မျက်စိရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြစရာခံစားချက်များ မရှိ။ ဒေါသထွက်သင့်လာ မထွက်သင့်လာလဲ မသိတော့ပြီ။သင်းသန့်နှင့် ပြောတုန်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ တွေးထားသည်မှာ အခုတော့ တကယ်လက်တွေ့များလား။ ဉီးကို အံ့ြ သစေချင်လို့ လာခဲ့သည့်မှာ အခုတော့ မုကိုတိုင်ပင် အံြ သနေရတော့သည်။မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ တတွတ်တွတ်ရွတ်ရင်း မေးခဲ့မိပြန်သည်။

" ဉီးနဲ့...ရှင်က ဘယ်လိုပတ်သတ်နေတာလဲ "

" သရဖီ မင်းဖြေရဲ ဖြေကြည့် "

" ကိုယ်ရယ် ကလေးကမေးနေတာကို ဖြေပေးရမှာပေါ့ "

သရဖီ အောင်စစ်မှူးပေါင်ပေါ်မှ ထပြီး မု၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သော စကားလုံးများက....

" ငါက မင်းကို ပြန်မေးရမှာ အောင်စစ်မှူးနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သတ်နေတာလဲ ကလေးမ "

" မု..မုက "

" မင်းမဖြေနဲ့...ငါဖြေပေးမယ် ငါကသူနဲ့ စေ့ စပ် ထား တဲ့ သ တိုး သ မီး ဒီအတောတွင်း သူဘေးမှာ ပျော်တော်ဆက် လုပ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပေမဲ့ အခုတော့ မလိုတော့ဘူး"

ပြောချင်ရာပြောပြီး အောင်စစ်မှူး ဒေါသကို သိတာမို့ သူရန်မရှာခင် သရဖီ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။မုကတော့ စကားများရဲ့ထိုးနှက်မှုကြောင့် ထိုးနေရာမှ မရွေ့နိုင်။သူမကိုယ် သူမလည်း လူမှုရေးဖောက်ပြန်သူလို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိသည်။အသက်မဲ့နေသော မုရဲ့မျက်နှာကြောင့် အောင်စစ်မှူးလည်း ဘယ်ကစရှင်းပြရမလဲ မသိတော့။

" ပျော်ရဲ့လား...မုကို ကလေးဆိုပြီး ဉီးတို့ ကစားပွဲမှာ လက်နက်အဖြစ်သုံးခဲ့ကြလို့ ပျော်ရဲ့လား... ဉီး "

" မမေးဘူးလား ဘာလို့လဲလို့ မုမေးသင့်တယ်လေ "

" မသိချင်ဘူး စကားလှလှလေးတွေနဲ့ အသနားခံမဲ့ အကြောင်းတွေကို လုံးဝမသိချင်ဘူး "

" မု! !! မုကိုယ်ကို ထုရိုက်ပြီးပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောလိုက်ပါ အဲ့လိုကြီး တင်းမခံထားပါနဲ့ အားလုံးရှင်းပြမှာမို့ စိတ်ငြိမ်အောင်ထားပြီးနားထောင်ပေးပါ...မု ရယ် "

မုသူမစိတ်ကိုသူမ အတင်းဖိထားရင်း နာကျင်မှုကို မျက်ရည်နှင့်တောင် ပုံဖော်မပြခဲ့။မြိုသိမ်ထားတာများပါက ပိုနာကျင်ရတာမို့ အောင်စစ်မှူး သူကို အပြစ်တင်ပြီး ငိုယိုမေးစေချင်သောလည်း မုကတော့ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း မျက်နှာသာလွဲထားခဲ့သည်။မုလဲ စိတ်တွေအရမ်းရှုပ်နေ၍ ထိုနေရာကို ကျောခိုင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ တံခါးဆီသို့ ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွား၏ ။

အောင်စစ်မှူးလည်း နောက်ကနေ သူမလက်အား အတင်းကျပ်ဆွဲကာ Sofarပေါ်သို့ အတင်းပစ်ချလိုက်သည်။မုလည်း အတင်းဇွတ်ရုန်းပေမဲ့ သူမလက်နှစ်ဖက်အား လက်တစ်ဖက်ထဲဖြင့် အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏ ။မုကတော့ တခါမှမကြည့်ဖူးသည့် စိတ်ပျက်သောအကြည့်များနှင့်သာ။ထိုအကြည့်တို့က သူ၏ရင်ကို တဆစ်ဆစ်နာကျင်စေသည်။

" ဒါဘာလုပ်တာလဲ အခုချက်ချင်း မုကို လွတ်ပေး "

" မုမင်းမှာ...ကိုယ်ကို ကျောခိုင်းခဲ့တာက လဲွဲပြီး ကျန်တာ ရွေးချယ်လို့ရတယ် "

" ဘာလဲ မုကိုလဲ ဉီးအမေလိုမျိုး နောက်မယားငယ်တော်ချင်လို့လား "

" မု...မင်း! !! ဒီစကားကို ငါမင်းမို့လို ခွင့်လွတ်တာနော် ကိုယ်ကို မေးပြီး ရှင်းပြခိုင်းပေါ့ ဟိုမိန်းမစကားကိုပဲ နားထောင်ပြီး ကိုယ်ရှင်းပြတာကြတော့ ဘာလို့လဲ "

" လွတ်ပေး.... ဉီးအနားမှ ခဏလေးတောင် မနေချင်တော့တာမို့ လွတ်ပေးပါ "

" မု မင်းသိလား ငါနှလုံးသားက အလွယ်တကူ ပေးမဝင်သလို အသာတကြီးလဲ လွတ်မပေးတတ်ဘူး "

