တေးသံသာတွေကို သယ်ဆောင်လာပေးတဲ့ အချစ်သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်စတင်ချိန်မှာပြတင်းပေါက်ကို မျက်နှာမူပြီး စာအုပ်လေးထိုင်ဖတ်ရင်း ဉယျာဉ်ထဲက ပန်းတွေကြားမှာ မွေ့ပျော်နေတဲ့ လိပ်ပြာလေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းထားသော သူမ ။လှည့်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားလေး ပျော့ပျောင်းစွာ ကွေး၍ ပခုံးလေးတွန့်ကာ ရီပြနေသော ထိုပုံရိပ်လေးတွေကို လိုချင်မတာ တကယ်အမှားကြီးပါလား။အရင်အချိန်တိုင်း ပြုံးပြနေသူမှာ အခုချိန်ထိတောင် နှုတ်ခမ်းဖျားက အပြုံးမပြတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ ဝမ်းနည်းမှုဖုံးလွှမ်းလျက်။မဆီမဆိုင် ဝင်ပါပြီး ကိုယ့်ဘဝထဲ ဝင်လာတဲ့ သူမကအခုတော့ အသိမပေးပဲ ထွက်သွားတော့မည်။

" ဒေါက်တာ... ကျွန်မသမီးလေး ခွဲစိတ်မှုဘယ်လိုလဲမသိဘူး"

" ခွဲစိတ်မှုကတော့ 50%အောင်မြင်ပါတယ် ကျန်တာကတော့ အာမမခံနိုင်ဘူး စောင့်ကြည့်ရအုံးမှာပါ "

" အမယ်လေး...မေမေသမီးလေးရယ် မောင်ရင် ငါသမီးက မင်းကြောင့်အခုလိုဖြစ်ရတာ တသက်လုံး ကျန်းကျန်းမာမာနေလာတဲ့ ကလေးကို အမယ်လေး.."

" မေမေရယ် စိတ်ထိန်းပါ မုမု ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး "

" အဖေနဲ့ အမေရယ် ကျွန်တော်တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

" ထွက်သွား ငါတို့သမီးရှေ့မှာ နောက်ထပ်ပေါ်မလာနဲ့"

" အဖေ ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတာမို့ မုကိုတွေ့ခွင့်ပေးပါ "

အောင်စစ်မှူး ဒူးဖက်တောင်းပန်းတာတောင် မုမိဘများက ခွင့်မလွတ်နိုင်ခဲ့။သမီးသတင်းကြားကြားချင်း မိသားစုလိုက် လေယာဉ်ဖြင့်ဆင်းလာပြီး အောင်စစ်မှူးအကြောင်းတွေ အားလုံးပါသိလိုက်ရတော့ ဘယ်လိုမှလက်ခံနိုင်ခဲ့ကြချေ။မုရဲ့ ခွဲစိတ်မှုကလည်း နာရီပေါင်း 7နာရီတောင်ကြာပြီ နှလုံးကို အနည်းငယ်ထိသွားတယ်လိုသာ သိရသည်။ဆရာဝန်တွေက မုမိသားစုနဲ့သာ ပြောဆိုကြတာမို့ ဘာမှသေချာ မပြောကြ။စိတ်ပူပေးမဲ့ အသက်မသေရုံနဲ့သာ ကျေနပ်ရသည်။ထိုနေ့က အားလုံးသွေးပူနေတုန်းမို့ အိမ်ကိုသာ ပြန်လာရသည်။မိဘများကလည်း သူတို့ရဲ့ သမီးလေး အခုလိုဖြစ်နေတာကို ဘယ်လက်ခံနိုင်ကြပါ့မလဲ။

°°°°°°°°°°°°°

နေ့ရက်တွေသာ တပတ်ပြီးတပတ် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်ပြောင်းလဲသွားသည်။ မုဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရသည်မှာတော့ ပြောင်းလဲမှုမရှိ။မုမိဘတွေက အတွေ့မခံပေမဲ့။သူမအစ်မနှစ်ယောက်ကတော့ လစ်ရင်လစ်သလို ခိုးပေးတွေ့သည်။သူတို့ပြောကြတာတော့ နှလုံးက ထိုးမိတဲ့အရှိန်နှင့် သွေးကြောတစ်ခုပေါက်သွားပြီး ဆေးရုံရောက်တဲ့အချိန် သွေးထွက်လွန်နေခဲ့၏ ။ဆိုးကျိုးအနေနဲ့ ခွဲစိတ်ပြီးသည်အထိ သူမကိုယ်က ကိုမာဝင်၍ သတိပြန်မလဲလားသေး။အရင်တုန်းက ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းလေးတင်ပြီး သီချင်းတွေ သီကြူးပြတတ်တဲ့ သူမဟာ သူမအကြိုက်ဆုံး သီချင်းလေး ဖွင့်ပြထားသည်ကိုပင် မကြားနိုင်။သူမ သဘောကျတဲ့ Hellen Keller စာအုပ်ဖတ်ပြသည်ကိုလဲ အရင်လို စကားများ တီတီတာတာမပြောတော့ပါ။ခဏလေးတွေတိုင်း သူမလက်ကလေးကို အနွေးဓာတ်ပေးကာ နမ်းရှိုက်နေပေမဲ့ ရှက်သွေးဖြာတတ်သော မျက်နှာလေးမှာ အိပ်နေသော ပုံစံမှ မပြောင်းလဲခဲ့ချေ။

