သားရဲကောင်ဆီမှ ဘယ်လောက်ပြေးပြေး သွေးနံ့ခံလိုက်သည့်အလား မု အောင်စစ်မှူးထံမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့။သူစိတ်ရှိသလို အကြမ်းနည်းသုံးပြီး ရှာရင် မည်ဆိုပါက မြန်မြန်တွေ့နိုင်ပေမဲ့ မုမို့လို့ သူအလျော့ပေးထားခဲ့သည်။အခုတော့ သူမကိုယ်တိုင်လာအဖမ်းခံမည့်နည်းကို အောင်စစ်မှူး တွေ့ခဲ့ပြီ။အနက်ရောင် ကတီပါSofarပေါ်တွင် ဆေးပြင်းလိပ်လက်ကြားညက်၍ ဝိုင်ခွက်ဘေးချပြီး သေနတ်တစ်လတ်ကို ကြည့်ရင်း အောင်စစ်မှူး ကိုလင်းပြောသမျှကို မျှော်လင့်တကြီးနားထောင်နေခဲ့သည်။

" ဆရာ မုဒြာ...ထွက်မပြေးခင် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့လူတွေက သရဖီနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ "

" တောက်...! ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ အဲ့မြွေဟောက်မ မွှေလိုက်ပြန်ပြီ ပြစမ်းပါအုံး မုနဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်ကို "

" ဒီမှာပါ ဆရာ "

ကိုလင်း အောင်စစ်မှူးလက်ထဲသို့ ပုံအချို့ကမ်းပေးလိုက်၏ ။ပုံကိုကြည့်ပြီး အောင်စစ်မှူး လက်ထဲမှ ဆေးပြင်းလိပ်အား အားဖြင့်ဖိချေ၍ ပုံတွေကို အဝေးသို့ လွင့်ပစ်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ထဲမှ သေနတ်ဖြင့် ရှေ့တွင်ရပ်နေသော လူသုံးယောက်၏ ခြေထောက်များကို ဆက်တိုက်ပစ်ခါ ဒေါသဖြေခဲ့သည်။မုကို ကြည့်ရင်းတောင် အသားတွေဆွဲစုပ်ပစ်ချင်သည်ကို စိုင်းဝေကတော့ ဖက်ပြီး ခေါင်းလေးတောင် ပုတ်ပေးထားသည့်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်မို့ မျက်လုံးထဲတွင်လူသတ်ချင်တာပဲ သိတော့သည်။

" ထွက်သွားကြ....!!! အားလုံးမသေချင်ရင် ထွက်သွားကြ "

အောင်စစ်မှူးရဲ့ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ဒဏ်ရာရနေသော သူများကလည်း ကိုယ်ခြေထောက်ကိုထိန်းပြီး ခြေသုတ်တင်ပြေးကြသည်။ဆက်နေပါက အသက်ကိုပါရန်ရှာနိုင်တာကြောင့်ပင်။ ကိုလင်းကတော့ နာမည်တပ်မပြောမချင် မသွားရလောက်သည်အထိ ယုံကြည်ရသူဖြစ်သည်။

" ဆရာ... ကျွန်တော် ဘယ်လိုစီစဉ်ပေးရမလဲ "

" သူနေတဲ့ နေရာမှာ မုကိုတွေ့လား "

" အဲ့လို့တော့ မတွေ့မိဘူး သူတို့နှစ်ယောက်တွေ့ပြီးထဲက မုကို မတွေ့တော့တာ "

" အဲ့ခွေးမသားကို ငါဆီဖမ်းခေါ်လာခဲ့ "

" ဟုတ်ကဲ့... ဆရာ "

" မင်းလဲ ထွက်သွားလိုက်တော့ "

ကိုလင်းထွက်သွားတာနဲ့ အောင်စစ်မှူး ရှေ့က မုန်စားပွဲပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးလိုက်တော့သည်။ဆင်ပြောင်ငါးဆီးအားဖြင့် ထိုးလိုက်တာကြောင့် မုန်စားပွဲ ပင် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားသည်။လက်ခေါက်တင်ထားသည့် ကြွက်သားအဖုများဖြင့် ထုဆစ်ပုံဖော်ထားသော လက်မောင်းအားများကြောင့် လက်ချောင်းများပင် သွေးများစီးကျလာသည်။ပျောက်ပြဲစုတ်ပြတ်သွားသော နာကျင်မှုသည် မုနှင့် ခွဲခွာရသော နာကျင်မှုလောက်ကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ ။ယောကျာ်းရင့်မာကြီးဖြစ်တာတောင် အခုတော့ မုကြောင့် ကိုယ်ငိုကျွေးနေမိပြီ။ပျော်ရွှင်ရယ်မောခြင်းတို့မရှိသော နှလုံးသားဟာ သူမရှေ့တွင်တော့ လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောခဲ့ဖူးသည်။ ဒါတွေဟာ မုကိုလိမ်တဲ့အပြစ်တွေဆိုရင် ကိုယ်ခံယူပါ့မယ် ။အပြစ်တွေအားလုံးကို ခံယူမှာမို့ မုကတော့ ကိုယ်ဆီပြန်လာမှရမယ် ။

" မု...မင်းကိုယ့်ကို လိမ်တယ် ...မင်းလိမ်တယ် မုသာ ကိုယ့်ဆီပြန်လာမယ်ဆို မင်းမိသားစုကို သတ်ရမယ်ဆိုလဲ ကိုယ်သတ်မှာ အားလုံးကို သတ်ပြစ်မှာ မင်းကို ရဖို့.. "

