တခါမှ မနက်အစောမထတဲ့ မုက အခုတော့ မနက်စောစော ကုပ်ချောင်းကုပ်ချောင်းနှင့် သူမအခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးရသည်။ဒီနေ့တော့ မုနှင့် လျှောက်လည်ဖို့ တွေးထားသည်။မုမိဘတွေကို ခွင့်တောင်ပြီး အင်းထဲသွားဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။သူမပေးထားသည့် ဆွယ်တာအင်ကျီလေးက တောင်ကြီး၏ ရာသီဉတုနှင့် ကွက်တိပင်။ထိုကြောင့် ဆွယ်တာအင်ကျီကို ဂျင်းဘောင်းဘီထဲ့ ထည့်ဝတ်ကာ လူငယ်ဆန်ဆန်ပြင်ဆင်ထားတာကြောင့် အသက်ကြီးတဲ့ လူနှင့်တောင်မတူတော့ ။

" မုကိုယ် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး သွားကြမယ်လေ "

" မုလဲ လာပါပြီ ဉီးရဲ့ "

အိမ်ထဲမှ ရင်ဖုံးဝမ်းဆက်လေးနှင့် ထွက်လာသော မုမှာ အရုပ်မလေးလိုပင်။ဆံပင်ကို အမြင့်လေးထုံးပြီး အလယ်ခွဲဆံမြိတ် ဝဲဝဲလေးဖြင့် ရှုတိုင်းလှနေသည်။အဝါရောင်ရင်ခံလေးကို အပေါ်ထပ် ဇာအပါးအနက်ရောင် ရင်ဖုံးလေးဖြင့် ထဘီမှာလဲ အမဲပေါ် အဝါရောင်လိုင်းချိတ်ပိုးလေးနှင့်။ရင်လေးမှာလည်း ကျွန်တော်လက်ရာဖြင့် ပုံဖော်ခံရသည်မို့ မသိမသာထွားလာပြီး ခါးမှာလဲ ပုရွတ်ဆိတ်ခါးလေးကဲ့သို့ တင်ကလေးမှာလဲ တကယ်ကို စစ်ကိုင်းအိုးလေးအလား။သူမကို အသေကောင်လို ရပ်ကြည့်နေသော အောင်စစ်မှူးကြောင့် မုပင် ရှက်လာ၏ ။

" ကြည့်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့ မုရှက်လာပြီ "

" ရှက်နေတာလား မုက ကိုယ်ကမသိပါဘူး ပါးလေးရဲနေတော့ မျောက်ဖင်နီမလေးထင်လို့ "

" လူကို လှောင်နေတာ တော်လိုက်တော့ တတ်သွားမယ် "

" ဘယ်ပေါ်တတ်ကမှာလဲ "

" ဆိုင်ကယ်ပေါ်လေ "

" ကားနဲ့ သွားမယ်လေ "

" မသွားချင်ဘူး အိမ်ကကားက ဖေဖေယူသွားလို့ ညောင်ရွှေရောက်ရင် လှေသမားအိမ်မှာ ကားထားခဲ့ရမှာ ဉီးကားကြီးက စျေးကြီးတယ် BMWမို့ မုဆိုင်ကယ်နဲ့ပဲ သွားမယ် ညောင်ရွှေနဲ့ တောင်ကြီးကလဲ သိပ်မမောင်းရဘူး "

" အဲ့တာဆို ကိုယ်မောင်းမယ် "

" မောင်းတတ်လို့လား "

" ဆိုင်ကယ်မပြောနဲ့ လေယာဉ်တောင်မောင်းတတ်တယ် "

" ဉီးရဲ့တော်ကီကတော့ အသက်အတိုင်းပဲ အိုနေပြီ "

" ကိုယ့်ကို အသက်ကြီးတယ်ဆိုပြီး နိမ့်တာလား "

" မဟုတ်ရပါဘူး မုကဒီနယ်သူမို့ လမ်းကြောင်းကျွမ်းတယ်လေ မြန်မြန်ရောက်ချင်လို့ပါ ဘယ်သူက မုရဲ့ Daddy ပေါက်စလေးကို နိမ့်ရက်မှာလဲ "

မုက တောင်ကြီးသူလို့ ပြောစရာမလိုအောင် ဆိုင်ကယ်မောင်းကျွမ်းကျင်သည်။ တောင်ဆင်း တောင်တတ်လမ်းကိုတောင် ဆိုင်ကယ်ကလစ်ဘီးဖြင့် ချောချောမွေ့မွေ။အရှိန်ကလဲ မြန်တာမို့ ညောင်ရွှေကို တစ်နာရီလောက်ပဲ မောင်းပြီး လှေဆိပ်ကိုရောက်လာကြသည်။လှေဆိပ်နားက အိမ်တစ်အိမ်ထဲသို့ မုဆိုင်ကယ်ထိုးရပ်လိုက်တာနဲ့ အိမ်ထဲမှ ပအို့လူကြီးတစ်ယောက်က မပီကလာပီကလာဖြင့် စကားဆိုသည်။

" မုမု...အင်းထဲ သွားဖို့လား "

" ဟုတ်တယ် ဉီးထွမ်း လှေရှိသေးလား "

" လှေကတော့...မရှိတော့ဘူး ဒီနေ့က ရေပေါ်စျေးနေ့ဆိုတော့ အိမ်စီးလှေနဲ့ပို့ပေးမယ် "

" ကျေးဇူးပါနော် မုကလဲ ဧည့်သည်ပါတော့ ဖုန်းကြိုမဆက်မိဘူး "

" ဘယ်ပို့ပေးရမလဲ မမြင့်ရက်ကန်းရုံလား "

" အန်တီမြင့်ဆီလဲ ဝင်မယ်ပြီးတော့ ဖောင်တော်ဦးဘုရားလဲ ပို့ပေးပါ "

" အဲ့တာဆို နောက်ဖေးပေါက်ကိုလာခဲ့ ညည်းအမိုးဆီက နှီး ခမောက်တွေယူသွားအုံး "

" ဟုတ်ကဲ့ ဉီးထွမ်း "

