈိင္း၏မ်က္ႏွာသည္ ႐ုတ္တရက္နီရဲလာသည္။ ရႈိင္း၏လက္တို႔ကေန႔ပခုံး‌ကိုတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္လာကိုင္ၿပီးေန႔ကိုစူးစူးရဲရဲၾကည့္သည္။

"ေနရပ္ဝန္း..... တို႔ကိုေသခ်ာၾကည့္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာသာ လူတိုင္းအေပၚထားခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ လူတိုင္းကကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားတတ္ခဲ့ရင္ ဒီရႈိင္းနားက အခုဆို သိပ္ကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ဘဝကိုျဖတ္သန္းေနရမွာပဲ အသက္အ႐ြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ရင့္က်က္ျပေနရတာေတြလဲ ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး .…...ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဟုတ္လား ဒီရႈိင္းနားကိုဘယ္သူမွကိုယ္ခ်င္းမစာခဲ့ဘူး"

ေနမ်က္လႊာခ်ထားလိုက္သည္။က်လုဆဲဆဲမ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းေနရသည္ကမလြယ္။ မ်က္ရည္တစက္ကေပါက္ကနဲက်သြားသည္။ရႈိင္းဟာဘယ္ေသာအခါမွ .....။

"အဲ့တာေတြက ကံစီမံရာအတိုင္းျဖစ္ခဲ့တာပဲေလ တမင္သက္သက္ဖန္တီးခဲ့တာေတြမွမဟုတ္တာ"

"ကံစီမံရာ ဟုတ္လား ကံဆိုတာဘာလဲ လူေတြက သူတို႔လုပ္ခဲ့တဲ့အရာေတြကို ကံ ကလုပ္တာလို႔ေျပာတတ္ၾကတာလား၊ တခ်ိဳ႕ကံေတြက တမင္သက္သက္လုပ္ယူခဲ့တာေနမွာေနာ္အာ့ဆို"

"ရႈိင္း"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေန႔လက္ဝါးကရႈိင္းပါးေပၚေရာက္သြားသည္။ ေန မရည္႐ြယ္ပါဘဲ ေန႔လက္ကရႈိင္းရဲ႕ပါးႏုႏုေလးကို႐ိုက္လိုက္မိသည္။ ‌ရႈိင္းသည္ တဖက္သို႔လည္သြားေသာသူ႔ပါးသူျပန္စမ္းရင္း ေန႔ကိုအၿငိဳးတႀကီးလွည့္ၾကည့္သည္။ထို႔ေနာက္ လက္ေတြကိုျပန္ၿပီးေလေပၚေျမႇာက္လိုက္သည္။

"ငါ.….."

ရႈိင္းရဲ႕လက္ေတြေန႔ပါးေပၚေရာက္လာေတာ့မည္ဟူသည့္အသိျဖင့္မ်က္လုံးမွိတ္ထားလိုက္ေသာ္လည္း ေနထင္ထားသလို ရႈိင္းရဲ႕ လက္ေတြ ေန႔ထံေရာက္မလာခဲ့ပါ။ ‌ရႈိင္းသည္ နံရံကိုေဒါသတႀကီးလွမ္းထိုးသည္။

ရႈိင္းသည္ သူဝတ္ဆင္ထားေသာဝတ္စားဆင္ယင္ပုံႏွင့္မလိုက္ဖက္စြာပင္ေဒါသထြက္ေနပုံကေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ျဖစ္ေနသည္။ ၾကည္ျပာေရာင္ ေအာက္ခံအက်ႌေပၚမွာ နီညိဳေရာင္ အေပၚထပ္ကုပ္အက်ႌကိုထပ္ဝတ္ထားၿပီး ခဲေရာင္ဒူးနားအပြင့္မ်ားပါေသာ လုံခ်ည္ကိုဝတ္ဆင္ထားေသာသူ႔ပုံစံက မသိရင္ အလြန္ႏူးညံ့ေသာမိန္းမသားတစ္ေယာက္ပုံစံပက္ျဖစ္သည္။ အညိဳေရာင္ဆိုးထားေသာ ဆံႏြယ္‌ေခြေတြကိုခပ္ေျမာက္ေျမာက္စည္းေႏွာင္ထားသည္က ေဒါသထြက္ေနသာသူ႔ပုံစံႏွင့္ လ်ားလ်ားမွမလိုက္ဖက္။

