Bright college ေရွ႕မွာဖြင့္ထားေသာပင္လယ္စာဆိုင္ကေကာင္းသည္ဆို၍ျမတ္က လာေခၚသျဖင့္မဟာႏွင့္ျပည့္ျပည့္လိုက္လာခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ျပည့္ျပည့္က သူေကြၽးမယ္ဟုဆိုသျဖင့္မဟာတို႔လည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးလိုက္လာခဲ့သည္။

" ဟဲ့ မွာၾကေနာ္ ငါေကြၽးပါ့မယ္"

"အမေလးတို႔ေတာ့ထီေပါက္တာပဲ"

ျပည့္ျပည့္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ အားလုံးကဝိုင္းရယ္ၾကသည္။

"စားပါ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလးအသည္းကြဲေနတယ္မဟုတ္လား"

ျမတ္စကားေၾကာင့္မဟာၿပဳံးလိုက္မိေသးသည္။ စိတ္ထဲမွာ႐ုတ္တရက္ဝမ္းနည္းသြားတာေတာ့အမွန္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဒီအတိုင္းေလးပဲသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာကိုထိုင္ၾကည့္သြားရမွာလားဟုေတြးမိသည္။တကယ္တမ္းေတြးၾကည့္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကည့္ေနႏိုင္မွာလဲေနာ္။

ထိုစဥ္ မဟာနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခုံမွာထိုင္ေနေသာျပည့္ျပည့္က မဟာ့ကိုမ်က္စလွမ္းပစ္ျပသည္။

"အေနာက္မွာ ဟဲ့ မနဲ႔လူႀကီးတစ္ေယာက္"

မဟာ႐ုတ္တရက္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ထိုင္ရန္ေနရာယူေနေသာရႈိင္းနဲ႔လူႀကီးတစ္ေယာက္။ ရႈိင္းကမထိုင္ရေသးသည္မို႔‌ထိုလူႀကီးကဘယ္သူမွန္းမသိေသး။ ရႈိင္းထိုင္လိုက္မွမဟာအံ့ဩသြားသည္။ မွတ္မိပါၿပီ။

ဟိုတစ္ခါကဒယ္ဒီ့ကိုလိုက္ပို႔ေသာလူႀကီး။ ရႈိင္းတို႔နဲ႔ခဏခဏျပႆနာျဖစ္ေသာလူႀကီးပင္ျဖစ္သည္။

အခုေတာ့ဘယ္လိုလုပ္ရႈိင္းကႏွစ္ေယာက္သားလာေတြ႕ေနရသလဲ။

မဟာနားစြင့္ေနလိုက္သည္။

" ရႈိင္းနား အခုခ်ိန္ထိေဒါသေတြကိုမေလွ်ာ့ေသးဘူးလား"

" ေဒါသတဲ့လား ဟားဟား သမီးကိုအခုလိုျဖစ္ေအာင္ ဘယ္သူလုပ္တာလဲ"

မဟာနားမလည္။ သူတို႔ကဘာေတြလဲ ။ျမတ္နဲ႔ျပည့္ျပည့္ကလည္း ဘာေတြလဲဟူေသာမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မ်က္စပစ္ျပၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တိတ္တိတ္ေလးျပန္နားေထာင္ေနၾကသည္။

"ရႈိင္းနား သမီးထင္တာေတြလိုမဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္"

"ေတာ္ပါေတာ့ ဒယ္ဒီရယ္ အဲ့ဒီဒဏ္ေတြကိုခံစားခဲ့ရတာသမီးကိုယ္တိုင္ပါ"

ဟင္။ ဒယ္ဒီဆိုပါလား။ ဘယ္လိုလုပ္ ရႈိင္းမွာ....။

ဆုေလးနဲ႔ေတြ႕ရင္ခဏခဏရန္ရွာတတ္တာ သူ႔ဒယ္ဒီျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္လား။