ဉီးထွမ်း၏ အိမ်အနောက်ဘက်မှာ အင်းနှင့်ဆက်နေတာမို့ လှေများကို အိမ်နောက်ဖေးပေါက်တွင် ရပ်ထားလေ့ရှိသည်။အင်းထဲ သွားလည်ပါက ဆိပ်ကမ်းတွင်ရပ်ထားသောလှေများအား ငှားမည်ဆို အတန်မဆစျေးခေါ် ကြသည်။အကြောင်းသိ နယ်ခံတွေကတော့ ဆိပ်ကမ်းဘေးက လှေပိုင်ရှင်များကိုသာ တိုက်ရိုက်ငှားကြသည်။မုဆို အင်းထဲကို အားရှိသရွေ့သွားနေကြမို့ အကြောင်းပိုသိ၏ ။

" ဒီကိုလာ ဉီး "

" အဲ့နှီးခမောက်ကြီး ကိုယ်မဆောင်းချင်ဘူး ဆံပင်ပုံပျက်လိမ့်မယ် "

" ဆံပင်ပုံက ပျက်ရင်ပြန်ပြင်လို့ရတယ် အင်းထဲမှက နေတအားလောင်တာ မရဘူး မုစကားနားထောင် "

" ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ "

" နှီးခမောက်ဆောင်းရမယ် Maskလဲ တပ်ထား ပြီးတော့ နေကာမျက်မှန် မျက်နှာချောချောလေး မထိခိုက်အောင် အင်ကျီကလက်ရှည်ဆိုတော့ ထပ်ဖုံးစရာမကျန်တော့ဘူး "

ပြောဆိုရင်း သူကို အကုန်ဖုံးပေးပြီး မုကိုယ်တိုင်လည်း နေမလောင်အောင်သေချာ ဖုံးရသည်။ရေပြင်ကျယ်ကျယ်တွင် နေရောင်ခြည်က တိုက်ရိုက်ထိတွေ့တာကြောင့် အင်းထဲကပြန်လာတိုင်း မျက်နှာတွေရဲစပ်တတ်သည်။သို့သော်လည်း အင်းရဲ့ အလှတရားကတော့ ထိုသို့သွားရတာလည်းတန်သည်။ပြာလဲ့သော မိုးကောင်ကင်ရောင်ထင်ဟပ်နေသော ကန်ရေပြင်ကျယ်ကြီးအား မြစိမ်းရောင် တောင်တန်းကြီးများ ဝန်းကာထားပြီး အင်းထဲတွင်ကျက်စားနေသော ဇင်ယော်ငှက်များကလည်း ဘေးတွင်တဝဲဝဲ။ရေပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးထားသောခရမ်းချဉ်သီးခင်းများ

ပညာတတ် အင်ဂျင်နီယာများတောင်မမှီသော စနတ်တကျ ဆောက်လုပ်ထားသည့် ရေပေါ်အိမ်အမျိုးမျိုးတို့က လာသောလူတိုင်းရဲ့ မျက်စိကို အပြည့်ဝဖမ်းစားနိုင်သည်။အထူးသဖြင့် နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်များကိုပေါ့။မုကတော့ လှေဉီးထိပ်သွားပြီး ပိုစ့်အမျိုးမျိုးထုတ်ကာ လူကို ဓာတ်ပုံဆရာလိုပင်။ အမြဲလာနေကျသူက ကိုယ်ပဲ ဖြစ်နေသလို။

ရေပေါ်ရွာတွေ တစ်ရွာပြီးတစ်ရွာဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျက်သရေအပေါင်းနှင့်ပြည့်စုံသော ဖောင်တော်ဉီးဘုရားဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ဉီးထွမ်းကတော့ ဒီဒေသကမို့မလိုက်ပဲ သမီးရည်းစားနှစ်ယောက်ကိုသာ အလိုက်တသိ လှေစောင့်နေခဲ့သည်။မုနဲ့ ဘုရားရော စျေးတန်းတွေကိုပါ ပတ်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။တကယ်ကို ရှမ်းလူမျိုးတွေရဲ့ အထွတ်အမြတ်ထားရမှန်းသိသာလှသည်။ဆင်းတုတော်ရဲ့ ရွှေရောင်အဆင်းမှလဲ ဝင်းဝင်းတောက်လျက်။

" ဉီးဟိုက ဟင်သာဖောင်တော်ကြီးကိုတွေ့လား အဲ့ဖောင်တော်ကြီးနဲ့ ပွဲတော်ချိန်ရောက်တိုင်း အင်းကိုပတ်ပြီး ပူဇော်ကြတာ မုငယ်ငယ်ကဆို အင်းဘုရားပွဲတိုင်း အရမ်းပျော်တာ"

" မုငယ်ငယ်က အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းမှာပေါ့နော် "

" သေချာတာပေါ့ ငယ်ငယ်ကဆို အင်းထဲကိုလာတိုင်း အင်းထဲက ကလေးတွေလို ခြေထောက်နဲ့ လှေမလှော်တတ်လို့ ငိုဖူးတယ် ပိုဆိုးတာက ဝေဝေကလှော်တတ်တော့ မုထက်သာတယ်လို့ ခံစားရလို့လေ "

" အဲ့ကောင်လေးက မုထက်ဘာမှမသာဘူး ကိုယ်တကယ်ပြောတာ "

" ကိုယ်ငါးချဉ် ကိုယ်ချဉ်နေပြန်ပြီ လာသွားမယ် နောက်တစ်နေရာကို "

မုခေါ်လာတဲ့ နောက်တစ်နေရာကတော့ အင်းထဲက ရက်ကန်းရုံနဲ့ ငွေထည်ဆိုင်ပင်။ဆိုင်လို့သာပြောတာ ရက်ကန်းရုံရော အိမ်ရောမို့ ကျယ်ဝန်း၏ ။ မုကိုမြင်တာနဲ့ ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှ သမီးလာသလို ဝမ်းပန်းတသာနှင့်။

" အန်တီမြင့်ရေ...အန်တီမြင့် မုလာတယ် "

" အယ်...မုမုလေး ဘယ်တုန်းက တောင်ကြီးရောက်တာလဲ ဝေဝေကတောင် အန်တီကိုမပြောဘူး "