"သြားေတာ့ ေနရပ္ဝန္း တို႔အခန္းထဲကထြက္သြား"

ေလသံေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ေျပာေနေသာ ရႈိင္းကိုေနလွမ္းၾကည့္ေတာ့ မ်က္ဝန္းမွာမ်က္ရည္ေတြ႐ႊဲေနသည္။ မ်က္ဝန္းအိမ္မွ မ်က္ရည္စက္ေတြက တေပါက္တေပါက္က်လာေနသျဖင့္ ေန႔ျမင္မွာစိုး၍ထင့္။ တဖက္ကိုလွည့္သြားျပန္သည္။

ရႈိင္းမ်က္ရည္ကိုျမင္ေတာ့ေန႔ရင္ထဲ ဝမ္းနည္းလာသည္။ ေနႏွင့္ဆန႔္က်င္ဖက္သို႔လွည့္ထားေသာ ရႈိင္းရဲ႕ေနာက္ေက်ာကိုသိုင္းဖက္လိုက္သည္။

"ရႈိင္းရယ္.….."

ရႈိင္းကေန႔လက္ေတြကိုျဖဳတ္ခ်လိုက္သည္။

"ေန.….. ေက်းဇူးျပဳ၍ တို႔တစ္ေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္ ထြက္သြားေပးပါ"

ရႈိင္းထံမွဒီလိုစကားကိုပထမဆုံးအႀကိမ္ၾကားဖူးသည္မို႔ေနအံ့ဩသြားသည္။သို႔ေသာ္ဘာမွထပ္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိသျဖင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ေလးလံေနသည္။

*******************

မဟာ့စိတ္ေတြေလးလံထိုင္းမႈိင္းေန‌သည္။ဒီေန႔အတန္းတက္ခ်င္စိတ္လည္းမရွိသျဖင့္ အျပင္ထြက္လာခဲ့မိသည္။ျမတ္တို႔ကအတန္းမပ်က္ခ်င္ဟုဆိုသျဖင့္မဟာတစ္ေယာက္ထဲထြက္လာခဲ့သည္။မင္းခန႔္ကိုလည္းမေခၚခ်င္သျဖင့္ကိုယ့္ဘာသာတစ္ေယာက္ထဲေအးေဆးထြက္လာခဲ့သည္။စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ Z Net မွာထိုင္ၿပီး ေကာ္ဖီေအးတခြက္ေသာက္ကာစာအုပ္ထိုင္ဖတ္ေနမိသည္။Z Netက စာအုပ္မ်ိဳးစုံရွိသည္မို႔မဟာသေဘာက်သည္။

မဟာက ဟိုးမားေရးဖြဲ႕ခဲ့တဲ့ အိလိယက္ ကဗ်ာႀကီးအေၾကာင္းစဥ္းစားေနမိသည္။ ဟိုးမားက ေလာကမွာအရာအားလုံးထက္ႀကီးက်ယ္ေသာအရာႏွစ္ခုရွိတယ္တဲ့။တစ္ခုအခ်စ္၊တစ္ခုကစစ္တဲ့။

ဒါဆို အိလိယက္ကဗ်ာႀကီးျဖစ္ေပၚလာတဲ့အဓိကအေၾကာင္းဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ကိုအျပစ္တင္ရမလဲစဥ္းစားၾကည့္သည္။ ေလာက၌ အေၾကာင္းရွိ၍အက်ိဳးျဖစ္ရသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေခါမနတ္ဘုရား ဇူးကိုအျပစ္တင္ရမလား၊ဒါမွမဟုတ္ တင္ဒဲရီးအက္စ္ရွိရက္နဲ႔ ဇူးနတ္ဘုရားနဲ႔ေဖာက္ျပားခဲ့တဲ့ လီးဒါကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား။ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကိုပူေဇာ္ဖို႔ေမ့က်န္ခဲ့လို႔ က်ိန္စာတိုက္ခဲ့တဲ့ အက္ဖရာဒိုက္တီးကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား။ ဆိုပါေတာ့ ဒါေတြကအတိတ္ေတြျပင္မရတဲ့အမွားေတြဆိုပါေတာ့။