အမြဲ မုအပေါ် ကြင်နာယုယခဲ့သမျှ အခုတော့ သူမကို ကြမ်းတမ်းမိတော့သည်။ဒီကိစ္စလေးသိတာတောင် သွေးပျက်နေတဲ့ မုအား တောင်းပန်မှုထပ် မိုက်ရှုးရဲဆန်မှုကိုသာ သုံးရတော့မည်။Sofarပေါ်တွင် လဲနေသော မုပေါ်သို့ သူရဲ့ အင်အားကြီးသော Bodyဖြင့် အုပ်မိုးလိုက်သည်။မျက်နှာနားသို့ ကပ်လာသော တခါမှမရဖူးသည့် ဆေးပြင်းလိပ်နံကြောင့် မု နှာခေါင်းရှုံလိုက်သည်။မုရဲ့ မျက်နှာထားကြောင့် အောင်စစ်မှူး မျက်မှောင်တချက်ကြုံကာ သူမငြင်းဆန်သော အနမ်းများကို မရမကပေးတော့သည်။နှုတ်ခမ်းအား အလွတ်မပေးပဲ နမ်းရုံဖြင့် မတင်းတိမ်နိုင်သေး ပူနွေးသော လျှာဖျှားတို့က မု နှုတ်ခမ်းထဲထိ ဝင်ရောက်ကာ သူစိတ်တိုင်းကျ လျှာဖျားတို့အား စုပ်ယူနေတော့သည်။ရုံးခန်းထဲတွင်လဲ ရမက်နံသင်းသော အနမ်းသံများ အပြည့်။သူကိုယ်အောက်တွင် မုကတော့ ရုန်းကန်တွန့်ထိုးနေ၏ ။သူမကိုယ်တွင့် စွတ်ထားသော လာဗင်ဒါပန်းရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးကလဲ နားခေါင်းထဲတို့ဝင်လာသည်။အချိန်နေရာကိုတောင် မရွေးနိုင်တော့သည်အထိ သူမကိုယ်ကို တက်မက်မှုက ပြင်းထန်လာတော့သည်။

ခါတိုင်းနှင့်မတူသော ထိတွေ့မှုတွေကြောင့် မုရဲ့နှလုံးသားထဲကနေ လှိုက်လှဲစွာဖြင့် မျက်ရည်များ ဆင်းသက်လာ၏ ။သူမရဲ့ တုန်ရီပြီး ချွေးထွက်နေသော လက်တို့တွင် လက်ငါးချောင်းရာက ထင်းနေတာကြောင့် လက်လွတ်ပေးလိုက်သည်။ထိုသို့ လွတ်ပေးလိုက်ခြင်းက အောင်စစ်မှူးအတွက် မဟာအမှားဖြစ်လာခဲ့သည်။

" ဉီး...အတင်းဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ဒီအခန်းထဲမှာ မုသွေးတွေ ပြည့်သွားလိ်မ့်မယ်နော် "

" မု..မု အဲ့လို တဇွတ်ထိုးမလုပ်ပါနဲ့ "

အောင်စစ်မှူး သူအလိုရှိရာကိုသာ မဲနေသည်မို့ လက်လွတ်ပေးချိန် မုစားပွဲပေါ်က ဖောင်တိန်လှမ်းယူတာကို မတွေ့လိုက်။မင်ဖြည့်ပြီး ရေးရသော ဖော်တိန်ဖြစ်တာကြောင့် ထိပ်ရဲ့ ချွန်ထက်မှုမှာ ပြောစရာမလို ။ဖောင်တိန်အား သူမလည်ပင်းသို့ ပြန်ထိုးကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။တဇွတ်ထိုးဆန်သော လုပ်ရက်အား မုခြိမ်းခြောက်မှုဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။ လူတကာရဲ့ သွေးတွေပြည့်လျှံရင်တောင် မတုန်လှုပ်တဲ့ အောင်စစ်မှူးမှာ အခုတော့ အရှုးမီးဝိုင်းသလိုပင်။သူမအနားကနေ အမြန်ခွာပြီး ရပ်ဖို့ကိုသာ တောင်းဆိုနေမိသည်။နာကျင်မှုတွေကို လက်ထဲက ဖောင်ထိန်ဆီ အားထည့်ကာ လည်ပင်းတွင် သွေးစို့နေတာကိုတောင် ရင်ထဲကနာကျင်မှုလောက် မပြင်းထန်ခဲ့။အမြဲအပြုံးသရဖူဆောင်းထာသော သူမဟာအခုတော့ ကိုယ်ကြောင့် ငိုကျွေးနေရပြီ။

" ဒါလား..ဉီး ရှင်းပြမယ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး အတင်းအနိုင်ကျင့်တဲ့ပုံစံမျိုးကိုပြောတာလား မုကို လေးစားမှုလေးတောင် မထားပေးဘူး "

" မဟုတ်ဘူး...အဲ့လို မဟုတ်ဘူး "

" ဟားဟား ဟား မုကို အရှုးလို ကစားနေကြတာပေါ့ ဟမ် "

ကျယ်လောက်စွာ ရယ်မိနေပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ တစတစနဲ့ ကြေမွနေခဲ့ပြီ။

" သရဖီနဲ့ စေ့စပ်ခဲ့တာက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် ကိုယ်တို့ဆက်ဆံရေးကလဲ မုတွေးထားသလိုမဟုတ်ဘူး အဲဒါကြောင့်မို့ လက်ထဲက ဖောင်ထိန်ကို ချထားလိုက်တော့နော် "

" အဲ့အကြောင်းပြချက်ကို မလိမ်ပဲ မုကို ပြောပြနိုင်လား "