" အဲ့ကောင်စုတ်ကိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့ အန်တီမြင့်ရယ် "

" မုမုလာတာနဲ့ အတော်ပဲ ဒီနေ့က ချည်ဆေးဆိုးတဲ့နေ့လေ သမီးအမြဲ ကြည့်ချင်တဲ့ ချည်ဆေးဆိုးနည်းကြည့်သွားပါလား "

" ပျော်စရာကြီး မုအမြဲ ကြည့်ချင်နေတာ အခုမှသတိရတယ် လာရင်းအကြောင်းကို မေ့နေတာ တကယ်တော့ အန်တီမြင့်ကို မိတ်ဆက်ပေးစရာ လူတစ်ယောက်ရှိတယ် ဒီမှာလေ မုချစ်သူ အောင်စစ်မှူး လို့ခေါ်တယ် "

မုဘေးက အောင်စစ်မှူးအား လက်မောင်းလေးချိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

" အမယ်လေး...မုမုတောင် အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ ချစ်သူတောင်ရလို့ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်ကွယ် မုမုရဲ့ သွေးမတော်သားမစပ်အဒေါ်ပါ "

" ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်လဲ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် "

" ဒါက ဝေဝေရဲ့ အဒေါ်လေ မုက ငယ်ငယ်ထဲက လာလည်ရင်း ကိုယ့်အဒေါ်လိုဖြစ်သွားတာ အခုလာတာကလဲ မုချစ်သူကို မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့လေ...ဒါဆို ဉီးကို အန်တီမြင့်ပဲလိုက်ပြလိုက်တော့လေ မုချည်ဆေးဆိုးတာ သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ် ဉီးရတယ်မလား "

" ကိုယ်ကရတယ် မုသာသေချာကြည့်ပြီး ပြန်လာခဲ့နော် "

" မုမုက အရမ်းလူကြီးဆန်တယ်မလား "

" ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်လဲ သူက အမြဲ လူငယ်လို မနေလို့ အံြ သမိတယ် "

" အန်တီက မုမုငယ်ငယ်လေးထဲက တွေ့လာတော့ သူအကြောင်းကောင်းကောင်းသိတယ် အရမ်းတော်တဲ့ကလေးမလေး ကျောင်းတတ်ထဲက စာလဲတော်ပြီး လူချစ်လူခင်လဲပေါတယ် သူများတွေကိုလဲ အမြဲ သနားတတ်တယ် "

" မုရဲ့ သနားတဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့် ဆုံခဲ့တာ သူကို ကြည့်ရင် အမြဲတက်ကြွပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်တာလဲ မတွေ့ဖူးဘူး "

" မုမုက အမြဲကြိတ်ခံစားတတ်တာ သူမှာ ပင်ပန်းစရာရှိရင်တောင်ထုတ်မပြတတ်ဘူး သူဆယ်တန်းဖြေပြီးတော့ အိမ်နဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး အန်တီဆီပြေးလာဖူးတယ် "

" ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ "

" မုမုက အရမ်းစာတော်တာ အဲ့တာမို့ ဆယ်တန်းကို နာမည်ကြီးဘော်ဒါဆောင်ပို့လိုက်ပေမဲ့ သူမက အန်တီဆီလာလည်ရင်း Designerဖြစ်ချင်သွားတော့ စာမေးပွဲကို သေချာမဖြေခဲ့ဘူးလေ အမှတ်စာရင်းထွက်တော့ မိဘတွေကလဲမယုံနိုင်ပေါ့ နောက်ပြီး သူကပါ Designerပဲ လုပ်ချင်တယ်ပြောတော့ ပိုဆိုးသွားတာ သုံးလလောက် အန်တီဆီလာနေပေမဲ့ အမြဲပြုံးနေပြီ လူတွေမရှိရင်တော့ ကြိတ်ငိုရော အမြဲအဲ့လို ဖွင့်မပြောတတ်သူမို့ မင်းကပဲ မုမုကို ရှေ့လျောက် အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ပေးပါ "

" စိတ်ချပါ အန်တီ "

" လာ...အန်တီ ဟိုဘက် ငွေထည်သွန်းတာတွေလိုက်ပြမယ်"

ငွေထည်လက်ရာများမှ ရွှေလောက် အဖိုးမတန်သောလည်း အတော်လက်ဝင်လှသည်။ငွေထည်လုပ်ငန်းဟာ အင်းသူအင်းသားများရဲ့ အဓိကစားဝတ်နေရေးထဲက တစ်ခုအပါဝင်လည်း ဖြစ်သည်။ အန်တီမြင့်က ငွေထည်လက်ဝတ်ရတနာ အကြောင်းတွေကို သေချာရှင်းပြတော့ ခေါင်းထဲမှာ အကြံတစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်။

" အန်တီမြင့် ကျွန်တော်ကို ငွေထည် လက်စွတ်လေးတကွင်းသွန်းပေးပါလား "

" မုမုအတွက်လား လက်တိုင်းကရော "

" ကျွန်တော်လက်သန်းက သူ့လက်သည်းကြွယ်နဲ့အတူတူပဲ"

" မုမုကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတော့မယ်ပေါ့ "

" သူမသွားခင်ကြိုးစားကြည့်ရမှာပဲ ဖိအားလဲ သိပ်မမေးချင်ဘူး ငယ်သေးတော့ "

" ဟုတ်ပါပြီ... အန်တီမြင့် ဉီးစားပေးစီစဉ်ပေးလိုက်မယ် "

" ကျေးဇူးပါ အန်တီမြင့် "

°°°°°°°°°°°

တောင်ကြီးကနေ မုကတော့ စိုင်းဝေကိုတောင်မစောင့်ပဲ အောင်စစ်မှူးနဲ့အတူ ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။ရန်ကုန်ရောက်ထဲက မုသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မနေတော့ပဲ ကျွန်တော်အိမ်ကိုသာ လိုက်ပြောင်းနေသည်။မိဘနဲ့ခွဲတာ သိပ်မကြာသေးလို့လား သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခွဲရလို့လားမသိ ဒီရက်ပိုင်း မုမျက်နှာသိပ်မကောင်းချေ။သူမကတော့ အမြဲပျော်နေသယောင်။အခုရက်ပိုင်းလဲ ဂိုဏ်းထဲက ထွက်ဖို့လုပ်နေတာနဲ့ ရှုပ်နေတာကို မုသိတာကြောင့်လဲပါမည်။အိမ်ပြန်နောက်ကျတိုင်း မုကလဲမမေးပဲ တစ်ခုခုကို ဝမ်းနည်းနေတာတော့ သေချာသည်။

