အခြေနေ ဘဝတွေ နေထိုင်မှုပုံစံတွေ မတူညီရင်တောင် နှလုံးသားတစုံသာ တထပ်ကျခဲ့မယ်ဆိုရင် လှပတဲ့ အချစ်ကိုစတင်နိုင်မလား။အဖြူနဲ့ အမဲ နှစ်လောကရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတွေကို ရောထွေးနိုင်စွမ်း မရှိသည့် သူတို့နှစ်ဉီးသားရဲ့ အချစ်တွေကတော့ တယောက်ကို တယောက်ယုံကြည်ရင်း တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။မြင်မြင်ချင်း ချစ်လို့ အစွဲလန်းကြီးတဲ့ အောင်စစ်မှူးကို လျို့ဝှက်ချက်တွေများတဲ့ သူမှန်းသိရက်နဲ့ မုကတော့ ချစ်ခဲ့၏ ။

" ဉီး...မုပြောစရာရှိတယ် "

" ပြောလေ "

" မု အလုပ်ကထွက်ချင်တယ် ဉီးမျက်လုံးကလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလေ....မုလဲ designerအလုပ်ကို အာရုံစိုက်ချင်လို့ပါ... ဉီးနားမှာ မနေချင်လို့ လုံးဝမဟုတ်ဘူးနော် "

" ကိုယ်သိပါတယ် မုဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ကိုယ်...လိုက်နာမှာပါ "

" ကျေးဇူးပါနော် ဉီး "

အောင်စစ်မှူးလည်း မုကို သူနားတွင် သိပ်မထားချင်တော့ပြီ။ဇာမဏီအဖွဲ့အတွက်လည်း သူအလုပ်ခဏနားထားရတာလဲပါသည်။မုကိုလဲ မြူမှုန့်လောက်တောင် သံသယမဝင်စေချင်တာကြောင့် ရှိသမျှအလုပ်အားလုံးကို ရပ်ထား၏ ။အခုတော့ မုစကားကြောင့် သူအနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

" မုက...မုမိဘတွေနဲ့မတူဘူးနော် "

" ဟမ်....ဉီးက မုမိဘတွေနဲ့ မတူတာဘယ်လိုသိတာလဲ "

" မ...မဟုတ်.....ပါဘူး ကိုယ်က ခန့်မှန်း....လိုက်တာပါ "

" Aww ဉီးခန့်မှန်းတာ တော်လို့ မုပြောပြမယ် ဖေဖေက ဆရာဝန်မို့ ရုပ်တည်ပြီး အနေအေးပေမဲ့ ကြင်နာတတ်ပြီး မေမေကတော့ အပြောချိုပေမဲ့ ဒေါသထွက်ရင်တော့ ၃၇မင်းနတ်တွေတောင် မနိုင်ဘူးရယ်...ပြီးတော့ မမကြီး ရုပ်တည်ပေမဲ့ အရမ်းပေါတာ မမလတ်ကတော့ လူနာတွေကို ကြင်နာသလောက် အရမ်းစွာတာ "

" မုကရော "

" အရမ်းတော်တဲ့ နတ်သမီးလေးပေါ့ "

" ဟားဟား... ဟားဟာ ဟား ကိုယ်ဘက်ကိုရပ်တဲ့ မျောက်မလေး "

" ဉီးရော မိသားစုမကောင်းတာ သိပေမဲ့ ငယ်ဘဝကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့လဲ အရမ်းတော်တဲ့လူမှန်းသိပေမဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ခဲ့လဲ "

မုရဲ့ မေးခွန်ဟာ အောင်စစ်မှူးဘဝတွင် ဖြေရန်အခက်ခဲဆုံးပင်။အသက် ဆယ်နှစ်မှာ အမေကိုသတ်တဲ့သား ၁၅နှစ်မှာ လူနှစ်ယောက်ကို အကြောင်းရင်းမရှိသတ်၍ ရက်စက်ကြောင်း သတ်သေပြကာ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုမျိုးစုံ တတ်ခဲ့သော သူ၏ငယ်ဘဝအား မုကို မည်သည်ကနေစပြီး ပြောပြမရမှန်းမသိ။ထို မေးခွန်းအား ငြင်းဆန်နေသည့် မျက်ဝန်းများကို မုရိပ်မိ၏ ။အောင်စစ်မှူးအကြောင်းကို သိချင်ပေမဲ့ သူမကြောင့် တွန်းအားပေးသလို ဖြစ်မည်ကိုလည်း မလိုလားချေ။ချစ်တဲ့စိတ် တခုထဲကြောင့် လူကောင်းဆိုသည့် စကားလုံးနှင့်သာ ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

" မပြောနဲ့....မုက ဉီးကို ဒီတိုင်းမေးလိုက်တာ အဖြေမကြားချင်ဘူး မပြောနဲ့ "

" မျက်နှာကြီးညှိုးမနေနဲ့ အပေါ်ကိုကြည့်လိုက်.... ကိုယ်တို့အတွက် လှပနေရင်ရပြီမလား "

အောင်စစ်မှူး စကားဆုံးတာနဲ့ လင်းထိန်လာသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ညအချိန်မှာတောင် နေ့ဘက်သကဲ့သို့။ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းများရဲ့ ပန်းများသဖွယ် ဖြာထွက်လှပမှုက တကယ်ကိုငေးမဆုံးတော့သည်။ရောင်စုံ မီးပန်းတွေနှင့် ပြည်နှက်သွားသော မုလည်း အပျော်လွန်ပြီး အရှေ့သို့ ပြေးလွှားမိတော့သည်။