ဒါဆို လီးဒါရဲ႕သမီးအျဖစ္ေမြးဖြားခဲ့သူဟယ္လင္မွာအျပစ္ရွိလား။ ဟယ္လင္က စပါတားဘုရင္ မင္နေလးအက္စ္ရဲ႕မိဖုရားျဖစ္ေနရက္နဲ႔ စပါတားနန္းေတာ္ကို အလည္အျဖစ္လာတဲ့ ထ႐ိုဂ်င္မင္းသားပဲရစ္နဲ႔ေဖာက္ျပားျပန္တယ္။ ဟယ္လင္ကလည္း ဗီဇကမေသးပါလား။ မိခင္ျဖစ္သူကလည္း ဘုရင္ရဲ႕မိဖုရားျဖစ္ေနပါရက္နဲ႔ နတ္ဘုရင္ဇူးနဲ႔ေဖာက္ျပားတယ္။ သမီးဟယ္လင္က မင္နေလးအက္စ္ရဲ႕မိဖုရားျဖစ္ေနပါရက္နဲ႔ ပဲရစ္နဲ႔ေဖာက္ျပားတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ထ႐ြိဳင္းၿမိဳ႕ႀကီးပ်က္သုဥ္းရတယ္ ၊ အာခီလီးတို႔လို ဟက္တာတို႔လို သူရဲေကာင္းေတြက်ဆုံးရတယ္။

ျပႆနာဟာ ဟယ္လင္ေၾကာင့္လား။ဟယ္လင္ကိုေမြးဖြားခဲ့တဲ့ လီးဒါေၾကာင့္ပဲလား မဆိုတတ္ေတာ့။

မဟာေရာက္တတ္ရာရာေတြးေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ မဟာ့အေတြးေတြ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေနခ်ိန္ လူေတြတဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကသည္။ အသံေတြကလည္း ဆူညံေနသည့္အတြက္ မဟာအာ႐ုံေတြပ်က္ၿပီး စိတ္ညစ္လာသျဖင့္ ေခ်ာင္က်တဲ့ ေနရာသြားမည္ဆိုၿပီးထလာခဲ့သည္။ ဒီဆိုင္မွာ ဝင္လာသူကိုလဲမျမင္ရ အာ႐ုံစူးစိုက္၍လည္းရေသာ ေခ်ာင္က်ေသာ ေနရာရွိသည္။ မဟာထိုေနရာကိုသြားရန္ထလာခဲ့သည္။

ေထာင့္နားကေနရာေလးမို႔ မဟာျမန္ျမန္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ထိုင္ခုံဆြဲကာထိုင္မလို႔ရွိေသး မမေနကိုေတြ႕လိုက္သည္။

ဟင္။

မမေန။

မမေနက မဟာထိုင္မည့္ေနရာရဲ႕ဟိုဖက္စားပြဲေထာင့္ေလးမွာထိုင္‌ေနသည္။စားပြဲေပၚမွာေကာ္ဖီ

တစ္ခြက္ ႏွင့္ လူကေတာ့တေနရာရာကိုေငးေမာေနသည္။ မဟာကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သတိမထားမိခင္မွာပင္ မမေနအနားေရာက္ေနမိသည္။

"မမေန"

"ဪ......ကေလး"

မမေနမ်က္ႏွာသည္ကားသိပ္ၿပီးအံ့ဩဟန္လည္းမျပေပ။ မမေနအဖို႔မဟာ့လိုေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႕တာ ဘာမ်ားအံ့ဩစရာလိုပါ့မလဲဟုျပန္ေတြးမိသည္။

"ကေလး.....ထိုင္ေလ"

"ဟုတ္မမေန"

မဟာထိုင္ခုံမွာဝင္ထိုင္လိုက္ေတာ့မမေနကသူ႔အေတြးေတြကိုျပန္ေခၚလိုက္ဟန္တူသည္။

"မမေန ရႈိင္းေရာမပါဘူးလား"