" Hello...မု ကိုယ်ဒီနေ့ Meeting ရှိလို့ သင်တန်းဆင်းပွဲမလာဖြစ်တော့ဘူး စိတ်မဆိုးနဲ့နော် "

" ရပါတယ် မုသဘောပေါက်တယ် ဉီးကအလုပ်များတဲ့လူလေ မုကြောင့်အနှောင့်ယှက်မဖြစ်ရင်ပဲတော်ပါပြီ "

" ကိုယ်က လျှောက်ပွေနေတာလဲ မဟုတ်ဘူးနော် ကိုယ်ကို အိမ်မှာသာ စောင့်နေ ဒီနေ့မုကို ဂုဏ်ပြုညစာစားပွဲ လုပ်ပေးမယ် "

" မုကို အရမ်းမရှင်းပြပါနဲ့လား မသိရင် အိမ်ကမိန်းမ ရစ်မှာကြောက်နေတဲ့လူကျနေတာပဲ "

" အဲ့လိုပဲဟာကို "

" သိပါပြီရှင်...Meeting သာ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပြန်လာပါ မုစောင့်နေမယ် "

" ဒါဆို See you အရမ်းချစ်တယ် "

" မုရောပဲ အရမ်းချစ် "

တကယ်တော့ မုအိမ်ပြန်ရမှာကို လုံးဝမပျော်ပါ။အိမ်ကလည်း အရမ်းကျယ်ပြီး တစ်ယောက်ထဲ ပြန်သွားတိုင်း အမြဲအထီးကျန်ရသည်။သို့ပေမဲ့ ထိုအိမ်ကြီးတွင် တစ်ယောက်ထဲနေခဲ့ရသော ဉီးကိုလဲ အမြန်ပြန်လာပါလို့ မပြောရက်။မုအတွက်ဆို အရာရာစွန့်လွတ်ရဲတဲ့ ဉီးကို ထပ်ပြီး အပူမပေးချင်။သူဒီလောက်လုပ်ပေးထားတာတောင် မုမပျော်တာသိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကိုလဲ မလိုလား။စိတ်အားတင်းပြီးတော့သာ နှေးကွေးသော ခြေလှမ်းများနှင့် အိမ်ကိုအရောက်ပြန်လာခဲ့သည်။အိမ်ရှေ့ရောက်တာတောင် တံခါးကိုမဖွင့်နိုင်။အတန်ကြာအောင် ရပ်နေမိပြီး ဒါငါနဲ့ဉီးနှစ်ယောက်နေတဲ့ အိမ်ပါလေးလို့ နှလုံးသွင်းပြီး ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက်......

( ဖောင်း...ဖောင်း...ဖောင်း... )

" Congratulation ပါမုမု "

" နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကလေးလေး Designer ဖြစ်ပြီ "

" နင် နာမည်ကြီး Designerဖြစ်ရင် နင့်ဝတ်စုံနဲ့ ငါကို Catwallk ပေးလျှောက်ရမယ်နော် "

" ဒေါ်လေးရေ Designer ဖြစ်သွားလို့ ဝမ်းသာပါတယ်နော် "

ဘယ်ကနေဘယ်လိုရောက်လာလဲတော့မသိ မုရဲ့ ခေါင်းပေါ်သို့ ဂုဏ်ပြုကြိုးမျှင်လေးတွေ ဖောက်ပြီး Supriseလာလုပ်ပေးကြတဲ့ လူလေးယောက်ကြောင့် မုယုံတောင်မယုံကြည်နိုင်ခဲ့။

" ကိုမဟာ...ဒီဒီ ဒါဒါ...သင်းသန့် ဘယ်ကနေဘယ်လို တော်သေးတာပေါ့ ဉီးမရှိရင်တောင်နင်တို့ကြောင့် ငါအရမ်းပျော်တာပဲ "

" ဟဲ့ နင်ဉီးက ဒီနေ့ရဲ့ အဓိကပွဲစီစဉ်သူနော် "

" ဟမ်! !! ဉီးက... "

" ကိုယ့်ရဲ့ မျောက်မလေးရေ ဒီကိုလာပါအုံး "

မြင်ကွင်းရှေ့ကွယ်ထားတဲ့ လေးယောက် ဖယ်ပေးလိုက်တာနဲ့ လက်ထဲတွင် နှင်းဆီအပွင့်တစ်ရာပါသော ပန်းစည်ကြီးကို ကိုင်ပြီး အချိုသားဆုံးအပြုံးတွေဖြင့် မုကို ကြိုဆိုနေသော ဉီးကြောင့် ရင်ထဲမှမျက်ရည်များ လှိုက်ဖိုလာခဲ့ပြီ....။

Episode 30 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

တခါမွ မနက္အေစာမထတဲ့ မုက အခုေတာ့ မနက္ေစာေစာ ကုပ္ေခ်ာင္းကုပ္ေခ်ာင္းႏွင့္ သူမအခန္းထဲသို႔ ျပန္ေျပးရသည္။ဒီေန႕ေတာ့ မုႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ ေတြးထားသည္။မုမိဘေတြကို ခြင့္ေတာင္ၿပီး အင္းထဲသြားဖို႔ စီစဥ္လိုက္သည္။သူမေပးထားသည့္ ဆြယ္တာအင္က်ီေလးက ေတာင္ႀကီး၏ ရာသီဉတုႏွင့္ ကြက္တိပင္။ထိုေၾကာင့္ ဆြယ္တာအင္က်ီကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီထဲ့ ထည့္ဝတ္ကာ လူငယ္ဆန္ဆန္ျပင္ဆင္ထားတာေၾကာင့္ အသက္ႀကီးတဲ့ လူႏွင့္ေတာင္မတူေတာ့ ။