°°°°°°°°°°

စိုင်းဝေမှာ ကျောင်းပြီးရင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ Hotel လုပ်ငန်းကို ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်တာကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံပြန်လာစဉ်မှာတောင် Hotel ဆိုင်ရာ စီးပွားရေးအခြေနေတွေကို အသိတွေမှတဆင့် သင်ယူလေ့လာနေသေးသည်။အခုလဲ အသိတစ်ဉီး၏ Hotelတွင် အောက်ခြေအလုပ်သင် ဝင်လုပ်နေ၏ ။ထိုသို့မလုပ်လဲ ငွေကြေးကိစ္စ ပူစရာမလိုပေမဲ့ မုကို အိမ်တွင် စိတ်အေးအေးနေနိုင်အောင် အပြင်ထွက်ရင်း အလုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။သူအိမ်မှာနေရင်လည်း မုက အတင်းလုပ်ယူ ပြုံးပြီး သူအပြင်ထွက်သွားမှ ကြိတ်ခံစားတတ်တာကြောင့်လဲပါသည်။တစ်လလုံး ချော့တလဲ ခြောက်တလဲ မေးသောလည်း မုနှုတ်ကတော့ အင်ဂတေနှင့် ပိတ်ထားသည့်အလား ဘာမှမပြော။မေးပါများတော့လဲ မနေစေချင်ဘူး ထင်မည်ဆိုးရင် ဇွတ်မမေးရဲ။အခုလဲအလုပ်ဆင်းချိန် အိမ်ပြန်မည်အလုပ် မုဆီမှမခေါ်စဖူး ဖုန်းခေါ်လာသည်မို့ ဝမ်းသာအားရ ကောက်ကိုင်မိသည်။

" Hello...ဝေဝေ နင်ပြန်လာတော့မှာလား "

" အေး ငါခဏနေ ပြန်လာတော့မယ် "

" အဲ့တာဆို သုံးထပ်သားနဲ့ ပင်လယ်စာ နည်းနည်း ဝယ်ခဲ့ "

" ငါနားကြားများမှားနေတာလား "

" နင် Hotpot မစားချင်ရင် မဝယ်ခဲ့နဲ့ "

" ဝယ်ခဲ့မှာပေါ့ဟ... တခြားဘာမှာအုံးမလဲ "

" အဲ့တာပဲလိုတယ် ကျန်တာအကုန်ရှိတယ် "

" အေး..ငါမြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ် "

" ငတ်ချင်တော့လဲ မြန်မြန်ပြန်လာပေါ့ "

" ဟားဟား အခုမှပဲ ငါကို ဆူငြောက်တဲ့ ဆရာမကြီးပုံပြန်ပေါ်လာတော့တယ် "

" ဟားတိုက်မနေနဲ့ ဂရုစိုက်ပြန်လားအုံး "

" ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ "

သူမစိတ်တည်ငြိမ် စပြုလာပြီမို့လား မသိ။အရင်လို ပြတင်းပေါက်ကိုကြည့်ရင်းလဲ သိမ်မငေးတော့။ဟင်းမချက်တာတောင် အတော်ကြာပြီကို အခုသူကို Hotpot လုပ်ကျွေးမယ်လို့ ပြောပုံထောက်ရင် စိတ်အခြေနေပြန်ကောင်းလာပြီလို့ သတ်မှတ်မိသည်။စိုင်းဝေလဲ သူမအမှာတော်ပါးလိုက်သည့်အတိုင်း ဝယ်ဖို့ Market ဘက်ထွက်လာခဲ့သည်။လမ်းခုလတ်တစ်နေရာရောက်တော့ အနက်ရောင်ကားတစ်စီးရှေ့လာ ပိတ်ရပ်တာမို့ အနည်းငယ် ကြောင်သွား၏ ။ကားထဲမှ လူကောင်ခပ်ထွားထွား လူနှစ်ယောက်မှ စိုင်းဝေရှေ့လာရပ်ကြသည်။

" ကျွန်တော်တို့နဲ့ အသာတကြီးလိုက်ခဲ့ပေးပါ "

" ငါက ဘာကိစ္စလိုက်ရမှာလဲ "

" ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်က နန်းမုဒြာ အကြောင်းမေးချင်လို့ပါတဲ့ "

" အောင်စစ်မှူးလား "

" ဟုတ်ပါတယ် "

" ငါကလဲ အဲ့ဘိုးတော်နဲ့တွေ့ချင်နေတာ လိုက်ခဲ့မယ် "

စိုင်းဝေလည်း အကောင်းခေါ်တယ်မှတ်၍ မုအကြောင်းရှင်းချင်တာနဲ့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ကားပေါ်ရောက်တာနဲ့ စိုင်းတွေခေါင်းကို အမဲရောင်ခေါင်းစွတ်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည့်မို့ အတင်းကုန်းရုန်းတော့သည်။ကားထွက်သွားသည်ကို သိသောလည်း ဘယ်ကိုမောင်းနေမှန်းမသိ။ဘေးနားက လူနှစ်ယောက်ကလည်း လက်ကိုအတင်းချုပ်ထား၏ ။

အချိန်အတန်ကြာတော်မှ ကားရပ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။မမြင်ရသောလည်း ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပေကပ်ကပ်ဖြင့်လိုက်လာခဲ့ရသည်။ စိုင်းဝေ ခြေသလုံးအား ဖြတ်ကန်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဒူးထောက်လျက် အနေထားဖြစ်သွားခါမှ ခေါင်းစွတ်ကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ကွန်တိန်နာ Boxလို အခန်းထဲဠ် မီးရောင်ဖျဖျအောက်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ကိုသာ ဝိုးတဝါးဖြင်ရ၏ ။ မျက်စိရှေ့တွင် Psychoအပြုံးများဖြင့် သေနတ်ကို လှည့်ရင်း ကြည့်နေသော အောင်စစ်မှူးကြောင့် စိုင်းဝေ အံြ သရသများ ခံစားလာရသည်။အခုမှပဲ မုထွက်ပြေးရသော အကြောင်းကိုလဲ နားလည်သွားတော့သည်။

" ခင်ဗျား... ဒါဘာလုပ်တာလဲ "

" ငါမင်းနဲ့ သာကြောင်းမာကြောင်းပြောဖို့ စောက်ချိန်မရှိဘူး ငါမေးတာပဲဖြေ မုဘယ်မှာလဲ "