အနည်းငယ်ပြေးပြီး မော့ကြည့်ကာ ယုန်သူငယ်လိုပြုံးပျော်နေသော သူမအား အောင်စစ်မှူးနောက်မှ ဆွဲယူသိုင်းဖက်လိုက်သည်။မုသည် အရပ်ရှည်သောသူ ဖြစ်ပေမဲ့ အောင်စစ်မှူးရဲ့ အရပ်နှင့်တော့မရှင်နိုင်။သူ၏ရင်နှင့် နီးကပ်နေတာမို့ ကြားရသည့် နုလုံးသားလေးရဲ့ တုန်ခါမှုမှာ မီးရှူးမီးပန်းများအသံကိုပင် လွှမ်းနေတော့သည်။

" မုကိုယ်မင်းကို....သိပ်ချစ်တယ် မင်းမထင်ထားလောက်အောင်...ချစ်တာ ကိုယ်အချစ်ကို မင်းသိရင်... ကြောက်သွားလောက်တဲ့ထိ ကိုယ်ချစ်တယ် "

" မုသိတယ်...ဉီးနှုတ်ကမပြောလဲ ရင်ဘတ်ထဲက ပြောနေတာကို မုကြားရတယ် "

မုလည်း အောင်စစ်မှူးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်၍ မျက်နှာလေးကို အနည်းငယ်မော့လိုကျတော့ အောင်စစ်မှူး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အတိုင်း။နဖူးလေးကို အရင်နမ်းလိုက်ပြီး သူရဲ့နှာခေါင်းနှင့် မုနှာဖျားလေးအားတိုထိကာ စနောက်လိုက်သည်။ထိုစဉ် အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းတစ်ယောက် အခြေနေကိုပင် အကဲမခတ်နိုင်လောက်အောင် အရေးကြီးသုတ်ဖြာဖြင့် အောင်စစ်မှူး နားသို့ကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်၏ ။ဘယ်လောင်တောင် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမှန်းမသိ တိုးလွန်းတာကြောင့် အနီးရှိမုပင်ဘာမှမကြားရချေ။

" မု ...ကိုယ် အရေးပေါ်အခြေနေမို့ ပြည်ပကို အလုပ်နဲ့ နှစ်ရက်လောက်သွားရမယ် "

" အခုလား ဘယ်လောက်တောင် အရေးကြီးလို့လဲ "

" ကိုယ်သေချာ....မပြောနိုင်ပေမဲ့ Company ကိစ္စပါ "

" မုနားလည်ပါတယ်...ဉီးကအလုပ်များတဲ့ သူဆိုတာ အဲ့တာကြောင့် မုကို ခေါင်းထဲမထည့်ပါနဲ့နော် "

" ဟုတ်ပါပြီ ကိုယ်မရှိတုန်း....သေချာဂရုစိုက်ရမယ် "

" ဆရာ...အတူသွားဖို့ စိတ်ချရတဲ့လူတွေ ရောက်ပါပြီ "

ကိုလင်းပြောသော သူနှစ်ယောက်အား မုပါလှည််ကြည့်မိသည်။ဆံပင်ကတုံးကေနှင့် အသားခပ်မဲမဲလူကို မုတွေဖူးသလို ခံစားမိလိုက်သည်။မုသေချာ မှတ်မိလိုက်၏ ။ထိုသူမှာ မုစတိုးဆိုင်မှာတွေ့လိုက်သည့် မသင်ကာစရာလူပင်။

" ဉီး...အခုချက်ချင်းဆို လေယာဉ်လတ်မှတ်မှီပါ့မလား "

" စိတ်မပူပါနဲ့..... ကိုယ်ကြိုစီစဉ်ပြီးသားပါ "

" ဟိုရောက်ရင် မုကို ဖုန်းဆက်ရမယ်နော်....အစားလဲ ပုံမုန်စား ညလုံးပေါက်လဲ အလုပ်မလုပ်ရဘူး ပြီးတော့..."

" ကိုယ်သွားမှာ နှစ်ရက်ထဲပါ မုရယ် မခွဲနိုင်တော့ဘူးလား "

" ခွဲနိုင်တယ် "

" လိမ်တယ်...ကိုလင်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ် "

" မပို့နဲ့တော့ မုသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လေဆိပ်မှာ.... သွားကြိုရအုံးမယ် "

" Boy or Girl "

" Boy... ဒါမဲ့ မုရဲ့ မောင်လေးပါ "

" ကိုယ်ပြန်လာရင်...ပွဲတခုကို အတူတတ်ပေးရမယ် "

" ဟမ်...မဖြစ်လောက်ဘူးထင်တယ်နော် "

" ဖြစ်ပါတယ်... အစားသာသိပ်မစားထားနဲ့ ဝတ်စုံမတော်ပဲနေလိမ့်မယ် ပြောသာပြောရတာပါ မုက ပိန်လွန်းတော့ ဘာဝတ်ဝတ်တော်မှာပါ ပြားနေတာကလဲွဲပြီး "

" အဲ့တာဆိုလဲ...နိုင်ငံခြားက အကိတ်မတွေကိုပဲ ယူလိုက် "

