Believe it or not, I forgot my phone when I went to Harris' place. I didn't bother to go back to my house just to get it.

When I got home at eight o'clock in the evening, Mom was already there same as my sister who I left here earlier in the morning.

My sister told me that my phone rang for a couple of times around twelve to three in the afternoon. She checked on it and she told me that it was Ricci. She knew that Ricci's contact number was saved as Lodi ko.

She wanted to answer those calls but there's a password in my phone. My mom on the other hand told me eat dinner first before anything else.

While I'm eating my dinner, I was surprised when my mom talks about Ricci.

"So who's Ricci Rivero in your life except that his your idol?" Mom asked seriously.

I glared at my sister who just gave me a sigh. Mom is kind but she was strict at all things. So I understand if my sister told her about Ricci.

"He's a friend ma."

"Friend? Or boyfriend?" Mom's eyeing me.

"Ahmm, actually ma, manliligaw ko po." I bit my lips. Nakakatakot kasi kapag ganitong sobrang seryoso ni Mama.

"Manliligaw huh? Hmm.. Paano? Kailan pa? At bakit?" Huhu mama ko.

"Ano ma, I met him at the mall. Remember po noong araw na bumili ako ng book? Yung kinuwento ko po sa inyo na may tinulungan pa ako? Mother po ni Ricci yun. Family niya yung nag-aya sa akin na mag-dinner that night kaya late ako nakauwe."

"So doon ka nakilala nung Ricci at hindi sa mga games nila?"

"Yes ma." Mabilis kong sagot. "After that night, he messaged me po. And we became friends."

"So far I haven't heard from your friends na nakikipagkaibigan ka sa mga lalaki at wala ka pang ipinapakilala sa aking lalaki na kaibigan mo except kay Charlotte. So bakit ngayon malalaman ko, may kaibigan kang lalaki and worst nanliligaw pa? Baka mamaya ginagamit ka lang niyan." Nakataas ang kilay ni Mama habang titig titig sa akin. Ang hard ni Mama. Worst agad?

"Higit po sa lahat ma ikaw ang nakakakilala sa akin." Kalmado kong sagot. "Pihikan ako sa kaibigan, alam mo yan ma. Kaya I'm sure ma, mabait po si Ricci. He's a family oriented ma. Lumaki siya sa napakabuting pamilya gaya ko so I know, hindi ako nagkamali sa kanya." I smile habang binibida ko si Ricci.

I am not trying na purihin si Ricci sa harap ni mama. I'm just saying a fact.

"So mahal mo na?" My sister spoke suddenly.

"Tumahimik ka dyan. Nag-uusap kami." Seryosong saway ni mama kay ate. Naku naman, si ate talaga.

"So kelan pa?"

"Po? Ang alin po?"

"Kelan ka pa niya nililigawan? Since that day ba na naging friends kayo?"

"Hindi ma, its been two months since we became friends pero magwa-one month na din niya akong nililigawan." I look down.

My mom stopped on interrogating me when her phone rings. Someone's calling her and I am thankful for whom he is. I am save by the bell!

"We're not yet done Khaira Lynn! We'll talk about him next time. Matulog ka na. Ikaw din Khaila!" Baling naman niya kay ate and mom walks out and got her call.

I sighed in relief. At least for now makakapag-ready ako. Grabe si Mama, strikto talaga yun eh. Pero parang kailan lang ay hinahanapan niya ako ng boyfriend. Bakit ngayon ay parang nagbago ang gusto niya?

"Huwag mo ng pansinin yan si Mama. Umakyat ka na dun. Icheck mo na yung phone mo. Yari ka na niyan sa Ricci mo sige ka. Haha! Pero ingat ka dyan. Baka katulad lang din siya ni---"

"Oh siya sige na te, marinig ka ni Mama diyan ikaw ang mayayari. Akyat na ko. Baboosh!" Paalam ko kay ate. Nanunuod pa kasi siya.

Minsan loka-loka yang ate ko, pero kahit papaano matino pa naman. Haha! Kakampi ko lagi yan dito sa bahay kapag kumpleto kami.

Nagbihis agad ako at saka kinuha yung phone ko na nasa side table ng kama ko. I checked on it, sixteen messages. One from Dallia, another one from Charlotte and two came from my Mama. And the rest were came from Ricci.

