Bright college ရှေ့မှာဖွင့်ထားသောပင်လယ်စာဆိုင်ကကောင်းသည်ဆို၍မြတ်က လာခေါ်သဖြင့်မဟာနှင့်ပြည့်ပြည့်လိုက်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ပြည့်ပြည့်က သူကျွေးမယ်ဟုဆိုသဖြင့်မဟာတို့လည်းပျော်ပျော်ကြီးလိုက်လာခဲ့သည်။

" ဟဲ့ မှာကြနော် ငါကျွေးပါ့မယ်"

"အမလေးတို့တော့ထီပေါက်တာပဲ"

ပြည့်ပြည့်ရဲ့စကားကြောင့် အားလုံးကဝိုင်းရယ်ကြသည်။

"စားပါ ငါ့သူငယ်ချင်းလေးအသည်းကွဲနေတယ်မဟုတ်လား"

မြတ်စကားကြောင့်မဟာပြုံးလိုက်မိသေးသည်။ စိတ်ထဲမှာရုတ်တရက်ဝမ်းနည်းသွားတာတော့အမှန်။ တစ်ခါတစ်လေ ဒီအတိုင်းလေးပဲသူတို့နှစ်ယောက်ပျော်ရွှင်နေတာကိုထိုင်ကြည့်သွားရမှာလားဟုတွေးမိသည်။တကယ်တမ်းတွေးကြည့်တော့ မဖြစ်နိုင်။ ဘယ်လိုလုပ်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲနော်။

ထိုစဉ် မဟာနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံမှာထိုင်နေသောပြည့်ပြည့်က မဟာ့ကိုမျက်စလှမ်းပစ်ပြသည်။

"အနောက်မှာ ဟဲ့ မနဲ့လူကြီးတစ်ယောက်"

မဟာရုတ်တရက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ထိုင်ရန်နေရာယူနေသောရှိုင်းနဲ့လူကြီးတစ်ယောက်။ ရှိုင်းကမထိုင်ရသေးသည်မို့‌ထိုလူကြီးကဘယ်သူမှန်းမသိသေး။ ရှိုင်းထိုင်လိုက်မှမဟာအံ့ဩသွားသည်။ မှတ်မိပါပြီ။

ဟိုတစ်ခါကဒယ်ဒီ့ကိုလိုက်ပို့သောလူကြီး။ ရှိုင်းတို့နဲ့ခဏခဏပြဿနာဖြစ်သောလူကြီးပင်ဖြစ်သည်။

အခုတော့ဘယ်လိုလုပ်ရှိုင်းကနှစ်ယောက်သားလာတွေ့နေရသလဲ။

မဟာနားစွင့်နေလိုက်သည်။

" ရှိုင်းနား အခုချိန်ထိဒေါသတွေကိုမလျှော့သေးဘူးလား"

" ဒေါသတဲ့လား ဟားဟား သမီးကိုအခုလိုဖြစ်အောင် ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

မဟာနားမလည်။ သူတို့ကဘာတွေလဲ ။မြတ်နဲ့ပြည့်ပြည့်ကလည်း ဘာတွေလဲဟူသောမျက်နှာပေးနဲ့ မျက်စပစ်ပြကြသည်။ သို့သော် တိတ်တိတ်လေးပြန်နားထောင်နေကြသည်။

"ရှိုင်းနား သမီးထင်တာတွေလိုမဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်"

"တော်ပါတော့ ဒယ်ဒီရယ် အဲ့ဒီဒဏ်တွေကိုခံစားခဲ့ရတာသမီးကိုယ်တိုင်ပါ"

ဟင်။ ဒယ်ဒီဆိုပါလား။ ဘယ်လိုလုပ် ရှိုင်းမှာ....။

ဆုလေးနဲ့တွေ့ရင်ခဏခဏရန်ရှာတတ်တာ သူ့ဒယ်ဒီဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လား။

မဟာခေါင်းရှုပ်သွားရသည်။ဘာတွေလဲ ဆိုတာနားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