မဟာေခါင္းရႈပ္သြားရသည္။ဘာေတြလဲ ဆိုတာနားမလည္ႏိုင္ျဖစ္သြားသည္။

" ေတာ္ၿပီဒယ္ဒီ ဒယ္ဒီ့စိတ္နဲ႔ဆုံးသြားခဲ့ရတဲ့ မာမီ့ကိုလည္းအားနာေသာအားျဖင့္ ဆုေလးေမြးကင္းစမွာေတာင္ အိမ္မကပ္ႏိုင္တဲ့အျပစ္ေတြကိုအားနာေသာအားျဖင့္ သမီးတို႔နဲ႔ေဝးေဝးေနပါ အခု ဒယ္ဒီသိပ္လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ဘဝမ်ိဳးနဲ႔ ဒယ္ဒီသိပ္ခ်စ္တဲ့မိန္းမနဲ႔ အတူတူေနေနရၿပီမဟုတ္လား သမီးတို႔နဲ႔လာမပတ္သက္ပါနဲ႔ေတာ့"

" ရႈိင္းနား"

ရႈိင္းသည္ထိုင္ေနရာမွထၿပီးအျပင္ထြက္သြားေလသည္။ ထိုလူႀကီးသည္ငိုင္ၿပီးက်န္ေနခဲ့သည္။ ရႈိင္းဘဝကသနားစရာပါလားဟုေတြးမိသည္။

ရႈိင္းထြက္သြားသျဖင့္ လမ္း‌မႀကီးဖက္သို႔ေစာင္းၾကည့္လိုက္သည္။

မွန္ကေနျမင္ေနရေသာ လမ္းမႀကီးေပၚကအမ်ိဳးသမီးကို မဟာေဆြးေဆြးေလးေငးေနမိသည္။ မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ေနဟန္တူပါသည္။ လမ္းကူးေနစဥ္လက္တစ္ဖက္က မ်က္ႏွာကိုပြတ္ေနတာျမင္ရသည္။

" ဟဲ့ မရႈိင္းက အေဖရွိတာလား ငါတို႔က မိဘမဲ့ေအာက္ေမ့ေနတာ"

" ေအး ငါတို႔ေရာပဲ"

မဟာေတာင္ရႈိင္းဘာဆိုတာမသိခဲ့ရတာ။ သူတို႔ကသိပါ့မလား။

သနားလိုက္တာရႈိင္းရယ္။

ၿပီးေတာ့ေထြးေပြ႕ထားခ်င္လိုက္တာ။

မဟာေမတၱာမွာအဲ့လိုအခြင့္အေရးသာရွိခဲ့ရင္ ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ေပးခ်င္တယ္။

မဟာထိုင္ရာမွထၿပီးဆိုင္အျပင္ဖက္ကိုထြက္လိုက္သည္။

"မဟာ ဟဲ့ဘယ္သြားမလို႔လဲ"

အားလုံးဝိုင္းေအာ္ေနတာကိုမ်က္ကြယ္ျပဳၿပီးမဟာေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္လမ္းတစ္ဖက္ကိုကူးလိုက္ၿပီး Bright College ေရွ႕မွာရပ္ထားေသာ ကားေပၚမွာထိုင္ငိုေနတာေတြ႕လိုက္သည္။ မဟာ ကားတံခါးေခါက္လိုက္ေတာ့ ရႈိင္းသည္ငုံ႔ေနရာမွေခါင္းမတ္လာၿပီးမ်က္ရည္ေတြကိုခပ္ျမန္ျမန္သုတ္လိုက္သည္။

ၿပီးေတာ့ကားမွန္ကိုခ်ကာ ဘာလဲဟူေသာပုံစံျဖင့္ေမးေငါ့ျပစည္။

" ရႈိင္း"

"မဟာမတ္ေတာ ဘာလဲ"

မဟာ႐ုတ္တရက္ဘာေျပာရမည္မသိျဖစ္သြားသည္။ ရႈိင္း၏မ်က္လုံးတို႔သည္ နီရဲေနသည္။

" မဟာက ဒီနားလာတာ ရႈိင္းကားကိုေတြ႕လိုက္လို႔"

မဟာမုသားတခ်ိဳ႕ကိုသုံးလိုက္သည္။သို႔ေသာ ရႈိင္း၏မ်က္ႏွာသည္ဘယ္လိုမွေျပာင္းလဲမသြား။

" ဆုေလးကိုလာႀကိဳတာလား"

"အင္း"

"မမေနေရာ"

"ေနက ေနသိပ္မေကာင္းလို႔ "

"ဟုတ္လားဘာျဖစ္တာလဲရႈိင္းရဲ႕"

ေနမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့မဟာစိုးရိမ္စိတ္ဝင္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ရႈိင္းကဘာမွလဲထပ္မေျပာပါ။

