"ពួកយើងគឺដូចគ្នា"

Episode 4

8:00PM

នៅតាមសួនច្បារនាពេលរាត្រី ពន្លឺភ្លើងពណ៌បានបំភ្លឺ យប់ដ៏ខ្មៅងងឹតឲ្យភ្លឺឡើងបូករួមនឹងពន្លឺព្រះចន្ទផងនោះ ធ្វើឲ្យយប់នេះភ្លឺខុសពីសព្វមួយដងត្បិតមេឃស្រឡះល្អគ្មានពពកមកបិទបាំងសម្រស់ដ៏ចែងចាំងរបស់ព្រះចន្ទដែលរះកណ្តាលរាត្រីឡើយអមជាមួយផ្កាយតូចធំដែលខំប្រឹងបញ្ចេញពន្លឺប្រៀកៗបង្អួតសម្រស់គ្នា ក៏បង្កើតបានជាទេសភាពស្រស់ស្អាតដែលអាចឲ្យនាយកំលោះរបស់យើងគយគន់លំហែអារម្មណ៍។ Jungkookកំពុងតែអណ្តែតអណ្តូងតាមខ្យល់ត្រជាក់បក់ល្ហៀកៗ ភ្លាមនោះកញ្ញារូបស្រស់របស់យើងដើរមកពីណាក៏ដឹងចូលមកអង្គុយលើបង់ក្បែរនាយ Jungkookភ្ញាក់បន្តិចពេលដែលនាងមកមិនឲ្យដំណឹងអីបន្តិចបែបនេះ នាយក៏សួរ...

«ម៉េចក៏ដឹងថាខ្ញុំនៅទីនេះ?»

«ចង់ដឹងថាលោកនៅទីណាមិនពិបាកទេសម្រាប់ខ្ញុំ បើសូម្បីតែCondoដែលលោករស់នៅក៏ខ្ញុំដឹងដែរនោះ»Kuxingប្រាប់ទៅនាយយ៉ាងមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង

«ត្រូវហើយខ្ញុំភ្លេចទៅ»Jungkookសើចបន្តិចពេលឃើញឬកពាររបស់Kuxing

«លោកមកអង្គុយនៅទីនេះចុះបងប្រុសលោកយ៉ាងម៉េចទៅហើយ»Kuxingសួរសុខទុក្ខតាមលក្ខណៈអ្នកស្គាល់គ្នា

«គាត់ធូរស្រាលច្រើននិងដឹងខ្លួនហើយ គ្រូពេទ្យថាសម្រាកពិនិត្យអាការៈ2 3ថ្ងៃទៀតអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាន» Jungkookតបដោយស្នាមញញឹម

«អរគុណនាងម្តងទៀតណា»

«មិនបាច់គុណស្រ័យអីទេ ព្រោះវាជាភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ»Kuxingញញឹមផ្អែមទៅកាន់នាយវិញ នាយក៏ងក់ក្បាល។

បន្ទាប់ពីនេះបរិយាកាសប្រែជាស្ងាត់Kuxing

ងើយមើលទៅផ្កាយនៅលើមេឃដែលរះបញ្ចេញភាពស្រស់ស្អាតជះពន្លឺមកលើផែនដី។Jungkookសម្លឹងទៅស្រីតូចពេលនាងភ្លេចខ្លួន ផ្ទៃមុខរបស់នាងហាក់ដូចជាវត្ថុដែលទាក់ទាញក្រសែភ្នែកនាយមិនឲ្យងាកមើលទៅណាផ្សេង មិនថាមើលពីជ្រុងណាទេ នាងគឺស្អាតៗទាំងព្រម ទោះមើលចំឬមើលពីចំហៀង។ នាយមើលកាន់តែយូរកាន់តែមិនអាចដកភ្នែករួចរហូតដល់រាងស្តើងងាកមកបង្រុងនិយាយជាមួយក៏ប្រសព្វក្រសែភ្នែកនិងនាយសង្ហារដែលកំពុងសម្លឹងនាងមិនដាក់ភ្នែក នាងក៏រហ័សងាកមុខចេញព្រោះមិនអាចនៅទ្រាំសម្លឹងភ្នែកគេបន្តទៀតបានទេ អារម្មណ៍របស់នាងនៅពេលនេះដូចជាចម្លែក នាងមិនធ្លាប់ទទួលបានអារម្មណ៍បែបនេះពីមុនមកទេ បេះដូងលោតឌុកដាក់ៗ លឿនជាងរាល់ដង ទើបនាងត្រូវតែងាកមុខចេញភ្លាមៗ។ ឃើញនាងមិននិយាយអីសោះJungkookក៏ចាប់ផ្តើមសួរ...

«ខ្ញុំសូួរនាងមួយសំណួរបានទេ?»

«សួរមក»Kuxingឆ្លើយតបតែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងទៅត្រង់មិនងាកមើលនាយអីបន្តិចសូម្បីតែការអង្គុយក៏ត្រង់ឆ្គើតដែរ មិនកម្រើកអីបន្តិច

«ពេលនាងដើរសម្រេចបំណងឲ្យគេគ្រប់កន្លែងបែបនេះគ្រួសារនាងមិនបារម្ភទេឬ?»

«ខ្ញុំគ្មានគ្រួសារទេ គ្មានប៉ាម៉ាក់ គ្មានបងប្អូន សាច់ញាតិក៏គ្មានដែរ»Kuxingនិយាយទៅដោយធម្មតា គ្មានអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់ ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយពីរឿងទាំងនេះ

«គ្មានគ្រួសារគ្មានប៉ាម៉ាក់ តើនាងកើតចេញមកពីណា?អ៊ីចឹងនាងកើតចេញពីដំថ្មឬដើមឈើដូចនៅក្នុងរឿងនិទានមែនទេ?»

«ឆ្គួតទេឬ?ខ្ញុំកើតចេញពីមនុស្សសុទ្ធសាធ»Kuxingសម្លក់នាយទាំងហួសចិត្ត នាងមានរូបរាងជាមនុស្សពេញបរិបូណ៌នាងម៉េចនឹងអាចកើតចេញពីអីផ្សេងទៅ

«នាងប្រាប់ថាគ្មានគ្រួសារ ខ្ញុំធ្វើម៉េចដឹងទើបខ្ញុំស្មានថានាងដូចនៅក្នុងរឿងនិទាន»Jungkookសម្លឹងនាងម៉ក់ៗដូចកូនទន្សាយពេលគេធ្វើបែបហ្នឹងទៅគួរឲ្យស្រឡាញ់ម្យ៉ាងដែរ នាងក៏ញញឹមឡើងដោយឯកឯងព្រោះតែទឹកមុខដ៏សែនCuteរបស់នាយ ពេលឃើញគេមើលមកនាងដោយចម្លែកចិត្ត Kuxingក៏ឈប់ញញឹមហើយនិយាយរឿងគ្រប់យ៉ាងប្រាប់នាយ...

«ឥឡូវខ្ញុំប្រាប់លោកពីគ្រួសាររបស់ខ្ញុំដើម្បីកុំឆ្ងល់ទៀត»រាងក្រាស់ក៏ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗនិងស្តាប់នាងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ នាងក៏ចាប់ផ្តើមរៀបរាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងប្រាបគេ...

«កាលពីមុនខ្ញុំក៏មានគ្រួសារដូចជាអ្នកដទៃដែរ គ្រួសារខ្ញុំមានសមាជិកទាំងអស់5នាក់ ប៉ា ម៉ាក់ បងស្រីច្បង បងស្រីកណ្តាលដែលជាបងប្អូនភ្លោះរបស់ខ្ញុំ ពួកយើងទាំងពីរមានមុខមាត់ដូចគ្នាណាស់ សូម្បីតែអត្តចរិត អកប្បកិរិយា សម្លេង ចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់យើងទាំងពីរក៏ស្រដៀងគ្នាដែរ មានពេលខ្លះអ្នកជុំវិញខ្លួនមិនអាចបែងចែកដាច់ទេថាអ្នកជាអ្នកណាឲ្យប្រាកដ»នាងនិយាយដល់ត្រឹមនេះក៏ត្រូវកាត់ផ្តាច់ដោយសំណួររបស់រាងក្រាស់...

«ចុះពេលនេះបងស្រីភ្លោះរបស់នាងទៅណាហើយ»Jungkookសួរទៅនាងទាំងឆ្ងល់បើដូចគ្នាម្លឹងៗចុះបើថ្ងៃណាមួយគេបានជួបបងស្រីភ្លោះរបស់នាងតើធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ គេមិនច្រឡំហើយទេ

«មិនដឹង»Kuxingឆ្លើយខ្សាវៗមួយម៉ាត់ ធ្វើឲ្យនាយកាន់តែឆ្ងល់

«ពេលនាងមក-»

«កុំកាត់ខ្ញុំៗកំពុងនិយាយប្រាប់លោកហើយ»Kuxingតម្លើងសម្លេងបន្តិច បើមិនចឹងនាយសួរមិនចប់ទេ ពេលណាទើបនាងអាចនិយាយរឿងចប់ទៅ? បើគិតតែសួររហូត។ Jungkookក៏អង្គុយស្ងៀមបិតមាត់ចាំស្តាប់នាងនិយាយបន្ត...

«ខ្ញុំស្រឡាញ់បងស្រីភ្លោះរបស់ខ្ញុំណាស់ព្រោះនាងស្រឡាញ់ខ្ញុំមើលថែនិងយកចិត្តទុកដាក់មកលើខ្ញុំជាងបងស្រីច្បងទៅទៀត ចំណែកម៉ាក់របស់ខ្ញុំបានស្លាប់បន្ទាប់ពីបង្កើតខ្ញុំរួច ឪពុកនិងបងស្រីច្បងតែងតែនិយាយថាវាជាកំហុសខ្ញុំលើកលែងបងស្រីភ្លោះគាត់មិនដែលបន្ទោសខ្ញុំទេនៅនិយាយលើកទឹកចិត្តខ្ញុំទៀត ពេលខ្ញុំអាយុ15ឆ្នាំប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់ព្រោះត្រូវសត្វព្រៃខាំសម្លាប់ អាយុ18ឆ្នាំបងស្រីច្បងរបស់ខ្ញុំត្រូវភ្លើងឆេះស្លាប់ ចំណែកបងស្រីកណ្តាលស្រាប់តែបាត់ដំណឹងសូន្យឈឹងបន្ទាប់ពីបុណ្យសព្វបងស្រីមិនបានប៉ុន្មានថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវគេបណ្តេញចេញពីភូមិពួកគេថាខ្ញុំជាមនុស្សចង្រៃដោយសារតែខ្ញុំកើតមកទើបឪពុកម្តាយនិងបងស្រីត្រូវស្លាប់និងបងស្រីម្នាក់ទៀតបាត់ខ្លួនមិនថារកយ៉ាងណាក៏រកមិនឃើញ ពេលនោះក៏ជាពេលដែលខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងជាអ្នកណានិងមានភារកិច្ចជាប់ខ្លួនដែលត្រូវធ្វើ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកដើម្បីសម្រេចបំណងឲ្យគេ ហើយដែលឪពុកម្តាយនិងបងស្រីស្លាប់ព្រោះពួកគាត់ត្រូវបានបញ្ជូនមកមើលថែខ្ញុំពេលខ្ញុំដឹងថាខ្លួនជាអ្នកណាទើបពួកគេត្រូវស្លាប់ រីឯបងស្រីកណ្តាលវិញខ្ញុំមិនដឹងពីមូលហេតុដែលនាំឲ្យគាត់បាត់ខ្លួនដោយមិនដឹងដំណឹងនោះទេ»Kuxing

បរិយាយគ្រប់យ៉ាងប្រាប់ទៅនាយទាំងអស់មិនបាត់ចន្លោះណាទេ Jungkookងក់ក្បាលហាក់យល់នូវអ្វីដែលនាងនិយាយ ក៏មានកូនចិត្តអាណិតនាងដែរ ដែលកើតមកមិនបានប៉ុន្មានមួយគ្រួសារត្រូវស្លាប់អស់

«នាងមានដែលទៅគោរពផ្នូរឪពុកម្តាយនាងទេ?»

«អត់ទេ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញមកខ្ញុំមិនដែលត្រឡប់ទៅទីនោះទៀតឡើយ ប៉ុន្តែពេលនេះភូមិមួយនោះប្រហែលជាត្រូវគេអភិវឌ្ឍសាងសង់អាគារខ្ពស់ៗអស់ហើយ គ្មានសល់កន្លែងឲ្យគោរពទៀតទេ»សម្តីរបស់នាងធ្វើឲ្យនាយកំលោះឆ្ងល់ភ្លាមៗ

«សាងសង់អាគារ?ក្រែងនាងទើបចេញពីភូមិមិនយូរប៉ុន្មានម៉េចក៏ឆាប់សាងសង់អាគារយ៉ាងនេះ?»

«ហាស៎?លោកគិតថាខ្ញុំទើបតែចាកចេញពីភូមិឬ?»

«ត្រូវព្រោះឥឡូវនេះនាង18ឆ្នាំហើយនាងចាកចេញពីភូមិនៅអាយុ18ដូចគ្នា»Jungkookនិយាយវែកញែកហេតុផលតែជាហេតុផលដែលធ្វើឲ្យអស់សំណើចជាខ្លាំង

«អ្នកណាប្រាប់លោកថាខ្ញុំអាយុ18ឆ្នាំ?»Kuxingសួរបកទៅអ្នកដែលធ្ចើមុខឡេងឡង់មិនដឹងខ្យល់អី

«មិនបាច់អ្នកណាប្រាប់ទេមើលតែមុខក៏ដឹងដែរ»

«លោកច្រឡំធំហើយJeon Jungkookខ្ញុំមិនមែនអាយុ18ឆ្នាំទេ លោកមើលមកខ្ញុំក្មេងពេកហើយ អាយុរបស់ខ្ញុំបើគិតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះប្រហែលជិត200ឆ្នាំទេដឹង»Jungkookបើកភ្នែកធំប៉ុនពងមាន់ពេលឮថានាងអាយុជិត200ឆ្នាំ នាយស្ទុះក្រោកឡើងមួយអស់កម្ពស់ស្រែកទាំងភ្ញាក់ផ្អើល...

«ថាម៉េច!!?អាយុជិត200ឆ្នាំ!!»Jungkookធ្លោយមាត់ស្រែកឡើងសំណាងដែលនៅម្តុំនេះមិនមានមនុស្សឆ្លងកាត់ Kuxingក៏រហ័សយកដៃទៅខ្ទប់មាត់ហើយទាញនាយឲ្យអង្គុយចុះមុននឹងស្តីឲ្យ...

«នែ៎! ស្រែកឮម៉្លេះបើមានគេឮគិតយ៉ាងម៉េច?»Kuxingស្តីឲ្យនាយតិចៗ ងាកមើលឆ្វេងស្តាំឲ្យប្រាកដថាគ្មានអ្នកណានៅម្តុំនេះទើបដកដៃចេញពីមាត់នាយ ហើយសម្លក់ចុងកន្ទុយភ្នែកបែបកាច

«សុំទោស...ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលមិនស្មានថានាងអាយុច្រើនដល់ថ្នាក់ហ្នឹង»

«តែនាងពិតជាអាយុជិត200ឆ្នាំមែនឬ?»Jungkookសួរដោយមិនចង់ជឿ ដៃទាំងគូក្រសោបថ្ពាល់របស់នាង បង្វែរមើលតែមិនឃើញស្នាមជ្រួញសូម្បីបន្តិច នាងចាប់ទាញដៃគេចេញហើយធ្វើមុខកាចដាក់ដែលគេហ៊ានបន្លំប៉ះមុខរបស់នាងដោយគ្មានការអនុញ្ញាត Jungkookប្រែជារឹងស្តូកព្រោះភ្លេចខ្លួនទៅប៉ះមុខរបស់រាងស្តើងដោយចេតនា ទើបប្តូរជាសើចញញឹមៗបន្លប់វិញ

«សម្រេចថាខ្ញុំពិតជាអាយុជិត200ឆ្នាំមែនទោះមុខខ្ញុំនៅក្មេងក៏ដោយ ព្រោះខ្ញុំមិនមែនមកសម្រេចបំណងឲ្យលោកតែម្នាក់ឯណា»នាយក៏ងក់ក្បាល

«ខ្ញុំនិយាយរឿងរបស់ខ្ញុំប្រាប់លោកអស់ហើយទាំងដែលខ្ញុំមិនដែលប្រាប់អ្នកណាទេ ឥឡូវដល់វេនលោកនិយាយរឿងលោកប្រាប់ខ្ញុំវិញហើយ»Kuxingខិតចូលមកជិតនាយជាងមុននិងសម្លឹងមុខនាយជាការដក់កំហឹត

«រឿងរបស់គ្មានអ្វីដែលគួរឲ្យចង់ស្តាប់ទេ»Jungkookងាកមុខចេញដូចមិនចង់រំលឹកពីរឿងរបស់ខ្លួន

«យ៉ាងម៉េច?ជីវិតរបស់លោកកំសត់ជូរចត់ណាស់ទៅហ្អីទើបមិនចង់និយាយឃើញថាជាអ្នកមានសោះមាន

Condoតម្លៃរាប់លាននៅ»

«បានខ្ញុំប្រាប់នាងរឿងរបស់ខ្ញុំៗមិនដែលប្រាប់អ្នកណាដូចគ្នាដែលខ្ញុំប្រាប់នាងព្រោះខ្ញុំទុកនាងជាអ្នកជិតដិតតែហាមនាងប្រាប់អ្នកផ្សេង»Jungkookនិយាយដោយប្រាកដប្រជាគេមិនសូវចង់ឲ្យអ្នកណាដឹងពីរឿងរ៉ាវជីវិតរបស់គេទេតែសែលគេជ្រើសរើសប្រាប់នាងព្រោះនាងជាអ្នកដែលជួយបងប្រុសរបស់គេទើបគេមិនទុកនាងជាអ្នកក្រៅ

«Ok»Kuxingតបយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ដែលបញ្ជាក់ថាគេអាចទុកចិត្តនាងបាន

«តាមការពិតខ្ញុំគឺកូនកំព្រា ឪពុកម្តាយខ្ញុំបំបរបង់ខ្ញុំចោលតាំងពីខ្ញុំអាយុ4ឆ្នាំខ្ញុំត្រូវរស់នៅក្នុងមណ្ឌលក្មេងកំព្រាពេលនោះខ្ញុំនៅក្មេងពេកទើបខ្ញុំមិនអាចចាំមុខឪពុកម្តាយបង្កើតខ្ញុំបាន ខ្ញុំរស់នៅក្នុងមណ្ឌលអស់រយៈពេល3ឆ្នាំ ខ្ញុំរស់នៅទីនោះមិនមានអ្នកណារាប់អានខ្ញុំទេប្រៀបដូចជាខ្ញុំរស់នៅតែម្នាក់ឯង ក្រោយមកមានគ្រួសារមួយគេយកខ្ញុំមកចិញ្ចឹមព្រោះពួកគាត់មិនអាចមានកូនបាន ក្រោយពេលដែលខ្ញុំបានមករស់នៅជាមួយប៉ាម៉ាក់ចិញ្ចឹមរបស់ខ្ញុំ គាត់មើលថែខ្ញុំបានល្អណាស់ស្រឡាញ់ខ្ញុំដូចជាកូនបង្កើត អ្វីដែលសំខាន់គឺមានបងប្រុស6នាក់ទៀតដែលចាត់ទុកខ្ញុំដូចជាប្អូនប្រុសម្នាក់និងមិនប្រកាន់ថាខ្ញុំមិនមែនជាសាច់ញាតិទេ ពួកគាត់ចាត់ទុកខ្ញុំដូចជាសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ រស់នៅជាមួយពួកគាត់ខ្ញុំមានសុភមង្គលណាស់ ហើយកាលពីមុនខ្ញុំក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលស្ងប់ស្ងាត់អីដូចពេលនេះដែរ ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិច្រើនណាស់តែពេលពួកគេដឹងថាខ្ញុំជាកូនចិញ្ចឹមរបស់ប៉ាម៉ាក់ពួកគេចាប់ផ្តើមសើចចំអកខ្ញុំនិងមើលងាយថាខ្ញុំជាក្មេងកំព្រាមិនស្គាល់មុខឪពុកម្តាយបង្កើតខ្លួនឯងហើយចាប់តាំងពីពេលនោះខ្ញុំបានដូរសាលានិងមិននិយាយរកអ្នកណាទាំងអស់ ខ្ញុំក៏ក្លាយទៅជាមនុស្សស្ងៀមស្ងាត់និងគ្មានមិត្ត មានតែបងប្អូនជីដូនមួយ6នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលពួកយើងតែងតែលេងជាមួយគ្នា»ស្នាមញញឹមរបស់នាយបង្ហាញពីសេចក្តីសុខពិតប្រាកដដែលមិនអាចលាក់បាំងជិតថានាយពិតសប្បាយចិត្តពេលដែលមានពួកគេជាគ្រួសារ

«លោកមានធ្លាប់គិតថាចង់ជួបឪពុកម្តាយបង្កើតឬអត់?»

«ទេ!ខ្ញុំមិនដែលចង់ជួបពួកគេទេមិនចង់ជួបមនុស្សដែលគ្មានទំនួលខុសត្រូវទាំងអស់នោះឡើយ សព្វថ្ងៃខ្ញុំមានគ្រួសារមួយដែលផ្តល់ក្តីសុខគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំ មិនចាំបាច់អីត្រូវជួបពួកគេនោះទេ»Jungkook

បដិសេធ ទឹកមុខញញឹមអម្បាញ់មិញក៏ប្តូរមកជាក្រញ៉ូវនិងមិនពេញចិត្តពេលនាងសួរសំណួរដែលគេស្អប់និងមិនចង់ឮបំផុត

«លោកប្រាកដចិត្តហើយឬថាមិនចង់ជួបពួកគាត់?»Kuxingសួរដដែលៗ ចង់ឲ្យគេគិតឲ្យច្បាស់លាស់

«ប្រាកដចិត្ត ប្រាកដចិត្តខ្លាំងណាស់ថាខ្ញុំមិនចង់ជួបពួកគេសូម្បីតែបន្តិច នាងឈប់សួរខ្ញុំទៀតទៅខ្ញុំមិនចង់ឮពីពួកគេទៀតទេ»នាយបែរមុខចេញគេចវេសមិនចង់ឲ្យនាងរំលឹកពីឪពុកម្តាយបង្កើតទៀតទេ

«ខ្ញុំមិនសួរទៀតទេ លោកកុំខឹងអី»Kuxingដាក់ដៃទៅលើស្មារបស់នាយឃើញថាគេអារម្មណ៍មិនល្អទើបនាងលួងលោមមិនចង់ឲ្យគេខឹងនឹងនាងទេ នាងយល់ពីចិត្តគេច្បាស់ណាស់ថាគេគិតយ៉ាងណាតែនាងមិនចង់ឲ្យគេខូចអារម្មណ៍ជាងនេះទើបមិនដេញដោល។ Jungkookងាកមុខមកសន្សឹមៗមើលទៅដៃដែលនៅស្មាហើយក៏ចាប់ផ្តើមព្រួសខ្យល់ចេញមកពីពោះបន្ធូរភាពតានតឹងដែលមាននៅក្នុងខ្លួនរួចប្តូរទៅនិយាយរឿងផ្សេង...

«នាងខូចចិត្តទេពេលបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារម្តងម្នាក់ៗ»Jungkookសម្លឹងទៅនាងៗក៏ដកដៃចេញពីស្មាហើយតប...

«មុនដំបូងខូចចិត្តណាស់តែពេលដឹងថាខ្លួនជាអ្នកណាពិតប្រាកដ ខ្ញុំក៏លែងទទួលដឹងនូវភាពឈឺចាប់អ្វីទាំងអស់»

«លោកវិញធ្លាប់មានអារម្មណ៍ឯការឬអត់?»Kuxingសម្លឹងទៅអ្នកដែលអង្គុយក្បែរ

«មាន! តែពេលនេះគ្មានទៀតទេ ព្រោះខ្ញុំមានប៉ាម៉ាក់បងប្រុសនិងមានមិត្តថែមម្នាក់ទៀត»

«អ្នកណាគេ?»

«គឺនាងជាមិត្តតែម្នាក់របស់ខ្ញុំ»

«ខ្ញុំ?ហេតុអីក៏ជាខ្ញុំ?»ម្រាមដៃស្រឡូនចង្អុលមុខខ្លួនឯងធ្វើមុខឆ្ងល់ដែលនៅសុខៗនាងក៏ក្លាយជាមិត្តរបស់គេ

«នាងគិតថាមានអ្នកដទៃឯណាដែលមកអង្គុយនិយាយរឿងខ្លួនឯងប្រាប់គេបែបនេះ»

«ក៏ម្យ៉ាងដែរ»Kuxingពោលយល់ស្របតាមគំនិតរបស់នាយ

«ចុះនាងវិញឯការឬអត់ដើរជុំវិញពិភពលោកតែម្នាក់ឯង?»

«1ឆ្នាំ2ឆ្នាំដំបូងឯការមានអារម្មណ៍ថាតែលតោលរសាត់អណ្តែតតែឯងគ្មានញាតិមិត្តឬបងប្អូនឯណាទេ តែក្រោយមកខ្ញុំក៏ឈប់មានអារម្មណ៍ថាឯការតទៅទៀតព្រោះមនុស្សដែលខ្ញុំសម្រេចបំណងឲ្យតែងតែប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំគឺជាមិត្តដ៏ល្អរបស់ពួកគេ បើគិតមកទល់ពេលនេះខ្ញុំមានមិត្តច្រើនណាស់ឥឡូវនេះបូកថែមលោកម្នាក់ទៀត មិត្តរបស់ខ្ញុំមាននៅគ្រប់ទីកន្លែង ហេតុអី្វទើបខ្ញុំត្រូវមានអារម្មណ៍ថាឯការទៀតពិតទេ?»Kuxingនិយាយមកដោយជឿជាក់ ព្រោះនាងមិនមែនមានតែម្នាក់ឯងទេ

«ត្រូវ! ខ្ញុំពេញចិត្តនូវសម្តីមួយនេះ នាងដើរជុំវិញពិភពលោកមានជួបមនុស្សដែលនាងស្រឡាញ់ឬនៅ?»

«ខ្ញុំមិនដែលគិតរឿងហ្នឹងទេ ណាមួយលោកគឺជាអ្នកចុងក្រោយហើយមិនយូរទៀតទេខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមរបស់ខ្ញុំវិញហើយមិនចាំបាច់គិតពីរឿងនេះទេ អ្វីដែលសំខាន់គឺខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នកណាម្នាក់ឈឺចាប់ព្រោះខ្ញុំមិនអាចនៅជាមួយគេរហូតទេខ្ញុំមានការងារដែលជាកាតព្វកិច្ចដ៏សំខាន់ ខ្ញុំមិនចង់ខ្ជះខ្ជាយពេលឥតប្រយោជន៍»បន្ទាប់ពីបានឮនាងនិយាយហើយនាយសង្ហារក៏ទម្លាក់ទឹកមុខ អស់សង្ឃឹមនឹងរឿងអ្វីម្យ៉ាង

«ចំណែកលោកវិញរកបានមនុស្សដែលស្រឡាញ់ហើយឬនៅ?»Kuxingសួរបកទៅនាយវិញ

«រកបានហើយតែមិនទាន់ច្បាស់»

«អ្នកណាគេប្រាប់បានទេ?»Kuxingអន្ទះសារសួរដោយការចង់ដឹង

«ប្រាប់មិនបាន»ពេលនាយបដិសេធក៏ប្រែជាមុខក្រញ៉ូវមួយរំពេច

«មិនប្រាប់ក៏ហីទៅ»Kuxingក្រព័ទ្ធដៃអោបទ្រូងងាកមុខចេញចំណែកមាឌមាំឃើញចរិតនាងបែបនេះអត់សើចមិនបាន

«សើចអី?»Kuxingងាកមកសម្លក់ពេលត្រូវគេសើចបញ្ឈឺ

«សើចលេង មិនបានឬ?»Jungkookសួរឌឺទៅវិញធ្វើឲ្យនាងក្តៅឆេវ សម្លក់គេមិនព្រិចភ្នែកដូចចង់ខាំហែកជាបំណែកៗ

«ឈប់សើចក៏បាន កុំធ្វើមុខអ៊ីចឹងអីអាក្រក់មើលណាស់»Jungkookនៅឆ្លៀតញ៉ោះនាងឲ្យខឹងទៀតទើបនាងអត់មិនបានក៏ទះស្មាគេមួយដៃ

ផាច់

«ហ៊ានសើចខ្ញុំទៀតខ្ញុំច្របាច់កលោកងាប់មិនខាន»Kuxingលើកដៃបម្រុងច្របាច់កគម្រាមតែមិនបានធ្វើឲ្យនាយខ្លាចទេមានតែឌឺថែម

«បើនាងច្របាច់កខ្ញុំស្លាប់មានអ្នកណានៅចាំសម្រេចបំណងឬនាងមិនចង់ត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមរបស់នាងវិញទេ?»Kuxingគិតបន្តិចអ្វីដែលគេនិយាយគឺត្រូវបើគេស្លាប់បាត់អ៊ីចឹងនាងមិនត្រូវនៅលើផែនដីនេះរហូតហើយទេ

«មិនច្របាច់កលោកក៏បាន»Kuxingទម្លាក់ដៃទាំងទ្វេរចុះហើយប្តូរទៅជាសម្លឹងមើលផ្កាយដែលនៅលើមេឃវិញ ចរឹតដូចកូនក្មេងរបស់នាងហាក់ធ្វើឲ្យស្នាមញញឹមនៅលើបបូររបស់នាយលេចឡើងដោយឥតប្រៀងទុក ឆ្លៀតឱកាសនាយមិនដឹងJungkook

ក៏ខិតចូលមកជិតហើយមើលផ្កាយដែលនៅលើមេឃជាមួយគ្នា។

អ្នកទាំងពីរនៅអង្គយមើលផ្កាយនិងព្រះចន្ទជួនកាលក៏និយាយគ្នាពីនេះពីនោះ ហើយសើចជាមួយគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ អ្នកដែលដើរឆ្លងកាត់នឹកស្មានថាពួកគេជាគូស្នេហ៍ព្រោះឃើញអង្គុយនិយាយហើយសើចក្អាកក្អាយមិនខ្វល់ពីអ្វីឡើយ។ យប់នេះជាយប់មួយដែលមានក្តីសុខនិងសប្បាយចិត្តបំផុតសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ។

To be continue...