" မပြောဘူး ခင်ဗျားလို မကောင်းတဲ့လူဆီ မုကိုပြန်မထည့်ပေးနိုင်ဘူး "

" ဒီ ခွေးသူတောင်းစားကတော့ စောက်ကျောလာတင်းပြနေတယ် "

အောင်စစ်မှူး မုဘယ်မှာရှိလဲသိတဲ့ တစ်ယောက်ထဲသောသူက စိုင်းဝေဖြစ်နေတာကို သိတော့ ဒေါသတွေရဲ့ အတိုင်းတာဟာ မီးတောင်ချောရည်လို ပွတ်ပွတ်ဆူနေတော့သည်။ကိုယ် အချစ်ရဆုံးမိန်းကလေးမှာ ပြိုင်ဖက်ယောကျာ်းဆီရောက်နေခြင်းမှာ သူကိုစိန်ခေါ်နေသလို။လက်အိတ်အမဲစွတ်ထားသော လက်သီးတို့က စိုင်းဝေ၏ မျက်နှာအနှံ့နေရာယူသွားခဲ့သည်။ ထိုမျှသာမက ခြေထောက်ဖြင့်လည်း ကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နေရာမလပ် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်မို့ စိုင်းဝေ ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများပင် အန်ထွက်လာသည်။ရိုက်နှက်ခံရသောလဲ အချစ်ဆုံးရှုံးထားတာမို့ စိုင်းဝေ ယောကျာ်းမာနကိုတော့မလျော့ခဲ့။ သွေးများပြည့်နေသော နှုတ်ခမ်းတို့မှ အောင်နိုင်သူအပြုံးကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

" ပြောစမ်း...မုဘယ်မှာလဲလို့ ပြောစမ်းပါ ခွေးကောင်ရဲ့! !!! ငါကိုပြောလို့ "

" ဟားဟား ဟားဟာ ဟား သနားစရာပဲ ခင်ဗျားကတကယ်ကို အရှုးကြီးမဲ ဟားဟားဟား...အခုမှပဲ သိတော့တယ် ခင်ဗျားကိုဘာလို့ တွဲ့ခဲ့လဲဆိုတာ "

်" တောက်! !! "

" ခင်ဗျားက သနားဖို့ကောင်းလို့လေ... မုကလဲွဲပြီး ချစ်ပေးမဲ့လူမရှိလောက်အောင် သနားစရာကောင်းနေလို့လေ "

" ဟုတ်တယ် ငါလို အရှုးကြီးက မုရဲ့ အချစ်ကိုရော သူမရဲ့ ကိုယ်တခုလုံးကိုရော အပိုင်ရပြီးတဲ့ ယောကျာ်းလေ... မင်းလို ​ကောက်ရိုးပံု​စောင့်တဲ့ ခွေးထက်တော့သာတယ် "

" ခင်ဗျားကြီး !!! တော်တော်မိုက်ရိုင်းတာပဲ "

စိုင်းဝေ မုရဲ့အပျိုရည်ကို အောင်စစ်မှူး ရပြီတာကို သိသွားတာကြောင့် မျက်စိရှေ့ကသူအား သတ်ပစ်ချင်နေတော့သည်။ အောင်စစ်မှူး၏ မျက်နှာအား မနည်းထပြီး ပြေးထိုးလိုက်၏ ။အောင်စစ်မှူးကလည်း အလျော့မပေး နှစ်ယောက်သား သတ်ပုတ်ထိုးနှက်ကြတော့သည်။ဘေးတွင်ရပ်နေသော တပည့်များကလဲ ခေါင်းဆောင်းအမိန့်မပေးမချင်း ဝင်မဆွဲကြ။ဘယ်လိုပဲ ယှဉ်ယှဉ် စိုင်းဝေဟာ အမြဲ လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်နေသော အောင်စစ်မှူးကိုတော့ မနိုင်ခဲ့ ။အောင်စစ်မှူး အပေါ်စီးမှ သူအားမရပ်မနားထိုးသတ်နေသည်မို့ အသက်ပင် မြော့မြော့ ကျန်တော့၏ ။

" ဆရာ..ဆရာ ရပ်လိုက်ကာတော့ သူကိုသတ်လို့်မရဘူး မုရှိတဲ့နေရာကိုလဲ ကျွန်တော်သိရပါပြီ "

" ဘာ...တကယ်လား "

" ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ သူပါသေသွားရင် မုဆရာအပေါ် အမြင်ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ် "

" အဲ့တာဆို ဒီခွေးကောင်ကို မင်းကြည့်စီစဉ်လိုက် "

ကိုလင်းအချိန်မှီ ဝင်တားသည်မို့ အောင်စစ်မှူး လက်မလွန်ခဲ့ ။ယောကျာ်းနှစ်ယောက်ရဲ့ ပြင်းထန်သော အချစ်တိုက်ပွဲအကြောင်းကို မုကတော့ ဘာမှမသိခဲ့။ညနေ 4နာရီလောက်ထဲမှ ဖုန်းဆက်ထားသည်မှာ အခုထိမရောက်သေးတာမို့ စိတ်ပူနေတော့သည်။

" တော်တော်ကြားတဲ့... ဝေဝေစုတ် စိတ်ကောင်းဝင်တုန်းချက်ပေးဖို့ကို "

(တင့်တင်း ~~~တင်းတင့်တင့် ~~~တင်းတင့်)

" Hello... ဝေဝေ ကိုးနာရီတောင်ထိုးနေပြီ နင်ပြောတော့ စောစော ပြန်လာမယ်ဆို "

" Hello လူနာစိုင်းဝေ အိမ်ကလား မသိဘူးရှင့် "

" လူနာ !! "

" ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မတို့ HP Hospital မှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရောက်နေလို့ အုပ်ထိန်းသူဆို လာခဲ့ပေးပါရှင့် "

" ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မအခုလာခဲ့ပါမယ် "