ခဏၾကာေတာ့ဆုေလးထြက္လာသည္။ ဆုေလးက မဟာကိုျမင္ေတာ့ၿပဳံးျပသည္။

" ဟာ မမ ကားေပၚတက္ေလ"

ရႈိင္းကဘာမွမေျပာပါ။ မဟာလည္းမေကာင္းတတ္သျဖင့္ ဆုေလးကိုၿပဳံးျပလိုက္သည္။

"မမက ဒီနားကိုလာတာ ေတာ္ၿပီဆုေလးရဲ႕"

" ဪ ဟုတ္"

ဆုေလးကကားေပၚတက္သြားေတာ့မဟာကလက္ျပလိုက္သည္။

" မဟာေမတၱာတို႔သြားမယ္ေနာ္"

"အင္း ေကာင္းေကာင္းသြားေနာ္"

ရႈိင္းကေခါင္းၿငိမ့္ျပၿပီးထြက္သြားသည္။ မဟာ့ရင္ထဲမွာဝမ္းနည္းစိတ္တို႔လႈိက္တက္လာသည္။ သို႔ေသာ္မငိုမိေအာင္ထိန္းထားလိုက္သည္။

" မဟာ့မွာငိုခြင့္မွမရွိတာပဲ"။

×××××××××

"ရႈိင္း"

ေနဘာေျပာရမည္မသိေတာ့ဘဲျဖစ္ေနသည္။ ႏွစ္သိမ့္ရမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီအတိုင္းပဲထားရမလား မေဝခြဲႏိုင္ေတာ့။ ရႈိက္ႀကီးတင္ငိုေနေသာရႈိင္း၏ရႈိက္သံက ေန႔ရင္ေတြကိုဆူးႏွင့္ထိုးေနသည့္ႏွယ္။

ရႈိင္းအတြက္ေရာ၊ ကိုယ့္အတြက္ေရာ။

"ရႈိင္း ေက်းဇူးျပဳၿပီးမငိုလို႔မရဘူးလား ေန႔ကိုေရာနည္းနည္းေလးမွအားမနာဘူးလား ေနေတာ့ရႈိင္းကိုအားနာတယ္ "

ရႈိင္းကဘာမွမေျပာ။ ေနတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာရန္သူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဟန္ေဆာင္ေနရတဲ့ခ်စ္သူေတြလား။

ရန္သူျဖစ္လွ်င္ေတာ့ ရန္သူစစ္စစ္သာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ ရန္သူစစ္လြန္း၍မိတ္ေဆြဖြဲ႕ထားရျခင္းလဲျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

"ေန ...... တို႔စိတ္ေတြအရမ္းရႈပ္ေထြးေနတယ္သိလား ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေန႔ကိုတို႔မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္မုန္းတယ္ တစ္ခါတစ္ေလ မစြန႔္လႊတ္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ကပိုမုန္းရျပန္တယ္၊ ဒယ္ဒီကဆက္သြယ္ဖို႔ႀကိဳးစားလာရင္ တို႔စိတ္ေတြျပန္သတိရလာတယ္ အဲ့ဒီအခါ တို႔ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ျဖစ္လာတယ္"

"ဒါဆို ရႈိင္းကေန႔ကိုစြန႔္လႊတ္မွာလား"

ရႈိင္းအသံေတြကတိမ္ဝင္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔မ်က္ႏွာေလးကိုတယုတယကိုင္လိုက္သည္။

"ေနရယ္......"

ရႈိင္းကေန႔ကိုတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္ထားလိုက္သည္။ စြန႔္လႊတ္ရမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ရင္နာမႈေတြကိုဆက္ပိုက္ၿပီး ဆက္ခ်စ္ရမွာလား။ ဆက္ခ်စ္ေတာ့ေရာ အခုလိုသတိမရဘဲေနႏိုင္ၾကမွာလား။

" ရႈိင္း ေက်းဇူးျပဳၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္ဆိုင္လို႔မရဘူးလား သူတို႔ၾကားဘာျဖစ္ခဲ့တာရႈိင္းလဲေသခ်ာမသိသလို ေနလဲေသခ်ာမသိဘူး ထင္ျမင္ခ်က္ဆိုတာအမွန္တရားမွမဟုတ္တာ ေနေတာင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေသးတာပဲ"