" မုကိုယ္ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီး သြားၾကမယ္ေလ "

" မုလဲ လာပါၿပီ ဉီးရဲ႕ "

အိမ္ထဲမွ ရင္ဖုံးဝမ္းဆက္ေလးႏွင့္ ထြက္လာေသာ မုမွာ အ႐ုပ္မေလးလိုပင္။ဆံပင္ကို အျမင့္ေလးထုံးၿပီး အလယ္ခြဲဆံၿမိတ္ ဝဲဝဲေလးျဖင့္ ရႈတိုင္းလွေနသည္။အဝါေရာင္ရင္ခံေလးကို အေပၚထပ္ ဇာအပါးအနက္ေရာင္ ရင္ဖုံးေလးျဖင့္ ထဘီမွာလဲ အမဲေပၚ အဝါေရာင္လိုင္းခ်ိတ္ပိုးေလးႏွင့္။ရင္ေလးမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္လက္ရာျဖင့္ ပုံေဖာ္ခံရသည္မို႔ မသိမသာထြားလာၿပီး ခါးမွာလဲ ပု႐ြတ္ဆိတ္ခါးေလးကဲ့သို႔ တင္ကေလးမွာလဲ တကယ္ကို စစ္ကိုင္းအိုးေလးအလား။သူမကို အေသေကာင္လို ရပ္ၾကည့္ေနေသာ ေအာင္စစ္မႉးေၾကာင့္ မုပင္ ရွက္လာ၏ ။

" ၾကည့္ေနတာ ရပ္လိုက္ပါေတာ့ မုရွက္လာၿပီ "

" ရွက္ေနတာလား မုက ကိုယ္ကမသိပါဘူး ပါးေလးရဲေနေတာ့ ေမ်ာက္ဖင္နီမေလးထင္လို႔ "

" လူကို ေလွာင္ေနတာ ေတာ္လိုက္ေတာ့ တတ္သြားမယ္ "

" ဘယ္ေပၚတတ္ကမွာလဲ "

" ဆိုင္ကယ္ေပၚေလ "

" ကားနဲ႕ သြားမယ္ေလ "

" မသြားခ်င္ဘူး အိမ္ကကားက ေဖေဖယူသြားလို႔ ေညာင္ေ႐ႊေရာက္ရင္ ေလွသမားအိမ္မွာ ကားထားခဲ့ရမွာ ဉီးကားႀကီးက ေစ်းႀကီးတယ္ BMWမို႔ မုဆိုင္ကယ္နဲ႕ပဲ သြားမယ္ ေညာင္ေ႐ႊနဲ႕ ေတာင္ႀကီးကလဲ သိပ္မေမာင္းရဘူး "

" အဲ့တာဆို ကိုယ္ေမာင္းမယ္ "

" ေမာင္းတတ္လို႔လား "

" ဆိုင္ကယ္မေျပာနဲ႕ ေလယာဥ္ေတာင္ေမာင္းတတ္တယ္ "

" ဉီးရဲ႕ေတာ္ကီကေတာ့ အသက္အတိုင္းပဲ အိုေနၿပီ "

" ကိုယ့္ကို အသက္ႀကီးတယ္ဆိုၿပီး နိမ့္တာလား "

" မဟုတ္ရပါဘူး မုကဒီနယ္သူမို႔ လမ္းေၾကာင္းကြၽမ္းတယ္ေလ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္လို႔ပါ ဘယ္သူက မုရဲ႕ Daddy ေပါက္စေလးကို နိမ့္ရက္မွာလဲ "

မုက ေတာင္ႀကီးသူလို႔ ေျပာစရာမလိုေအာင္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းကြၽမ္းက်င္သည္။ ေတာင္ဆင္း ေတာင္တတ္လမ္းကိုေတာင္ ဆိုင္ကယ္ကလစ္ဘီးျဖင့္ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ။အရွိန္ကလဲ ျမန္တာမို႔ ေညာင္ေ႐ႊကို တစ္နာရီေလာက္ပဲ ေမာင္းၿပီး ေလွဆိပ္ကိုေရာက္လာၾကသည္။ေလွဆိပ္နားက အိမ္တစ္အိမ္ထဲသို႔ မုဆိုင္ကယ္ထိုးရပ္လိုက္တာနဲ႕ အိမ္ထဲမွ ပအို႔လူႀကီးတစ္ေယာက္က မပီကလာပီကလာျဖင့္ စကားဆိုသည္။

" မုမု...အင္းထဲ သြားဖို႔လား "

" ဟုတ္တယ္ ဉီးထြမ္း ေလွရွိေသးလား "

" ေလွကေတာ့...မရွိေတာ့ဘူး ဒီေန႕က ေရေပၚေစ်းေန႕ဆိုေတာ့ အိမ္စီးေလွနဲ႕ပို႔ေပးမယ္ "

" ေက်းဇူးပါေနာ္ မုကလဲ ဧည့္သည္ပါေတာ့ ဖုန္းႀကိဳမဆက္မိဘူး "

" ဘယ္ပို႔ေပးရမလဲ မျမင့္ရက္ကန္း႐ုံလား "

" အန္တီျမင့္ဆီလဲ ဝင္မယ္ၿပီးေတာ့ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားလဲ ပို႔ေပးပါ "

" အဲ့တာဆို ေနာက္ေဖးေပါက္ကိုလာခဲ့ ညည္းအမိုးဆီက ႏွီး ခေမာက္ေတြယူသြားအုံး "

" ဟုတ္ကဲ့ ဉီးထြမ္း "

ဉီးထြမ္း၏ အိမ္အေနာက္ဘက္မွာ အင္းႏွင့္ဆက္ေနတာမို႔ ေလွမ်ားကို အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္တြင္ ရပ္ထားေလ့ရွိသည္။အင္းထဲ သြားလည္ပါက ဆိပ္ကမ္းတြင္ရပ္ထားေသာေလွမ်ားအား ငွားမည္ဆို အတန္မဆေစ်းေခၚ ၾကသည္။အေၾကာင္းသိ နယ္ခံေတြကေတာ့ ဆိပ္ကမ္းေဘးက ေလွပိုင္ရွင္မ်ားကိုသာ တိုက္ရိုက္ငွားၾကသည္။မုဆို အင္းထဲကို အားရွိသေ႐ြ႕သြားေနၾကမို႔ အေၾကာင္းပိုသိ၏ ။