" မု...ကိုယ် မင်းအတွက် ပန်းဝယ်လာပေးတယ် ပြီးတော့ အမွှေးဖယောင်းတိုင်ရော ကိုယ့်ကောင်မလေးက အနံပြင်းတာတွေ မကြိုက်မှန်းသိပေမဲ့ ကျန်းမာရေးပိုကောင်းအောင် အနားမှာ ထားပေးရမယ်တဲ့ ပန်းကတော့...နှင်းပန်းလေ ကိုယ်အမြဲ မုကို မကိုင်ခိုင်းတဲ့ပန်း မုကြိုက်ပေမဲ့ ကိုယ်မကိုင်ခဲ့တာ နားလည်ပေးနော် "

အမြဲတစ်ယောက်ထဲ ဆေးရုံခန်းထဲမှာ စကားတွေပြောနေခဲ့တာ အခုဆိုကျင့်သားတောင်ရနေသည်။ ခုနေများ မှေးစက်နေတဲ့ သူမမျက်လုံးလေးတွေ ပွင့်လန်းလာပါစေလို့ ဆုတောင်းမိပေမဲ့လည်း အိမ်မက်အဖြစ်သာ။

" မုကို ပြောပြရအုံးမယ် သရဖီဒီနေ့ အယူခံဝင်တာ နောက်ဆုံးရက်လေ မဟာကပဲ တရားရင်ဆိုင်တာကို အကုန်လုပ်ပေးတာ ပြီးတော့ ရှေ့နေက သွဲ့ဒါလေ သူရဲ့ ပထမဆုံးတရားခွင်ပေါ့ သရဖီကတော့ ထောင်ခြောက်နှစ်ကျသွားတယ် ကို...ကိုလင်း ကတော့ ဒီနေ့ရက်လည် တစ်လပြည့်လေ ကိုယ်နဲ့ မဟာကပဲ အားလုံး စီစဉ်ပေးလိုက်တယ် ဆွေမျိုးတွေလဲမရှိတော့ အခုဆို မုပြောသလို ကိုယ် သဘောထားကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီ ထင်တယ် "

အောင်စစ်မှူး ပြောဆိုရင်း ပန်းစည်ထဲမှ နှင်းပန်းများကို ကုတင်ဘေး ခုံပေါ်က အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ပြီးနောက် ဝယ်လာသော အမွှေးဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိရင်း မုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။သူမ၏ စိတ်ပူပေးတတ်တဲ့ မျက်နှာ ဆူငြောင့်ပြီး ဆုံးမတတ်သော အမူအရာလေးတွေကို မြင်ယောင်ရင်း နဖူးလေးကို သပ်ပေး၍ ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအပ်ထားသော အောက်စီဂျင်ကိရိယာကို မြင်နေရပြန်တော့လည်း ရင်ထဲဆို့နှင်မိပြန်သည်။မုအစ်မနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေတော့ အခန်းရှေ့တွင်စောင့်ပေးနေကြလို့ မုကို ထိုင်ငေးနေလိုက်သည်။

" ဖေဖေ... ခဏလေး ဆရာဝန်ဆေးစစ်နေလို့ ဝင်လို့မရသေးဘူး "

" ဖယ်ပေး သမီးလတ် "

" ဉီး...ဉီးလေး မုမုက "

" အထဲမှာ အောင်စစ်မှူးရှိတာသိတယ် အဲ့တာကြောင့် ငါးယောက်လုံး ဖယ်ပေးကြ "

" ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ "

တကယ်တော့ မုအဖေ အောင်စစ်မှူးလာ ခိုးတွေနေတာကို သိတာအတော်ကြာပြီ။မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေခဲ့ခြင်းပင်။အခုတော့ ဆေးရုံးခန်းထဲသို့ဝင်၍ မုကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အောင်စစ်မှူးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။အောင်စစ်မှူးလည်း ရုတ်တရက်ဝင်လာသောမုအဖေကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိ။တစ်လလုံးခိုးတွေ့တာကို မမိပဲ အခုမှ ထိပ်တိုက်တွေ့တာဆိုတော့။

" ငါမင်းနဲ့ စကားပြောစရာရှိတယ် ငါနောက်လိုက်ခဲ့ "

" ဗျာ "

အောင်စစ်မှူးလည်း မုအဖေခေါ်တဲ့အတိုင်း ဆေးရုံဝန်းက ခုံတန်းမှာထိုင်လိုက်သည်။မုအဖေမျက်နှာကလည်း ဘယ်လောက်တောင်ငိုထားလဲမသိ မို့အစ်နေသည်။မုအမေကတော့ ဒီရက်ပိုင်း တောင်ကြီးခဏပြန်သွားတာကြောင့်မရှိ။မုအဖေ ပါးပေါ်က မျက်ရည်စီးကြောင်းကို သုတ်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လေးလေးနက်နက်ဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

" မင်း မုကို ဘယ်လိုကလေးမျိုးလို့ ထင်လဲမသိပေမဲ့ ငါအတွက်တော့ အစားထိုးလို့ မရနိုင်တဲ့ ကလေး သူမ ဆယ်နှစ်တုန်းက ငါကို ပြောတဲ့စကားကြောင့် ငါသိခဲ့တယ် မုက စိတ်ထားအရမ်းဖြူစင်တဲ့ သူလေးဆိုတာ သူပြောခဲ့တာက ဆရာဝန်လုပ်ပြီး လူတွေကို ကယ်ပေးရုံနဲ့ ကူညီတယ်မဟုတ်ဘူးတဲ့ အခြားအသေးအမွှားလေးတွေလုပ်ပြီးလဲ ကူညီလို့ရပါတယ်တဲ့ အဲ့လို စိတ်ထားကောင်းတဲ့ကလေးကိုမှ ဘာလို့ လူ့လောကကြီးထဲက ဆွဲထုတ်ချင်နေကြရတာလဲ "