အောင်စစ်မှူး ကောင်းကောင်းသိ၏ ။မုက အငယ်ဆုံးသမီး ဖြစ်သည့်ကို။သို့ပေမဲ့ မုရဲ့ အချစ်ကိုလည်းသူယုံကြည်သည်။သူကသာ အမြဲလိမ်နေပေမဲ့ မုကတော့အမြဲ အမှန်တိုင်းသာ ပြောတတ်သည်။ အခုလည်း ရွှေလီဘက်က လက်နက်ရုံတွင် ပြဿနာတတ်နေသည်ကို သွားဖြေရှင်းရမည်။မုထင်သလို လေယာဉ်လတ်မှတ်မရမှာလဲ မပူရပါ။ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ် ပိုင်တာကြောင့်ပင်။

အောင်စစ်မှူးကို မုကားနားထိလိုက်ပို့ပေးသည်။ ကားပေါ်တတ်ခါနီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ လူတွေလည်းရှိသည်မို့ ပါးလေးကိုသာ နမ်းပြီးထွက်သွားခဲ့သည်။မုကတော့ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်းသာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။သွားရမဲ့ ခရီးတောင် မစသေးခင် လွမ်းစိတ်က စတင်တော့သည်။မုအား ဒီတိုင်း ထားသွားပါက အောင်စစ်မှူး မဟုတ်တော့ပြီ။ကိုလင်းအား မုကို 24နာရီ စောင့်ကြည့်ပြီး သူတင်ပြဖို့လဲ မှာခဲ့လိုက်သေးသည်။

မုလည်း Hotelကနေ ကားဂိတ်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ည7နာရီပဲ ရှိသေးလို့လားမသိ စားသောက်ဆိုင်ခန်းတွေ ရုံးဆင်းတဲ့ လူတွေဖြင့်လူမပျက်ခဲ့။

" ညီမလေးရေ....အစ်မတို့ရဲ့ စာတိုက်ဖွင့်ပွဲ Promotion လေးကို ပါဝင်ပေးလို့ရမလား "

Promotion ဆင်းတဲ့ပွဲ ဖြစ်ပေမဲ့ လူစည်ကားချင်မရှိ။ယနေ့ခေတ်တွင် ဖုန်းများကသာ နေရာယူလာတာမို့ မည်သူမျှ ဆက်သွယ်ရန် စာမပို့ကြတာကြောင့်လည်း ပါသည်။ မုလည်း လူမရှိတာမို့ ကူညီဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

" ရပါတယ်ရှင့်....ဘယ်လိုပါဝင်ရမလဲ မသိဘူး "

" ကိုယ်ပို့ချင်တဲ့ လူဆီကို အစ်မတို့ပြင်ပေးထာတဲ့ စာရွက်လေးပေါ်မှာရေးပြီး အစ်မတို့ကအခကြေးငွေ မယူပဲ ပို့ပေးမှာပါ "

" အဲ့လိုလား....အဲ့တာဆို အခုမဟုတ်ပဲ ကိုယ်ပို့ချင်တဲ့ အချိန်မှရောရလား "

" ညီမနာမည်ရယ် လက်ခံနာမည် နေရပ်လိမ်စာ ပို့ချင်တဲ့ ရက်စွဲသာ သေချာရေးပေးပါ "

" ဟုတ်ကဲ့...အဲ့တာဆို ညီမကိုလဲ တစ်ရွက်ပေးပါနော် "

" ဟိုခုံမှာ စိတ်ကြိုက်ချရေးလိုက်ပါနော် "

မုလည်း သူမရဲ့ လေးနက်သော စကားလေးများအား စာကုံးသီတော့သည်။စိတ်ထဲတွင်လည်း ဒီစာကိုဖတ်နေချိန် ဖြစ်ပေါ်လာမဲ့ ဉီးရဲ့မျက်နှာကိုလဲ မြင်ယောင်သေးသည်။အနာဂတ်ကာလရဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့စာလေးကနေတဆင့် စကားတွေ အများကြီးက ဉီးအတွက်ပျော်ရွှင်စေချင်မိသည်။အလွမ်းရဲ့ သက်သေစာလွှာလေးအား ဉီးဆီသို့ ရည်ညွှန်းရင်းဖြင့်.....။

" အစ်မ.....ညီမရေးထားတဲ့ နေ့ကိုဆက်ဆက်ပို့ပေးပါနော် "

" ပါဝင်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးပါ "

" ဟုတ်ကဲ့ရပါတယ် "

မုလည်း စိုင်းဝေကိုသွားကြိုဖို့ Busကားစီးပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။စိုင်းဝေတစ်ယောက် အသက်ရှည်အုံးမည် သူအကြောင်းတွေးနေတုန်းပဲ ဖုန်းဆက်လာ၏ ။

" မုမု...ငါရောက်တော့မယ် နာရီအချိန်တောင် ပြောင်းပြီးပြီ"

" ငါလဲ လာနေပါပြီ ဝေဝေရယ် "

" နင်ငါကိုရော...မှတ်မိသေးရဲ့လား "

" အေးအဲ့တာပြောမို့ ငါနင်ကိုမတွေ့တာကြာတော့ မျက်နှာမတန်းမိတော့ဘူး "

" ငါထင်တယ်...လေဆိပ်သာလာခဲ့ "

" ဟုတ်ပါပြီ မိဝေဝေရယ် "