" ဒီကိုလာ ဉီး "

" အဲ့ႏွီးခေမာက္ႀကီး ကိုယ္မေဆာင္းခ်င္ဘူး ဆံပင္ပုံပ်က္လိမ့္မယ္ "

" ဆံပင္ပုံက ပ်က္ရင္ျပန္ျပင္လို႔ရတယ္ အင္းထဲမွက ေနတအားေလာင္တာ မရဘူး မုစကားနားေထာင္ "

" ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ "

" ႏွီးခေမာက္ေဆာင္းရမယ္ Maskလဲ တပ္ထား ၿပီးေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္ မ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာေလး မထိခိုက္ေအာင္ အင္က်ီကလက္ရွည္ဆိုေတာ့ ထပ္ဖုံးစရာမက်န္ေတာ့ဘူး "

ေျပာဆိုရင္း သူကို အကုန္ဖုံးေပးၿပီး မုကိုယ္တိုင္လည္း ေနမေလာင္ေအာင္ေသခ်ာ ဖုံးရသည္။ေရျပင္က်ယ္က်ယ္တြင္ ေနေရာင္ျခည္က တိုက္ရိုက္ထိေတြ႕တာေၾကာင့္ အင္းထဲကျပန္လာတိုင္း မ်က္ႏွာေတြရဲစပ္တတ္သည္။သို႔ေသာ္လည္း အင္းရဲ႕ အလွတရားကေတာ့ ထိုသို႔သြားရတာလည္းတန္သည္။ျပာလဲ့ေသာ မိုးေကာင္ကင္ေရာင္ထင္ဟပ္ေနေသာ ကန္ေရျပင္က်ယ္ႀကီးအား ျမစိမ္းေရာင္ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား ဝန္းကာထားၿပီး အင္းထဲတြင္က်က္စားေနေသာ ဇင္ေယာ္ငွက္မ်ားကလည္း ေဘးတြင္တဝဲဝဲ။ေရေပၚတြင္ စိုက္ပ်ိဳးထားေသာခရမ္းခ်ဥ္သီးခင္းမ်ား

ပညာတတ္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားေတာင္မမွီေသာ စနတ္တက် ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ ေရေပၚအိမ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔က လာေသာလူတိုင္းရဲ႕ မ်က္စိကို အျပည့္ဝဖမ္းစားနိုင္သည္။အထူးသျဖင့္ နိုင္ငံျခားသားဧည့္သည္မ်ားကိုေပါ့။မုကေတာ့ ေလွဉီးထိပ္သြားၿပီး ပိုစ့္အမ်ိဳးမ်ိဳးထုတ္ကာ လူကို ဓာတ္ပုံဆရာလိုပင္။ အၿမဲလာေနက်သဴက ကိုယ္ပဲ ျဖစ္ေနသလို။

ေရေပၚ႐ြာေတြ တစ္႐ြာၿပီးတစ္႐ြာျဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ က်က္သေရအေပါင္းႏွင့္ျပည့္စုံေသာ ေဖာင္ေတာ္ဉီးဘုရားဆီသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ဉီးထြမ္းကေတာ့ ဒီေဒသကမို႔မလိုက္ပဲ သမီးရည္းစားႏွစ္ေယာက္ကိုသာ အလိုက္တသိ ေလွေစာင့္ေနခဲ့သည္။မုနဲ႕ ဘုရားေရာ ေစ်းတန္းေတြကိုပါ ပတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။တကယ္ကို ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ထားရမွန္းသိသာလွသည္။ဆင္းတုေတာ္ရဲ႕ ေ႐ႊေရာင္အဆင္းမွလဲ ဝင္းဝင္းေတာက္လ်က္။

" ဉီးဟိုက ဟင္သာေဖာင္ေတာ္ႀကီးကိုေတြ႕လား အဲ့ေဖာင္ေတာ္ႀကီးနဲ႕ ပြဲေတာ္ခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အင္းကိုပတ္ၿပီး ပူေဇာ္ၾကတာ မုငယ္ငယ္ကဆို အင္းဘုရားပြဲတိုင္း အရမ္းေပ်ာ္တာ"

" မုငယ္ငယ္က အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းမွာေပါ့ေနာ္ "

" ေသခ်ာတာေပါ့ ငယ္ငယ္ကဆို အင္းထဲကိုလာတိုင္း အင္းထဲက ကေလးေတြလို ေျခေထာက္နဲ႕ ေလွမေလွာ္တတ္လို႔ ငိုဖူးတယ္ ပိုဆိုးတာက ေဝေဝကေလွာ္တတ္ေတာ့ မုထက္သာတယ္လို႔ ခံစားရလို႔ေလ "

" အဲ့ေကာင္ေလးက မုထက္ဘာမွမသာဘူး ကိုယ္တကယ္ေျပာတာ "

" ကိုယ္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္ေနျပန္ၿပီ လာသြားမယ္ ေနာက္တစ္ေနရာကို "

မုေခၚလာတဲ့ ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့ အင္းထဲက ရက္ကန္း႐ုံနဲ႕ ေငြထည္ဆိုင္ပင္။ဆိုင္လို႔သာေျပာတာ ရက္ကန္း႐ုံေရာ အိမ္ေရာမို႔ က်ယ္ဝန္း၏ ။ မုကိုျမင္တာနဲ႕ ပိုင္ရွင္အမ်ိဳးသမီးမွ သမီးလာသလို ဝမ္းပန္းတသာႏွင့္။

" အန္တီျမင့္ေရ...အန္တီျမင့္ မုလာတယ္ "

" အယ္...မုမုေလး ဘယ္တုန္းက ေတာင္ႀကီးေရာက္တာလဲ ေဝေဝကေတာင္ အန္တီကိုမေျပာဘူး "

" အဲ့ေကာင္စုတ္ကိုေတာ့ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့ အန္တီျမင့္ရယ္ "

" မုမုလာတာနဲ႕ အေတာ္ပဲ ဒီေန႕က ခ်ည္ေဆးဆိုးတဲ့ေန႕ေလ သမီးအၿမဲ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ခ်ည္ေဆးဆိုးနည္းၾကည့္သြားပါလား "

" ေပ်ာ္စရာႀကီး မုအၿမဲ ၾကည့္ခ်င္ေနတာ အခုမွသတိရတယ္ လာရင္းအေၾကာင္းကို ေမ့ေနတာ တကယ္ေတာ့ အန္တီျမင့္ကို မိတ္ဆက္ေပးစရာ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဒီမွာေလ မုခ်စ္သူ ေအာင္စစ္မႉး လို႔ေခၚတယ္ "

မုေဘးက ေအာင္စစ္မႉးအား လက္ေမာင္းေလးခ်ိတ္၍ ေျပာလိုက္သည္။

" အမယ္ေလး...မုမုေတာင္ အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီပဲ ခ်စ္သူေတာင္ရလို႔ ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ကြယ္ မုမုရဲ႕ ေသြးမေတာ္သားမစပ္အေဒၚပါ "

" ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ "

" ဒါက ေဝေဝရဲ႕ အေဒၚေလ မုက ငယ္ငယ္ထဲက လာလည္ရင္း ကိုယ့္အေဒၚလိုျဖစ္သြားတာ အခုလာတာကလဲ မုခ်စ္သူကို မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ေလ...ဒါဆို ဉီးကို အန္တီျမင့္ပဲလိုက္ျပလိုက္ေတာ့ေလ မုခ်ည္ေဆးဆိုးတာ သြားၾကည့္လိုက္အုံးမယ္ ဉီးရတယ္မလား "

" ကိုယ္ကရတယ္ မုသာေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ေနာ္ "

" မုမုက အရမ္းလူႀကီးဆန္တယ္မလား "

" ဟုတ္တယ္ ကြၽန္ေတာ္လဲ သူက အၿမဲ လူငယ္လို မေနလို႔ အံျ သမိတယ္ "

" အန္တီက မုမုငယ္ငယ္ေလးထဲက ေတြ႕လာေတာ့ သူအေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းသိတယ္ အရမ္းေတာ္တဲ့ကေလးမေလး ေက်ာင္းတတ္ထဲက စာလဲေတာ္ၿပီး လူခ်စ္လူခင္လဲေပါတယ္ သူမ်ားေတြကိုလဲ အၿမဲ သနားတတ္တယ္ "

" မုရဲ႕ သနားတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ ကြၽန္ေတာ္တို့္ ဆုံခဲ့တာ သူကို ၾကည့္ရင္ အၿမဲတက္ႂကြၿပီး စိတ္ပ်က္အားငယ္တာလဲ မေတြ႕ဖူးဘူး "

" မုမုက အၿမဲႀကိတ္ခံစားတတ္တာ သူမွာ ပင္ပန္းစရာရွိရင္ေတာင္ထုတ္မျပတတ္ဘူး သူဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့ အိမ္နဲ႕ စိတ္ဆိုးၿပီး အန္တီဆီေျပးလာဖူးတယ္ "

" ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲ "

" မုမုက အရမ္းစာေတာ္တာ အဲ့တာမို႔ ဆယ္တန္းကို နာမည္ႀကီးေဘာ္ဒါေဆာင္ပို႔လိုက္ေပမဲ့ သူမက အန္တီဆီလာလည္ရင္း Designerျဖစ္ခ်င္သြားေတာ့ စာေမးပြဲကို ေသခ်ာမေျဖခဲ့ဘူးေလ အမွတ္စာရင္းထြက္ေတာ့ မိဘေတြကလဲမယုံနိုင္ေပါ့ ေနာက္ၿပီး သူကပါ Designerပဲ လုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ ပိုဆိုးသြားတာ သုံးလေလာက္ အန္တီဆီလာေနေပမဲ့ အၿမဲၿပဳံးေနၿပီ လူေတြမရွိရင္ေတာ့ ႀကိတ္ငိုေရာ အၿမဲအဲ့လို ဖြင့္မေျပာတတ္သူမို႔ မင္းကပဲ မုမုကို ေရွ႕ေလ်ာက္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ဂ႐ုစိုက္ေပးပါ "

" စိတ္ခ်ပါ အန္တီ "

" လာ...အန္တီ ဟိုဘက္ ေငြထည္သြန္းတာေတြလိုက္ျပမယ္"

ေငြထည္လက္ရာမ်ားမွ ေ႐ႊေလာက္ အဖိုးမတန္ေသာလည္း အေတာ္လက္ဝင္လွသည္။ေငြထည္လုပ္ငန္းဟာ အင္းသူအင္းသားမ်ားရဲ႕ အဓိကစားဝတ္ေနေရးထဲက တစ္ခုအပါဝင္လည္း ျဖစ္သည္။ အန္တီျမင့္က ေငြထည္လက္ဝတ္ရတနာ အေၾကာင္းေတြကို ေသခ်ာရွင္းျပေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ အႀကံတစ္ခု ေျပးဝင္လာသည္။

" အန္တီျမင့္ ကြၽန္ေတာ္ကို ေငြထည္ လက္စြတ္ေလးတကြင္းသြန္းေပးပါလား "

" မုမုအတြက္လား လက္တိုင္းကေရာ "

" ကြၽန္ေတာ္လက္သန္းက သူ႕လက္သည္းႂကြယ္နဲ႕အတူတူပဲ"

" မုမုကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းေတာ့မယ္ေပါ့ "

" သူမသြားခင္ႀကိဳးစားၾကည့္ရမွာပဲ ဖိအားလဲ သိပ္မေမးခ်င္ဘူး ငယ္ေသးေတာ့ "

" ဟုတ္ပါၿပီ... အန္တီျမင့္ ဉီးစားေပးစီစဥ္ေပးလိုက္မယ္ "

" ေက်းဇူးပါ အန္တီျမင့္ "