" ကိုယ်က...ကိုယ် "

အောင်စစ်မှူး သူအကြောင်းမှန်ကိုတော့ ပြောပြရန် အစီစဉ်မရှိ။

" မပြောနိုင်ဘူးမလား... အမြဲ လျို့ဝှက်ထားတာသိပေမဲ့ မုမမေးခဲ့ဘူး နာကျင်မှာဆိုးလို့ မမေးလဲမမေးရဲခဲ့ဘူး ဝမ်းနည်းစရာတွေ ဖြစ်နေမှာဆို့လို့ အဲ့တာကို ငတုံးလို့ တွေးနေတာလား "

" ကိုယ်ပြောရင်ရော မုက လက်ခံပေးမှာလား "

" အရင်ကဆိုရင်တော့ မုလက်ခံလိုက်မယ် အခုတော့ မုတို့ ရှေ့ဆက်ဖို့ အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြတာပေါ့ "

" ကိုယ်သဘောတူတယ်... မုစိတ်အဆင့်သင့်ဖြစ်တဲ့နေ့ကျရင် ကိုယ်ကိုလာတွေ့ပါ ကိုယ်စောင့်နေမယ်...အဲ့တာကြောင့်မို့ အခုတော့ လက်ထဲကဟာကို ချထားလိုက်ပါတော့ "

သူမကသာ မသိတာ လည်ပင်းကို ထိုးစိတ်ထားသည့်မှာ သွေးများပင် ထွက်ကာ သူပေးထားသော လည်ဆွဲလေးမှာတောင် သွေးပေနေသည်မို့ အောင်စစ်မှူး မျက်ရည်များပင် ဝဲလာတော့သည်။နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းချစ်ကြသည်မို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အရမ်းလည်း နာကျင်နေရသည်။မုလဲ လက်ထဲမှ ဖောင်တိန်ကို လွတ်ချပြီး အောင်စစ်မှူးရဲ့ မြင်ကွင်းအောက်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း ရုံးခန်းထဲမှ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရိုက်ခွဲ၍ ဝန်ထမ်းများပင် ချောင်းမကြည့်ရဲကြချေ။

အပြန်လမ်းတွင် မုလည်း ငိုပွဲဆင်နေခဲ့သည်။ကားဂိတ်မှာထဲက ငိုခဲ့သည်မှာ ကားပေါ်ရောက်တဲ့ထိမတိတ်။ဘေးကလူများကပင် ကွက်ကြည့်ကွတ်ကြည့် လုပ်နေကြသည်။အိမ်ရောက်တော့ သူငယ်ချင်းမများမရောက်ကြသေးတာမို့ မုကံကောင်းသွားသည်။သူတို့ရှိရင် မုအကြောင်းမေးပြီး ဝိုင်းပူပေးကြတာမျိုး မုမလိုချင်။ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး ရေချိုးရင်းနဲ့တောင် မုငိုကျွေးမိပြန်သည်။အရမ်းချစ်မိခဲ့သော ထိုအမျိုးသားဟာ သက်ဆိုင်သူရှိနေတာတောင် သူမလက်မလွတ်နိုင်တာက ပိုခံစားရခက်စေသည်။အချစ်ဆိုတဲ့ အရာဟာ သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့သာ တွေးမိသည်။ငိုပါများလို့လားမသိ မျက်လုံးများကြိမ်းကာ မူးဝေလာသောခေါင်းတို့က အမှောင်ထုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

°°°°°°°°°°

" မုမု...သတိရပြီလား "

" ကောင်မရယ် ကိုယ်ကိုလဲ ပြန်ကြည့်အုံး အရိုးခြောက်ကတောင် အမေခေါ်ရလောက်တယ် အခုလဲ ရေချိုးခန်းထဲမှာ မေ့နေတာ ငါတို့အချိန်မှီဆေးရုံ ခေါ်လာလို့ပေါ့ "

" ဒီဒီ ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ "

" စိ်တ်ဖိစီးမှုများပြီး အာဟာရပျက်လို့ ဖြစ်တာတဲ့ အခုသွင်းထားတဲ့ဆေးကုန်ရင် ပြန်လို့ရပြီတဲ့ "

မုမနေ့က ရေချိုးခန်းထဲမှာနေရင်း နောက်ပိုင်း ဘာမှမသိတော့။အခုမှ အိပ်ရာကနိုးသလို မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဆေးပိုက်တန်းလန်းနဲ့ ဟိုသုံးယောက်ကိုမြင်မှ မုမေ့လဲပြီး ဆေးရုံရောက်နေမှန်း သိခဲ့ရသည်။

" နင်တို့ငါကြောင့်နဲ့ အလုပ်ပိုကုန်ပြီ "

" ငါပြောပါတယ် ဝတ်စုံပြင်ရင်တောင် အစားမှန်မှန်စားပါလို့ နင်ကို ငါပြန်လာမှပဲ ဆက်ဆူတော့မယ် အခုကျောင်းနောက်ကျနေလို့ Bye "

" မမလဲ သင်းသန့်နဲ့ လိုက်သွားတော့လေ အလုပ်ရှိတယ်မလား ဒီဒီ...မုမု ဆေးရုံဆင်းဖို့ကူပေးလိုက်မယ်"

" အဲ့လိုလုပ်လို့ရလား ဒါဆိုသွားပြီးနော် "

" ကောင်းကောင်းသွားကြအုံး "