နောက်ဆုံးတော့ သူမနဲ့ နီးစပ်ခွင့်ရလို့ စိုင်းဝေကတော့ အတွေးများဖြင့် ရှုးနေမိသည်။ြ သစတျေးလျမှာနေစဉ်တလျှောက်လုံး မိဘများဆီမှ မုဓာတ်ပုံကို တောင်းကြည့်တတ်သူမို့ မုကိုသေချာမှတ်မိသည်။မုအတွက်တော့ သူငယ်ချင်းမောင်လေးပေမဲ့ စိုင်းဝေအတွက်တော့မုဟာ ငယ်ချစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ယခု မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်လာသည်မှာလည်း မု ြ သစတေးလျက Designကျောင်း ဝင်ခွင့်ဖြေမည်ကို မုရဲ့အစ်မဆီကကြားတာကြောင့်ပင်။ဝင်ခွင့်ကို ကူညီပေးပြီး သူမနှင့်အတူ ကျောင်းသွားပြန်တတ်မယ်လို့ သာတွေးထားခဲ့သည်။

အခုတော့ သူအမြင်ချင်ဆုံး မျက်နှာလေးက သူကို ဂိတ်ပေါက်ဝနားမှာ စောင့်နေတော့သည်။ စိုင်းဝေကသာ သိပင်မဲ့ သူမကတော့ မသိဟန်။

" မုမု...မတွေ့တာကြာပြီနော် "

မု သူမရှေ့တွင် ခြေစုံရပ်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် လာနှုတ်ဆက်သော ကောင်လေးအတွက် ပြောစရာစကားမရှိ။အကြောင်းမှာ ကလေးဘဝတုန်းက သူမထက်ပုပြီး သွားကျိုးလေး စိုင်းဝေက သူမမော့ကြည်နေရပြီး အရပ်ရှည်ရှည် အသားဖြူဖြူ ဆံပင်ဂုတ်လောက်ကို တဝက်စီးထားကာ တကယ်ကို နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

" နင်...နင်...က ဝေဝေ..လား "

" ဟုတ်တယ်လေ အရမ်းချောလာလို့ မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

" သေလိုက်ပါတော့ "

" ကြိုတွေးမိပါတယ်...ငါပြောင်းလဲသွားရင်တောင် နင်ကတော့ အဲ့လိုပဲ...ပြောမယ်ဆိုတာ "

" အဲ့လိုမပြောလို့ ဘယ်လိုပြောစေချင်တာလဲ "

" ဒါနဲ့နင် ငါကိုကြိုဖို့ အဲ့လို....လှလှလေးပြင်လာတာလား "

" ဆုတောင်း....ငါ Dateလုပ်ပြီး ပြန်လာတာ "

" Did'nt tell joking "

" I'm really telling you... ငါရည်းစားရသွားပြီ Ok "

" ဘယ်တုန်းကလဲ ငါတောင်ဘာမှမကြားမိပါလား "

" သိပ်မကြားသေးပါဘူး....ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ် ငါအစ်မတွေကိုတောင် မပြောရသေးဘူး အဲ့တာကြောင့် နင်မသိတာ "

မုကသာ စကားတွေပြောပြီး ရှေ့ရောက်သွားပေမဲ့ စိုင်းဝေရဲ့ ခြေလှမ်းများကတော့ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ခဲ့။သူမမျှော်လင့်ထားတဲ့ သတင်းကြောင့် တွေးထားခဲ့သမျှ လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သည်။မုအကြောင်းကိုလည်း ကကြီးကနေအအထိ သိသူဖြစ်တာကြောင့် မသေချာသူနဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခုကို သူမတည်ဆောက်လိမ့်မည်မဟုတ်။ထိုသူကလည်း သူတစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်မယ်လိုသာ ယူဆထားသည်။နှစ်လရှည်ကြာ ချစ်ခဲ့သောသူမအား စိုင်းဝေကတော့ လက်လွှတ်ရန် အစီစဉ်မရှိပါ။အချစ်နှင့် သံယောဇဉ် ကြားတွင် ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ရမည့်သူမှာ မုသာဖြစ်သည်။

Episode 17 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

အေျခေန ဘဝေတြ ေနထိုင္မႈပုံစံေတြ မတူညီရင္ေတာင္ ႏွလုံးသားတစုံသာ တထပ္က်ခဲ့မယ္ဆိုရင္ လွပတဲ့ အခ်စ္ကိုစတင္နိုင္မလား။အျဖဴနဲ႕ အမဲ ႏွစ္ေလာကရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈေတြကို ေရာထွေးနိုင်စွမ်း မရွိသည့္ သူတို႔ႏွစ္ဉီးသားရဲ႕ အခ်စ္ေတြကေတာ့ တေယာက္ကို တေယာက္ယုံၾကည္ရင္း တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္။ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္လို႔ အစြဲလန္းႀကီးတဲ့ ေအာင္စစ္မႉးကို လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေတြမ်ားတဲ့ သူမွန္းသိရက္နဲ႕ မုကေတာ့ ခ်စ္ခဲ့၏ ။

" ဉီး...မုေျပာစရာရွိတယ္ "

" ေျပာေလ "

" မု အလုပ္ကထြက္ခ်င္တယ္ ဉီးမ်က္လုံးကလဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူးေလ....မုလဲ designerအလုပ္ကို အာ႐ုံစိုက္ခ်င္လို႔ပါ... ဉီးနားမွာ မေနခ်င္လို႔ လုံးဝမဟုတ္ဘူးေနာ္ "