ရႈိင္းကေခါင္းခါသည္။ၿပီးမွေန႔ကိုဖက္ထားရင္းနဲ႔ရႈိက္ႀကီးတင္ငိုသည္။

" ေန႔ျဖစ္ရပ္နဲ႔တို႔ျဖစ္ရပ္မတူဘူးေန.....တို႔ကတစ္ေယာက္ထဲပစ္ခ်ခံခဲ့ရတာ ေနက တစ္ေယာက္ထဲပစ္ခ်ခံခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး တို႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး သိပ္႐ုန္းကန္ခဲ့ရတာ ခံစားရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တို႔ကပိုရင္နာရတယ္ေန"

" လူေတြကအတၱသိပ္ႀကီးၾကတယ္ရႈိင္း ၊ ဘယ္ေနရာမဆိုငါသည္သာသူတစ္ပါးထက္ ပိုေသာသူျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္..... အခုရႈိင္းကိုၾကည့္ပါလား အပူမီးေတြေတာင္ ကိုယ့္အပူမီးကပဲပူတယ္လို႔ထင္ၾကတာမ်ိဳး၊သူတစ္ပါးခံစားရတာ ငါ့ေလာက္မဆိုးဘူးလို႔ယူဆတတ္ၾကတဲ့သူေတြခ်ည္း။ တကယ္ကရႈိင္းခံစားရသလို ေနလည္းခံစားခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ ေန႔ဖက္ကိုေရာစဥ္းစားၾကည့္ေပးပါအုံး၊ ရႈိင္းက ေန႔အေပၚမွာအႏိုင္ယူေနခဲ့တာေတာင္ေနဟာရႈိင္းအနားက လုံးဝထြက္မသြားခဲ့ဘူး။ရႈိင္းကိုအျပည့္အဝမဟုတ္ရင္ေတာင္ ေန နားလည္ေပးခဲ့တယ္။ ေနေရာမခံစားရဘူးလို႔ရႈိင္းထင္ေနတာလား၊ အမွန္တရားဆိုတာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္ရႈိင္းရဲ႕။ ကိုယ့္ဖက္ကၾကည့္ရင္ လက္ဖမိုးေပမဲ့ သူ႔ဖက္ကၾကည့္ရင္ လက္ဖဝါးပဲရႈိင္းရဲ႕ ရႈိင္းေတြးၾကည့္စမ္းပါ"

ေနလည္းငိုၿပီးေျပာသည္။ ရႈိင္းကမတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး နံရံေတြကိုလက္သီးနဲ႔သြားထိုးသည္။

" ရႈိင္းမလုပ္နဲ႔ အဲ့လ္ုအက်င့္ေတြကိုရပ္လိုက္ေတာ့ "

ေနကရႈိင္းအနားကိုသြားလိုက္ၿပီး ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကိုလက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္လုံးႏွင့္ေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

"ကတိေပးစမ္းပါ အခ်စ္ရယ္ ရင္ဆိုင္မယ္လို႔"

ရႈိင္းရဲ႕ေခါင္းေတြကငုံ႔သြားသည္။ ေန႔မ်က္ဝန္းေတြကိုအၾကည့္လႊဲထားသည္။

" ေန႔မ်က္ဝန္းေတြကိုတည့္တည့္ၾကည့္စမ္းပါရႈိင္းရယ္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာအရာရာတိုင္းကိုရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္တယ္ဆိုတာယုံရဲ႕လား၊ တကယ္လို႔သာ ရင္ဆိုင္ၿပီးမွ ရႈိင္းလိုခ်င္တဲ့‌အေျဖမရခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေန႔ဘဝကိုေလာင္းေၾကးထပ္မယ္။ ရႈိင္းအနားကေနေနထြက္သြားေပးမယ္"

"ေန..."

"ေန႔ကိုယုံပါအခ်စ္ရယ္ ေန ရႈိင္းကိုသိပ္ခ်စ္တယ္"

ေန႔ႏႈတ္ခမ္းေတြက ရႈိင္းႏႈတ္ခမ္းေတြကိုနမ္းရႈိက္လိုက္သည္။ ခ်ိဳၿမိန္ေသာအနမ္းတို႔ေအာက္မွာယစ္မူးစြာပင္ ရႈိင္းကလည္းျပန္နမ္းသည္။

" တို႔လည္းေန႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္"။