မု သူငယ်ချင်းကောင်းတွေရထားတာပါ။ညနေလောက်ထဲက မုကို ဆေးရုံတင်ပြီး လူနာဆောင်မှာမထားပဲ ရှိတဲ့ပိုင်ဆံလေးတွေစုပြီး အခန်းငှားပေးကြသည်။တညလုံး ဆေးရုံစောင့်ထားသည်ကို သူတို့မျက်ကွင်းညှိလေးများက သက်သေပြနေသည်။အခုလည်း စိတ်တပူတပင်နဲ့ မုကို စိုးရိမ်ပေးနေကြသေးသည်။ခုလည်း ဒီဒီမက ဆေးသွင်းပြီးတာနဲ့ ဆေးရုံဆင်းဖို့ အားလုံးသူကပဲ လုပ်ပေးသည်။ဆေးရုံအပေါက်ဝရှေ့ရောက်တော့ ဒီဒီ ဖုန်းက ခဏခဏမြည်နေသည်ကို မုသတိထားမိလိုက်သည်။

" ဒီဒီ "

" အေးပြောလေ "

" နင်ချိန်းထားတာရှိတယ်မလား "

" မရှိပါဘူးဟ "

" ငါကိုယ်ဘာသာကိုယ်ပြန်လိုက်မယ်...ခုလည်း သက်သာနေပြီကို လူမာမာလို မဆက်ဆံပါနဲ့ "

" အဲ့တာဆို ငါသွားလို့ရလား "

" ရပါ့ သွား "

" Aww ငါမေ့သွားတာပဲ နင်မှာ Daddy ကြီးရှိနေတာကို သူခေါ်လို့လဲ ရသားပဲ "

ဒီဒီစကားကို မု အပြုံးနဲ့သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။သူမ အခုလိုဖြစ်တာသာ ဉီးသိပါက ချက်ချင်းရောက်လာမှာပေမဲ့ မုကတော့ မသိစေချင်။Taxiငှားပြီး ပြန်ဖို့လုပ်နေတုန်း အမည်မသိဖုန်းcall တစ်ခုဝင်လာခဲ့သည်။

" Hello "

" နန်းမုဒြာဖုန်း မသိဘူး "

" ဟုတ်ပါတယ်...ဘယ်သူများလဲ မသိဘူးရှင့် "

" တို့ပါ သရဖီ "

" ကျွန်မဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်ကနေရတာလဲ "

" အဲ့တာ အရေးကြီးလို့လားကလေးမ... မင်းလိုချင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို တို့ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်ရော "

" ရှင် ကျွန်မ ဉီးနဲ့ပြောတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဘယ်လိုသိနေရတာလဲ "

" နံရံတိုင်းမှာ နားတွေရှိတယ် မင်းလိုကလေးတွေ နားမလည်နိုင်ပါဘူး မင်းသိချင်ရင်လာခဲ့ မသိချင်ရင် မလာနဲ့ "

" ကျွန်မလာမှာပါ ပြီးတော့ ရှင်ကိုလဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိစေချင်တာရှိတယ် "

" ကောင်းပြီလေ... ငါပို့လိုက်တဲ့အတိုင်း လာခဲ့ "

အမှန်တော့ အောင်စစ်မှူး မနေ့ညက သရဖီ ကွန်ဒိုထိသွားခဲ့သည်။တံခါးဖွင့်တာနဲ့ သူမကို ဆံပင်မွေးစောင့်ဆွဲကာ မျက်နှာအား လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။မုနာကြည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့် သူမရဲ့လည်ပင်းကို ထိခိုက်စေမှု ဝမ်းနည်းငိုကြွေးစွာ မေးခဲ့သော သူမရဲ့ နာကျင်မှုပုံရိုပ်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်၍ သရဖီအား တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ အထပ်မြင့်တိုက်တန်းပေါ်မှ တွန်းချဖို့အထိ လုပ်ခဲ့သည်။မုကို သူကိုယ်တိုင်တောင် မထိရက်မကိုင်ရက်သည်အထိ ချစ်တာကို သရဖီဆိုသော မိန်းမက သူမအားနာကျင်အောင် လုပ်သည်ဟုမှတ်ယူကာ အောင်စစ်မှူး ထိုးနှက်ရိုက်ပုတ်ပြီး သတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။သို့်သော် ကိုလင်း၏ ဝင်ရောက်တားဆီးမှုကြောင့် အသက်မသေခဲ့။သရဖီလဲ သူမအတွက်လမ်းဆုံးရောက်နေသည်မို့ မုကို အောင်စစ်မှူးအကြောင်း အကုန်ပြောပြီး မစားရတဲ့ အမဲသဲနဲ့ ပတ်ဖို့သာ လုပ်ခဲ့သည်။

ဆိုင်ထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ မျက်မှန်အမဲတပ်ကာ Mark တပ်ထားသော သရဖီကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ခါတိုင်းဆို အပေါ်မလုံရင် အောက်မလုံဝတ်တတ်သော သရဖီက ဒီနေ့တော့ သူမကိုယ်သူမ အလုံထုပ်ထား၏ ။ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ကာ နှလုံးသားတစုံအတွက် မိန်းမနှစ်ဉီး စစ်ခင်းနေရသည်။

" မင်းကြည့်ရတာ ပြောစရာရှိတဲ့ပုံပဲ "

" ရှိတာပေါ့...ကျွန်မ ဉီးကို လုံးဝလက်မလွတ်ပေးဘူး စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ ဉီးကို ချစ်တယ် "

" အမယ်လေး...တကယ်ကို အချစ်ကိုရှုးမိုက်နေတဲ့ ကလေးမလေးပဲ မင်းကချစ်နေရုံနဲ့ ငါနေရာကို ဝင်နိုင်မယ်ထင်နေတာလား "