" ကိုယ္သိပါတယ္ မုဆုံးျဖတ္ခ်က္တိုင္းကို ကိုယ္...လိုက္နာမွာပါ "

" ေက်းဇူးပါေနာ္ ဉီး "

ေအာင္စစ္မႉးလည္း မုကို သူနားတြင္ သိပ်မထားချင်တော့ပြီ။ဇာမဏီအဖဲွဲ့အတွက်လည်း သူအလုပ္ခဏနားထားရတာလဲပါသည္။မုကိုလဲ ျမဴမႈန့္ေလာက္ေတာင္ သံသယမဝင္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ရွိသမွ်အလုပ္အားလုံးကို ရပ္ထား၏ ။အခုေတာ့ မုစကားေၾကာင့္ သူအနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။

" မုက...မုမိဘေတြနဲ႕မတူဘူးေနာ္ ဘယ္ကေနဘယ္လို Designerျဖစ္ခ်င္သြားတာလဲ "

" ဟမ္....ဉီးက မုမိဘေတြနဲ႕ မတူတာဘယ္လိုသိတာလဲ "

" မ...မဟုတ္.....ပါဘူး ကိုယ္က ခန့္မွန္း....လိုက္တာပါ "

" Aww ဉီးခန့္မွန္းတာ ေတာ္လို႔ မုေျပာျပမယ္ ေဖေဖက ဆရာဝန္မို႔ ႐ုပ္တည္ၿပီး အေနေအးေပမဲ့ ၾကင္နာတတ္ၿပီး ေမေမကေတာ့ အေျပာခ်ိဳေပမဲ့ ေဒါသထြက္ရင္ေတာ့ ၃၇မင္းနတ္ေတြေတာင္ မနိုင္ဘူးရယ္...ၿပီးေတာ့ မမႀကီး ႐ုပ္တည္ေပမဲ့ အရမ္းေပါတာ မမလတ္ကေတာ့ လူနာေတြကို ၾကင္နာသေလာက္ အရမ္းစြာတာ "

" မုကေရာ "

" အရမ္းေတာ္တဲ့ နတ္သမီးေလးေပါ့ "

" ဟားဟား... ဟားဟာ ဟား ကိုယ္ဘက္ကိုရပ္တဲ့ ေမ်ာက္မေလး "

" ဉီးေရာ မိသားစုမေကာင္းတာ သိေပမဲ့ ငယ္ဘဝကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ့လဲ အရမ္းေတာ္တဲ့လူမွန္းသိေပမဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့လဲ "

မုရဲ႕ ေမးခြန္ဟာ ေအာင်စစ်မှူးဘဝတွင် ေျဖရန္အခက္ခဲဆုံးပင္။အသက္ ဆယ္ႏွစ္မွာ အေမကိုသတ္တဲ့သား ၁၅ႏွစ္မွာ လူႏွစ္ေယာက္ကို အေၾကာင္းရင္းမရွိသတ္၍ ရက္စက္ေၾကာင္း သတ္ေသျပကာ အ႐ြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈမ်ိဳးစုံ တတ္ခဲ့ေသာ သူ၏ငယ္ဘဝအား မုကို မည္သည္ကေနစၿပီး ေျပာျပမရမွန္းမသိ။ထို ေမးခြန္းအား ျငင္းဆန္ေနသည့္ မ်က္ဝန္းမ်ားကို မုရိပ္မိ၏ ။ေအာင္စစ္မႉးအေၾကာင္း အရမသိခ်င္ေပမဲ့ သူမေၾကာင့္ တြန္းအားေပးသလို ျဖစ္မည္ကိုလည္း မလိုလားေခ်။ခ်စ္တဲ့စိတ္ တခါထဲေၾကာင့္ လူေကာင္းဆိုသည့္ စကားလုံးႏွင့္သာ ေျဖသိမ့္လိုက္သည္။

" မေျပာနဲ႕....မုက ဉီးကို ဒီတိုင္းေမးလိုက္တာ အေျဖမၾကားခ်င္ဘူး မေျပာနဲ႕ "

" မ်က္ႏွာႀကီးညွိုးမေနနဲ႕ အေပါ်ကိုကြည့်လိုက်.... ကိုယ္တို႔အတြက္ လွပေနရင္ရၿပီမလား "

ေအာင္စစ္မႉး စကားဆုံးတာနဲ႕ လင္းထိန္လာေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးမွာ ညအခ်ိန္မွာေတာင္ ေန႕ဘက္သကဲ့သို႔။ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေနတဲ့ မီးရႉးမီးပန္းမ်ားရဲ႕ ပန္းမ်ားသဖြယ္ ျဖာထြက္လွပမႈက တကယ္ကိုေငးမဆုံးေတာ့သည္။ေရာင္စုံ မီးပန္းေတြႏွင့္ ျပည္ႏွက္သြားေသာ မုလည္း အေပ်ာ္လြန္ၿပီး အေရွ႕သို႔ ေျပးလႊားမိေတာ့သည္။