" အဖေ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ "

" မင်းမှာလဲ အပြစ်မရှိမှန်းသိပါတယ် ဒါကြောင့်မို့ တပတ်လောက်ပဲ ဒီတပတ်ထဲပဲ ငါ့သမီးဘေးနားမှာ အဖော်ပြုပေးပါ "

" ဆရာဝန်တွေက...ဘာ..ဘာပြောလို့လဲ "

" ဒီတပတ်စောင့်ကြည့်ပြီးတာနဲ့ သတိပြန်မလည်သေးဘူးဆိုရင် သူတို့မုကို အောင်စီဂျင်ပိုက်ဖြုတ်တော့မယ်တဲ့ "

" ဘာ...!!!! သူတို့ လူနာကို သေခိုင်းနေတာလား မရဘူး မုကို နိုင်ငံခြားက ဆရာဝန်တွေနဲ့ကို ကုမယ် "

" ငါ...ငါလဲ ဆရာဝန်ပဲ မုအခြေနေကို နားလည်တယ် သူကိုယ်ရဲ့ ပင်မနှလုံးကို ထိထားတာ လူနာသတိလည်မလာရင်း အခြားရောဂါတော့ မသိပေမဲ့ နုလုံးဆိုရင်တော့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးကွ "

အောင်စစ်မှူး ကြားရသော အခြေနေကို လုံးဝလက်မခံနိုင်ခဲ့။သူအား အနာပေးလိုက် ဆေးပေးလိုက်လုပ်နေသော ကံတရားရဲ့ ရိုက်နှက်မှုတွေကြောင့် နလန်းတောင် မထူနိုင်တော့ပြီ။ခုံတန်းမှ အကြာကြီး ငိုပြီးခေါင်းတောင်မထောင်နိုင်ခဲ့။တစ်မိနစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်သူမနားမှာ နေချင်သေးသည်။တကယ်လို့ မုကို ဆုံးရှုံးရမဲ့နေ့ရောက်ပါ ကိုယ်ပါလိုက်ပါသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။သူမကို ဆုံးရှုံးရမှာထက် အတူယှဉ်တွဲနိုင်ဖို့ကိုသာ လိုအပ်သည်။ထိုနေ့မှစပြီး မုအနားတွင် နေ့ညမပျက် နေလျက်။မုအမေကလည်း အပြစ်ရှိသူတွေက ထောင်ကျ သေဆုံးကုန်ကျပြီမို့ အောင်စစ်မှူးကို အရင်လောက် အပြစ်မတင်တော့။သူတို့ထက်တောင် အပူများနေသော သူကိုကြည့်ရင်းသာ သနားမိသည်။

" ဒီနေ့တော့ သွားနားလိုက်တော့ "

" ကျွန်တော် မုနားမှာ နေလို့ရသလောက် နေချင်သေးတယ်"

" အဲ့လိုဆိုရင်တောင် ခဏတော့ပြန်နားလိုက်ပါ မင်းပါလဲရင် မုစိတ်ချမ်းသာမယ်ထင်လား "

မုအမေက မရမကပြောနေတော့ အောင်စစ်မှူး မငြင်းသာပဲ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရသည်။အတင်းပြန်မလွတ်လို့လဲမရ ဒီနေ့မှာ မုကို အောင်စီဂျင်ဖြုတ်မည့်နေ့။သူရှိနေပါက အလွယ်နဲ့လည်း လက်မခံနိုင်ပဲ ဝမ်းနည်းကြွေကွဲရမှာမို့ မနေစေချင်။ဘာမှမသိပဲ အိမ်ပြန်လာသော အောင်စစ်မှူးမှာတော့ အိမ်ရှေ့အရောက် စာတိုက်ပုံးထဲက စာလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။မဖတ်ပဲ အိမ်ထဲဝင်လာပေမဲ့ မသိစိတ်ရဲ့ နိုးဆော်မှုကြောင့် စာအိတ်ကို လာပြန်ယူလိုက်၏ ။စာအိတ်ပေါ်က နန်းမုဒြာမှ ဆိုသော နာမည်ကြောင့် စာအိတ်အား ချက်ချင်းဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။

( အနာဂတ်မှ ချစ်ရသော မုရဲ့ဉီးဆီသို့

ဒီနေ့က မုနဲ့ဉီးရဲ့ First Date လေးလေ ဉီးက အလုပ်ရှိလို့ မုပြန်သွားရင်း လမ်းမှာစာတိုက် Promotion ဆင်းပွဲကနေ စာပို့လို့ရတယ်ဆိုလို့ စာရေးလိုက်ပါတယ်။မုရဲ့ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်နှစ်ခုရှိတယ် တစ်ခုကတော့ ဉီးသိပြီးသားပါ နောက်တစ်ခုကတော့ ခုနလေတင်မှ အတွေးထဲပေါ်လာတာ တကယ်လို့ ဒီစာလေး ဉီးလက်ထဲ ဒီစာလေးရောက်တဲ့နေ့ထိ ဉီးမုကို ချစ်သေးတယ်ဆိုရင် မုဉီးရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းတယ် ဉီးနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးလဲ မွေးပြီး မိသားစုဘဝလေးလိုချင်တာမို့ ဒီစာလေးကို ဖတ်ပြီးရင် မုကိုလက်ထပ်ခွင့်တောင်းပါနော်