" အခုမှပဲသိတော့တယ်...ရှင်ဘာလို့ ဉီးဆီကနေအချစ်ကို မရလဲဆိုတာ ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မက်နေတဲ့ မိန်းမကလဲ ကျွန်မလို အချစ်ခံရတဲ့နေရာမျိုး ဝင်နိုင်မယ်ထင်လား "

" ငါမင်းကို အခုပြမဲ့ဟာကို မြင်ရင် မင်းသူကို ဆက်ချစ်နိုင်ပါအုံးမလား "

" ရှင်...ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ "

" မင်း ဒါကိုတွေ့ပြီရင် သူဘေးမှာ ငါလို မိန်းမကပဲ ရှိနေနိုင်မယ်ဆိုတာကို လက်ခံသွားလိုက်မယ် "

Episode 24 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

မ်က္စိေရွ႕က လူႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ရင္ထဲတြင္ ေဖာ္ျပစရာခံစားခ်က္မ်ား မရွိ။ ေဒါသထြက္သင့္လာ မထြက္သင့္လာလဲ မသိေတာ့ၿပီ။သင္းသန့္ႏွင့္ ေျပာတုန္းက မျဖစ္နိုင္ဘူးလို႔ ေတြးထားသည္မွာ အခုေတာ့ တကယ္လက္ေတြ႕မ်ားလား။ ဉီးကို အံ့ျ သေစခ်င္လို႔ လာခဲ့သည့္မွာ အခုေတာ့ မုကိုတိုင္ပင္ အံျ သေနရေတာ့သည္။မျဖစ္ပါေစနဲ႕လို႔ တတြတ္တြတ္႐ြတ္ရင္း ေမးခဲ့မိျပန္သည္။

" ဉီးနဲ႕...ရွင္က ဘယ္လိုပတ္သတ္ေနတာလဲ "

" သရဖီ မင္းေျဖရဲ႕ ေျဖၾကည့္ "

" ကိုယ္ရယ္ ကေလးကေမးေနတာကို ေျဖေပးရမွာေပါ့ "

သရဖီ ေအာင္စစ္မႉးေပါင္ေပၚမွ ထၿပီး မု၏ မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ ေျပာလိုက္ေသာ စကားလုံးမ်ားက....

" ငါက မင္းကို ျပန္ေမးရမွာ ေအာင္စစ္မႉးနဲ႕ ဘယ္လိုပတ္သတ္ေနတာလဲ ကေလးမ "

" မု..မုက "

" မင္းမေျဖနဲ႕...ငါေျဖေပးမယ္ ငါကသူနဲ႕ ေစ့ စပ္ ထား တဲ့ သ တိုး သ မီး ဒီအေတာတြင္း သူေဘးမွာ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေပမဲ့ အခုေတာ့ မလိုေတာ့ဘူး"

ေျပာခ်င္ရေျပာၿပီး ေအာင္စစ္မႉး ေဒါသကို သိတာမို႔ သူရန္မရွာခင္ သရဖီ ႐ုံးခန္းထဲမွ ထြက္သြားခဲ့သည္။မုကေတာ့ စကားမ်ားရဲ႕ထိုးႏွက္မႈေၾကာင့္ ထိုးေနရာမွ မေ႐ြ႕နိုင္။သူမကိုယ္ သူမလည္း လူမႈေရးေဖာက္ျပန္သူလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့မိသည္။အသက္မဲ့ေနေသာ မုရဲ႕မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ေအာင္စစ္မႉးလည္း ဘယ္ကစရွင္းျပရမလဲ မသိေတာ့။

" ေပ်ာ္ရဲ႕လား...မုကို ကေလးဆိုၿပီး ဉီးတို႔ ကစားပြဲမွာ လက္နက္အျဖစ္သုံးခဲ့ၾကလို႔ ေပ်ာ္ရဲ႕လား... ဉီး "

" မေမးဘူးလား ဘာလို႔လဲလို႔ မုေမးသင့္တယ္ေလ "

" မသိခ်င္ဘူး စကားလွလွေလးေတြနဲ႕ အသနားခံမဲ့ အေၾကာင္းေတြကို လုံးဝမသိခ်င္ဘူး "

" မု! !! မုကိုယ္ကို ထုရိုက္ၿပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာလိုက္ပါ အဲ့လိုႀကီး တင္းမခံထားပါနဲ႕ အားလုံးရွင္းျပမွာမို႔ စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီးနားေထာင္ေပးပါ...မု ရယ္ "

မုသူမစိတ္ကိုသူမ အတင္းဖိထားရင္း နာက်င္မႈကို မ်က္ရည္ႏွင့္ေတာင္ ပုံေဖာ္မျပခဲ့။ၿမိဳသိမ္ထားတာမ်ားပါက ပိုနာက်င္ရတာမို႔ ေအာင္စစ္မႉး သူကို အျပစ္တင္ၿပီး ငိုယိုေမးေစခ်င္ေသာလည္း မုကေတာ့ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ရင္း မ်က္ႏွာသာလြဲထားခဲ့သည္။မုလဲ စိတ္ေတြအရမ္းရႈပ္ေန၍ ထိုေနရာကို ေက်ာခိုင္းသြားရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ကာ တံခါးဆီသို႔ ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သြား၏ ။

ေအာင္စစ္မႉးလည္း ေနာက္ကေန သူမလက္အား အတင္းက်ပ္ဆြဲကာ Sofarေပၚသို႔ အတင္းပစ္ခ်လိဳက္သည္။မုလည္း အတင္းဇြတ္႐ုန္းေပမဲ့ သူမလက္ႏွစ္ဖက္အား လက္တစ္ဖက္ထဲျဖင့္ အေပၚသို႔ ျမႇောက္ကာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္၏ ။မုကေတာ့ တခါမွမၾကည့္ဖူးသည့္ စိတ္ပ်က္ေသာအၾကည့္မ်ားႏွင့္သာ။ထိုအၾကည့္တို႔က သူ၏ရင္ကို တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေစသည္။