အနည္းငယ္ေျပးၿပီး ေမာ့ၾကည့္ကာ ယုန္သူငယ္လိုၿပဳံးေပ်ာ္ေနေသာ သူမအား ေအာင္စစ္မႉးေနာက္မွ ဆြဲယူသိုင္းဖက္လိုက္သည္။မုသည္ အရပ္ရွည္ေသာသူ ျဖစ္ေပမဲ့ ေအာင်စစ်မှူးရဲ့ အရပ္ႏွင့္ေတာ့မရွင္နိုင္။သူ၏ရင္ႏွင့္ နီးကပ္ေနတာမို႔ ၾကားရသည့္ ႏုလုံးသားေလးရဲ႕ တုန္ခါမႈမွာ မီးရႉးမီးပန္းမ်ားအသံကိုပင္ လႊမ္းေနေတာ့သည္။

" မုကိုယ္မင္းကို....သိပ္ခ်စ္တယ္ မင္းမထင္ထားေလာက္ေအာင္...ခ်စ္တာ ကိုယ္အခ်စ္ကို မင္းသိရင္... ေၾကာက္သြားေလာက္တဲ့ထိ ကိုယ္ခ်စ္တယ္ "

" မုသိတယ္...ဉီးႏႈတ္ကမေျပာလဲ ရင္ဘတ္ထဲက ေျပာေနတာကို မုၾကားရတယ္ "

မုလည္း ေအာင္စစ္မႉးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရပ္၍ မ်က္ႏွာေလးကို အနည္းငယ္ေမာ့လိုက်တော့ ေအာင္စစ္မႉး၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာ အသင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနသည့္အတိုင္း။နဖူးေလးကို အရင္နမ္းလိုက္ၿပီး သူရဲ႕ႏွာေခါင္းႏွင့္ မုႏွာဖ်ားေလးအားတိုထိကာ စေနာက္လိုက္သည္။ထိုစဥ္ အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းတစ္ေယာက္ အေျခေနကိုပင္ အကဲမခတ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ အေရးႀကီးသုတ္ျဖာျဖင့္ ေအာင္စစ္မႉး နားသို႔ကပ္ကာ တီးတိုးေျပာလိုက္၏ ။ဘယ္ေလာင္ေတာင္ အေရးႀကီးသည့္ ကိစၥမွန္းမသိ တိုးလြန္းတာေၾကာင့္ အနီးရွိမုပင္ဘာမွမၾကားရေခ်။

" မု ...ကိုယ္ အေရးေပၚအေျခေနမို႔ ျပည္ပကို အလုပ္နဲ႕ ႏွစ္ရက္ေလာက္သြားရမယ္ "

" အခုလား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေရးႀကီးလို႔လဲ "

" ကိုယ္ေသခ်ာ....မေျပာနိုင္ေပမဲ့ Company ကိစၥပါ "

" မုနားလည္ပါတယ္...ဉီးကအလုပ္မ်ားတဲ့ သူဆိုတာ အဲ့တာေၾကာင့္ မုကို ေခါင္းထဲမထည့္ပါနဲ႕ေနာ္ "

" ဟုတ္ပါၿပီ ကိုယ္မရွိတုန္း....ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ရမယ္ "

" ဆရာ...အတူသြားဖို႔ စိတ္ခ်ရတဲ့လူေတြ ေရာက္ပါၿပီ "

ကိုလင္းေျပာေသာ သူႏွစ္ေယာက္အား မုပါလွည္္ၾကည့္မိသည္။ဆံပင္ကတုံးေကႏွင့္ အသားခမ္မဲမဲလူကို မုေတြဖူးသလို ခံစားမိလိုက္သည္။မုေသခ်ာ မွတ္မိလိုက္၏ ။ထိုသူမွာ မုစတိုးဆိုင္မွာေတြ႕လိုက္သည့္ မသင္ကာစရာလူပင္။

" ဉီး...အခုခ်က္ခ်င္းဆို ေလယာဥ္လတ္မွတ္မွီပါ့မလား "

" စိတ္မပူပါနဲ႕..... ကိုယ္ႀကိဳစီစဥ္ၿပီးသားပါ "

" ဟိုေရာက္ရင္ မုကို ဖုန္းဆက္ရမယ္ေနာ္....အစားလဲ ပုံမုန္စား ညလုံးေပါက္လဲ အလုပ္မလုပ္ရဘူး ၿပီးေတာ့..."

" ကိုယ္သြားမွာ ႏွစ္ရက္ထဲပါ မုရယ္ မခြဲနိုင္ေတာ့ဘူးလား "

" ခြဲနိုင္တယ္ "

" လိမ္တယ္...ကိုလင္းကို လိုက္ပို႔ခိုင္းလိုက္မယ္ "

" မပို႔နဲ႕ေတာ့ မုသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေလဆိပ္မွာ.... သြားႀကိဳရအုံးမယ္ "

" Boy or Girl "

" Boy... ဒါမဲ့ မုရဲ႕ ေမာင္ေလးပါ "

" ကိုယ္ျပန္လာရင္...ပြဲတခုကို အတူတတ္ေပးရမယ္ "

" ဟမ္...မျဖစ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္ေနာ္ "

" ျဖစ္ပါတယ္... အစားသာသိပ္မစားထားနဲ႕ ဝတ္စုံမေတာ္ပဲေနလိမ့္မယ္ ေျပာသာေျပာရတာပါ မုက ပိန္လြန္းေတာ့ ဘာဝတ္ဝတ္ေတာ္မွာပါ ပြားနေတာကလဲွဲပြီး "