ဒီနေ့ရဲ့မုမှ )

ဖတ်ရင်း စာကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်းရင် အသည်းများမှလည်း ကွဲခဲ့ပေါင်းမနည်းတော့ပြီမို့ ရစရာမရှိခဲ့။စာဖတ်ပြီးပြီချင်း ကားဖြင့် မုဆေးရုံသို့ အမြန်ပြေးတော့သည်။တဖက်တွင်လည်း မုကို အောက်စီဂျင်ပိုက် ဖြုတ်ရန် ပြင်တင်နေကြသည်။အောင်စစ်မှူး ရောက်သွားချိန်မှာတော့.....

" မုကို ဘာလုပ်နေကြတာလဲ "

ဆေးပိုက်များ ဖြုတ်နေသော ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုသုံးလေးယောက် မူးမေ့လဲမတတ်ငိုနေသော မုရဲ့ မိသားစုဝင်များကိုကြည့်ရင် အခြေနေက သိသားနေသည်။အောင်စစ်မှူး ခံပြင်းလွန်းလို့ ဆေးရုံအခန်းတံခါးအား လက်ဖြင့် သုံးလေးချက်ဆင့်ထိုးလိုက်ပြီး အူလှိုက်သည်းလှိုက်ငိုကြွေးတော့သည်။တစ်နေ့ ကြုံတွေ့ရမည့် ဒီနေ့အချိန်ကို ကြိုသိပါသော်လည်း တကယ်ကြုံတွေရတော့ လက်ခံဖို့ အင်အားမရှိ။

" အချိန်...အချိန် ခဏလောက်ပေးပါလား ကျွန်တော် မုကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းချင်လို့ "

ခွဲခွာရမယ်ဆိုတောင် မုကိုတော့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းချင်သေးသည်။အားလုံးကလည်း အောင်စစ်မှူးကို ကြည့်ရင်း သနားကာ အခန်းထဲမှ ရှောင်ထွက်ပေးကြသည်။မုဆီသို့ ခြေလှမ်းဖြေးဖြေးချင်း လှမ်းပြီး သူမ ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ငိုနေရင်း တုန်ရီသော အသံများဖြင့် ပြောခွင့်မရခဲ့သော စကားများအား ဖွင့်ဟလိုက်၏ ။

" ကိုယ်တို့ စစတွေ့တုန်းက မုကို တကယ့်အရှုးမလေးလို့ တွေးမိတာ ဒါမဲ့ အဲ့နေ့ကစပြီး မုကိုမေ့လို့မရတော့တာ ဒုတိယအကြိမ်တွေ့တဲ့ အခါမှာတော့ ကိုယ်သေချာသိလိုက်တယ် ကိုယ်မုကို ချစ်နေတယ်ဆိုတာ အနားရောက်အောင်ကြိုးစားခဲ့တယ် ပြီးတော့အနားမှလည်းထားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ နောက်ပြန်လှည့်လို့ရမယ်ဆို ကိုယ်မုကို အဝေးကနေပဲ ချစ်တော့မယ် ဒါပေမဲ့ မုကတော့ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ထာဝရမပြောင်းလဲမဲ့ သတိုးသမီးလေးပါ အဲ့တာကြောင့်မို...ကိုယ့်နဲ့... ကိုယ်

ကိုယ့်နဲ့ လက်ထပ်ပေးပါ မုရယ် "

အောင်စစ်မှူးတုန်ရီစွာနှင့် မလှုပ်မယှက်နှင့် မေ့မြောနေသော သူမလက်သန်းကြွယ်လေးအား လက်စွတ်စွတ်ပေးရင်း လက်ကလေးပေါ်တွင် ခေါငျးတငျကာ ငိုမိပြန်သည်။

" အဲ့နေ့က မုကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ အခုထိလဲ လက်စွတ်လေးကို အမြဲဆောင်ထားမိတယ် မုနိုးလာရင် ချက်ချင်းလက်ထပ်ခွင့် တောင်းလို့ရအောင် ဒါမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး မုကိုယ်ကို ထားခဲ့ရင် ကိုယ်ပါ မုနောက်လိုက်ခဲ့မှာမို့ "

" လူကို... အဖြေတောင်မမေးဘဲ အတင်းလက်စွတ်ဝတ်ပေးနေတော့တာပဲနော် ဉီးအောင်စစ်မှူး "

Episode 35 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

ေတးသံသာေတြကို သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ အခ်စ္သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္စတင္ခ်ိန္မွာျပတင္းေပါက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး စာအုပ္ေလးထိုင္ဖတ္ရင္း ဉယ်ာဥ္ထဲက ပန္းေတြၾကားမွာ ေမြ႕ေပ်ာ္ေနတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြ ပတ္လည္ဝိုင္းထားေသာ သူမ ။လွည့္ၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ ေကြး၍ ပခုံးေလးတြန့္ကာ ရီျပေနေသာ ထိုပုံရိပ္ေလးေတြကို လိုခ်င္မတာ တကယ္အမွားႀကီးပါလား။အရင္အခ်ိန္တိုင္း ၿပဳံးျပေနသူမွာ အခုခ်ိန္ထိေတာင္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက အၿပဳံးမျပတ္ေပမဲ့ သူမရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာေတာ့ ဝမ္းနည္းမႈဖုံးလႊမ္းလ်က္။မဆီမဆိုင္ ဝင္ပါၿပီး ကိုယ့္ဘဝထဲ ဝင္လာတဲ့ သူမကအခုေတာ့ အသိမေပးပဲ ထြက္သြားေတာ့မည္။