" တော်ပြီဒယ်ဒီ ဒယ်ဒီ့စိတ်နဲ့ဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ မာမီ့ကိုလည်းအားနာသောအားဖြင့် ဆုလေးမွေးကင်းစမှာတောင် အိမ်မကပ်နိုင်တဲ့အပြစ်တွေကိုအားနာသောအားဖြင့် သမီးတို့နဲ့ဝေးဝေးနေပါ အခု ဒယ်ဒီသိပ်လိုချင်ခဲ့တဲ့ဘဝမျိုးနဲ့ ဒယ်ဒီသိပ်ချစ်တဲ့မိန်းမနဲ့ အတူတူနေနေရပြီမဟုတ်လား သမီးတို့နဲ့လာမပတ်သက်ပါနဲ့တော့"

" ရှိုင်းနား"

ရှိုင်းသည်ထိုင်နေရာမှထပြီးအပြင်ထွက်သွားလေသည်။ ထိုလူကြီးသည်ငိုင်ပြီးကျန်နေခဲ့သည်။ ရှိုင်းဘဝကသနားစရာပါလားဟုတွေးမိသည်။

ရှိုင်းထွက်သွားသဖြင့် လမ်း‌မကြီးဖက်သို့စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ကနေမြင်နေရသော လမ်းမကြီးပေါ်ကအမျိုးသမီးကို မဟာဆွေးဆွေးလေးငေးနေမိသည်။ မျက်ရည်တွေကိုသုတ်နေဟန်တူပါသည်။ လမ်းကူးနေစဉ်လက်တစ်ဖက်က မျက်နှာကိုပွတ်နေတာမြင်ရသည်။

" ဟဲ့ မရှိုင်းက အဖေရှိတာလား ငါတို့က မိဘမဲ့အောက်မေ့နေတာ"

" အေး ငါတို့ရောပဲ"

မဟာတောင်ရှိုင်းဘာဆိုတာမသိခဲ့ရတာ။ သူတို့ကသိပါ့မလား။

သနားလိုက်တာရှိုင်းရယ်။

ပြီးတော့ထွေးပွေ့ထားချင်လိုက်တာ။

မဟာမေတ္တာမှာအဲ့လိုအခွင့်အရေးသာရှိခဲ့ရင် ရှိုင်းရဲ့မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးချင်တယ်။

မဟာထိုင်ရာမှထပြီးဆိုင်အပြင်ဖက်ကိုထွက်လိုက်သည်။

"မဟာ ဟဲ့ဘယ်သွားမလို့လဲ"

အားလုံးဝိုင်းအော်နေတာကိုမျက်ကွယ်ပြုပြီးမဟာပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်လမ်းတစ်ဖက်ကိုကူးလိုက်ပြီး Bright College ရှေ့မှာရပ်ထားသော ကားပေါ်မှာထိုင်ငိုနေတာတွေ့လိုက်သည်။ မဟာ ကားတံခါးခေါက်လိုက်တော့ ရှိုင်းသည်ငုံ့နေရာမှခေါင်းမတ်လာပြီးမျက်ရည်တွေကိုခပ်မြန်မြန်သုတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ကားမှန်ကိုချကာ ဘာလဲဟူသောပုံစံဖြင့်မေးငေါ့ပြစည်။

" ရှိုင်း"

"မဟာမတ်ေတာ ဘာလဲ"

မဟာရုတ်တရက်ဘာပြောရမည်မသိဖြစ်သွားသည်။ ရှိုင်း၏မျက်လုံးတို့သည် နီရဲနေသည်။

" မဟာက ဒီနားလာတာ ရှိုင်းကားကိုတွေ့လိုက်လို့"

မဟာမုသားတချို့ကိုသုံးလိုက်သည်။သို့သော ရှိုင်း၏မျက်နှာသည်ဘယ်လိုမှပြောင်းလဲမသွား။

" ဆုလေးကိုလာကြိုတာလား"

"အင်း"

"မမနေရော"

"နေက နေသိပ်မကောင်းလို့ "

"ဟုတ်လားဘာဖြစ်တာလဲရှိုင်းရဲ့"