Of all those messages, the last one caught my eyes.

'Seems like you're busy with him that you can't even reply my messages. Okay, enjoy.'

Ano na naman bang issue to Ricci? Haaays. Masyado akong napagod ngayon araw. Nai-stress na ko sa school works. Bakasyon nga pero puro aral pa din. Sana naman huwag na siyang dumagdag.

Binasa ko ulit ang text niya. Nag-isip ako ng matinong isasagot ko. Inaantok na din ako kaya naman nireplayan ko siya.

'Cci, I'm sorry if I didn't reply on your messages. Because believe it or not, I left my phone. Kakauwe ko lang at pagod ako. Kung wala kang lakad bukas, we can talk. For now, I want to rest and sleep na. Have a good night.'

Message sent!

___

Maaga akong gumising kahit antok na antok pa ako. Tinignan ko yung phone ko kung nagreply si Ricci from my text last night. Hindi ko na kasi nahintay yung reply niya dahil nakatulog na ahad ako.

At sa inaasahan ko, mayroon siyang text at binasa ko ito.

'Fine. We'll talk tomorrow. Message me your exact address, susunduin kita. Good night.'

Around nine o'clock last night yung text niya. Ang pormal ng text niya. Hindi ako sanay.

Pero hindi ko pwedeng ibigay yung address ko. Kailangan ko munang ayusin yung problema ko kay mama. Gusto ko, kapag okay na kay mama, saka ko siya ipapakilala as my suitor or maybe boyfriend, if and only if he would stay a little more time.

Tinext ko siya ngayon. Greeting him a good morning. Sinabi ko din na magkita na lang kami somewhere else. After I texted him, I ate breakfast and took a bath.

Nakaalis na si mama, pumasok na sa trabaho at ganon din si ate Khaila. Si kuya Drei naman, every month lang umuuwe. Stay in sa work niya sa Makati. At yung isa pa, si kuya Drew, nakabukod na dahil may pamilya na siya at may anak na.

Nagpaalam ako kay mama na aalis ako ngayon. Sinabi kong magla-library ako which is totoo naman. Pero hindi ko sinabing magpapasama ako kay Ricci. Baka hindi ako payagan.

Nag-aayos ako ng gamit ko nang umilaw ang cellphone. May nagtext. Si Ricci.

'Saan tayo magkikita? Yung malapit lang dyan sa Fairview. Baka busy ka, ayokong makaistorbo.'

Haays Ricci, ang sarap manapak! Naku, I need to relax myself. I need to stay in control. Ayokong magpadala sa inis. Tutal naman may dahilan siya para umakto ng ganyan. Pero may dahilan din naman ako ha.

'Do you know where's the QCPL? Library at Q.C near the City Hall. We can meet there. I'll wait for you there.' I replied.

I kept in a pen and a notebook inside my small bag pack. Nagbihis na din ako. I wore a white tank top with a panda design and jeans like I usually do. I paired it with my white sneakers.

Nagbaon din ako ng cardigan. Medyo malamig kasi dun sa QCPL.

Its already eight o'clock so nagpasya na akong umalis. Naka-receive din ako ng text from Ricci. Sabi niya on the way na daw siya so I replied take care and him as well.

Nang makarating ako sa QCPL, nandoon na siya. I think kararating lang din niya. Naabutan ko kasi siyang naglalakad galing sa may gilid. Nagpark siguro ng sasakyan.

He wore a plain blue polo shirt and jeans as well paired with a black and white rubber shoes.

Nang makita niya akong papalapit, ngumiti siya sa akin ng bahagya lang pero sapat na para magwala ang buong sistema ko. Bumibilis na naman ang tibok ng puso ko. Ang lakas talaga ng epekto niya sa akin. Ganon din kaya siya sa akin? Hmm, I wonder.

I have this urge na yakapin siya. Ewan ko ba, nahahawa na ako sa pagiging clingy niya. Pero no, nasa public kami. Saka what for?

Nang makalapit na ako sa kanya, nag-hello siya habang titig na titig sa akin. Halo-halong emosyon ang mababasa sa mga mata niya. Seryoso pero may lungkot, ang lamlam ng mga mata niya, ang hirap basahin.

"Kanina ka pa?" I smiled to him as I asked.

"No..." He answered softly like I've expected. "Kararating ko lang din. Pinark ko lang yung sasakyan sa parking area." Sabi niya sabay turo doon sa pinanggalingan niya kanina.

"Hmm.. Okay" I'm nodding while I talk.

"Nag-jeep ka lang ba?" He asked while trying to get something in his pocket.

"No, nag-UV ako." Nagulat ako ng punasan niya ng panyo niya yung side ng mukha ko. May pawis siguro, hindi ko man lang naramdaman. Nakakahiya pero kinikilig ako sa ginagawa niya.

"That's good. Imbes na mag-jeep ka, mag-taxi or UV ka na lang, o kaya uso yung grab ngayon." Binalik na niya yung panyo niya sa bulsa niya.

"Di uso sa'kin yung grab, I prefer jeepney and UV, feeling ko kasi mas safe yun. Hehe. Tara na nga sa loob." Pag-aaya ko.

"Sa loob?" Nagsalubong ang kilay niya. "Dun tayo mag-uusap? Bawal maingay sa library di ba?" Kyuryoso niyang tanong.

Haha, oo nga naman.

"Hindi mo naman siguro ako sisigawan at aawayin di ba?" Pagbibiro ko at mas lalong nagpasalubong ng kilay niya. "Biro lang, to naman. Nagmamadali ka ba? May lakad ka ba ngayon? Kasi kung wala naman, can we talk after kong maglibrary? Saglit lang naman, samahan mo muna ako then pagkatapos nun we can go somewhere at saka tayo mag-usap. Okay lang ba?" Pakiusap ko sa kanya.

"Fine, I have a no choice." He sighed.

Psh. Wala sigurong magawa to. Kaya no choice siyang pagtyagaan ako ngayon.

"Of course you have. You can go if you don't want to." I sounded as if I'm hurt from what he said. Napagtanto kong baka iwan nga niya ako dito. Ano ba yan Lynn, kalma!

"I won't go. I can't leave you. I won't. Never." He holds my hand as he told me those words. I looked up to him and he's already staring at me. Pinagsisihan kong tiningnan ko siya dahil feeling ko namamagnet na naman ako sa mga titig niya.

"Baka ikaw, gusto mo nang iwan kita." Feeling ko may double meaning yung sinabi niya.

"No." I respond. Hindi pwede. Hindi ko yata kaya na iwanan niya ako. Baka magaya ako kay ate. "Why would I? I don't want you to leave me. Don't." Dagdag ko pa while looking down and bit my lower lip.

He keeps holding my hand tight and moves closer to me. I felt his other hand holds me in my back as he whispered something that makes me shivered.

"Just what I have said I will never leave you. And please stop biting your lips because it makes me want to kiss you." Literal na nagtaasan ang mga balahibo ko ng ibulong nya yan sa mga tainga ko.

When he released me from his embrace and his hold, kagat-kagat ko pa din ang ibabang labi ko. Hindi ko kasi alam kung anong magiging reaksyon ko. Natulala kasi ako sa sinabi niya.

He holds my chin up and makes me look at him. Ang lapit ng mukha niya sa akin. "I told you my Khaira, stop that. I might kiss you right here, right now." He's looking down at my lips. Sh*t! I felt butterflies in my stomach.

I suddenly stop biting my lower lip and pout. I covered my face with my hands and tried to step back because I can't breathe.

I inhaled deeply and tried to poker face but hell no, I can feel that I'm blushing. I uncovered my face and look somewhere else.

"Stop with your games Cci. Let's go inside." I said as I walked away from him.

"I'm not playing my Khaira, I'm serious." I can feel that he's smirking while saying those words but I ignored him and write our names in the registration log.

Nang makasunod na siya sa akin, I told him to sign and he did. We walked inside holding hands. Yes, hhww na naman kami. Bigla niya kasing hinawakan na naman ang kanang kamay ko bago kami tuluyan makapasok sa entrance ng QCPL.

I left my bag in the counter and brought my notebook, pen, walle, cellphone and my cardigan as well.

Ang bagal maglakad ni Ricci, paikot-ikot kasi ang mata niya sa paligid. Kaya ang lagay, parang hatak-hatak ko siya papasok sa loob ng library dahil nga nauuna akong maglakad sa kanya. Ayaw niya kasing bumitaw eh.

One and a half hour had passed when I decided to stop reading a book about Attention Deficit/Hyperactivity Disorder which I chose for my case study. Feeling ko kasi nababagot na si Ricci. Hindi lang nagsasalita.

Iniwan ko muna saglit si Ricci sa table namin at nagpaxerox saglit. Habang hinihintay ko matapos magxerox si kuyang taga-xerox, nag-twitter muna ako at nag-tweet ng 'Hello my case study! Here I go, please be good to me! #TYsaBuddyKoToday'.

And there, tweet sent!

After ko magtwitter, IG naman. Aba, may pa-story si lodi. Nangunguna kasi sa IG stories ko si Ricci. Nang i-open ko yung story niya, my jaw literally drops. Ohmyghad! He shared my picture na nakatalikod ako habang hawak-hawak ko yung kamay niya.

Heto yata yung time na hila-hila ko siya papasok kanina. I didn't know na he took a picture. What makes me more surprised was when his next story appeared.

It was also me na seryosong-seryoso sa pagbabasa with matching salubong na kilay. Tapos may insert caption pa na 'Yung babaeng balewala ka lang kasi nag-aaral siya.' What the fudge? Hindi ko malaman kung nang-aasar siya o ano ba. May pa-green heart pa kasi yung caption niya.

"Ma'am heto na po. 33 pesos lang po." Natigil ako sa pagcecellphone nang matapos magxerox si kuyang taga-xerox.

"Salamat po, heto po." I paid then held the book and the xeroxed copies of some pages. Bumalik na din ako sa table kung saan mag-isang ngumingiti si Ricci kaharap ang phone niya.

"Tuwang-tuwa ka na niyan?" Pagtataray ko.

"Ha? Oo naman kasama kita eh." Sabi niya with matching kindat pa.

"Pero binalewala lang kita eh, bakit ka matutuwa?" I asked straightforward.

"Nakita mo na pala? Ahmm.. I didn't mean to offend you in that photo. I just wanted to compliment you for your hardworking. 'Lam mo na, sa studies mo." He said with a half smile.

I nod in response.

"You okay?" He asked.

"Hmm. Not when I saw this." tinapat ko sa kanya yung phone para makita niya kung anong pinagpipyestahan ngayon sa social media. Kumalat na kasi yung story.

Hindi sa naiinis ako, pero nabobother lang ako na baka may makakilala sa akin. Lalo na, na may mga block mates akong fans niya. I'm not ready for praises or might as well bashes.

"Don't bother about it. I made a hard decision. Matagal ko ng gustong ipost na I found my girl. At ikaw yun." He said straight to me, looking intently to my eyes.

I gave him a smile, and nodded.

"Yeah, I understand you. But you should ask me first." I pouted my lips. "I'm not ready for bashers." I whispered and look down.

He holds my hands na nakapatong sa table. "It will be hard tho. But if they idolized me, of course they'll respect me and even you. Ignore the bashers na lang if there are. I'm here, don't worry." He assured.

I sighed and deeply inhaled. Bahala na. That moment na pinayagan ko siyang ligawan ako, hinanda ko na ang sarili ko sa bashers. Hindi ako famous, oo. Pero si Ricci yan eh, lahat ng taong involve sa kanya, maapektuhan.

"Okay ka na?" Tanong niya.

"Yeah. I'll be okay. Thank you." I smiled to him. "I'll just return this book and we'll go na."

"You're done na ba?" He asked before I stand.

"Not really." Umiling ako.

"Why? Bakit di mo muna tapusin?"

"Baka nabobored ka na eh." I uttered.

"Don't mind about me, I'm okay." He sincerely said.

"You're okay. But me? No. Hindi ako okay, nakaka-distract ka eh."

"Huh? I'm a distraction? Bakit naman?" He asked in deisbelief.

"Yes you are. You are a distraction for me because I can't focus on what I was reading. Nawawala ako sa sarili ko kapag kasama kita." I whispered to him. Feeling ko namumula na ako. Pero ang mas nakakatuwa ay kung paano kiligin tong kasama ko. Hindi mawala ang ngiti sa kanyang mga labi.