" ေဒါက္တာ... ကြၽန္မသမီးေလး ခြဲစိတ္မႈဘယ္လိုလဲမသိဘူး"

" ခြဲစိတ္မႈကေတာ့ 50%ေအာင္ျမင္ပါတယ္ က်န္တာကေတာ့ အာမမခံနိုင္ဘူး ေစာင့္ၾကည့္ရအုံးမွာပါ "

" အမယ္ေလး...ေမေမသမီးေလးရယ္ ေမာင္ရင္ ငါသမီးက မင္းေၾကာင့္အခုလိုျဖစ္ရတာ တသက္လုံး က်န္းက်န္းမာမာေနလာတဲ့ ကေလးကို အမယ္ေလး.."

" ေမေမရယ္ စိတ္ထိန္းပါ မုမု ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး "

" အေဖနဲ႕ အေမရယ္ ကြၽန္ေတာ္တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

" ထြက္သြား ငါတို႔သမီးေရွ႕မွာ ေနာက္ထပ္ေပၚမလာနဲ႕"

" အေဖ ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတာမို႔ မုကိုေတြ႕ခြင့္ေပးပါ "

ေအာင္စစ္မႉး ဒူးဖက္ေတာင္းပန္းတာေတာင္ မုမိဘမ်ားက ခြင့္မလြတ္နိုင္ခဲ့။သမီးသတင္းၾကားၾကားခ်င္း မိသားစုလိုက္ ေလယာဥ္ျဖင့္ဆင္းလာၿပီး ေအာင္စစ္မႉးအေၾကာင္းေတြ အားလုံးပါသိလိုက္ရေတာ့ ဘယ္လိုမွလက္ခံနိုင္ခဲ့ၾကေခ်။မုရဲ႕ ခြဲစိတ္မႈကလည္း နာရီေပါင္း 7နာရီေတာင္ၾကာၿပီ ႏွလုံးကို အနည္းငယ္ထိသြားတယ္လိုသာ သိရသည္။ဆရာဝန္ေတြက မုမိသားစုနဲ႕သာ ေျပာဆိုၾကတာမို႔ ဘာမွေသခ်ာ မေျပာၾက။စိတ္ပူေပးမဲ့ အသက္မေသ႐ုံနဲ႕သာ ေက်နပ္ရသည္။ထိုေန႕က အားလုံးေသြးပူေနတုန္းမို႔ အိမ္ကိုသာ ျပန္လာရသည္။မိဘမ်ားကလည္း သူတို႔ရဲ႕ သမီးေလး အခုလိုျဖစ္ေနတာကို ဘယ္လက္ခံနိုင္ၾကပါ့မလဲ။

ေန႕ရက္ေတြသာ တပတ္ၿပီးတပတ္ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ေျပာင္းလဲသြားသည္။ မုေဆး႐ုံကုတင္ေပၚတြင္ လွဲေနရသည္မွာေတာ့ ေျပာင္းလဲမႈမရွိ။မုမိဘေတြက အေတြ႕မခံေပမဲ့။သူမအစ္မႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ လစ္ရင္လစ္သလို ခိုးေပးေတြ႕သည္။သူတို႔ေျပာၾကတာေတာ့ ႏွလုံးက ထိုးမိတဲ့အရွိန္ႏွင့္ ေသြးေၾကာတစ္ခုေပါက္သြားၿပီး ေဆး႐ုံေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ေသြးထြက္လြန္ေနခဲ့၏ ။ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႕ ခြဲစိတ္ၿပီးသည္အထိ သူမကိုယ္က ကိုမာဝင္၍ သတိျပန္မလဲလားေသး။အရင္တုန္းက ပခုံးေပၚတြင္ ေခါင္းေလးတင္ၿပီး သီခ်င္းေတြ သီၾကဴးျပတတ္တဲ့ သူမဟာ သူမအႀကိဳက္ဆုံး သီခ်င္းေလး ဖြင့္ျပထားသည္ကိုပင္ မၾကားနိုင္။သူမ သေဘာက်တဲ့ Hellen Keller စာအုပ္ဖတ္ျပသည္ကိုလဲ အရင္လို စကားမ်ား တီတီတာတာမေျပာေတာ့ပါ။ခဏေလးေတြတိုင္း သူမလက္ကေလးကို အႏြေးဓာတ္ေပးကာ နမ္းရွိုက္ေနေပမဲ့ ရွက္ေသြးျဖာတတ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးမွာ အိပ္ေနေသာ ပုံစံမွ မေျပာင္းလဲခဲ့ေခ်။

" မု...ကိုယ္ မင္းအတြက္ ပန္းဝယ္လာေပးတယ္ ၿပီးေတာ့ အေမႊးဖေယာင္းတိုင္ေရာ ကိုယ့္ေကာင္မေလးက အနံျပင္းတာေတြ မႀကိဳက္မွန္းသိေပမဲ့ က်န္းမာေရးပိုေကာင္းေအာင္ အနားမွာ ထားေပးရမယ္တဲ့ ပန္းကေတာ့...ႏွင္းပန္းေလ ကိုယ္အၿမဲ မုကို မကိုင္ခိုင္းတဲ့ပန္း မုႀကိဳက္ေပမဲ့ ကိုယ္မကိုင္ခဲ့တာ နားလည္ေပးေနာ္ "

အၿမဲတစ္ေယာက္ထဲ ေဆး႐ုံခန္းထဲမွာ စကားေတြေျပာေနခဲ့တာ အခုဆိုက်င့္သားေတာင္ရေနသည္။ ခုေနမ်ား ေမွးစက္ေနတဲ့ သူမမ်က္လုံးေလးေတြ ပြင့္လန္းလာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိေပမဲ့လည္း အိမ္မက္အျဖစ္သာ။

" မုကို ေျပာျပရအုံးမယ္ သရဖီဒီေန႕ အယူခံဝင္တာ ေနာက္ဆုံးရက္ေလ မဟာကပဲ တရားရင္ဆိုင္တာကို အကုန္လုပ္ေပးတာ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ေနက သြဲ႕ဒါေလ သူရဲ႕ ပထမဆုံးတရားခြင္ေပါ့ သရဖီကေတာ့ ေထာင္ေျခာက္ႏွစ္က်သြားတယ္ ကို...ကိုလင္း ကေတာ့ ဒီေန႕ရက္လည္ တစ္လျပည့္ေလ ကိုယ္နဲ႕ မဟာကပဲ အားလုံး စီစဥ္ေပးလိုက္တယ္ ေဆြမ်ိဳးေတြလဲမရွိေတာ့ အခုဆို မုေျပာသလို ကိုယ္ သေဘာထားႀကီးတဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာၿပီ ထင္တယ္ "

ေအာင္စစ္မႉး ေျပာဆိုရင္း ပန္းစည္ထဲမွ ႏွင္းပန္းမ်ားကို ကုတင္ေဘး ခုံေပၚက အိုးထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ ဝယ္လာေသာ အေမႊးဖေယာင္းတိုင္ကို မီးညွိရင္း မုကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။သူမ၏ စိတ္ပူေပးတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာ ဆူေျငာင့္ၿပီး ဆုံးမတတ္ေသာ အမူအရာေလးေတြကို ျမင္ေယာင္ရင္း နဖူးေလးကို သပ္ေပး၍ ဖြဖြေလး နမ္းလိုက္သည္။ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္ကို ဖုံးအပ္ထားေသာ ေအာက္စီဂ်င္ကိရိယာကို ျမင္ေနရျပန္ေတာ့လည္း ရင္ထဲဆို႔ႏွင္မိျပန္သည္။မုအစ္မနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ အခန္းေရွ႕တြင္ေစာင့္ေပးေနၾကလို႔ မုကို ထိုင္ေငးေနလိုက္သည္။

" ေဖေဖ... ခဏေလး ဆရာဝန္ေဆးစစ္ေနလို႔ ဝင္လို႔မရေသးဘူး "

" ဖယ္ေပး သမီးလတ္ "

" ဉီး...ဉီးေလး မုမုက "

" အထဲမွာ ေအာင္စစ္မႉးရွိတာသိတယ္ အဲ့တာေၾကာင့္ ငါးေယာက္လုံး ဖယ္ေပးၾက "

" ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ "

တကယ္ေတာ့ မုအေဖ ေအာင္စစ္မႉးလာ ခိုးေတြေနတာကို သိတာအေတာ္ၾကာၿပီ။မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေနခဲ့ျခင္းပင္။အခုေတာ့ ေဆး႐ုံးခန္းထဲသို႔ဝင္၍ မုကုတင္ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ ေအာင္စစ္မႉးကို တည့္တည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ေအာင္စစ္မႉးလည္း ႐ုတ္တရက္ဝင္လာေသာမုအေဖကို ၾကည့္ၿပီး ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိ။တစ္လလုံးခိုးေတြ႕တာကို မမိပဲ အခုမွ ထိပ္တိုက္ေတြ႕တာဆိုေတာ့။

" ငါမင္းနဲ႕ စကားေျပာစရာရွိတယ္ ငါေနာက္လိုက္ခဲ့ "

" ဗ်ာ "

ေအာင္စစ္မႉးလည္း မုအေဖေခၚတဲ့အတိုင္း ေဆး႐ုံဝန္းက ခုံတန္းမွာထိုင္လိုက္သည္။မုအေဖမ်က္ႏွာကလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ငိုထားလဲမသိ မို႔အစ္ေနသည္။မုအေမကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ေတာင္ႀကီးခဏျပန္သြားတာေၾကာင့္မရွိ။မုအေဖ ပါးေပၚက မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းကို သုတ္ၿပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ကာ ေလးေလးနက္နက္ျဖင့္ စကားဆိုလိုက္သည္။

" မင္း မုကို ဘယ္လိုကေလးမ်ိဳးလို႔ ထင္လဲမသိေပမဲ့ ငါအတြက္ေတာ့ အစားထိုးလို႔ မရနိုင္တဲ့ ကေလး သူမ ဆယ္ႏွစ္တုန္းက ငါကို ေျပာတဲ့စကားေၾကာင့္ ငါသိခဲ့တယ္ မုက စိတ္ထားအရမ္းျဖဴစင္တဲ့ သူေလးဆိုတာ သူေျပာခဲ့တာက ဆရာဝန္လုပ္ၿပီး လူေတြကို ကယ္ေပး႐ုံနဲ႕ ကူညီတယ္မဟုတ္ဘူးတဲ့ အျခားအေသးအမႊားေလးေတြလုပ္ၿပီးလဲ ကူညီလို႔ရပါတယ္တဲ့ အဲ့လို စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ကေလးကိုမွ ဘာလို႔ လူ႕ေလာကႀကီးထဲက ဆြဲထုတ္ခ်င္ေနၾကရတာလဲ "

