Marupok. Iyan ang unang napagtanto ni Khaira nang agad niyang napatawad ang kanyang nobyong si Ricci.

Napakarupok na sa isang mahigpit na yakap lamang ay bumigay agad siya. Na kahit sobrang nasaktan sa ginawang pagtalikod sa kanya ni Ricci ay nabalewa ito sa isang iglap lamang.

Kasalukuyang nakasandal ang dalawa sa sasakyan ni Ricci, kapwa tahimik at tila nakikiramdam sa isa't-isa.

"I saw you smile. I saw laugh. I should be happy since you are. But-" he looked up at sky and sigh, slowly glancing at Khaira who's beside him. "I'm not the one who makes you smile that night. Seems like you're really enjoying with him. You're happy with him and it hurts."

Marahan tumingin si Khaira sa kanyang nobyong ang mga mata'y nakatingin na naman sa kung saan. Hirap 'man niyang basahin ang iniisip nito ay hindi pa din alintana sa boses nitong nasasaktan din siya. Hinintay niyang tumingin ito sa kanya ngunit bigo siyang napayuko.

Alam niyang nasaktan nito ang binata ngunit maging siya'y nasaktan din.

"I know" aniya, pinaglalaruan ang kaniyang mga daliri na tila ba kinakabahan. "Alam kong nasaktan ka pero mali ang pagkaunawa mo. I don't smile because I'm with Harris. Masaya ako that time, oo pero hindi dahil sa kanya. Its be because I saw one of my idols in volleyball. We talked about her. Hindi ako makapaniwalang nakita ko yung iniidolo kaya laking tuwa ko talaga ng mga oras na iyon." nakangiti ngunit malungkot na saad ni Khaira.

Sumulyap siya sa kaniyang nobyong nawalan na ng imik at nakatingin sa kawalan na para bang mag-isa lamang ito sa mga oras na iyon.

"Hindi ka naniniwala?" namamaos na tanong ng dalaga, pilit nilalabanan ang mga luhang nagbabadya sa kanyang mga mata.

Pinakalma niya ang kanyang sarili at humarap sa nobyo. Lakas loob niyang hinuli ang mga mata nito at hindi naman siya nabigo. Blangko, walang mababasang emosyon sa mga mata ni Ricci dahilan para mangilid na naman ng luha ang kanyang mga mata. Ilang segundo niyang pilit tinitigan ang binata na siya rin mismo ang kumalas at yumuko na lamang ulit.

"Ganitong oras um-umuuwe si mama. You should... go now. Baka matraffic ka na naman pauwe. Sa susunod na lang tayo ulit mag-usap." malungkot niyang saad bago humakbang papalayo kay Ricci.

Tuluyan nang bumagsak ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan nang wala siyang maramdamang kamay na pipigil sa kanya. Lakad takbo, hanggang sa makapasok siya ng bahay. Hindi niya na din batid kung naisara ba niya ang kanilang gate.

"Lynn you're here! Bakit ka---" hindi niya pinansin ang pagsalubong ng kanyang ate Khaila at basta na lang dumiretso sa hagdan paakyat sa kwarto niya.

Kunot-noong pinanuod ni Khaila ang kanyang kapatid na paakyat at hindi maitatangging umiiyak ito. Sumulyap siya sa bukas na pinto at natanaw si Ricci na tulalang nakamasid sa bukas na gate nila.

Isang linggo akong subsob sa pag-aaral. Isang linggo na puro papel at libro ang kaharap ko. Finals na namin kaya kailangan kong magfocus. Lutang man ang sarili ko minsan ay nakaya ko pa din naman magreview para sa finals.

"Mga baaaks ano na?!" bati ni Charlotte habang papalapit sa amin.

"Uy paaaks ano na haha!" salubong naman ni Jenny.

"Paaaks you too Jen!" sagot ni Char sa irap kay Jen.

"Mga bunganga niyo naman. Nadudumihan ang pandinig ni Aliya haha" singit ni Dallia.

Sinulyapan namin si Aliya na tila walang narinig dahil tutok na tutok sa binabasa niyang libro.

"Tss. Shut up na us guys. Baka 'pag bumagsak 'yan sa exam tayo ang sisihin." pabulong na saad ni Char.

"Loko loko talaga kayo" nakangiting saad habang umiiling.

"Uy Lynn, nandito ka din pala. Kanina ka pa ba dito?" pabirong tanong ni Dallia.

"Sinasabi ko sayo Lynn, matapos lang 'tong finals natin kami na mismo ang pupunta kay Ricc-- oops sarrey!" kamot ulong napayuko si Char.

"Hindi na kailangan. A---"

"Bakit naman?" biglang singit ni Aliya na kahit gustuhing matawa ng mga kaibigan namin sa kanya ay pinili na lamang na makinig sa sasabihin ko.

"Ako mismo ang pupunta sa kanya after finals."

"Bakit ikaw? Ikaw na ang nasaktan, ikaw pa ang lalapit?"

Napasulyap ako kay Dal. May point naman siya.

Maraming tanong ang pumapasok sa isip ko. Ang akala ko makikipag-ayos siya kaya niya ako pinuntahan sa bahay ni kuya at inihatid pauwe. Para saan 'yung yakap niya? 'Yung pag-iyak? At paghingi niya ng sorry kung sa huli ay 'di rin naman niya ako kakausapin.

Hindi ko namalayan ang sarili kong nakatulog sa kaiiyak at katatanong ng bakit. Nagising ako sa gitna ng madaling araw dahil nakaramdam ako ng pananakit ng aking ulo at panunuyo ng aking lalamunan.

Bumangon ako at nakapikit na tinahak ang hagdan pababa at pumuntang kusina. Nasilaw ako sa liwanag nang imulat ko ang aking mga mata. Patay ang lahat ng ilawan sa buong bahay liban dito sa kusina.

Agad naman akong kumuha ng gamot sa kit at ininom iyon. Umupo ako sa tapat ng kitchen counter at doon ilang minutong yumuko at nagpahinga.

Hindi ko namalayan ang mga pangyayari dahil nagising na lamang ako na buhat buhat ako ng isang pamilyar na lalaki. Kunot noo 'kong pilit inaaninagan ang kanyang mukha kahit nahihirapan akong kilalanin ito dahil sa dilim. Ngunit hindi ako pwedeng magkamali, siya lamang ang taong kabisado ko ang galaw at maging ang mabagong amoy nito.

Pumasok kami sa isang kwarto na sa palagay ko ay ang aking silid. Marahan at ingat na ingat niya akong inihiga sa kama kaya muli akong nagtulog-tulugan. Umupo siya sa tabi ko at marahan akong kinumutan. Naramdaman kong hinawi niya ilang hibla ng buhok ko at inipit iyon sa likod ng aking tainga. Ilang segundo lamang siyang naupo sa tabi ko at dahan-dahang tumayo. Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo ay hinawakan ko ang kanyang kamay na sa tingin ko ay ikinagulat niya.

Tanging liwanag lamang na nagmumula sa lampara sa gilid ng kama ko ang nagsisilbing ilaw ko sa gabi kaya naman hindi ko makita ang kanyang mukha. Gustuhin ko mang makita ang kanyang mukha ay hindi ko magawa dahil hindi niya ako nagawang lingunin. Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya na tila nagmamakaawa sa kanyang atensyon.

bulong ko, nanatakot na tuluyan na naman niya akong talikuran.

Habang hawak hawak pa rin ang kamay niya ay bumangon ako at niyakap siya mula sa likuran niya.

I sigh between my words.pagsusumamo ko. "Kailangan ko magpokus sa mga susunod na araw at kung hindi tayo magkakaayos ay baka bumagsak ako sa finals. Let's talk after my final exam. Kung okay lang sayo ay pupuntahan na lang kita." I paused.

Bumagsak ang traydor kong mga luha ngunit agad ko iyong pinunasan nang kalasin ni Ricci ang mga kamay kong nakayakap sa kanya. Humarap siya sa akin at dahan dahan ko siyang tinignan. Seryoso ang kanyang mukha pero hindi niya maitatago ang lungkot na nakikita ko sa kanyang mga mata.

Ilang segundo kaming magkatitigan bago siya magsalita.

he paused and then continue.

Hindi ko mahimigan kung totoo ba ang sinasabi niya o nagdadahilan lang siya para iwasan ako.

I said.

"No, of course she will kapag nalaman niya." seryoso pa ring saad niya.

"Then sa sala na lang din ako matutulog. Sa baba na lang---"

"Lynn" mahina ngunit may diin niyang sabi.

Yumuko ako at tuluyang sumuko.Lynn na naman.

I dont' get him. Kanina lang ay galit siya, ngayon naman ay hindi ko malaman kung concern siya o talagang tinataboy niya lang ako.

I failed again.

Kasabay noon ay ang pagpatak ng aking mga luha.

Tinalikuran ko siya at humiga sa kama. Binalot ko ng kumot ang aking katawan. Hindi ko na mapigilan ang mga likidong lumalabas sa aking mga mata kaya balewala ang pagpupunas ko sa mga iyon.

"Tapos anong nangyari? Did he stay or not?" tanong ni Jenny.

"He did. He did stay." I half smiled. "Sabi ni ate naabutan daw niyang tulog si Ricci sa kwarto ko. Sa sofa siya natulog."

"Ang rupok mo girl. Sa bagay, si Ricci Rivero 'yun. Every girls' dream." pailing-iling na saad ni Charlotte.

"Sasamahan kita. Sabihan mo ko kapag makikipagkita ka na sa kanya." seryosong saad ni Dallia kaya lahat kami ay napatingin sa kanya. "I can't let my weak friend talk to an asshole like him alone." pagpapatuloy niya.

"I'm not weak." nasasaktang tugon ko kay Dallia.

"Of course you are! How can you beg him to stay when in the first place he's the one who hurt you? You're weak Lynn." mahina ngunit may diin ang bawat salitang binitawan ng aking kaibigan.

Masakit ngunit totoo ang mga sinabi ni Dallia. Mahina ako. Marupok ako. Ganito pala talaga kapag nagmamahal. Love gives us happiness and inspiration. However, it makes us weak.

To be continue....