" အဲ့တာဆိုလဲ...နိုင္ငံျခားက အကိတ္မကိုပဲ ယူလိုက္ "

ေအာင္စစ္မႉး ေကာင္းေကာင္းသိ၏ ။မုက အငယ္ဆုံးသမီး ျဖစ္သည့္ကို။သို႔ေပမဲ့ မုရဲ႕ အခ်စ္ကိုလည္းသူယုံၾကည္သည္။သူကသာ အၿမဲလိမ္ေနေပမဲ့ မုကေတာ့အၿမဲ အမွန္တိုင္းသာ ေပြာတတ်သည်။အခုလည်း ေ႐ႊလီဘက္က လက္နက္႐ုံတြင္ ျပႆနာတတ္ေနသည္ကို သြားေျဖရွင္းရမည္။မုထင္သလို ေလယာဥ္လတ္မွတ္မရမွာလဲ မပူရပါ။ ကိုယ္ပိုင္ေလယာဥ္ ပိုင္တာေၾကာင့္ပင္။

ေအာင်စစ်မှူးကို မုကားနားထိလိုက္ပို႔ေပးသည္။ ကားေပၚတတ္ခါနီး ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ လူေတြလည္းရွိသည္မို႔ ပါးေလးကိုသာ နမ္းၿပီးထြက္သြားခဲ့သည္။မုကေတာ့ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရင္းသာ က်န္ခဲ့ေတာ့သည္။သြားရမဲ့ ခရီးေတာင္ မစေသးခင္ လြမ္းစိတ္က စတင္ေတာ့သည္။မုအား ဒီတိုင္း ထားသြားပါက ေအာင္စစ္မႉး မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။ကိုလင္းအား မုကို 24နညရီစောင့်ကြည့်ပြီိး သူတင္ျပဖို႔လဲ မွာခဲ့လိုက္ေသးသည္။

မုလည္း Hotelကေန ကားဂိတ္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ည7နာရီပဲ ရွိေသးလို႔လားမသိ ေစာက္ေသာက္ဆိုင္ခန္းေတြ ႐ုံးဆင္းတဲ့ လူေတြျဖင့္လူမပ်က္ခဲ့။

" ညီမေလးေရ....အစ္မတို႔ရဲ႕ စာတိုက္ဖြင့္ပြဲ Promotion ေလးကို ပါဝင္ေပးလို႔ရမလား "

Promotion ဆင္းတဲ့ပြဲ ျဖစ္ေပမဲ့ လူစည္ကားခ်င္မရွိ။ယေန႕ေခတ္တြင္ ဖုန္းမ်ားကသာ ေနရာယူလာတာမို႔ မည္သူမွ် ဆက္သြယ္ရန္ စာမပို႔ၾကတာေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ မုလည္း လူမရွိတာမို႔ ကူညီဖို႔ စဥ္းစားလိုက္သည္။

" ရပါတယ္ရွင့္....ဘယ္လိုပါဝင္ရမလဲ မသိဘူး "

" ကိုယ္ပို႔ခ်င္တဲ့ လူဆီကို အစ္မတို႔ျပင္ေပးထာတဲ့ စာ႐ြက္ေလးေပၚမွာေရးၿပီး အစ္မတို႔ကအခေၾကးေငြ မယူပဲ ပို႔ေပးမွာပါ "

" အဲ့လိုလား....အဲ့တာဆို အခုမဟုတ္ပဲ ကိုယ္ပို႔ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွေရာရလား "

" ညီမနာမည္ရယ္ လက္ခံနာမည္ ေနရပ္လိမ္စာ ပို႔ခ်င္တဲ့ ရက္စြဲသာ ေသခ်ာေရးေပးပါ "

" ဟုတ္ကဲ့...အဲ့တာဆို ညီမကိုလဲ တစ္႐ြက္ေပးပါေနာ္ "

" ဟိုခုံမွာ စိတ္ႀကိဳက္ခ်ေရးလိုက္ပါေနာ္ "

မုလည္း သူမရဲ႕ ေလးနက္ေသာ စကားေလးမ်ားအား စာကုံးသီေတာ့သည္။စိတ္ထဲတြင္လည္း ဒီစာကိုဖတ္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ဉီးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုလဲ ျမင္ေယာင္ေသးသည္။အနာဂတ္ကာလရဲ႕အခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕စာေလးကေနတဆင့္ စကားေတြ အမ်ားႀကီးက ဉီးအတြက္ေပ်ာ္႐ႊင္ေစခ်င္မိသည္။အလြမ္းရဲ႕ သက္ေသစာလႊာေလးအား ဉီးဆီသို႔ ရည္ၫႊန္းရင္းျဖင့္.....။

" အစ္မ.....ညီမေရးထားတဲ့ ေန႕ကိုဆက္ဆက္ပို႔ေပးပါေနာ္ "

" ပါဝင္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါ "

" ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္ "

မုလည္း စိုင္းေဝကိုသြားႀကိဳဖို႔ Busကားစီးၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။စိုင္းေဝတစ္ေယာက္ အသက္ရွည္အုံးမည္ သူအေၾကာင္းေတြးေနတုန္းပဲ ဖုန္းဆက္လာ၏ ။

" မုမု...ငါေရာက္ေတာ့မယ္ နာရီအခ်ိန္ေတာင္ ေျပာင္းၿပီးၿပီ"