" ဒါဘာလုပ္တာလဲ အခုခ်က္ခ်င္း မုကို လြတ္ေပး "

" မုမင္းမွာ...ကိုယ္ကို ေက်ာခိုင္းခဲ့တာက လဲွဲပြီး က်န္တာ ေ႐ြးခ်ယ္လို႔ရတယ္ "

" ဘာလဲ မုကိုလဲ ဉီးအေမလိုမ်ိဳး ေနာက္မယားငယ္ေတာ္ခ်င္လို႔လား "

" မု...မင္း! !! ဒီစကားကို ငါမင္းမို႔လို ခြင့္လြတ္တာေနာ္ ကိုယ္ကို ေမးၿပီး ရွင္းျပခိုင္းေပါ့ ဟိုမိန္းမစကားကိုပဲ နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ရွင္းျပတာၾကေတာ့ ဘာလို႔လဲ "

" လြတ္ေပး.... ဉီးအနားမွ ခဏေလးေတာင္ မေနခ်င္ေတာ့တာမို႔ လြတ္ေပးပါ "

" မု မင္းသိလား ငါႏွလုံးသားက အလြယ္တကူ ေပးမဝင္သလို အသာတႀကီးလဲ လြတ္မေပးတတ္ဘူး "

အၿမဲ မုအေပၚ ၾကင္နာယုယခဲ့သမွ် အခုေတာ့ သူမကို ၾကမ္းတမ္းမိေတာ့သည္။ဒီကိစၥေလးသိတာေတာင္ ေသြးပ်က္ေနတဲ့ မုအား ေတာင္းပန္မႈထပ္ မိုက္ရႈးရဲဆန္မႈကိုသာ သုံးရေတာ့မည္။Sofarေပၚတြင္ လဲေနေသာ မုေပၚသို႔ သူရဲ႕ အင္အားႀကီးေသာ Bodyျဖင့္ အုပ္မိုးလိုက္သည္။မ်က္ႏွာနားသို႔ ကပ္လာေသာ တခါမွမရဖူးသည့္ ေဆးျပင္းလိပ္နံေၾကာင့္ မု ႏွာေခါင္းရႈံလိုက္သည္။မုရဲ႕ မ်က္ႏွာထားေၾကာင့္ ေအာင္စစ္မႉး မ်က္ေမွာင္တခ်က္ႀကဳံကာ သူမျငင္းဆန္ေသာ အနမ္းမ်ားကို မရမကေပးေတာ့သည္။ႏႈတ္ခမ္းအား အလြတ္မေပးပဲ နမ္း႐ုံျဖင့္ မတင္းတိမ္နိုင္ေသး ပူႏြေးေသာ လွ်ာဖွ်ားတို႔က မု ႏႈတ္ခမ္းထဲထိ ဝင္ေရာက္ကာ သူစိတ္တိုင္းက် လွ်ာဖ်ားတို႔အား စုပ္ယူေနေတာ့သည္။႐ုံးခန္းထဲတြင္လဲ ရမက္နံသင္းေသာ အနမ္းသံမ်ား အျပည့္။သူကိုယ္ေအာက္တြင္ မုကေတာ့ ႐ုန္းကန္တြန့္ထိုးေန၏ ။သူမကိုယ္တြင့္ စြတ္ထားေသာ လာဗင္ဒါပန္းေရေမႊးနံ႕သင္းသင္းေလးကလဲ နားေခါင္းထဲတို႔ဝင္လာသည္။အခ်ိန္ေနရာကိုေတာင္ မေ႐ြးနိုင္ေတာ့သည္အထိ သူမကိုယ္ကို တက္မက္မႈက ျပင္းထန္လာေတာ့သည္။

ခါတိုင္းႏွင့္မတူေသာ ထိေတြ႕မႈေတြေၾကာင့္ မုရဲ႕ႏွလုံးသားထဲကေန လွိုက္လွဲစြာျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ား ဆင္းသက္လာ၏ ။သူမရဲ႕ တုန္ရီၿပီး ေခြၽးထြက္ေနေသာ လက္တို႔တြင္ လက္ငါးေခ်ာင္းရာက ထင္းေနတာေၾကာင့္ လက္လြတ္ေပးလိုက္သည္။ထိုသို႔ လြတ္ေပးလိုက္ျခင္းက ေအာင္စစ္မႉးအတြက္ မဟာအမွားျဖစ္လာခဲ့သည္။

" ဉီး...အတင္းဆက္လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဒီအခန္းထဲမွာ မုေသြးေတြ ျပည့္သြားလိ္မ့္မယ္ေနာ္ "

" မု..မု အဲ့လို တဇြတ္ထိုးမလုပ္ပါနဲ႕ "