မုလဲ စိုင်းဝေအကြောင်းကြားတာနဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ထိုသို ထွက်သွားမှုကြောင့် အောင်စစ်မှူး လူတွေနှင့် ကတ်သီလေး လွဲသွားခဲ့သည်။မုလည်း ဆေးရုံရောက်တာနဲ့ စိုင်းဝေအတွက် ဖောင်ဖြည့် ဆေးဖိုးရှင်းရင်း မည်သူမည်ဝါ လုပ်သည်ကို မတွေးနိုင်။လူနာ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်၍ သွေးအေးတော့မှာ သူမစိတ်ထဲ အတွင်းဝင်လာခဲ့သည်။ဉီးလုပ်တာများလားပေါ့...။

" မုမု...နင်..နင် ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ "

" သက်သာရဲ့လား ဝေဝေ...ငါလည်း ဆေးရုံက ဖုန်းဆက်မှ သိတာ "

" ငါက သက်သာပါတယ် "

" မလိမ်နဲ့ နံရိုးနှစ်ချောင်းတောင်ကြိုးသွားတာ သက်သာစရာလား နင်ကိုဘယ်သူလုပ်တာလဲ "

" ဒီတိုင်း ရန်ဖြစ်ကြတာပါ "

" ဝေဝေ နင်နဲ့ငါက သွားမပေါက်ခင် ဘဝထဲက သိလာတာ နင်ဘယ်တုန်းက ရန်ဖြစ်ဖူးလို့လဲ မြန်မာနိုင်ငံမှာလဲ သိပ်မနေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ "

" ငါအိပ်ချင်နေပြီ နင်လည်းပြန်တော့ "

" ဉီးလုပ်တာမလား...ငါရည်းစား..ဉီးအောင်စစ်မှူး "

" ငါနင်ကို မေးချင်တယ်...မုမု နင်သူအကြောင်းကို သိပြီပြီးမလား "

" သူလုပ်တာဟုတ်နေတာပဲ ဉီးတော်တော်... "

" ချစ်နေသေးတယ်မလား လူဆိုးမှန်းသိတာတောင် "

" ငါ..ငါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့လူတွေကို အဲ့လိုလုပ်တာတော့ လွန်သွားပြီ ငါသွားတွေ့... "

" မုမု နင်ငါမေးတာကျတော့မဖြေပဲ သူကိုပဲ သွားတွေ့ချင်နေတာလား "

" ငါ.ငါ...တောင်းပန်ပါတယ် ဝေဝေရယ်...နင်ကို ဒီလိုလုပ်တာတောင် ငါသူကို မမုန်းနိုင်ဘူး ငါဉီးကို ချစ်နေသေးတယ် အဟင့်....ဟင့်...အင့် "

" မငိုနဲ့...သွားတွေ့လိုက် သွားတွေ့ပြီး နင့်စိတ်အတိုင်း ဆုံးဖြတ်လိုက် "

စိုင်းဝေစကားဆုံးတာနဲ့ မု ငိုပြီးဆေးရုံခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။တခါတရံ ကိုယ်အရမ်းချစ်တဲ့လူရဲ့ အချစ်အတွက် ကိုယ်ရဲ့ နှလုံးသား စတေးခံပေးရတာမျိုးလဲ ရှိတတ်သည်။ကြင်နာမှုတွေ ပေးသောငှားလည်း သူမမြမင်နိုင်ရင် လက်လွတ်ပေးရသလိုမျိုးပေါ့။မုလဲ စိုင်းဝေကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တာမို့ မကျေနပ်လို့ သွားတွေ့မယ်ဆိုပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဉီးမျက်နှာကို တွေ့ချင်မိသည်။မိုးများရွာနေသည့်ကြားကနေ မုတစ်ယောက်ကတော့ အောင်စစ်မှူး အိမ်ရှေ့ကို ရောက်အောင်လာခဲ့ပြီ ။

" ဉီးအောင်စစ်မှူး... ဉီးအောင်စစ်မှူး ဒီမှာ တံခါးတစ်ချက်ဖွင့်ပါအုံး... ဉီးအောင်စစ်မှူး.. "

ဒေါသလဲ ထွက်နေသည်မို့ လူခေါ်Bellတောင် မတီးနိုင်ခဲ့။တံခါးကို ဒုန်းတိုင်း ထုပြီးတော့သာ အော်ခေါ်နေမိသည်။လူလွတ်ပြီး စိုင်းဝေအိမ်သို့ လွတ်လိုက်သည်မှာ မတွေ့တာကြောင့် ဒေါသမီးချောင်း စီးဆင်းနေသည်ကို တံခါးရှေ့တွင် လာရပ်နေသော လွမ်းဆွတ်တမ်းတခဲ့သော မုမျက်နှာလေးက ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။မုကတော့ ခါးသပ်မှုတွေသာပေးနေတဲ့ ပျားသကာထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်သော ပျားလေးတစ်ကောင်လိုပင် ........။

Episode 26 Coming Soom

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

သားရဲေကာင္ဆီမွ ဘယ္ေလာက္ေျပးေျပး ေသြးနံ႕ခံလိုက္သည့္အလား မု ေအာင္စစ္မႉးထံမွ မလြတ္ေျမာက္ခဲ့။သူစိတ္ရွိသလို အၾကမ္းနည္းသုံးၿပီး ရွာရင္ မည္ဆိုပါက ျမန္ျမန္ေတြ႕နိုင္ေပမဲ့ မုမို႔လို႔ သူအေလ်ာ့ေပးထားခဲ့သည္။အခုေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္လာအဖမ္းခံမည့္နည္းကို ေအာင္စစ္မႉး ေတြ႕ခဲ့ၿပီ။အနက္ေရာင္ ကတီပါSofarေပၚတြင္ ေဆးျပင္းလိပ္လက္ၾကားညက္၍ ဝိုင္ခြက္ေဘးခ်ၿပီး ေသနတ္တစ္လတ္ကို ၾကည့္ရင္း ေအာင္စစ္မႉး ကိုလင္းေျပာသမွ်ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနားေထာင္ေနခဲ့သည္။