နေမကောင်းဘူးဆိုတော့မဟာစိုးရိမ်စိတ်ဝင်သွားသည်။ သို့သော် ရှိုင်းကဘာမှလဲထပ်မပြောပါ။

ခဏကြာတော့ဆုလေးထွက်လာသည်။ ဆုလေးက မဟာကိုမြင်တော့ပြုံးပြသည်။

" ဟာ မမ ကားပေါ်တက်လေ"

ရှိုင်းကဘာမှမပြောပါ။ မဟာလည်းမကောင်းတတ်သဖြင့် ဆုလေးကိုပြုံးပြလိုက်သည်။

"မမက ဒီနားကိုလာတာ တော်ပြီဆုလေးရဲ့"

" ဪ ဟုတ်"

ဆုလေးကကားပေါ်တက်သွားတော့မဟာကလက်ပြလိုက်သည်။

" မဟာမေတ္တာတို့သွားမယ်နော်"

"အင်း ကောင်းကောင်းသွားနော်"

ရှိုင်းကခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးထွက်သွားသည်။ မဟာ့ရင်ထဲမှာဝမ်းနည်းစိတ်တို့လှိုက်တက်လာသည်။ သို့သော်မငိုမိအောင်ထိန်းထားလိုက်သည်။

" မဟာ့မှာငိုခွင့်မှမရှိတာပဲ"။

×××××××××

"ရှိုင်း"

နေဘာပြောရမည်မသိတော့ဘဲဖြစ်နေသည်။ နှစ်သိမ့်ရမလား ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်းပဲထားရမလား မဝေခွဲနိုင်တော့။ ရှိုက်ကြီးတင်ငိုနေသောရှိုင်း၏ရှိုက်သံက နေ့ရင်တွေကိုဆူးနှင့်ထိုးနေသည့်နှယ်။

ရှိုင်းအတွက်ရော၊ ကိုယ့်အတွက်ရော။

"ရှိုင်း ကျေးဇူးပြုပြီးမငိုလို့မရဘူးလား နေ့ကိုရောနည်းနည်းလေးမှအားမနာဘူးလား နေတော့ရှိုင်းကိုအားနာတယ် "

ရှိုင်းကဘာမှမပြော။ နေတို့နှစ်ယောက်ဟာရန်သူတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေရတဲ့ချစ်သူတွေလား။

ရန်သူဖြစ်လျှင်တော့ ရန်သူစစ်စစ်သာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူစစ်လွန်း၍မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားရခြင်းလဲဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"နေ ...... တို့စိတ်တွေအရမ်းရှုပ်ထွေးနေတယ်သိလား ၊ တစ်ခါတစ်လေ နေ့ကိုတို့မကြည့်ချင်လောက်အောင်မုန်းတယ် တစ်ခါတစ်လေ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်ကပိုမုန်းရပြန်တယ်၊ ဒယ်ဒီကဆက်သွယ်ဖို့ကြိုးစားလာရင် တို့စိတ်တွေပြန်သတိရလာတယ် အဲ့ဒီအခါ တို့ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ဖြစ်လာတယ်"

"ဒါဆို ရှိုင်းကနေ့ကိုစွန့်လွှတ်မှာလား"

ရှိုင်းအသံတွေကတိမ်ဝင်သွားသည်။ ပြီးတော့ နေ့မျက်နှာလေးကိုတယုတယကိုင်လိုက်သည်။

"နေရယ်......"

ရှိုင်းကနေ့ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားလိုက်သည်။ စွန့်လွှတ်ရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရင်နာမှုတွေကိုဆက်ပိုက်ပြီး ဆက်ချစ်ရမှာလား။ ဆက်ချစ်တော့ရော အခုလိုသတိမရဘဲနေနိုင်ကြမှာလား။

" ရှိုင်း ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်ဆိုင်လို့မရဘူးလား သူတို့ကြားဘာဖြစ်ခဲ့တာရှိုင်းလဲသေချာမသိသလို နေလဲသေချာမသိဘူး ထင်မြင်ချက်ဆိုတာအမှန်တရားမှမဟုတ်တာ နေတောင် ခွင့်လွှတ်နိုင်သေးတာပဲ"

ရှိုင်းကခေါင်းခါသည်။ပြီးမှနေ့ကိုဖက်ထားရင်းနဲ့ရှိုက်ကြီးတင်ငိုသည်။

" နေ့ဖြစ်ရပ်နဲ့တို့ဖြစ်ရပ်မတူဘူးနေ.....တို့ကတစ်ယောက်ထဲပစ်ချခံခဲ့ရတာ နေက တစ်ယောက်ထဲပစ်ချခံခဲ့ရတာမဟုတ်ဘူး တို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သိပ်ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ ခံစားရတယ်ဆိုရင်တောင် တို့ကပိုရင်နာရတယ်နေ"

" လူတွေကအတ္တသိပ်ကြီးကြတယ်ရှိုင်း ၊ ဘယ်နေရာမဆိုငါသည်သာသူတစ်ပါးထက် ပိုသောသူဖြစ်ချင်ကြတယ်..... အခုရှိုင်းကိုကြည့်ပါလား အပူမီးတွေတောင် ကိုယ့်အပူမီးကပဲပူတယ်လို့ထင်ကြတာမျိုး၊သူတစ်ပါးခံစားရတာ ငါ့လောက်မဆိုးဘူးလို့ယူဆတတ်ကြတဲ့သူတွေချည်း။ တကယ်ကရှိုင်းခံစားရသလို နေလည်းခံစားခဲ့ရတာချည်းပဲ နေ့ဖက်ကိုရောစဉ်းစားကြည့်ပေးပါအုံး၊ ရှိုင်းက နေ့အပေါ်မှာအနိုင်ယူနေခဲ့တာတောင်နေဟာရှိုင်းအနားက လုံးဝထွက်မသွားခဲ့ဘူး။ရှိုင်းကိုအပြည့်အဝမဟုတ်ရင်တောင် နေ နားလည်ပေးခဲ့တယ်။ နေရောမခံစားရဘူးလို့ရှိုင်းထင်နေတာလား၊ အမှန်တရားဆိုတာ နှစ်မျိုးရှိတယ်ရှိုင်းရဲ့။ ကိုယ့်ဖက်ကကြည့်ရင် လက်ဖမိုးပေမဲ့ သူ့ဖက်ကကြည့်ရင် လက်ဖဝါးပဲရှိုင်းရဲ့ ရှိုင်းတွေးကြည့်စမ်းပါ"

နေလည်းငိုပြီးပြောသည်။ ရှိုင်းကမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နံရံတွေကိုလက်သီးနဲ့သွားထိုးသည်။

" ရှိုင်းမလုပ်နဲ့ အဲ့လ်ုအကျင့်တွေကိုရပ်လိုက်တော့ "

နေကရှိုင်းအနားကိုသွားလိုက်ပြီး ရှိုင်းရဲ့မျက်နှာလေးကိုလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးနှင့်နွေးနွေးထွေးထွေးဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကတိပေးစမ်းပါ အချစ်ရယ် ရင်ဆိုင်မယ်လို့"

ရှိုင်းရဲ့ခေါင်းတွေကငုံ့သွားသည်။ နေ့မျက်ဝန်းတွေကိုအကြည့်လွှဲထားသည်။

" နေ့မျက်ဝန်းတွေကိုတည့်တည့်ကြည့်စမ်းပါရှိုင်းရယ်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာအရာရာတိုင်းကိုရင်ဆိုင်ကျော်လွှားနိုင်တယ်ဆိုတာယုံရဲ့လား၊ တကယ်လို့သာ ရင်ဆိုင်ပြီးမှ ရှိုင်းလိုချင်တဲ့‌အဖြေမရခဲ့ဘူးဆိုရင် နေ့ဘဝကိုလောင်းကြေးထပ်မယ်။ ရှိုင်းအနားကနေနေထွက်သွားပေးမယ်"

"နေ..."

"နေ့ကိုယုံပါအချစ်ရယ် နေ ရှိုင်းကိုသိပ်ချစ်တယ်"

နေ့နှုတ်ခမ်းတွေက ရှိုင်းနှုတ်ခမ်းတွေကိုနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်သောအနမ်းတို့အောက်မှာယစ်မူးစွာပင် ရှိုင်းကလည်းပြန်နမ်းသည်။

" တို့လည်းနေ့ကိုသိပ်ချစ်တယ်"။