ေအာင္စစ္မႉး သူအလိုရွိရာကိုသာ မဲေနသည္မို႔ လက္လြတ္ေပးခ်ိန္ မုစားပြဲေပၚက ေဖာင္တိန္လွမ္းယူတာကို မေတြ႕လိုက္။မင္ျဖည့္ၿပီး ေရးရေသာ ေဖာ္တိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိပ္ရဲ႕ ခြၽန္ထက္မႈမွာ ေျပာစရာမလို ။ေဖာင္တိန္အား သူမလည္ပင္းသို႔ ျပန္ထိုးကာ ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္သည္။တဇြတ္ထိုးဆန္ေသာ လုပ္ရက္အား မုၿခိမ္းေျခာက္မႈျဖင့္ တားဆီးလိုက္သည္။ လူတကာရဲ႕ ေသြးေတြျပည့္လွ်ံရင္ေတာင္ မတုန္လႈပ္တဲ့ ေအာင္စစ္မႉးမွာ အခုေတာ့ အရႈးမီးဝိုင္းသလိုပင္။သူမအနားကေန အျမန္ခြာၿပီး ရပ္ဖို႔ကိုသာ ေတာင္းဆိုေနမိသည္။နာက်င္မႈေတြကို လက္ထဲက ေဖာင္ထိန္ဆီ အားထည့္ကာ လည္ပင္းတြင္ ေသြးစို႔ေနတာကိုေတာင္ ရင္ထဲကနာက်င္မႈေလာက္ မျပင္းထန္ခဲ့။အၿမဲအၿပဳံးသရဖူေဆာင္းထာေသာ သူမဟာအခုေတာ့ ကိုယ္ေၾကာင့္ ငိုေကြၽးေနရၿပီ။

" ဒါလား..ဉီး ရွင္းျပမယ္ဆိုတာ ဒီလိုမ်ိဳး အတင္းအနိုင္က်င့္တဲ့ပုံစံမ်ိဳးကိုေျပာတာလား မုကို ေလးစားမႈေလးေတာင္ မထားေပးဘူး "

" မဟုတ္ဘူး...အဲ့လို မဟုတ္ဘူး "

" ဟားဟား ဟား မုကို အရႈးလို ကစားေနၾကတာေပါ့ ဟမ္ "

က်ယ္ေလာက္စြာ ရယ္မိေနေပမဲ့ ႏွလုံးသားကေတာ့ တစတစနဲ႕ ေကြွမွနေခဲ့ပြီ။

" သရဖီနဲ႕ ေစ့စပ္ခဲ့တာက အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ ကိုယ္တို႔ဆက္ဆံေရးကလဲ မုေတြးထားသလိုမဟုတ္ဘူး အဲဒါေၾကာင့္မို႔ လက္ထဲက ေဖာင္ထိန္ကို ခ်ထားလိုက္ေတာ့ေနာ္ "

" အဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ကို မလိမ္ပဲ မုကို ေျပာျပနိုင္လား "

" ကိုယ္က...ကိုယ္ "

ေအာင္စစ္မႉး သူအေၾကာင္းမွန္ကိုေတာ့ ေျပာျပရန္ အစီစဥ္မရွိ။

" မေျပာနိုင္ဘူးမလား... အၿမဲ လ်ိဳ႕ဝွက္ထားတာသိေပမဲ့ မုမေမးခဲ့ဘူး နာက်င္မွာဆိုးလို႔ မေမးလဲမေမးရဲခဲ့ဘူး ဝမ္းနည္းစရာေတြ ျဖစ္ေနမွာဆို႔လို႔ အဲ့တာကို ငတုံးလို႔ ေတြးေနတာလား "

" ကိုယ္ေျပာရင္ေရာ မုက လက္ခံေပးမွာလား "

" အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ မုလက္ခံလိုက္မယ္ အခုေတာ့ မုတို႔ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားၾကတာေပါ့ "

" ကိုယ္သေဘာတူတယ္... မုစိတ္အဆင့္သင့္ျဖစ္တဲ့ေန႕က်ရင္ ကိုယ္ကိုလာေတြ႕ပါ ကိုယ္ေစာင့္ေနမယ္...အဲ့တာေၾကာင့္မို႔ အခုေတာ့ လက္ထဲကဟာကို ခ်ထားလိုက္ပါေတာ့ "

သူမကသာ မသိတာ လည္ပင္းကို ထိုးစိတ္ထားသည့္မွာ ေသြးမ်ားပင္ ထြက္ကာ သူေပးထားေသာ လည္ဆြဲေလးမွာေတာင္ ေသြးေပေနသည္မို႔ ေအာင္စစ္မႉး မ်က္ရည္မ်ားပင္ ဝဲလာေတာ့သည္။ႏွစ္ေယာက္စလုံး အရမ္းခ်စ္ၾကသည္မို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း အရမ္းလည္း နာက်င္ေနရသည္။မုလဲ လက္ထဲမွ ေဖာင္တိန္ကို လြတ္ခ်ၿပီး ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ျမင္ကြင္းေအာက္ကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ သူမရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကိုၾကည့္ရင္း ႐ုံးခန္းထဲမွ ရွိသမွ် အရာအားလုံးကို ဖ်က္ဆီးရိုက္ခြဲ၍ ဝန္ထမ္းမ်ားပင္ ေချာင်းမကြည့်ရဲ့ကြချေ။

အျပန္လမ္းတြင္ မုလည္း ငိုပြဲဆင္ေနခဲ့သည္။ကားဂိတ္မွာထဲက ငိုခဲ့သည္မွာ ကားေပၚေရာက္တဲ့ထိမတိတ္။ေဘးကလူမ်ားကပင္ ကြက္ၾကည့္ကြတ္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကသည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမမ်ားမေရာက္ၾကေသးတာမို႔ မုကံေကာင္းသြားသည္။သူတို႔ရွိရင္ မုအေၾကာင္းေမးၿပီး ဝိုင္းပူေပးၾကတာမ်ိဳး မုမလိုခ်င္။ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ၿပီး ေရခ်ိဳးရင္းနဲ႕ေတာင္ မုငိုေကြၽးမိျပန္သည္။အရမ္းခ်စ္မိခဲ့ေသာ ထိုအမ်ိဳးသားဟာ သက္ဆိုင္သူရွိေနတာေတာင္ သူမလက္မလြတ္နိုင္တာက ပိုခံစားရခက္ေစသည္။အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔သာ ေတြးမိသည္။ငိုပါမ်ားလို႔လားမသိ မ်က္လုံးမ်ားႀကိမ္းကာ မူးေဝလာေသာေခါင္းတို႔က အေမွာင္ထုဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားသည္။

" မုမု...သတိရၿပီလား "

" ေကာင္မရယ္ ကိုယ္ကိုလဲ ျပန္ၾကည့္အုံး အရိုးေျခာက္ကေတာင္ အေမေခၚရေလာက္တယ္ အခုလဲ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေမ့ေနတာ ငါတို႔အခ်ိန္မွီေဆး႐ုံ ေခၚလာလို႔ေပါ့ "

" ဒီဒီ ဆရာဝန္က ဘာေျပာလဲ "

" စိ္တ္ဖိစီးမႈမ်ားၿပီး အာဟာရပ်က္လို႔ ျဖစ္တာတဲ့ အခုသြင္းထားတဲ့ေဆးကုန္ရင္ ျပန္လို႔ရၿပီတဲ့ "

မုမေန႕က ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေနရင္း ေနာက္ပိုင္း ဘာမွမသိေတာ့။အခုမွ အိပ္ရာကနိုးသလို မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ ေဆးပိုက္တန္းလန္းနဲ႕ ဟိုသုံးေယာက္ကိုျမင္မွ မုေမ့လဲၿပီး ေဆး႐ုံေရာက္ေနမွန္း သိခဲ့ရသည္။

" နင္တို႔ငါေၾကာင့္နဲ႕ အလုပ္ပိုကုန္ၿပီ "

" ငါေျပာပါတယ္ ဝတ္စုံျပင္ရင္ေတာင္ အစားမွန္မွန္စားပါလို႔ နင္ကို ငါျပန္လာမွပဲ ဆက္ဆူေတာ့မယ္ အခုေက်ာင္းေနာက္က်ေနလို႔ Bye "

" မမလဲ သင္းသန့္နဲ႕ လိုက္သြားေတာ့ေလ အလုပ္ရွိတယ္မလား ဒီဒီ ...မုမု ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔ကူေပးလိုက္မယ္ "

" အဲ့လိုလုပ္လို႔ရလား ဒါဆိုသြားၿပီးေနာ္ "

" ေကာင္းေကာင္းသြားၾကအုံး "

မု သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြရထားတာပါ။ညေနေလာက္ထဲက မုကို ေဆး႐ုံတင္ၿပီး လူနာေဆာင္မွာမထားပဲ ရွိတဲ့ပိုင္ဆံေလးေတြစုၿပီး အခန္းငွားေပးၾကသည္။တညလုံး ေဆး႐ုံေစာင့္ထားသည္ကို သူတို႔မ်က္ကြင္းညွိေလးမ်ားက သက္ေသျပေနသည္။အခုလည္း စိတ္တပူတပင္နဲ႕ မုကို စိုးရိမ္ေပးေနၾကေသးသည္။ခုလည္း ဒီဒီမက ေဆးသြင္းၿပီးတာနဲ႕ ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔ အားလုံးသူကပဲ လုပ္ေပးသည္။ေဆး႐ုံအေပါက္ဝေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဒီဒီ ဖုန္းက ခဏခဏျမည္ေနသည္ကို မုသတိထားမိလိုက္သည္။

" ဒီဒီ "

" ေအးေျပာေလ "

" နင္ခ်ိန္းထားတာရွိတယ္မလား "

" မရွိပါဘူးဟ "

" ငါကိုယ္ဘာသာကိုယ္ျပန္လိုက္မယ္...ခုလည္း သက္သာေနၿပီကို လူမာမာလို မဆက္ဆံပါနဲ႕ "

" အဲ့တာဆို ငါသြားလို႔ရလား "

" ရပါ့ သြား "

" Aww ငါေမ့သြားတာပဲ နင္မွာ Daddy ႀကီးရွိေနတာကို သူေခၚလို႔လဲ ရသားပဲ "

ဒီဒီစကားကို မု အၿပဳံးနဲ႕သာ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္။သူမ အခုလိုျဖစ္တာသာ ဉီးသိပါက ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာမွာေပမဲ့ မုကေတာ့ မသိေစခ်င္။Taxiငွားၿပီး ျပန္ဖို႔လုပ္ေနတုန္း အမည္မသိဖုန္းcall တစ္ခုဝင္လာခဲ့သည္။

" Hello "

" နန္းမုျဒာဖုန္း မသိဘူး "

" ဟုတ္ပါတယ္...ဘယ္သူမ်ားလဲ မသိဘူးရွင့္ "

" တို႔ပါ သရဖီ "

" ကြၽန္မဖုန္းနံပါတ္ကို ဘယ္ကေနရတာလဲ "

" အဲ့တာ အေရးႀကီးလို႔လားကေလးမ... မင္းလိုခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို တို႔ေပးနိုင္တယ္ဆိုရင္ေရာ "

" ရွင္ ကြၽန္မ ဉီးနဲ႕ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ဘယ္လိုသိေနရတာလဲ "

" နံရံတိုင္းမွာ နားေတြရွိတယ္ မင္းလိုကေလးေတြ နားမလည္နိုင္ပါဘူး မင္းသိခ်င္ရင္လာခဲ့ မသိခ်င္ရင္ မလာနဲ႕ "

" ကြၽန္မလာမွာပါ ၿပီးေတာ့ ရွင္ကိုလဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေစခ်င္တာရွိတယ္ "

" ေကာင္းၿပီေလ... ငါပို႔လိုက္တဲ့အတိုင္း လာခဲ့ "