" ဆရာ မုျဒာ...ထြက္မေျပးခင္ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ခဲ့တဲ့လူေတြက သရဖီနဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါ "

" ေတာက္...! ငါထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အဲ့ေႁမြေဟာက္မ ေမႊလိုက္ျပန္ၿပီ ျပစမ္းပါအုံး မုနဲ႕ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေကာင္ကို "

" ဒီမွာပါ ဆရာ "

ကိုလင္း ေအာင္စစ္မႉးလက္ထဲသို႔ ပုံအခ်ိဳ႕ကမ္းေပးလိုက္၏ ။ပုံကိုၾကည့္ၿပီး ေအာင္စစ္မႉး လက္ထဲမွ ေဆးျပင္းလိပ္အား အားျဖင့္ဖိေခ်၍ ပုံေတြကို အေဝးသို႔ လြင့္ပစ္ၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္ထဲမွ ေသနတ္ျဖင့္ ေရွ႕တြင္ရပ္ေနေသာ လူသုံးေယာက္၏ ေျခေထာက္မ်ားကို ဆက္တိုက္ပစ္ခါ ေဒါသေျဖခဲ့သည္။မုကို ၾကည့္ရင္းေတာင္ အသားေတြဆြဲစုပ္ပစ္ခ်င္သည္ကို စိုင္းေဝကေတာ့ ဖက္ၿပီး ေခါင်းလေးတောင် ပုတ္ေပးထားသည့္ပုံကို ေတြ႕လိုက္ရသည္မို႔ မ်က္လံးထဲတြင္လူသတ္ခ်င္တာပဲ သိေတာ့သည္။

" ထြက္သြားၾက....!!! အားလုံးမေသခ်င္ရင္ ထြက္သြားၾက "

ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ေဒါသတႀကီး ဟိန္းေဟာက္သံေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရေနေသာ သူမ်ားကလည္း ကိုယ္ေျခေထာက္ကိုထိန္းၿပီး ေျခသုတ္တင္ေျပးၾကသည္။ဆက္ေနပါက အသက္ကိုပါရန္ရွာနိုင္တာေၾကာင့္ပင္။ ကိုလင္းကေတာ့ နာမည္တပ္မေျပာမခ်င္ မသြားရေလာက္သည္အထိ ယုံၾကည္ရသူျဖစ္သည္။

" ဆရာ... ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုစီစဥ္ေပးရမလဲ "

" သူေနတဲ့ ေနရာမွာ မုကိုေတြ႕လား "

" အဲ့လို႔ေတာ့ မေတြ႕မိဘူး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေတြ႕ၿပီးထဲက မုကို မေတြ႕ေတာ့တာ "

" အဲ့ေခြးမသားကို ငါဆီဖမ္းေခၚလာခဲ့ "

" ဟုတ္ကဲ့... ဆရာ "

" မင္းလဲ ထြက္သြားလိုက္ေတာ့ "

ကိုလင္းထြက္သြားတာနဲ႕ ေအာင္စစ္မႉး ေရွ႕က မုန္စားပြဲေပၚသို႔ လက္သီးျဖင့္ အားကုန္ထိုးလိုက္ေတာ့သည္။ဆင္ေျပာင္ငါးဆီးအားျဖင့္ ထိုးလိုက္တာေၾကာင့္ မုန္စားပြဲ ပင္ အစိတ္စိတ္ အမႊားမႊား ကြဲေၾကသြားသည္။လက္ေခါက္တင္ထားသည့္ ႂကြက္သားအဖုမ်ားျဖင့္ ထုဆစ္ပုံေဖာ္ထားေသာ လက္ေမာင္းအားမ်ားေၾကာင့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားပင္ ေသြးမ်ားစီးက်လာသည္။ေပ်ာက္ၿပဲစုတ္ျပတ္သြားေသာ နာက်င္မႈသည္ မုနှင့်ခဲွဲခွာရသော နာက်င္မႈေလာက္ကိုေတာ့ မယွဥ္နိုင္ခဲ့ ။ေယာက်ာ္းရင့္မာႀကီးျဖစ္တာေတာင္ အခုေတာ့ မုေၾကာင့္ ကိုယ္ငိုေကြၽးေနမိၿပီ။ေပ်ာ္႐ႊင္ရယ္ေမာျခင္းတို႔မရွိေသာ ႏွလုံးသားဟာ သူမေရွ႕တြင္ေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ ဒါေတြဟာ မုကိုလိမ္တဲ့အျပစ္ေတြဆိုရင္ ကိုယ္ခံယူပါ့မယ္ ။အျပစ္ေတြအားလုံးကို ခံယူမွာမို႔ မုကေတာ့ ကိုယ္ဆီျပန္လာမွရမယ္ ။

" မု...မင္းကိုယ့္ကို လိမ္တယ္ ...မင္းလိမ္တယ္ မုသာ ကိုယ့္ဆီျပန္လာမယ္ဆို မင္းမိသားစုကို သတ္ရမယ္ဆိုလဲ ကိုယ္သတ္မွာ အားလုံးကို သတ္ျပစ္မွာ မင္းကို ရဖို႔.. "