မမေန၏မ်က္ခုံးတဖက္ကအေပၚေျမႇာက္တက္သြားသည္။ မဟာကေျပာစရာစကားမရွိ၍စကားစလိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း မမေနကေတာ့ဘယ္လိုထင္သြားသည္မသိ။

"‌ကေလးနဲ႔.…...ရႈိင္းနဲ႔ကဘယ္လိုဆက္ဆံေရးလဲ၊ ကေလးကေရာရႈိင္းကိုဘယ္လိုသေဘာထားသလဲ"

မမေန၏မ်က္ႏွာသည္မဟာ့ထံမွတစ္စုံတစ္ခုထြက္က်လာမည္ကိုစိုးရိမ္ေနသည့္ပုံပင္။

မဟာ့စိတ္ေတြေလးလံလာသည္။ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းစိတ္ကလႈိက္တက္လာသည္။

"ဟို.…..ရႈိင္းနဲ႔မဟာကမမေနထင္သလိုမဟုတ္ပါဘူး"

အဖ်ားခတ္သြားေသာစကားသံတို႔ကိုမမေနက ရိပ္စားမိသည့္ႏွယ္မဟာ့ကိုစူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

မမေန၏လွပလြန္းေသာမ်က္ႏွာေလးကိုအေၾကာင္းမဲ့ေငးေနမိကာ တခုခုကိုဆုံးရႈံးလိုက္ရသလိုခံစားေနမိသည္။တကယ္ေတာ့ မဟာနဲ႔ရႈိင္း ရဲ႕အေၾကာင္းမမေနသိသြားခဲ့ရင္မမေနဘယ္လိုတုံ႔ျပန္မလဲဟုေတြးကာ စိတ္ထဲမွာလည္းေလးလံေနသည္။

မဟာ့စိတ္ထဲတခုခုလစ္ဟာသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ မမေနသိသြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အသိကိုမေတြးခ်င္။

ရႈိင္းနဲ႔မမေနကၾကားက ဘယ္လိုပတ္သက္မႈလဲဆိုတာလဲသိခ်င္လွသည္။သို႔ေသာ္......။

"ကေလး မွာခ်စ္သူရွိတယ္ဆို"

"ဟုတ္"

"အင္း ေကာင္းပါတယ္"

"တူ တူ တူ"

မမေနဖုန္းကအသံျမည္လာသျဖင့္ မမေနကဖုန္းကိုကိုင္လိုက္သည္။ရႈိင္းဆက္တာထင္ပါရဲ႕။မမေနမ်က္ႏွာက မဟာ့ကိုတခ်က္ၾကည့္ၿပီးဖုန္းကိုဆက္ေျပာေနသည္။

"အင္း ဟုတ္တယ္ လာၿပီဒါပဲေနာ္အာ့ဆို"

"ကေလး ကိုယ္သြားစရာရွိေသးလို႔ကိုယ့္ကိုခြင့္ျပဳအုံးေနာ္ အျပင္မွာရႈိင္းေရာက္ေနတယ္ထြက္ေတြ႕အုံးမလား"

ရႈိင္းတဲ့လား။ရႈိင္းကမမေနပိုင္တဲ့အမ်ိဳးသမီးမဟုတ္လား။မဟာကဘာလို႔။

"ေတာ္ၿပီမမေန ဒါဆို ေကာင္းေကာင္းျပန္ပါ"

"အင္း ကေလး"

ထြက္ခြာသြားေသာေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ကေလဟာနယ္ထဲေရာက္ေနသလိုပင္။ ရႈိင္းကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့မမေနနဲ႔မမေနကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ရႈိင္း။

ဒါဆိုဒီႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာေရာက္ေနတဲ့ မဟာကဘာလဲ။

ကိုယ့္ျဖစ္တည္မႈကိုေတြးရင္းရွက္႐ြံလာမိသည္။ ဒီႏွစ္ေယာက္နဲ႔မပတ္သက္ဘူးဆိုတဲ့အသိ။

ဒါေပမဲ့........။