" ငါလဲ လာေနပါၿပီ ေဝဝေရယ် "

" နင္ငါကိုေရာ...မွတ္မိေသးရဲ႕လား "

" ေအးအဲ့တာေျပာမို႔ ငါနင္ကိုမေတြ႕တာၾကာေတာ့ မ်က္ႏွာမတန္းမိေတာ့ဘူး "

" ငါထင္တယ္...ေလဆိပ္သာလာခဲ့ "

" ဟုတ္ပါၿပီ မိေဝေဝရယ္ "

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူမနဲ႕ နီးစပ္ခြင့္ရလို႔ စိုင္းေဝကေတာ့ အေတြးမ်ားျဖင့္ ရႈးေနမိသည္။ျ သစေတ်းလ်မွာေနစဥ္တေလွ်ာက္လုံး မိဘမ်ားဆီမွ မုဓာတ္ပုံကို ေတာင္းၾကည့္တတ္သူမို႔ မုကိုေသခ်ာမွတ္မိသည္။မုအတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ေလးေပမဲ့ စိုင္းေဝအတြက္ေတာ့မုဟာ ငယ္ခ်စ္ဦးသာျဖစ္သည္။ယခု ျမန္မာနိုင္ငံကို ျပန္လာသည္မွာလည္း မု ျ သစေတးလ်က Designေက်ာင္း ဝင္ခြင့္ေျဖမည္ကို မုရဲ႕အစ္မဆီကၾကားတာေၾကာင့္ပင္။ဝင္ခြင့္ကို ကူညီေပးၿပီး သူမႏွင့္အတူ ေက်ာင္းသြားျပန္တတ္မယ္လို႔ သာေတြးထားခဲ့သည္။

အခုေတာ့ သူအျမင္ခ်င္ဆုံး မ်က္ႏွာေလးက သူကို ဂိတ္ေပါက္ဝနားမွာ ေစာင့္ေနေတာ့သည္။ စိုင္းေဝကသာ သိပင္မဲ့ သူမကေတာ့ မသိဟန္။

" မုမု...မေတြ႕တာၾကာၿပီေနာ္ "

မု သူမေရွ႕တြင္ ေျခစုံရပ္ၿပီး အၿပဳံးေလးျဖင့္ လာႏႈတ္ဆက္ေသာ ေကာင္ေလးအတြက္ ေျပာစရာစကားမရွိ။အေၾကာင္းမွာ ကေလးဘဝတုန္းက သူမထက္ပုၿပီး သြားက်ိဳးေလး စိုင္းေဝက သူမေမာ့ၾကည္ေနရၿပီး အရပ္ရွည္ရွည္ အသားျဖဴျဖဴ ဆံပင္ဂုတ္ေလာက္ကို တဝက္စီးထားကာ တကယ္ကို နိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္လို ေျပာင္လဲသြားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

" နင္...နင္...က ေဝေဝ..လား "

" ဟုတ္တယ္ေလ အရမ္းေခ်ာလာလို႔ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား"

" ေသလိုက္ပါေတာ့ "

" ႀကိဳေတြးမိပါတယ္...ငါေျပာင္းလဲသြားရင္ေတာင္ နင္ကေတာ့ အဲ့လိုပဲ...ေျပာမယ္ဆိုတာ "

" အဲ့လိုမေျပာလို႔ ဘယ္လိုေျပာေစခ်င္တာလဲ "

" ဒါနဲ႕နင္ ငါကိုႀကိဳဖို႔ အဲ့လို....လွလွေလးျပင္လာတာလား "

" ဆုေတာင္း....ငါ Dateလုပ္ၿပီး ျပန္လာတာ "

" Did'nt tell joking "

" I'm really telling you... ငါရည္းစားရသြားၿပီ Ok "

" ဘယ္တုန္းကလဲ ငါေတာင္ဘာမွမၾကားမိပါလား "

" သိပ္မၾကားေသးပါဘူး....ရက္ပိုင္းပဲ ရွိေသးတယ္ ငါအစ္မေတြကိုေတာင္ မေျပာရေသးဘူး အဲ့တာေၾကာင့္ နင္မသိတာ "

မုကသာ စကားေတြေျပာၿပီး ေရွ႕ေရာက္သြားေပမဲ့ စိုင္းေဝရဲ႕ ေျခလွမ္းမ်ားကေတာ့ ေရွ႕ဆက္မတိုးနိုင္ခဲ့။သူမေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ ေတြးထားခဲ့သမွ် လြင့္ျပယ္သြားခဲ့သည္။မုအေၾကာင္းကိုလည္း ကႀကီးကေနအအထိ သိသူျဖစ္တာေၾကာင့္ မေသခ်ာသူနဲ႕ ပတ္သက္မႈတစ္ခုကို သူမတည္ေဆာက္လိမ့္မည္မဟုတ္။ထိုသူကလည္း သူတစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္မယ္လိုသာ ယူဆထားသည္။ႏွစ္လရွည္ၾကာ ခ်စ္ခဲေသာသူမအား စိုင္းေဝကေတာ့ လက္လႊတ္ရန္ အစီစဥ္မရွိပါ။အခ်စ္ႏွင့္ သံေယာဇဥ္ ၾကားတြင္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈကို ျပဳလုပ္ရမည့္သူမွာ မုသာျဖစ္သည္။

Episode 17 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏🙏