Sunday လိုကျောင်းပိတ်ရက်တွေဟာ

နည်းနည်းပျော်စရာကောင်းတယ်..။

"စျေးဝယ်ထွက်ကြမယ် လိုက်ချင်လား..."

အိမ်တစ်အိမ်မှာအိပ်ခန်းအပြင်တကိုယ်စာလေး

နေထိုင်နိုင်ဖို့နေရာလေးတစ်ခုတော့

လိုအပ်သည်။Adrian အတွက်ကခြံထဲက

သစ်ပင်အိုကြီးအောက်သည်

ParkJimin နေရာဟု

ပြောစမတ်တွင်တဲ့အထိ အိပ်ခန်းပြီးရင်

ဒုတိယအနေတတ်ဆုံးနေရာ....။

အလုပ်အားသော

တစ်လတစ်ခါလောက်တော့ဒီကောင်လေးကို

ShoppingMallတွေဆီခေါ်ကာ လိုအပ်တာ

တွေဝယ်ပေးတတ်သည်။

Sundayမှာအလုပ်လည်းနားတာမို့

ရှိနေလိမ့်မယ်ထင်သောသစ်ပင်အောက်

ဆီသို့လာတဲ့အခါ ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်နေသည်။

"လိုက််ချင်တာပေါ့...."

"ဒါဆို ထ...သွားရအောင်...."

ဂျင်းဘောင်ဘီတိုတိုလေးတွေနဲ့ကြည့်ကောင်း

နေသူဟာ SportShirt

အဖြူရောင်ဖြင့် ပက်လက်လှန်နေရာမှထလိုက်သည်။

စာအုပ်ပိတ်ကာအပျင်းကြောဆန့်ဟန်

လက်နှစ်ဖက်ကိုမြှောက်လိုက်တော့

လှစ်ခနဲမြှောက်တက်သွားသောအင်္ကျီစ...။

အတွင်းခံအမှတ်တံဆိတ်ပေါ်နေအောင်

ဂျင်းဘောင်းဘီတိုတိုကခါးမှာတင်ရုံလေး...။

ပျော့ပျောင်းနူးညံ့လေသောအလှတရာတွေဟာ

New Yorkမြို့ရဲ့မနက်စောစောမှာ

စီစီရီရီ...။စားလက်စပန်းသီးကိုယူကာ

တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ပြီးစိမ့်ထွက်လာသော

အရည်တွေဟာ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးပေါ်မှာ

လိုက်ဖက်စွာ စိုပြေနေသည်။

"Adrian ကိုယ်...အချိန်သိပ်မရှိဘူးနော်..."

စားလက်စပန်းသီးအားလက်ထဲထည့်ပေး

သွားကာအိမ်ထဲသို့လျှင်လျှင်မြန်မြန်ပြေးသွား

ခဲ့သည်။Jeonဟာ ကိုက်ရာများနှင့်

စားလက်စပန်းသီးကိုကြည့်နေကာ

သွားရာလေးတွေထင်နေသောနေရာတချိူ့အား

လက်ဖြင့်ခပ်ဖွဖွလေးလိုက်ထိနေသည်။

ပြင်ဆင်ဖို့ပြေးဝင်သွားတာမဟုတ်

ကျောပိုးအိတ်နှင့် မျက်မှန်တစ်လက်တပ်ကာ

ပြန်ဆင်းလာတဲ့သူ။

"စုတ်ပြတ်နေတာပဲ...ငါ့ကိုအားမနာဘူးလား

ပြန်လဲ...."

"လျှော်ပီးသားက ဒီတစ်စုံပဲရှိတယ်...."

"စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

Jeonဟာ နက်မှောင်နေသောဝတ်စုံပြည့်ဖြင့်

ခမ်းနားစွာ စကားအရာမရောက်သော

ကောင်လေးကိုဘာမှဆက်ပြောချင်စိတ်မရှိတော့

စျေးဝယ်ထွက်ရန်ကားဆီသို့လျှောက်လာခဲ့သည်။

"James ကိုယ်တိုင်မောင်းမှာလား....."

"အင်း....ဘာဖြစ်လို့လဲ အဆင်မပြေဘူးလား

တက်..."

"ခဏ ဖိနပ်ကြိုးချည်လိုက်အုန်းမယ်..."

ကခုန်နေသောခံစားချက်တွေကို

တ်ိုက်ရိုက်ဆန်စွာဖော်ပြ၍မဖြစ်နိုင်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲဟုမေးတဲ့အခါ

ဖြေချင်တဲ့လူစားမျိုးမဟုတ်...။

ကြိုးတန်းလန်းနဲ့ဖိနပ်ကိုငုံ့ချည်ရင်း

လှသောနှုတ်ခမ်းလေးတွေသည်ညွှတ်ကိုင်းသွားခဲ့သည်။

ဖိနပ်တွေပဲတွေ့ပါစေ...။

ဖိနပ်ကလွဲပြီး တခြားသောအရာတွေအတွက်

သိပ်ပြီးအဆင်မပြေသေးလို့...။

ကားပေါ်တက်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်ခါးပတ်ကို

သေချာတပ်လိုက်သည်။

ကိုယ်တိုင်ကားမောင်းခြင်း ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ဟာ

JEon ဘဝစာစဉ်တွေမှာအလွန်ရှားပါသည်။

ကားတံခါးပင်ကိုယ်တိုင်ဖွင့်စရာမလိုတဲ့

မီလီလျှံနာကြီး ကားမောင်းမယ့်အရေးဟာ

စိတ်လှုပ်ရှားစရာ....။

"မင်းနဲ့ဒီလို အပြင်တွေမသွားဖြစ်တာ

တောင်ကြာပြီ...အလုပ်တွေများလို့ပါ

နားလည်ပေးမယ်မလား..."

"အင်း...."

"လိုချင်တာမှန်သမျှဝယ်ပါနောက်တစ်ခါ

ဘယ်အချ်ိန်မှ ဒီလိုအချိန်ပေးနိုင်မှန်းမသိလို့

ပြောတာ နားလည်လား..."

နုနယ်သောမျက်နှာလေးအားစောင်းငဲ့ကြည့်ကာ

JEonက ချော့မော့ဟန်ပြုတော့

ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

လက်ကနာရီလေးကိုတစ်ချက်ငုံ့ကြည့်ကာ

မျက်နှာလေးကိုကားမှန်ဘက်သို့ပို့လိုက်တဲ့သူ။

"Oh! Yes...စျေးကြီးလေ ကိုယ်ကတော့

ကြိုက်လေပဲ....အကုန်ယူမယ်နော်....

Adrian လာရွေးအုန်းလေ..."

ကမ္ဘာကျော်အမှတ်တံဆိတ်တစ်ခု၏

အဆင်အတန်းမြင့်လွန်းသောShowroom

တွင် Jeon ကို အားလုံးကပိုတောက်ပသထက်

တောက်ပအောင်တမျိုးပြီးတမျိုးပြကာ

ဆင်ယင်ပေးနေသည်။

"Black နဲ့ White ....ကြာပါတယ်

နှစ်ခု လုံးထည့်လ်ိုက်...."

ခမ်းနားသောဆိုဖာကြီးပေါ်တွင်

Jimin ကထိုင်နေသည်။

ခြေထောက်လေးတွေကိုတင်ထားကာ

ညစ်ပတ်နေသောဖိနပ်လေးသည်

ဆိုဖာကြီးနှင့်မလိုက်မဖက်...။

"Adrian ဒါဘယ်လိုနေလဲ..."

တိကျသေချာတဲ့ယောကျ်ားဆန်မှုတွေ

အလျှံအပယ်Jeonခန္ဓာမှာခေါင်းစခြေဆုံး

တလောကလုံးမက်မောလောက်စရာကြီးပဲ။

ပိုပိုကြည့်ကောင်းအောင်ကမ္ဘာကျော်

ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေနဲ့ တမျိုးပြီးတမျိုး

ဝတ်ကာ ထွက်လာပြသတော့

စီးကရက်သောက်ရတာ အီစိမ့်နေတော့တာပဲ...။

စီးကရက်ငွေ့တွေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ

အနက်ရောင် LongCoatအရှည်ကြီးနဲ့

JeonအားJiminစိုက်ကြည့်နေပုံက Jeonဟာ

ချစ်စရာကောင်းသော ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို

အထင်တသေး....။

"မဆိုးပါဘူး...."

"အဖြေကိုမကြိုက်လိုက်တာPerfect

မဖြစ်နေဘူးလား....ပြော..."

"သိပ်မဖြစ်....."

စိတ်မြန်လက်မြန်ကအင်္ကျီတွေကိုဆွဲချွတ်ကာ

အတွင်းShirtကိုပါ ကြယ်သီးတွေ

ခပ်မြန်မြန်ဖြုတ်လျှက်ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထင်ခနဲ လင်းခနဲသော ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်

မှုမှာ ဘေးမှ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသော

ဝန်ထမ်းမလေးတွေ ဝန်ထမ်းကောင်လေးတွေ

မှင်သက်သွားကြသည်။

"Perfect....."

ဘယ်သူမှမကြားနိုင်တိုးရှရှလေးတစ်ယောက်

ထဲဆိုလျှက် ခိုးဝှက်ပြုံးကာကျောပိုးအိတ်

ထဲကတစ်စုံတစ်ခုကိုနှိုက်နေပြန်သည်။

James ရဲ့အင်္ကျီမရှိတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကချောကလက်

စားရင်းကြည့်ရင်ပိုမိုက်တတ်တယ်။

"မင်းကို ဘာကြိုက်လဲ

လို့မေးနေတယ်လေ လာရွေးလို့....

ခုဝတ်ထားတဲ့ပုံစံကို မကြိုက်လိုက်တာ..."

"James..ကြိုက်တာ ရွေးလိုက်လေ

ကျွန်တော်ပျင်းတယ်..."

ကျောပိုးအိတ်ထဲက ချောကလက်

တစ်ခုကိုဖောက်ကာစားနေပြန်သည်။

"ParkJimin က ဘယ်နေရာကိုပဲ

ခေါ်လာခေါ်လာ အသိစိတ်နဲ့ရေလိုက်ငါးလိုက်

နေမယ်မရှိဘူးနော်...အဲ့မုန့်ကအရေးကြီးနေလား.."

"ဒါကဘယ်လိုနေရာမလို့ ကျွန်တော်

ချောကလက်စားလို့မရရမှာလဲ...."

လူနေမှူအဆင့်အတန်းခွဲခြားတာတွေ

ပကာသနတွေကျော်ကြားမှု ချမ်းသာမှု

အောင်မြင်မှုတွေဟာ သူနဲ့က တစ်လမ်းစီ....။

ခပ်ခွါခွါနေချင်မိသော မတည့်အတူနေတွေလိုပဲ။

ပကာသနကြိုက်သည့် ဖြစ်တည်မှု၏

မျက်လုံးလှလှတွေဟာ အမြဲတမ်းမှာ

သူပေစုတ်စုတ်ဖြစ်တိုင်း အိမ်ခြေရာမဲ့လိုကြည့်တတ်သည်။

ပို၍ပင်စုတ်ပြတ်ချင်လာပြီးကြမ်းပြင်

ပေါ်တွေပါလူးလိမ့်ပြလိုက်ချင်သည်။

အဲ့ဒီSundayတုန်းက

Jamesက တောက်ပြောင်နေခဲ့ပြီး

Adrian ကပေတိပေစုတ်လေး...။

ခေါင်းစခြေဆုံးဘာတစ်ခုမှလိုက်ဖက်မနေခဲ့ကြပါ။

JEonဟာ လူရှေ့မှာတစ်ခွန်းမကျန်နေသော

ချောကလက်ပေပွနေသည့်

ကောင်လေးဆီလျှောက်လာကာ ခါးမှ

လက်တစ်ဖက်ထဲဖြင့်ဆွဲမြှောက်ကာ

အဝတ်အစားတွေဆီခေါ်သွားခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာတော့ အရောင်အဝါတောက်တောက်

ပပဖြင့် ပေကပ်ကပ်လေးသည်အရုပ်လေး

တစ်ရုပ်လိုပြန်ထွက်လာတော့သည်။

"ဒီလိုမှမိမိုက်နေမှာပေါ့ကွာ....

Jamesရဲ့ Adrian က ဒီလိုလေးမှ....."

အဝါရောင်ဆံပင်လေးတွေကိုသဘောကျစွာ

နူးနူးညံ့ညံ့ထိတွေ့တော့မော့ကြည့်နေသော

မျက်လုံးပြာတွေသည်သိပ်လှလွန်းနေတာကြောင့်

JEon ကထိတွေ့နေခြင်းကိုရပ်ပစ်လိုက်သည်။

ပင်လယ်ပြာရောင်မျက်လုံးတွေလို့တင်စား၍

ရသည်..။အဲ့ဒီအရာက သွားစမိရင်

အဆုံးမရှိတတ်ကြဘူး....။

ဝယ်စရာရှိတာတွေဝယ်ကာShoppingMall

ထဲနှစ်ယောက်ယှဉ်တွဲကာလျှောက်လာကြ

ရင်းစကားကောင်းကောင်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

Jimin ဟာပန်းသီးဖျော်ရည်ဗူးလေးကိုင်ကာ

မြင်သမျှအားလုံးJeonကိုလက်ညိုးထိုးပြကာ

ရီမောနေသည်။

ပုံမှန်လမ်းမလျှောက်ဘဲ ခုန်ပေါက်ကာ

ပြေးလိုက် ရပ်လိုက် ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ

ပြုံးပြလိုက်နှင့် Jeonသည် ထပ်တူထပ်မျှ

လိုက်ပြုံးခဲ့မိသည်။

"လူတွေကိုဝင်တိုက်မိမယ် Adrian

မပြေးရဘူးလေ....."

"ပြေးလို့လား....ခုရပ်လိုက်ပြီ....."

သူပျော်ချင်လာပြန်ရင်လည်းတားမရဆီးမရ

ဆန်စွာ လမ်းမှာတွေ့သမျှသူစိမ်းအားလုံး

ကိုလည်း မျက်လုံးလေးမပေါ်တော့တဲ့အထိ

လိုက်လံပြုံးပြနှုတ်ဆက်နေပြန်သောကောင်လေး။

ချစ်စရာသိပ်ကောင်းတဲ့အခါအားလုံးက

ဖော်ရွေစွာပြန်ပြုံးပြသွားကြသည်။

"မင်းအရူးလိုပဲ...."

အနက်ရောင်ပုံရိပ်ဆီကျောပိုးအိတ်လေး

လွယ်လျှက်နောက်ပြန်ပြန်လျှောက်လာပြီး

ပြေးတိုက်လိုက်ပြန်တဲ့သူ...။

JEonဟာ ခေါင်းခါလျှက် ကျောပိုးအိတ်လေး

ကိုပြန်တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။

"အသက်၁၈ ၁၉ဆိုတာ ဘယ်အရာကိုမဆို

လိုချင်တဲ့အရွယ် လိုအပ်တယ်လို့ထင်နေတဲ့အရွယ်

ကိုယ့်မှာငွေတွေအများကြီးရှိလို့

မင်းကို အကောင်းဆုံးအရာတွေရွေးချယ်ခိုင်းနေတာ

ဘာလို့ ပေါ့တိပေါ့ပျက်လုပ်နေတာလဲ...."

JEon ကိုမော့ကြည့်လာပြန်သည်။

JEonရဲ့ခေါင်းစခြေဆုံးကိုသူအပြန်ပြန်အလှန်လှန်

ကြည့်နေကာ မျက်နှာလေးကတော့

မသိမသာညိုးငယ်သွားလျှက်....။

"အကောင်းဆုံး စျေးအကြီးဆုံး

မင်းအကြိုက်ဆုံးတစ်ခုရွေးAdrian

စျေးဝယ်ထွက်လာတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင်တော့

လုပ်ရမယ်...."

တောက်ပနေသောအနက်ရောင်ဆံပင်တွေဟာ

အကောင်းစားခေါင်းလိမ်းဆီနံ့ကြောင့်

တိပကျော့မော့နေလျှက်...။

ရင်ခွင်မှီအရပ်ထက်အနည်းငယ်ပိုသာသော

အနေအထားတွင်Jeonမေးဖျားနားအထိတော့

မှီခဲ့ပါသည်။အပြစ်အနာတစ်ခုမျှမရှိသောမျက်နှာ

ခပ်ပါးပါးနှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ မှဲ့ကလေးတစ်ခု...။

ပြင်းရှတဲ့ရေမွှေးနံ့ကနီးကပ်နေတာကြောင့်

မွှန်ထူစွာရနေကာ အနက်ရောင်Shirtနှင့်

ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တသားထဲ ဘောင်းဘီကျပ်ကျပ်ဟာ

စျေးအကြီးဆုံးကိုရွေးခိုင်းမှ

အကောင်းဆုံးကိုရွေးခိုင်းမှ

အကြိုက်ဆုံးဆိုမှ......။

ရွှန်းလဲ့နေအောင်ကြည့်နေသော

မျက်လုံးလှလှလေးတွေသည်

မျက်နှာတစ်ခုလုံးကိုစေ့စေ့စပ်စပ်ငေးစိုက်

နေတာမို့ Jeon မျက်လုံးတွေလွှဲလိုက်ကာ

စီးကရက်ရှာဟန်ပြုသည်။ထို့နောက်

"မြန်မြန်ရွေးလို့....အဲ့တာဝယ်ပေးပြီး

အိမ်ပြန်ကြရအောင်..."

စကားဆုံးသည်နှင့်

လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်လာသော

လက်ကလေးတစ်ဖက်၏အထိအတွေ့။

JEonချက်ချင်းငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ

လက်ချောင်းကြားတွေထိ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်

အောင်သူ့ရဲ့လက်ချောင်းသေးသေးလေးတွေကို

သွပ်သွင်းနေသည်။

ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကြောင့်

အသက်မှန်မှန်ရှူနေရာမှ ပိုမိုအသက်ရှူနှုန်း

မြန်လာသူက Jeon.....။

".ကျွန်တော့်ကို.ရေခဲမုန့် ဝယ်ကျွေးပါ James!"

ဆက်ခနဲဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရသော

လက်ဖဝါးသေးသေးလေး၏အားကြောင့်

Jeonဟာ ဆွဲခေါ်ရာနောက်

ပါသွားခဲ့ရတော့သည်။

ရေခဲမုန့်ဆင်တူလိုက်စားရကာ

Shopping Mallမှပြန်ထွက်လာကြပြီး

အနီးအနားက အဆောက်အဦးအဟောင်းတွေ

ရဲ့ လမ်းလျှောက်၍ကောင်းသော

အလွန်လှသောနေရာတွေဆီကောင်လေးက

ထပ်ပြေးသွားပြန်သည်။

"ပေကုန်ပြီ....."

အပေါ်နှုတ်ခမ်းထူထူလေးမှာပေကျံသွား

သောရေခဲမုန့်Creamတချို့ကိုJeon က

ကြင်ကြင်နာနာသုတ်ပေးတဲ့အခါ

ကွေးညွှတ်နေသောနှုတ်ခမ်းလေးတွေ....။

အားလုံးကုန်စင်အောင်သုတ်ပေးပြီးသွားတဲ့အခါ သူက

ရေခဲမုန့်ကို ထပ်ပေအောင်နှုတ်ခမ်းတွေပေါ်

ထိလိုက်ပြန်သည်။

"ကဲလိုက်ရမှ...."

JEonကရီမောကာထပ်မံသုတ်ပေးနေပြန်သည်။

ကျောပိုးအိတ်လေးတစ်လုံးဖြင့်

Newyork မြို့ရဲ့ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတွေ

ကြားလန်းဆန်းနေသောကောင်လေးဆီမှာ

ဖြူစင်မှုတွေရှိခဲ့သည်...။

နုနယ်မှုလေးတွေအပြည့်...ထိလွယ်ရှလွယ်

ပန်းရိုင်းလေးတစ်ပွင့်လို...ရနံ့များသည်

သစ်သီးနံ့လေးတွေသင်းလျှက်...။

၃၆နှစ်အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်ကို

အပျော်ရွှင်ရဆုံးသော တောက်ပမှုတွေ

တလက်လက်နှင့်မျက်လုံးလှလှတွေဖြင့်

တစ်ချိန်လုံး နှစ်လိုဖွယ်ရာ စိုက်ငေးကြည့်ရင်း

ကျောင်းပိတ်လေးကိုဤသို့ဤဖုံသူဖြတ်သန်း

ခဲ့သည်။

ကျောပြင်ပေါ်ခုန်ပေါက်တက်လာသော

သေးငယ်မှုလေးအားဖမ်းထိန်းလိုက်ကာ

JEonသည်လည်းအလုပ်တွေ ပူပင်စရာ

တွေကိုဘေးချိတ်ထားတာမို့လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပါပဲ။

"နောင်ဘယ်နှနှစ်နေရင်

ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် ကို မနိုင်တော့ဘူးလဲ

ဆိုတာကျွန်တော်သိချင်လိုက်တာ...."

နှစ်တွေအများကြီးအထိ ခရီးတွေသွားချင်

သေးတာ...။အနာဂါတ်နဲ့ကံကြမ္မာကိုသာ

ပိုင်ရင် Sunday တွေကြီးပဲထပ်ခါထပ်ခါ

ရေးခြစ်မိပါပဲ.....။

အတ္တကြီးတယ်...လောဘလည်းကြီးတယ်...

အရွယ်ငယ်ပေမယ့် ပိုင်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ခံစားရတာ

သိုင်းဖက်ထားသောခမ်းနားတဲ့ဖြစ်တည်ခြင်း

တစ်ခုသာရှိလို့ ....။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဘယ်အသက်အရွယ်

ရောက်ရောက်မနိုင်စရာဘာအကြောင်းမှ

ကိုမရှိဘူး....."

"ကျွန်တော်က ထွားလာအုန်းမှာ...."

"ပေါင်မုန့်တွေပဲစားရင်မထွားလာဘူး.."

ကျောပေါ်မှခုန်ဆင်းပြန်ကာလက်မောင်းကြီး

တွေကိုတွဲခိုရင်း သူဆော့ကစားပြန်သည်။

တစ်လတစ်ခါမှမကတော့ခုတောင်ဘယ်နှလ

နေမှသူ့ကိုဒီလိုအချိန်ပေးဖြစ်လဲပြန်မရေတွက်ချင်။

အရမ်းကြာညောင်းနေပြီမို့ပျော်နေမယ်ဆိုတာ

နားလည်နေတဲ့အခါJeonက ဘယ်လိုဆော့ဆော့

အဟန့်စကားတစ်ခွန်းမထွက်ခဲ့။

ဒီအချိန်လေးတွေ

ဒီလိုအားလပ်ရက်လေးတွေ....

ပုံရိပ်လေးတွေ ရီမောသံလေးတွေ....

ပျိုပျစ်နုနယ်မှုလေးတွေ...

အရာခပ်သိမ်းဟာ တစ်ချိန်ကျ အတိတ်စာမျက်နှာ

တွေအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားမှာသေချာနေတာမို့

လက်ပိုက်ကာနံရံတစ်ခုမှာမှီလျှက်

လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်နေသောပျိုပျစ်နုနယ်ခြင်းလေး

ဟာစိုက်ငေးနေခဲ့သည်။

"ပြန်ကြရအောင် Adrian"

ပုခုံးလေးတစ်ဖက်အားရင်းနှီးစွာ

ဖက်ကာအိမ်ပြန်ရန် ပြောတော့

မငြင်းခဲ့ပါ။ခေါင်းညိတ်လျှက်

လိမ္မာစွာ အိမ်အပြန်လမ်းဦးတည်ခဲ့တဲ့သူ။

နာရီသံတစ်ချက်ချက်နှင့် အိမ်ပြန်ချိန်

တန်တဲ့ ရှားပါးSundayလေး၏

နှုတ်ဆက်ချိန်ရောက်တော့လည်း

မတတ်နိုင် Jimin ဟာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြင့်

အိမ်ပြန်ခဲ့ရတာပဲ....။

"မပြန်ချင်ရင် ဒီလမ်းတွေမှာပစ်ထားလိုက်ရမလား.."

ပုံမှန်ဖက်ထားသောပုခုံးလေးမှ

ပို၍နီးကပ်သွားအောင်Jeonကဆွဲဖက်လိုက်ကာ

စနောက်သလိုလိုမေးတော့

အေးစက်စက်မျက်နှာလေးပြန်ဖြစ်နေပြီးတဲ့သူ။

ဒီမျက်နှာဆိုစကားတွေမပြောချင်တော့ဘူး။

ခံမပြောနားမထောင်...ရေခဲရိုက်မျက်နှာနှင့်

ပေစောင်းစောင်းကောင်လေးကို

အနိုင်ကျင့်ဖက်ကာကားဆီပြန်ခေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

Newyork မြ်ို့ကြီးကတော့စည်ကားလို့နေဆဲ။

Sunday လိုေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဟာ

နည္းနည္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္..။

"ေစ်းဝယ္ထြက္ၾကမယ္ လိုက္ခ်င္လား..."

အိမ္တစ္အိမ္မွာအိပ္ခန္းအျပင္တကိုယ္စာေလး

ေနထိုင္နိုင္ဖို႔ေနရာေလးတစ္ခုေတာ့

လိုအပ္သည္။Adrian အတြက္ကၿခံထဲက

သစ္ပင္အိုႀကီးေအာက္သည္

ParkJimin ေနရာဟု

ေျပာစမတ္တြင္တဲ့အထိ အိပ္ခန္းၿပီးရင္

ဒုတိယအေနတတ္ဆုံးေနရာ....။

အလုပ္အားေသာ

တစ္လတစ္ခါေလာက္ေတာ့ဒီေကာင္ေလးကို

ShoppingMallေတြဆီေခၚကာ လိုအပ္တာ

ေတြဝယ္ေပးတတ္သည္။

Sundayမွာအလုပ္လည္းနားတာမို႔

ရွိေနလိမ့္မယ္ထင္ေသာသစ္ပင္ေအာက္

ဆီသို႔လာတဲ့အခါ ႐ုပ္ျပစာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ေနသည္။

"လိုက္္ခ်င္တာေပါ့...."

"ဒါဆို ထ...သြားရေအာင္...."

ဂ်င္းေဘာင္ဘီတိုတိုေလးေတြနဲ႔ၾကည့္ေကာင္း

ေနသူဟာ SportShirt

အျဖဴေရာင္ျဖင့္ ပက္လက္လွန္ေနရာမွထလိုက္သည္။

စာအုပ္ပိတ္ကာအပ်င္းေၾကာဆန့္ဟန္

လက္ႏွစ္ဖက္ကိုေျမႇာက္လိုက္ေတာ့

လွစ္ခနဲေျမႇာက္တက္သြားေသာအကၤ်ီစ...။

အတြင္းခံအမွတ္တံဆိတ္ေပၚေနေအာင္

ဂ်င္းေဘာင္းဘီတိုတိုကခါးမွာတင္႐ုံေလး...။

ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့ေလေသာအလွတရာေတြဟာ

New Yorkၿမိဳ႕ရဲ့မနက္ေစာေစာမွာ

စီစီရီရီ...။စားလက္စပန္းသီးကိုယူကာ

တစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ၿပီးစိမ့္ထြက္လာေသာ

အရည္ေတြဟာ ႏွုတ္ခမ္းဖူးဖူးေပၚမွာ

လိုက္ဖက္စြာ စိုေျပေနသည္။

"Adrian ကိုယ္...အခ်ိန္သိပ္မရွိဘူးေနာ္..."

စားလက္စပန္းသီးအားလက္ထဲထည့္ေပး

သြားကာအိမ္ထဲသို႔လၽွင္လၽွင္ျမန္ျမန္ေျပးသြား

ခဲ့သည္။Jeonဟာ ကိုက္ရာမ်ားႏွင့္

စားလက္စပန္းသီးကိုၾကည့္ေနကာ

သြားရာေလးေတြထင္ေနေသာေနရာတခ်ိဴ႕အား

လက္ျဖင့္ခပ္ဖြဖြေလးလိုက္ထိေနသည္။

ျပင္ဆင္ဖို႔ေျပးဝင္သြားတာမဟုတ္

ေက်ာပိုးအိတ္ႏွင့္ မ်က္မွန္တစ္လက္တပ္ကာ

ျပန္ဆင္းလာတဲ့သူ။

"စုတ္ျပတ္ေနတာပဲ...ငါ့ကိုအားမနာဘူးလား

ျပန္လဲ...."

"ေလၽွာ္ပီးသားက ဒီတစ္စုံပဲရွိတယ္...."

"စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ..."

Jeonဟာ နက္ေမွာင္ေနေသာဝတ္စုံျပည့္ျဖင့္

ခမ္းနားစြာ စကားအရာမေရာက္ေသာ

ေကာင္ေလးကိုဘာမွဆက္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိေတာ့

ေစ်းဝယ္ထြက္ရန္ကားဆီသို႔ေလၽွာက္လာခဲ့သည္။

"James ကိုယ္တိုင္ေမာင္းမွာလား....."

"အင္း....ဘာျဖစ္လို႔လဲ အဆင္မေျပဘူးလား

တက္..."

"ခဏ ဖိနပ္ႀကိဳးခ်ည္လိုက္အုန္းမယ္..."

ကခုန္ေနေသာခံစားခ်က္ေတြကို

တ္ိုက္ရိုက္ဆန္စြာေဖာ္ျပ၍မျဖစ္နိုင္။

ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟုေမးတဲ့အခါ

ေျဖခ်င္တဲ့လူစားမ်ိဳးမဟုတ္...။

ႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႔ဖိနပ္ကိုငုံ႔ခ်ည္ရင္း

လွေသာႏွုတ္ခမ္းေလးေတြသည္ညႊတ္ကိုင္းသြားခဲ့သည္။

ဖိနပ္ေတြပဲေတြ႕ပါေစ...။

ဖိနပ္ကလြဲၿပီး တျခားေသာအရာေတြအတြက္

သိပ္ၿပီးအဆင္မေျပေသးလို႔...။

ကားေပၚတက္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ခါးပတ္ကို

ေသခ်ာတပ္လိုက္သည္။

ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းျခင္း ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ဟာ

JEon ဘဝစာစဥ္ေတြမွာအလြန္ရွားပါသည္။

ကားတံခါးပင္ကိုယ္တိုင္ဖြင့္စရာမလိုတဲ့

မီလီလၽွံနာႀကီး ကားေမာင္းမယ့္အေရးဟာ

စိတ္လွုပ္ရွားစရာ....။

"မင္းနဲ႔ဒီလို အျပင္ေတြမသြားျဖစ္တာ

ေတာင္ၾကာၿပီ...အလုပ္ေတြမ်ားလို႔ပါ

နားလည္ေပးမယ္မလား..."