ေတာင္ႀကီးကေန မုကေတာ့ စိုင္းေဝကိုေတာင္မေစာင့္ပဲ ေအာင္စစ္မႉးနဲ႕အတူ ျပန္လိုက္လာခဲ့သည္။ရန္ကုန္ေရာက္ထဲက မုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မေနေတာ့ပဲ ကြၽန္ေတာ္အိမ္ကိုသာ လိုက္ေျပာင္းေနသည္။မိဘနဲ႕ခြဲတာ သိပ္မၾကာေသးလို႔လား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခြဲရလို႔လားမသိ ဒီရက္ပိုင္း မုမ်က္ႏွာသိပ္မေကာင္းေခ်။သူမကေတာ့ အၿမဲေပ်ာ္ေနသေယာင္။အခုရက္ပိုင္းလဲ ဂိုဏ္းထဲက ထြက္ဖို႔လုပ္ေနတာနဲ႕ ရႈပ္ေနတာကို မုသိတာေၾကာင့္လဲပါမည္။အိမ္ျပန္ေနာက္က်တိဳင္း မုကလဲမေမးပဲ တစ္ခုခုကို ဝမ္းနည္းေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။

" Hello...မု ကိုယ္ဒီေန႕ Meeting ရွိလို႔ သင္တန္းဆင္းပြဲမလာျဖစ္ေတာ့ဘူး စိတ္မဆိုးနဲ႕ေနာ္ "

" ရပါတယ္ မုသေဘာေပါက္တယ္ ဉီးကအလုပ္မ်ားတဲ့လူေလ မုေၾကာင့္အႏွောင့္ယွက္မျဖစ္ရင္ပဲေတာ္ပါၿပီ "

" ကိုယ္က ေလွ်ာက္ေပြေနတာလဲ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုယ္ကို အိမ္မွာသာ ေစာင့္ေန ဒီေန႕မုကို ဂုဏ္ျပဳညစာစားပြဲ လုပ္ေပးမယ္ "

" မုကို အရမ္းမရွင္းျပပါနဲ႕လား မသိရင္ အိမ္ကမိန္းမ ရစ္မွာေၾကာက္ေနတဲ့လူက်ေနတာပဲ "

" အဲ့လိုပဲဟာကို "

" သိပါၿပီရွင္...Meeting သာ ျမန္ျမန္လုပ္ၿပီး ျပန္လာပါ မုေစာင့္ေနမယ္ "

" ဒါဆို See you အရမ္းခ်စ္တယ္ "

" မုေရာပဲ အရမ္းခ်စ္ "

တကယ္ေတာ့ မုအိမ္ျပန္ရမွာကို လုံးဝမေပ်ာ္ပါ။အိမ္ကလည္း အရမ္းက်ယ္ၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္သြားတိုင္း အၿမဲအထီးက်န္ရသည္။သို႔ေပမဲ့ ထိုအိမ္ႀကီးတြင္ တစ္ေယာက္ထဲေနခဲ့ရေသာ ဉီးကိုလဲ အျမန္ျပန္လာပါလို႔ မေျပာရက္။မုအတြက္ဆို အရာရာစြန့္လြတ္ရဲတဲ့ ဉီးကို ထပ္ၿပီး အပူမေပးခ်င္။သူဒီေလာက္လုပ္ေပးထားတာေတာင္ မုမေပ်ာ္တာသိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မည္ကိုလဲ မလိုလား။စိတ္အားတင္းၿပီးေတာ့သာ ႏွေးေကြးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အိမ္ကိုအေရာက္ျပန္လာခဲ့သည္။အိမ္ေရွ႕ေရာက္တာေတာင္ တံခါးကိုမဖြင့္နိုင္။အတန္ၾကာေအာင္ ရပ္ေနမိၿပီး ဒါငါနဲ႕ဉီးႏွစ္ေယာက္ေနတဲ့ အိမ္ပါေလးလို႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္......

( ေဖာင္း...ေဖာင္း...ေဖာင္း... )

" Congratulation ပါမုမု "

" ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါတို႔ရဲ႕ ကေလးေလး Designer ျဖစ္ၿပီ "

" နင္ နာမည္ႀကီး Designerျဖစ္ရင္ နင့္ဝတ္စုံနဲ႕ ငါကို Catwallk ေပးေလွ်ာက္ရမယ္ေနာ္ "

" ေဒၚေလးေရ Designer ျဖစ္သြားလို႔ ဝမ္းသာပါတယ္ေနာ္ "

ဘယ္ကေနဘယ္လိုေရာက္လာလဲေတာ့မသိ မုရဲ႕ ေခါင္းေပၚသို႔ ဂုဏ္ျပဳႀကိဳးမွ်င္ေလးေတြ ေဖာက္ၿပီး Supriseလာလုပ္ေပးၾကတဲ့ လူေလးေယာက္ေၾကာင့္ မုယုံေတာင္မယုံၾကည္နိုင္ခဲ့။

" ကိုမဟာ...ဒီဒီ ဒါဒါ...သင္းသန့္ ဘယ္ကေနဘယ္လို ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဉီးမရွိရင္ေတာင္နင္တို႔ေၾကာင့္ ငါအရမ္းေပ်ာ္တာပဲ "

" ဟဲ့ နင္ဉီးက ဒီေန႕ရဲ႕ အဓိကပြဲစီစဥ္သူေနာ္ "

" ဟမ္! !! ဉီးက... "

" ကိုယ့္ရဲ႕ ေမ်ာက္မေလးေရ ဒီကိုလာပါအုံး "

ျမင္ကြင္းေရွ႕ကြယ္ထားတဲ့ ေလးေယာက္ ဖယ္ေပးလိုက္တာနဲ႕ လက္ထဲတြင္ ႏွင္းဆီအပြင့္တစ္ရာပါေသာ ပန္းစည္ႀကီးကို ကိုင္ၿပီး အခ်ိဳသားဆုံးအၿပဳံးေတြျဖင့္ မုကို ႀကိဳဆိုေနေသာ ဉီးေၾကာင့္ ရင္ထဲမွမ်က္ရည္မ်ား လွိုက္ဖိုလာခဲ့ၿပီ....။