" အေဖ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ "

" မင္းမွာလဲ အျပစ္မရွိမွန္းသိပါတယ္ ဒါေၾကာင့္မို႔ တပတ္ေလာက္ပဲ ဒီတပတ္ထဲပဲ ငါ့သမီးေဘးနားမွာ အေဖာ္ျပဳေပးပါ "

" ဆရာဝန္ေတြက...ဘာ..ဘာေျပာလို႔လဲ "

" ဒီတပတ္ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႕ သတိျပန္မလည္ေသးဘူးဆိုရင္ သူတို႔မုကို ေအာင္စီဂ်င္ပိုက္ျဖဳတ္ေတာ့မယ္တဲ့ "

" ဘာ...!!!! သူတို႔ လူနာကို ေသခိုင္းေနတာလား မရဘူး မုကို နိုင္ငံျခားက ဆရာဝန္ေတြနဲ႕ကို ကုမယ္ "

" ငါ...ငါလဲ ဆရာဝန္ပဲ မုအေျခေနကို နားလည္တယ္ သူကိုယ္ရဲ႕ ပင္မႏွလုံးကို ထိထားတာ လူနာသတိလည္မလာရင္း အျခားေရာဂါေတာ့ မသိေပမဲ့ ႏုလုံးဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူးကြ "

ေအာင္စစ္မႉး ၾကားရေသာ အေျခေနကို လုံးဝလက္မခံနိုင္ခဲ့။သူအား အနာေပးလိုက္ ေဆးေပးလိုက္လုပ္ေနေသာ ကံတရားရဲ႕ ရိုက္ႏွက္မႈေတြေၾကာင့္ နလန္းေတာင္ မထူနိုင္ေတာ့ၿပီ။ခုံတန္းမွ အၾကာႀကီး ငိုၿပီးေခါင္းေတာင္မေထာင္နိုင္ခဲ့။တစ္မိနစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္သူမနားမွာ ေနခ်င္ေသးသည္။တကယ္လို႔ မုကို ဆုံးရႈံးရမဲ့ေန႕ေရာက္ပါ ကိုယ္ပါလိုက္ပါသြားဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။သူမကို ဆုံးရႈံးရမွာထက္ အတူယွဥ္တြဲနိုင္ဖို႔ကိုသာ လိုအပ္သည္။ထိုေန႕မွစၿပီး မုအနားတြင္ ေန႕ညမပ်က္ ေနလ်က္။မုအေမကလည္း အျပစ္ရွိသူေတြက ေထာင္က် ေသဆုံးကုန္က်ၿပီမို႔ ေအာင္စစ္မႉးကို အရင္ေလာက္ အျပစ္မတင္ေတာ့။သူတို႔ထက္ေတာင္ အပူမ်ားေနေသာ သူကိုၾကည့္ရင္းသာ သနားမိသည္။

" ဒီေန႕ေတာ့ သြားနားလိုက္ေတာ့ "

" ကြၽန္ေတာ္ မုနားမွာ ေနလို႔ရသေလာက္ ေနခ်င္ေသးတယ္"

" အဲ့လိုဆိုရင္ေတာင္ ခဏေတာ့ျပန္နားလိုက္ပါ မင္းပါလဲရင္ မုစိတ္ခ်မ္းသာမယ္ထင္လား "

မုအေမက မရမကေျပာေနေတာ့ ေအာင္စစ္မႉး မျငင္းသာပဲ အိမ္ျပန္လာခဲ့ရသည္။အတင္းျပန္မလြတ္လို႔လဲမရ ဒီေန႕မွာ မုကို ေအာင္စီဂ်င္ျဖဳတ္မည့္ေန႕။သူရွိေနပါက အလြယ္နဲ႕လည္း လက္မခံနိုင္ပဲ ဝမ္းနည္းေႂကြကြဲရမွာမို႔ မေနေစခ်င္။ဘာမွမသိပဲ အိမ္ျပန္လာေသာ ေအာင္စစ္မႉးမွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕အေရာက္ စာတိုက္ပုံးထဲက စာေလးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။မဖတ္ပဲ အိမ္ထဲဝင္လာေပမဲ့ မသိစိတ္ရဲ႕ နိုးေဆာ္မႈေၾကာင့္ စာအိတ္ကို လာျပန္ယူလိုက္၏ ။စာအိတ္ေပၚက နန္းမုျဒာမွ ဆိုေသာ နာမည္ေၾကာင့္ စာအိတ္အား ခ်က္ခ်င္းဖြင့္ဖတ္လိုက္သည္။

( အနာဂတ္မွ ခ်စ္ရေသာ မုရဲ႕ဉီးဆီသို႔

ဒီေန႕က မုနဲ႕ဉီးရဲ႕ First Date ေလးေလ ဉီးက အလုပ္ရွိလို႔ မုျပန္သြားရင္း လမ္းမွာစာတိုက္ Promotion ဆင္းပြဲကေန စာပို႔လို႔ရတယ္ဆိုလို႔ စာေရးလိုက္ပါတယ္။မုရဲ႕ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ႏွစ္ခုရွိတယ္ တစ္ခုကေတာ့ ဉီးသိၿပီးသားပါ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ခုနေလတင္မွ အေတြးထဲေပၚလာတာ တကယ္လို႔ ဒီစာေလး ဉီးလက္ထဲ ဒီစာေလးေရာက္တဲ့ေန႕ထိ ဉီးမုကို ခ်စ္ေသးတယ္ဆိုရင္ မုဉီးရဲ႕ ဇနီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ျခင္းတယ္ ဉီးနဲ႕တူတဲ့ ကေလးေလးလဲ ေမြးၿပီး မိသားစုဘဝေလးလိုခ်င္တာမို႔ ဒီစာေလးကို ဖတ္ၿပီးရင္ မုကိုလက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းပါေနာ္