"အင္း...."

"လိုခ်င္တာမွန္သမၽွဝယ္ပါေနာက္တစ္ခါ

ဘယ္အခ်္ိန္မွ ဒီလိုအခ်ိန္ေပးနိုင္မွန္းမသိလို႔

ေျပာတာ နားလည္လား..."

ႏုနယ္ေသာမ်က္ႏွာေလးအားေစာင္းငဲ့ၾကည့္ကာ

JEonက ေခ်ာ့ေမာ့ဟန္ျပဳေတာ့

ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

လက္ကနာရီေလးကိုတစ္ခ်က္ငုံ႔ၾကည့္ကာ

မ်က္ႏွာေလးကိုကားမွန္ဘက္သို႔ပို႔လိုက္တဲ့သူ။

"Oh! Yes...ေစ်းႀကီးေလ ကိုယ္ကေတာ့

ႀကိဳက္ေလပဲ....အကုန္ယူမယ္ေနာ္....

Adrian လာေရြးအုန္းေလ..."

ကမၻာေက်ာ္အမွတ္တံဆိတ္တစ္ခု၏

အဆင္အတန္းျမင့္လြန္းေသာShowroom

တြင္ Jeon ကို အားလုံးကပိုေတာက္ပသထက္

ေတာက္ပေအာင္တမ်ိဳးၿပီးတမ်ိဳးျပကာ

ဆင္ယင္ေပးေနသည္။

"Black နဲ႔ White ....ၾကာပါတယ္

ႏွစ္ခု လုံးထည့္လ္ိုက္...."

ခမ္းနားေသာဆိုဖာႀကီးေပၚတြင္

Jimin ကထိုင္ေနသည္။

ေျခေထာက္ေလးေတြကိုတင္ထားကာ

ညစ္ပတ္ေနေသာဖိနပ္ေလးသည္

ဆိုဖာႀကီးႏွင့္မလိုက္မဖက္...။

"Adrian ဒါဘယ္လိုေနလဲ..."

တိက်ေသခ်ာတဲ့ေယာက်္ားဆန္မွုေတြ

အလၽွံအပယ္Jeonခႏၶာမွာေခါင္းစေျခဆုံး

တေလာကလုံးမက္ေမာေလာက္စရာႀကီးပဲ။

ပိုပိုၾကည့္ေကာင္းေအာင္ကမၻာေက်ာ္

ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြနဲ႔ တမ်ိဳးၿပီးတမ်ိဳး

ဝတ္ကာ ထြက္လာျပသေတာ့

စီးကရက္ေသာက္ရတာ အီစိမ့္ေနေတာ့တာပဲ...။

စီးကရက္ေငြ႕ေတြကိုမွုတ္ထုတ္လိုက္ကာ

အနက္ေရာင္ LongCoatအရွည္ႀကီးနဲ႔

JeonအားJiminစိုက္ၾကည့္ေနပုံက Jeonဟာ

ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္လို

အထင္တေသး....။

"မဆိုးပါဘူး...."

"အေျဖကိုမႀကိဳက္လိုက္တာPerfect

မျဖစ္ေနဘူးလား....ေျပာ..."

"သိပ္မျဖစ္....."

စိတ္ျမန္လက္ျမန္ကအကၤ်ီေတြကိုဆြဲခၽြတ္ကာ

အတြင္းShirtကိုပါ ၾကယ္သီးေတြ

ခပ္ျမန္ျမန္ျဖဳတ္လၽွက္ခၽြတ္ပစ္လိုက္သည္။

ထင္ခနဲ လင္းခနဲေသာ ခႏၶာကိုယ္တည္ေဆာက္

မွုမွာ ေဘးမွ ဝန္ေဆာင္မွုေပးေနေသာ

ဝန္ထမ္းမေလးေတြ ဝန္ထမ္းေကာင္ေလးေတြ

မွင္သက္သြားၾကသည္။

"Perfect....."

ဘယ္သူမွမၾကားနိုင္တိုးရွရွေလးတစ္ေယာက္

ထဲဆိုလၽွက္ ခိုးဝွက္ျပဳံးကာေက်ာပိုးအိတ္

ထဲကတစ္စုံတစ္ခုကိုႏွိုက္ေနျပန္သည္။

James ရဲ့အကၤ်ီမရွိတဲ့ခႏၶာကိုယ္ကေခ်ာကလက္

စားရင္းၾကည့္ရင္ပိုမိုက္တတ္တယ္။

"မင္းကို ဘာႀကိဳက္လဲ

လို႔ေမးေနတယ္ေလ လာေရြးလို႔....

ခုဝတ္ထားတဲ့ပုံစံကို မႀကိဳက္လိုက္တာ..."

"James..ႀကိဳက္တာ ေရြးလိုက္ေလ

ကၽြန္ေတာ္ပ်င္းတယ္..."

ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ေခ်ာကလက္

တစ္ခုကိုေဖာက္ကာစားေနျပန္သည္။

"ParkJimin က ဘယ္ေနရာကိုပဲ

ေခၚလာေခၚလာ အသိစိတ္နဲ႔ေရလိုက္ငါးလိုက္

ေနမယ္မရွိဘူးေနာ္...အဲ့မုန့္ကအေရးႀကီးေနလား.."

"ဒါကဘယ္လိုေနရာမလို႔ ကၽြန္ေတာ္

ေခ်ာကလက္စားလို႔မရရမွာလဲ...."

လူေနမွူအဆင့္အတန္းခြဲျခားတာေတြ

ပကာသနေတြေက်ာ္ၾကားမွု ခ်မ္းသာမွု

ေအာင္ျမင္မွုေတြဟာ သူနဲ႔က တစ္လမ္းစီ....။

ခပ္ခြါခြါေနခ်င္မိေသာ မတည့္အတူေနေတြလိုပဲ။

ပကာသနႀကိဳက္သည့္ ျဖစ္တည္မွု၏

မ်က္လုံးလွလွေတြဟာ အျမဲတမ္းမွာ

သူေပစုတ္စုတ္ျဖစ္တိုင္း အိမ္ေျခရာမဲ့လိုၾကည့္တတ္သည္။

ပို၍ပင္စုတ္ျပတ္ခ်င္လာၿပီးၾကမ္းျပင္

ေပၚေတြပါလူးလိမ့္ျပလိုက္ခ်င္သည္။

အဲ့ဒီSundayတုန္းက

Jamesက ေတာက္ေျပာင္ေနခဲ့ၿပီး

Adrian ကေပတိေပစုတ္ေလး...။

ေခါင္းစေျခဆုံးဘာတစ္ခုမွလိုက္ဖက္မေနခဲ့ၾကပါ။

JEonဟာ လူေရွ႕မွာတစ္ခြန္းမက်န္ေနေသာ

ေခ်ာကလက္ေပပြေနသည့္

ေကာင္ေလးဆီေလၽွာက္လာကာ ခါးမွ

လက္တစ္ဖက္ထဲျဖင့္ဆြဲေျမႇာက္ကာ

အဝတ္အစားေတြဆီေခၚသြားခဲ့သည္။

မၾကာခင္မွာေတာ့ အေရာင္အဝါေတာက္ေတာက္

ပပျဖင့္ ေပကပ္ကပ္ေလးသည္အ႐ုပ္ေလး

တစ္႐ုပ္လိုျပန္ထြက္လာေတာ့သည္။

"ဒီလိုမွမိမိုက္ေနမွာေပါ့ကြာ....

Jamesရဲ့ Adrian က ဒီလိုေလးမွ....."

အဝါေရာင္ဆံပင္ေလးေတြကိုသေဘာက်စြာ

ႏူးႏူးညံ့ညံ့ထိေတြ႕ေတာ့ေမာ့ၾကည့္ေနေသာ

မ်က္လုံးျပာေတြသည္သိပ္လွလြန္းေနတာေၾကာင့္

JEon ကထိေတြ႕ေနျခင္းကိုရပ္ပစ္လိုက္သည္။

ပင္လယ္ျပာေရာင္မ်က္လုံးေတြလို႔တင္စား၍

ရသည္..။အဲ့ဒီအရာက သြားစမိရင္

အဆုံးမရွိတတ္ၾကဘူး....။

ဝယ္စရာရွိတာေတြဝယ္ကာShoppingMall

ထဲႏွစ္ေယာက္ယွဥ္တြဲကာေလၽွာက္လာၾက

ရင္းစကားေကာင္းေကာင္းေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

Jimin ဟာပန္းသီးေဖ်ာ္ရည္ဗူးေလးကိုင္ကာ

ျမင္သမၽွအားလုံးJeonကိုလက္ညိဳးထိုးျပကာ

ရီေမာေနသည္။

ပုံမွန္လမ္းမေလၽွာက္ဘဲ ခုန္ေပါက္ကာ

ေျပးလိုက္ ရပ္လိုက္ ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ

ျပဳံးျပလိုက္ႏွင့္ Jeonသည္ ထပ္တူထပ္မၽွ

လိုက္ျပဳံးခဲ့မိသည္။

"လူေတြကိုဝင္တိုက္မိမယ္ Adrian

မေျပးရဘူးေလ....."

"ေျပးလို႔လား....ခုရပ္လိုက္ၿပီ....."

သူေပ်ာ္ခ်င္လာျပန္ရင္လည္းတားမရဆီးမရ

ဆန္စြာ လမ္းမွာေတြ႕သမၽွသူစိမ္းအားလုံး

ကိုလည္း မ်က္လုံးေလးမေပၚေတာ့တဲ့အထိ

လိုက္လံျပဳံးျပႏွုတ္ဆက္ေနျပန္ေသာေကာင္ေလး။

ခ်စ္စရာသိပ္ေကာင္းတဲ့အခါအားလုံးက

ေဖာ္ေရြစြာျပန္ျပဳံးျပသြားၾကသည္။

"မင္းအ႐ူးလိုပဲ...."