စိုင္းေဝမွာ ေက်ာင္းၿပီးရင္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ Hotel လုပ္ငန္းကို ဆက္ဆံရမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမန္မာနိုင္ငံျပန္လာစဥ္မွာေတာင္ Hotel ဆိုင္ရာ စီးပြားေရးအေျခေနေတြကို အသိေတြမွတဆင့္ သင္ယူေလ့လာေနေသးသည္။အခုလဲ အသိတစ္ဉီး၏ Hotelတြင္ ေအာက္ေျခအလုပ္သင္ ဝင္လုပ္ေန၏ ။ထိုသို႔မလုပ္လဲ ေငြေၾကးကိစၥ ပူစရာမလိုေပမဲ့ မုကို အိမ္တြင္ စိတ္ေအးေအးေနနိုင္ေအာင္ အျပင္ထြက္ရင္း အလုပ္လုပ္ရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္။သူအိမ္မွာေနရင္လည္း မုက အတင္းလုပ္ယူ ၿပဳံးၿပီး သူအျပင္ထြက္သြားမွ ႀကိတ္ခံစားတတ္တာေၾကာင့္လဲပါသည္။တစ္လလုံး ေခ်ာတလဲ ေျခာက္တလဲ ေမးသောလည်း မုႏႈတ္ကေတာ့ အင္ဂေတႏွင့္ ပိတ္ထားသည့္အလား ဘာမွမေျပာ။ေမးပါမ်ားေတာ့လဲ မေနေစခ်င္ဘူး ထင္မည္ဆိုးရင္ ဇြတ္မေမးရဲ။အခုလဲအလုပ္ဆင္းခ်ိန္ အိမ္ျပန္မည္အလုပ္ မုဆီမွမေခၚစဖူး ဖုန္းေခၚလာသည္မို႔ ဝမ္းသာအားရ ေကာက္ကိုင္မိသည္။

" Hello...ေဝေဝ နင္ျပန္လာေတာ့မွာလား "

" ေအး ငါခဏေန ျပန္လာေတာ့မယ္ "

" အဲ့တာဆို သုံးထပ္သားနဲ႕ ပင္လယ္စာ နည္းနည္း ဝယ္ခဲ့ "

" ငါနားၾကားမ်ားမွားေနတာလား "

" နင္ Hotpot မစားခ်င္ရင္ မဝယ္ခဲ့နဲ႕ "

" ဝယ္ခဲ့မွာေပါ့ဟ... တျခားဘာမွာအုံးမလဲ "

" အဲ့တာပဲလိုတယ္ က်န္တာအကုန္ရွိတယ္ "

" ေအး..ငါျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္ "

" ငတ္ခ်င္ေတာ့လဲ ျမန္ျမန္ျပန္လာေပါ့ "

" ဟားဟား အခုမွပဲ ငါကို ဆူေျငာက္တဲ့ ဆရာမႀကီးပုံျပန္ေပၚလာေတာ့တယ္ "

" ဟားတိုက္မေနနဲ႕ ဂ႐ုစိုက္ျပန္လားအုံး "

" ဟုတ္ကဲ့ပါ အစ္မ "

သူမစိတ္တည္ၿငိမ္ စျပဳလာၿပီမို႔လား မသိ။အရင္လို ျပတင္းေပါက္ကိုၾကည့္ရင္းလဲ သိမ္မေငးေတာ့။ဟင္းမခ်က္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာၿပီကို အခုသူကို Hotpot လုပ္ေကြၽးမယ္လို႔ ေျပာပုံေထာက္ရင္ စိတ္အေျခေနျပန္ေကာင္းလာၿပီလို႔ သတ္မွတ္မိသည္။စိုင္းေဝလဲ သူမအမွာေတာ္ပါးလိုက္သည့္အတိုင္း ဝယ္ဖို႔ Market ဘက္ထြက္လာခဲ့သည္။လမ္းခုလတ္တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ အနက္ေရာင္ကားတစ္စီးေရွ႕လာ ပိတ္ရပ္တာမို႔ အနည္းငယ္ ေၾကာင္သြား၏ ။ကားထဲမွ လူေကာင္ခပ္ထြားထြား လူႏွစ္ေယာက္မွ စိုင္းေဝေရွ႕လာရပ္ၾကသည္။

" ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႕ အသားတႀကီးလိုက္ခဲ့ေပးပါ "

" ငါက ဘာကိစၥလိုက္ရမွာလဲ "

" ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္က နန္းမုျဒာ အေၾကာင္းေမးခ်င္လို႔ပါတဲ့ "

" ေအာင်စစ်မှူးလား "

" ဟုတ္ပါတယ္ "

" ငါကလဲ အဲ့ဘိုးေတာ္နဲ႕ေတြ႕ခ်င္ေနတာ လိုက္ခဲ့မယ္ "

စိုင္းေဝလည္း အေကာင္းေခၚတယ္မွတ္၍ မုအေၾကာင္းရွင္းခ်င္တာနဲ႕ လိုက္သြားခဲ့သည္။ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ စိုင္းေတြေခါင္းကို အမဲေရာင္ေခါင္းစြတ္ျဖင့္ အုပ္လိုက္သည့္မို႔ အတင္းကုန္း႐ုန္းေတာ့သည္။ကားထြက္သြားသည္ကို သိေသာလည္း ဘယ္ကိုေမာင္းေနမွန္းမသိ။ေဘးနားက လူႏွစ္ေယာက္ကလည္း လက္ကိုအတင္းခ်ဳပ္ထား၏ ။

အခ်ိန္အတန္ၾကာေတာ္မွ ကားရပ္သြားသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။မျမင္ရေသာလည္း ဆြဲေခၚရာေနာက္သို႔ ေပကပ္ကပ္ျဖင့္လိုက္လာခဲ့ရသည္။ စိုင္းေဝ ေျခသလုံးအား ျဖတ္ကန္ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ဒူးေထာက္လ်က္ အေနထားျဖစ္သြားခါမွ ေခါင္းစြတ္ကို ဖယ္ေပးလိုက္သည္။ကြန္တိန္နာ Boxလို အခန္းထဲဠ္ မီးေရာင္ဖ်ဖ်ေအာက္တြင္ ထိုင္ေနေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကိုသာ ဝိုးတဝါးျဖင္ရ၏ ။ မ်က္စိေရွ႕တြင္ Psychoအၿပဳံးမ်ားျဖင့္ ေသနတ္ကို လွည့္ရင္း ၾကည့္ေနေသာ ေအာင္စစ္မႉးေၾကာင့္ စိုင္းေဝ အံျ သရသမ်ား ခံစားလာရသည္။အခုမွပဲ မုထြက္ေျပးရေသာ အေၾကာင္းကိုလဲ နားလည္သြားေတာ့သည္။

" ခင္ဗ်ား... ဒါဘာလုပ္တာလဲ "

" ငါမင္းနဲ႕ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေျပာဖို႔ ေစာက္ခ်ိန္မရွိဘူး ငါေမးတာပဲေျဖ မုဘယ္မွာလဲ "

" မေျပာဘူး ခင္ဗ်ားလို မေကာင္းတဲ့လူဆီ မုကိုျပန္မထည့္ေပးနိုင္ဘူး "

" ဒီ ေခြးသူေတာင္းစားကေတာ့ ေစာက္ေက်ာလာတင္းျပေနတယ္ "

ေအာင္စစ္မႉး မုဘယ္မွာရွိလဲသိတဲ့ တစ္ေယာက္ထဲေသာသူက စိုင္းေဝျဖစ္ေနတာကို သိေတာ့ ေဒါသေတြရဲ႕ အတိုင္းတာဟာ မီးေတာင္ေခ်ာရည္လို ပြတ္ပြတ္ဆူေနေတာ့သည္။ကိုယ္ အခ်စ္ရဆုံးမိန္းကေလးမွာ ၿပိဳင္ဖက္ေယာက်ာ္းဆီေရာက္ေနျခင္းမွာ သူကိုစိန္ေခၚေနသလို။လက္အိတ္အမဲစြတ္ထားေသာ လက္သီးတို႔က စိုင္းေဝ၏ မ်က္ႏွာအႏွံ႕ေနရာယူသြားခဲ့သည္။ ထိုမွ်သာမက ေျခေထာက္ျဖင့္လည္း ကိုယ္တစ္ခုလုံးကို ေနရာမလပ္ ေဆာင့်ကန်သည်မို့ စိုင္းေဝ ပါးစပ္ထဲမွ ေသြးမ်ားပင္ အန္ထြက္လာသည္။ရိုက္ႏွက္ခံရေသာလဲ အခ်စ္ဆုံးရႈံးထားတာမို႔ စိုင္းေဝ ေယာက်ာ္းမာနကိုေတာ့မေလ်ာ့ခဲ့။ ေသြးမ်ားျပည့္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းတို႔မွ ေအာင္နိုင္သူအၿပဳံးကို ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

" ေျပာစမ္း...မုဘယ္မွာလဲလို႔ ေျပာစမ္းပါ ေခြးေကာင္ရဲ႕! !!! ငါကိုေျပာလို႔ "

" ဟားဟား ဟားဟာ ဟား သနားစရာပဲ ခင္ဗ်ားကတကယ္ကို အရႈးႀကီးမဲ ဟားဟားဟား...အခုမွပဲ သိေတာ့တယ္ ခင္ဗ်ားကိုဘာလို႔ တြဲ႕ခဲ့လဲဆိုတာ "

္" ေတာက္! !! "

" ခင္ဗ်ားက သနားဖို႔ေကာင္းလို႔ေလ... မုကလဲွဲပြီး ခ်စ္ေပးမဲ့လူမရွိေလာက္ေအာင္ သနားစရာေကာင္းေနလို႔ေလ "

" ဟုတ္တယ္ ငါလို အရႈးႀကီးက မုရဲ႕ အခ်စ္ကိုယ္ေရာ သူမရဲ႕ ကိုယ္တခုလုံးကိုေရာ အပိုင္ရၿပီးတဲ့ ေယာက်ာ္းေလ... မင္းလို ေကာက္ရိုးပုံစောင့်တဲ့ ေခြးထက္ေတာ့သာတယ္ "

" ခင္ဗ်ားႀကီး !!! ေတာ္ေတာ္မိုက္ရိုင္းတာပဲ "

စိုင္းေဝ မုရဲ႕အပ်ိဳရည္ကို ေအာင္စစ္မႉး ရၿပီတာကို သိသြားတာေၾကာင့္ မ်က္စိေရွ႕ကသူအား သတ္ပစ္ခ်င္ေနေတာ့သည္။ ေအာင္စစ္မႉး၏ မ်က္ႏွာအား မနည္းထၿပီး ေျပးထိုးလိုက္၏ ။ေအာင္စစ္မႉးကလည္း အေလ်ာ့မေပး ႏွစ္ေယာက္သား သတ္ပုတ္ထိုးႏွက္ၾကေတာ့သည္။ေဘးတြင္ရပ္ေနေသာ တပည့္မ်ားကလဲ ေခါင္းေဆာင္းအမိန့္မေပးမခ်င္း ဝင္မဆြဲၾက။ဘယ္လိုပဲ ယွဥ္ယွဥ္ စိုင္းေဝဟာ အၿမဲ ေလ့က်င့္တိုက္ခိုက္ေနေသာ ေအာင္စစ္မႉးကိုေတာ့ မနိုင္ခဲ့ ။ေအာင္စစ္မႉး အေပၚစီးမွ သူအားမရပ္မနားထိုးသတ္ေနသည္မို႔ အသက္ပင္ ေမြာ့မြော့ပဲ က်န္ေတာ့၏ ။

" ဆရာ..ဆရာ ရပ္လိုက္ကာေတာ့ သူကိုသတ္လို့္မရဘူး မုရွိတဲ့ေနရာကိုလဲ ကြၽန္ေတာ္သိရပါၿပီ "

" ဘာ...တကယ္လား "

" ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ သူပါေသသြားရင္ မုဆရာအေပၚ အျမင္ပိုဆိုးသြားလိမ့္မယ္ "

" အဲ့တာဆို ဒီေခြးေကာင္ကို မင္းၾကည့္စီစဥ္လိုက္ "

ကိုလင္းအခ်ိန္မွီ ဝင္တားသည္မို႔ ေအာင်စစ်မှူး လက္မလြန္ခဲ့ ။ေယာက်ာ္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ျပင္းထန္ေသာ အခ်စ္တိုက္ပြဲအေၾကာင္းကို မုကေတာ့ ဘာမွမသိခဲ့။ညေန 4နာကီေလာက္ထဲမွ ဖုန္းဆက္ထားသည္မွာ အခုထိမေရာက္ေသးတာမို႔ စိတ္ပူေနေတာ့သည္။

" ေတာ္ေတာ္ၾကားတဲ့... ေဝေဝစုတ္ စိတ္ေကာင္းဝင္တုန္းခ်က္ေပးဖို႔ကို "

(တင့္တင္း ~~~တင္းတင့္တင့္ ~~~တင္းတင့္)

" Hello... ေဝေဝ ကိုးနာရီေတာင္ထိုးေနၿပီ နင္ေျပာေတာ့ ေစာေစာ ျပန္လာမယ္ဆို "

" Hello လူနာစိုင္းေဝ အိမ္ကလား မသိဘူးရွင့္ "

" လူနာ !! "

" ဟုတ္ပါတယ္ ကြၽန္မတို႔ HP Hospital မွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ ေရာက္ေနလို႔ အုပ္ထိန္းသူဆို လာခဲ့ေပးပါရွင့္ "

" ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္မအခုလာခဲ့ပါမယ္ "

မုလဲ စိုင္းေဝအေၾကာင္းၾကားတာနဲ႕ စိုးရိမ္တႀကီး ေဆး႐ုံသို႔ ေျပးသြားခဲ့သည္။ထိုသို ထြက္သြားမႈေၾကာင့္ ေအာင္စစ္မႉး လူေတြႏွင့္ ကတ္သီေလး လြဲသြားခဲ့သည္။မုလည္း ေဆး႐ုံေရာက္တာနဲ႕ စိုင္းေဝအတြက္ ေဖာင္ျဖည့္ ေဆးဖိုးရွင္းရင္း မည္သူမည္ဝါ လုပ္သည္ကို မေတြးနိုင္။လူနာ ကုတင္ေဘးမွာ ထိုင္၍ ေသြးေအးေတာ့မွာ သူမစိတ္ထဲ အတြင္းဝင္လာခဲ့သည္။ဉီးလုပ္တာမ်ားလားေပါ့...။

" မုမု...နင္..နင္ ဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ "

" သက္သာရဲ႕လား ေဝေဝ...ငါလည္း ေဆး႐ုံက ဖုန္းဆက္မွ သိတာ "

" ငါက သက္သာပါတယ္ "

" မလိမ္နဲ႕ နံရိုးႏွစ္ေခ်ာင္းေတာင္ႀကိဳးသြားတာ သက္သာစရာလား နင္ကိုဘယ္သူလုပ္တာလဲ "

" ဒီတိုင္း ရန္ျဖစ္ၾကတာပါ "

" ေဝေဝ နင္နဲ႕ငါက သြားမေပါက္ခင္ ဘဝထဲက သိလာတာ နင္ဘယ္တုန္းက ရန္ျဖစ္ဖူးလို႔လဲ ျမန္မာနိုင္ငံမွာလဲ သိပ္မေနတာကို ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္နိုင္မွာလဲ "

" ငါအိပ္ခ်င္ေနၿပီ နင္လည္းျပန္ေတာ့ "

" ဉီးလုပ္တာမလား...ငါရည္းစား..ဉီးေအာင္စစ္မႉး "

" ငါနင္ကို ေမးခ်င္တယ္...မုမု နင္သူအေၾကာင္းကို သိၿပီၿပီးမလား "

" သူလုပ္တာဟုတ္ေနတာပဲ ဉီးေတာ္ေတာ္... "

" ခ်စ္ေနေသးတယ္မလား လူဆိုးမွန္းသိတာေတာင္ "

" ငါ..ငါနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့လူေတြကို အဲ့လိုလုပ္တာေတာ့ လြန္သြားၿပီ ငါသြားေတြ႕... "

" မုမု နင္ငါေမးတာက်ေတာ့မေျဖပဲ သူကိုပဲ သြားေတြ႕ခ်င္ေနတာလား "

" ငါ.ငါ...ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဝေဝရယ္...နင္ကို ဒီလိုလုပ္တာေတာင္ ငါသူကို မမုန္းနိုင္ဘူး ငါဉီးကို ခ်စ္ေနေသးတယ္ အဟင့္....ဟင့္...အင့္ "

" မငိုနဲ႕...သြားေတြ႕လိုက္ သြားေတြ႕ၿပီး နင့္စိတ္အတိုင္း ဆုံးျဖတ္လိုက္ "

စိုင္းေဝစကားဆုံးတာနဲ႕ မု ငိုၿပီးေဆး႐ုံခန္းခဲမွ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။တခါတရံ ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တဲ့လူရဲ႕ အခ်စ္အတြက္ ကိုယ္ရဲ႕ ႏွလုံးသား စေတးခံေပးရတာမ်ိဳးလဲ ရွိတတ္သည္။ၾကင္နာမႈေတြ ေပးေသာငွားလည္း သူမမျမင္နိုင္ရင္ လက္လြတ္ေပးရသလိုမ်ိဳးေပါ့။မုလဲ စိုင္းေဝကို ထိခိုက္ေအာင္လုပ္တာမို႔ မေက်နပ္လို႔ သြားေတြ႕မယ္ဆိုေပမဲ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဉီးမ်က္ႏွာကို ေတြ႕ခ်င္မိသည္။မိုးမ်ား႐ြာေနသည့္ၾကားကေန မုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေအာင္စစ္မႉး အိမ္ေရွ႕ကို ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ၿပီ ။

" ဉီးေအာင္စစ္မႉး... ဉီးေအာင္စစ္မႉး ဒီမွာ တံခါးတစ္ခ်က္ဖြင့္ပါအုံး... ဉီးေအာင္စစ္မႉး.. "