ဒီေန႕ရဲ႕မုမွ )

ဖတ္ရင္း စာကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္းရင္ အသည္းမ်ားမွလည္း ကြဲခဲ့ေပါင္းမနည္းေတာ့ၿပီမို႔ ရစရာမရွိခဲ့။စာဖတ္ၿပီးၿပီခ်င္း ကားျဖင့္ မုေဆး႐ုံသို႔ အျမန္ေျပးေတာ့သည္။တဖက္တြင္လည္း မုကို ေအာက္စီဂ်င္ပိုက္ ျဖဳတ္ရန္ ျပင္တင္ေနၾကသည္။ေအာင္စစ္မႉး ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့.....

" မုကို ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ "

ေဆးပိုက္မ်ား ျဖဳတ္ေနေသာ ဆရာဝန္ႏွင့္ သူနာျပဳသုံးေလးေယာက္ မူးေမ့လဲမတတ္ငိုေနေသာ မုရဲ႕ မိသားစုဝင္မ်ားကိုၾကည့္ရင္ အေျခေနက သိသားေနသည္။ေအာင္စစ္မႉး ခံျပင္းလြန္းလို႔ ေဆး႐ုံအခန္းတံခါးအား လက္ျဖင့္ သုံးေလးခ်က္ဆင့္ထိုးလိုက္ၿပီး အူလွိုက္သည္းလွိုက္ငိုေႂကြးေတာ့သည္။တစ္ေန႕ ႀကဳံေတြ႕ရမည့္ ဒီေန႕အခ်ိန္ကို ႀကိဳသိပါေသာ္လည္း တကယ္ႀကဳံေတြရေတာ့ လက္ခံဖို႔ အင္အားမရွိ။

" အခ်ိန္...အခ်ိန္ ခဏေလာက္ေပးပါလား ကြၽန္ေတာ္ မုကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခ်င္လို႔ "

ခြဲခြာရမယ္ဆိုေတာင္ မုကိုေတာ့ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခ်င္ေသးသည္။အားလုံးကလည္း ေအာင္စစ္မႉးကို ၾကည့္ရင္း သနားကာ အခန္းထဲမွ ေရွာင္ထြက္ေပးၾကသည္။မုဆီသို႔ ေျခလွမ္းေျဖးေျဖးခ်င္း လွမ္းၿပီး သူမ ေဘးတြင္ ဒူးေထာက္လိုက္သည္။ငိုေနရင္း တုန္ရီေသာ အသံမ်ားျဖင့္ ေျပာခြင့္မရခဲ့ေသာ စကားမ်ားအား ဖြင့္ဟလိုက္၏ ။

" ကိုယ္တို႔ စစေတြ႕တုန္းက မုကို တကယ့္အရႈးမေလးလို႔ ေတြးမိတာ ဒါမဲ့ အဲ့ေန႕ကစၿပီး မုကိုေမ့လို႔မရေတာ့တာ ဒုတိယအႀကိမ္ေတြ႕တဲ့ အခါမွာေတာ့ ကိုယ္ေသခ်ာသိလိုက္တယ္ ကိုယ္မုကို ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ အနားေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္ ၿပီးေတာ့အနားမွလည္းထားခဲ့တယ္ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ျပန္လွည့္လို႔ရမယ္ဆို ကိုယ္မုကို အေဝးကေနပဲ ခ်စ္ေတာ့မယ္ ဒါေပမဲ့ မုကေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ထာဝရမေျပာင္းလဲမဲ့ သတိုးသမီးေလးပါ အဲ့တာေၾကာင့္မို...ကိုယ့္နဲ႕... ကိုယ္

ကိုယ့္နဲ႕ လက္ထပ္ေပးပါ မုရယ္ "

ေအာင္စစ္မႉးတုန္ရီစြာႏွင့္ မလႈပ္မယွက္ႏွင့္ ေမ့ေျမာေနေသာ သူမလက္သန္းႂကြယ္ေလးအား လက္စြတ္စြတ္ေပးရင္း လက္ကေလးေပၚတြင္ ေခါင်းတင်ကာ ငိုမိျပန္သည္။

" အဲ့ေန႕က မုကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းဖို႔ စီစဥ္ထားခဲ့တာ အခုထိလဲ လက္စြတ္ေလးကို အၿမဲေဆာင္ထားမိတယ္ မုနိုးလာရင္ ခ်က္ခ်င္းလက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းလို႔ရေအာင္ ဒါမဲ့ ကိစၥမရွိပါဘူး မုကိုယ္ကို ထားခဲ့ရင္ ကိုယ္ပါ မုေနာက္လိုက္ခဲ့မွာမို႔ "

" လူကို... အေျဖေတာင္မေမးဘဲ အတင္းလက္စြတ္ဝတ္ေပးေနေတာ့တာပဲေနာ္ ဉီးေအာင္စစ္မႉး "

Episode 35 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏🙏